ل پتی ژورنال

ل پتی ژورنال

صفحه اول ل پتی ژورنال در ۳ آگوست ۱۹۰۷، با گزارشی درباره بمباران کازابلانکا و فتح مراکش توسط فرانسه
نوع	روزنامه
قطع	قطع بزرگ
ناشر	موئیز پلیدر میلو
توقف انتشار	۱۹۴۴
دفتر مرکزی	پاریس
شمارگان	۱٫۰۰۰٫۰۰۰ عدد در روز (دهه ۱۸۹۰)
شاپا	۱۲۵۶-۰۴۶۴

لُ پُتی ژورنال (به فرانسوی: Le Petit Journal) روزنامه محافظه‌کار چاپ پاریس بود. این روزنامه که توسط موئیز پلیدر میلو تأسیس شد، از سال ۱۸۶۳ تا ۱۹۴۴ منتشر می‌شد. این روزنامه به همراه ل پتی پاریزین، ل متن و ل ژورنال، یکی از چهار روزنامه اصلی فرانسه بود. در سال ۱۸۹۰، در جریان بحران بولانژیست، تیراژ آن ابتدا به یک میلیون نسخه رسید. پنج سال بعد، تیراژ آن به دو میلیون نسخه رسید که آن را به بزرگترین روزنامه جهان تبدیل کرد.

تاریخچه

Timothée Trimm ، اولین سردبیر مجله

سال‌های اولیه

تصویر مظفرالدین‌شاه بر روی ضمیمه هفتگی ل پتی ژورنال

اولین شماره این روزنامه در اول فوریه ۱۸۶۳ با تیراژ ۸۳۰۰۰ نسخه منتشر شد. بنیانگذار آن، میلو، اصالتاً اهل بوردو بود و کار خود را به عنوان ناشر خبرنامه‌های مالی و حقوقی آغاز کرده بود. او برای چند سال مالک روزنامه لا پرس، یکی از روزنامه‌های اولیه ارزان‌قیمت بود.

ظرف دو سال، روزنامه ژورنال ۲۵۹٫۰۰۰ نسخه چاپ کرد که آن را به بزرگترین روزنامه پاریس تبدیل کرد. تا سال ۱۸۷۰، تیراژ آن به ۳۴۰٫۰۰۰ نسخه رسید؛ دو برابر رقمی که برای سایر روزنامه‌های بزرگ روی هم رفته وجود داشت. بخش عمده‌ای از این پیشرفت به لطف دستگاه‌های چاپ دوار که توسط هیپولیت آگوست مارینونی در سال ۱۸۶۶ طراحی و در سال ۱۸۷۲ در دفتر مجله نصب شده بود، امکان‌پذیر شد.

با وجود موفقیت‌ اولیه، خانواده میلود با مشکلات مالی مواجه شدند و در سال ۱۸۷۳ سهام خود در این شرکت را به گروهی به رهبری امیل دو ژیراردین فروختند. در ۱۸۸۲، مارینونی کنترل روزنامه را به دست گرفت و جانشین ژیراردین شد. در سال ۱۸۸۴، او ضمیمه مصور هفتگی یکشنبه را معرفی کرد که اولین ضمیمه رنگی بود. این ضمیمه آنقدر محبوب شد که در ۱۸۸۹، مارینونی یک دستگاه چاپ دوار رنگی ساخت که می‌توانست بیست‌ هزار برگ در ساعت چاپ کند. تا سال ۱۸۹۵، هر هفته یک میلیون نسخه از این ضمیمه تولید می‌شد و مجله دو میلیون نسخه تیراژ داشت که ۸۰ درصد آن به استان‌های فرانسه می‌رفت.

سال‌های واپسین و گرفتاری

دریفوس در زندان؛
۲۰ ژانویه ۱۸۹۵

تا ۱۹۰۰، رشد روزنامه به طور قابل توجهی کند شد. بسیاری از خوانندگان ل پتی ژورمال، اکنون «ل پتی پاریزین» را ترجیح می‌دادند، زیرا این روزنامه از جانبداری در ماجرای دریفوس خودداری کرده بود، در حالی که Ernest Judet ، سردبیر ژورنال، سرسختانه ضد دریفوس بود. کمی بعد، «ل پتی پاریزین» به پرفروش‌ترین روزنامه فرانسه تبدیل شد. تا سال ۱۹۱۴، تیراژ ژورنال به ۸۵۰٫۰۰۰ نسخه کاهش یافته بود. تا سال ۱۹۱۹، این رقم به ۴۰۰٫۰۰۰ نسخه کاهش یافت.

در ۱۹۳۶، این روزنامه با شعار «کار، خانواده، میهن» که از اتحادیه «صلیب آتشین» وام گرفته شده بود و بعدها به شعار فرانسه ویشی تبدیل شد، به ارگان رسمی حزب سوسیالیست فرانسه تبدیل شد. با وجود حمایت بسیاری از چهره‌های برجسته، از جمله غول مطبوعات، ریموند پاتنوتر از این روزنامه، روند نزولی آن ادامه یافت و تا سال ۱۹۳۷، تیراژ میانگین آن تنها ۱۵۰٫۰۰۰ نسخه بود.

با آغاز جنگ جهانی دوم، دفتر مرکزی آن در ۱۹۴۰ به کلرمون-فران منتقل شد. در سال‌های آخر، ل پتی ژورنال کمک مالی ماهانه از دولت دریافت می‌کرد، تا جایی که فرانسوا دو لا روک رئیس هیئت‌مدیره آن شد، اما نجات نیافت؛ آخرین شماره آن در اوت ۱۹۴۴ منتشر شد.

مطالب

سهام روزنامه SA du Petit Journal، منتشر شده در ۱ آوریل ۱۸۹۶ با سکه ۵ سانتیم در پایین

بخشی از جذابیت ل پتی ژورنال، قیمت پایین آن بود. از آنجا که در ابتدا به مسائل سیاسی نمی‌پرداخت، از پرداخت مالیات ۱۰ سانتیمی روزنامه‌ها معاف بود و بنابراین، برخلاف روزنامه‌های دیگر که ۱۵ سانتیم قیمت داشتند، تنها به ۵ سانتیم فروخته می‌شد. این روزنامه در قالب ۳۰×۴۳ سانتی‌متر مربع عرضه می‌شد، نیازی به مشترک‌شدن نداشت و علاوه بر اخبار، داستان‌های بلند، سریال‌ها (از جمله داستان‌های پلیسی محبوب امیل گابوریو)، طالع‌بینی و مقالات تحلیلی هم داشت. ل پتی ژورنال عصرها توزیع می‌شد، به این امید که کارگران، پس از خروج از مغازه و کارخانه، آن را بخرند.

یکی از نوآوری‌های اصلی این روزنامه که سهم قابل‌توجهی در محبوبیت آن داشت، انتشار صورتجلسات مفصلی از محاکمه‌های جنجالی بود که با ماجرای تروپمن در سال ۱۸۶۹ آغاز شد. بهره‌برداری از این ماجرا، به روزنامه این امکان را داد که خوانندگان خود را تقریباً دو برابر کند. از اولین نمونه‌هایی که اخلاق روزنامه‌نگاری یک نشریه، به طور جدی مورد توجه قرار گرفت، با ل پتی ژورنال بود.

کتابخانه ملی فرانسه - گالیکا

تمام نسخه‌های ل پتی ژورنال در کتابخانه ملی فرانسه نگهداری می‌شوند. دسترسی به آنها به صورت آنلاین و رایگان در Gallica، بایگانی آنلاین، فهرست Le Petit Journal امکان‌پذیر است.