لوسیانو گوتاردی
لوسیانو گوتاردی | |
|---|---|
| عضو مجلس فاسکها و شرکتها | |
| دوره مسئولیت ۲۳ مارس ۱۹۳۹ – ۵ اوت ۱۹۴۳ | |
رئیس کنفدراسیون کارگران صنعتی فاشیست | |
| دوره مسئولیت ۲۹ آوریل ۱۹۴۳ – ۱۶ اوت ۱۹۴۳ | |
| پس از | جوزپه لاندی |
| پیش از | برونو بوززی |
| اطلاعات شخصی | |
| زاده | ۱۸ فوریهٔ ۱۸۹۹ فِرارا، پادشاهی ایتالیا |
| درگذشته | ۱۱ ژانویهٔ ۱۹۴۴ (۴۴ سال) ورونا، ونتو، جمهوری اجتماعی ایتالیا |
| علت مرگ | اعدام با جوخه آتش |
| حزب سیاسی | حزب ملی فاشیست |
| خدمات نظامی | |
| وفاداری | _crowned.svg.png){kind=small} پادشاهی ایتالیا |
| خدمت/شاخه | .svg.png){kind=small} ارتش پادشاهی ایتالیا |
| جنگها/عملیات | جنگ جهانی اول |
لوسیانو گوتاردی (۱۸ فوریه ۱۸۹۹ – ۱۱ ژانویه ۱۹۴۴) سیاستمدار و فعال اتحادیههای کارگری فاشیست ایتالیایی بود.
زندگینامه
او فرزند یک کشاورز کوچک بود و در جنگ جهانی اول ابتدا به عنوان سرباز در تیپ تلگراف ارتش سلطنتی ایتالیا و سپس به عنوان سروان دوم در سوارهنظام خدمت کرد. پس از جنگ در دانشکده علوم اقتصادی و تجاری دانشگاه تریسته ثبتنام کرد، اما موفق به اتمام تحصیلات نشد. در سال ۱۹۲۰ به جنبش فاشیستی پیوست و در اعتراضات در تریسته علیه مداخله ارتش ایتالیا در دولت کارنارو شرکت کرد (در جریان آن کمی زخمی و دستگیر شد) و بعداً در راهپیمایی به رم حضور داشت. پس از استقرار رژیم فاشیست، در دهههای ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ چندین سمت در سندیکاهای کارگری فاشیست در شهرهای مختلف ایتالیا از جمله تریسته، باری، رم، کومو، فلورانس، ترویزو و کالتانیستتا داشت. این فعالیتها گاهی موجب برخورد او با کارفرمایان میشد؛ او آنان را به طمعورزی و فرصتطلبی متهم میکرد.[۱]
در سال ۱۹۳۹ عضو مجلس فاسکها و شرکتها شد،[۲] و در سال ۱۹۴۲ رئیس شرکت معدنی کاربونساردا شد، اما به دلیل اختلاف با شرکت دولتی Azienda Carboni Italiani استعفا داد. در مه ۱۹۴۳ به ریاست کنفدراسیون کارگران صنعتی منصوب شد که عضویتش در شورای عالی فاشیسم را تضمین میکرد. او در جلسه ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳ شورای عالی شرکت کرد و به تصویب دستور روز که به سقوط رژیم منجر شد، رأی مثبت داد.[۳][۴] در ۱۶ اوت ۱۹۴۳ از ریاست کنفدراسیون برکنار شد.[۵]
پس از آتشبس کاسیبیله، در سپتامبر ۱۹۴۳ در رم باقی ماند و درخواست عضویت در حزب جمهوریخواه فاشیست را ارائه کرد. با وجود "توبه" دیرهنگام، در اوایل اکتبر ۱۹۴۳ توسط جمهوری اجتماعی ایتالیا دستگیر شد و ابتدا در زندان رجینا کوئیلی زندانی شد. او سپس به زندان پادووا منتقل شد، در محاکمه ورونا به جرم خیانت محاکمه و به اعدام با جوخه آتش محکوم شد و در ۱۱ ژانویه ۱۹۴۴ در ورونا همراه با گالازو چانو، امیلیو د بونو، کارلو پارسکی و جیووانی مارینلی اعدام شد. گوتاردی در طول محاکمه و جلوی جوخه آتش، آرام و شجاع باقی ماند و درست پیش از فرمان آتش، از صندلی که به آن بسته شده بود برخاست، سلام فاشیستی داد و فریاد زد: «زنده باد دوچه، زنده باد ایتالیا!».[۶][۷][۸]
منابع
- ↑ "GOTTARDI, Luciano in "Dizionario Biografico"". Enciclopedia Treccani. Treccani. Retrieved 19 September 2025.
- ↑ "Luciano Gottardi / Deputati / Camera dei deputati - Portale storico". storia.camera.it. Retrieved 19 September 2025.
- ↑ Cianetti, Tullio. Memorie dal carcere di Verona. p. 467.
{{cite book}}:|access-date=requires|url=(help) - ↑ Kington, Tom. Mussolini's Shadow: The Double Life of Count Galeazzo Ciano. Retrieved 19 September 2025.
- ↑ "GOTTARDI, Luciano in "Dizionario Biografico"". Enciclopedia Treccani. Treccani. Retrieved 19 September 2025.
- ↑ Mussolini's Shadow: The Double Life of Count Galeazzo Ciano
- ↑ Frederick William Deakin, Storia della Repubblica di Salò, p. 633
- ↑ Enciclopedia Treccani