ماتئو اول ویسکونتی

ماتئو پسر تئوبالدو (یا تیبالدو) ویسکونتی بود که در سال ۱۲۷۶ در گالاراته گردن زده شد. او نیز به نوبه خود پسر برادر اوتونه ویسکونتی، اوبیزو، لرد ماسینو، آلبیزات و بسناته، و آناستازیا پیرووانو، احتمالاً خواهرزاده کاردینال اوبرتو پیرووانو، اسقف اعظم میلان، بود.

در اوت ۱۲۶۹، ماتئو با بوناکوسا بوری، دختر کاپیتان اسکوارچینو بوری، ازدواج کرد که از او ده فرزند به دنیا آورد.

در سال ۱۲۸۷، ماتئو به عنوان داور بین شورشیان کامونی به رهبری خانواده فدریچی و شهرداری برشا به رهبری اسقف براردو مگی عمل کرد. در دسامبر ۱۲۸۷، زمانی که ماتئو ۳۷ ساله بود، عموی بزرگش اوتونه او را به عنوان کاپیتان مردم ماتئو منصوب کرد. در همان ماه، برناردینو دا پولنتا از راونا به عنوان پودستا منصوب شد، اما او در مودنا ماند؛ بنابراین، پس از جلسه شورای عمومی، ماتئو نیز برای نیمه اول سال ۱۲۸۸ مقام پودستا را بر عهده گرفت.

در ماه مه ۱۲۸۸، رودولف اول او را به عنوان جانشین کل لومباردی منصوب کرد.

در سال ۱۲۹۰، او به مدت یک سال به مقام کاپیتان مردم بازگشت و حتی قدرت تأیید یا عزل پودستای فعلی را نیز داشت.

در ماه مه ۱۲۸۹، اختلافاتی بین فرماندار مانفردی بکاریا و مردم پاویا درگرفت که منجر به اخراج او شد. در ماه ژوئن، نوبت کنت لانگوسکو رسید. این دو به درخواست مارکی ویلیام هفتم مونتفرات، به همراه برخی از شوالیه‌های پاویا به باسینانا پناه بردند. سپس مردم آلساندریا و تورتونا شهر را محاصره کردند. ماتئو ویسکونتی، اوبرتو سالواتیکو را به همراه برخی از شوالیه‌های فرانسوی به پاویا فرستاد. سالواتیکو سپس به گارلاسکو نقل مکان کرد و به ارتشی متشکل از شش هزار میلانی در لوملو پیوست. مارکی مونتفرات فرار کرد و به کنت لانگوسکو و ارتش او در برم پیوست. سرانجام، مارکی مونفراتو و لانگوسکو تصمیم به جنگ گرفتند و با ارتش خود تا فاصله کوتاهی از لوملو پیشروی کردند، تا اینکه به لطف میانجیگری گوگلیلمو پردا و برخی از راهبان فرانسیسکن محلی، صلح برقرار شد. با این حال، وقتی میلانی‌ها به پاویا بازگشتند، دروازه‌های شهر را بسته یافتند. برخی از آنها که متوجه فریب خود شده بودند، خشمگین شدند و برگشتند و لوملو را غارت کردند. وقتی در جاده میلان بودند، مردم میلان با این باور که آنها سربازان مونفراتو هستند، خود را مسلح کردند، شهر را ترک کردند و آماده مقابله با آنها شدند و تا کاسینو اسکاناسیو پیش رفتند، اما پس از فهمیدن حقیقت عقب‌نشینی کردند. صلح بعداً رسماً توسط خود ماتئو ویسکونتی در لوملو تصویب شد. ویلیام هفتم مونفراتو به عنوان ارباب دائمی پاویا منصوب شد، مانفردو پاراویچینی به عنوان پودستا و گوگلیلمو پردا به عنوان کاپیتان مردم منصوب شدند.

در ۲۹ ژوئن، برخی از مردان مزدور ویسکونتی، لانفرانکو موتا را که به توطئه با بونیفاسیو پوسترلا، راهب بزرگ سن سلسو و مارکی مونفراتو اعتراف کرده بود، دستگیر و شکنجه کردند. ظاهراً راهب بزرگ در زمان مناسب، در ازای پرداخت ۴۰۰۰ لیره در سال به ترزولی، و همچنین انتصاب به عنوان کاپیتان مردم، و ۶۶۰۰۰ لیره اضافی پس از بازگشت مارکی به میلان به عنوان ارباب - آرزویی که پس از اخراج توسط اوتون ویسکونتی هرگز از آن دست نکشیده بود - پورتا تیچینسه را افتتاح کرد. او همچنین ظاهراً روابط خود را با خانواده توریانی قطع کرد. بونیفاسیو پوسترلا ابتدا در لودی و سپس در برشا زندانی شد. سرانجام، پس از عفو ویسکونتی، در ۲۸ آوریل به میلان بازگشت.

در ماه ژوئیه، بالدووینو دگلی اوگونی، رئیس برسکی میلان، با سوءاستفاده از این واقعیت که مارکی مونتفرات در نووارا، شهری که او را به عنوان ارباب خود انتخاب کرده بود، بود، تلاش ناموفقی برای حمله به پاویا انجام داد. مانفردو بکاریا متعاقباً پاویا را ترک کرد تا با اوبرتو بکاریا و روگرو کاتاسیو در نزدیکی کوربتا مذاکره کند و سرانجام تصمیم گرفت به میلان فرار کند و مارکیز را رها کرد. این امر واکنش مردم پاویا را برانگیخت و آنها بکاریا و متحدانشان را از شهر بیرون راندند. آنها همچنین شروع به محاصره مونتاکوتو، که متعلق به آن خانواده بود، کردند، اما توسط مردم پیاچنزا بیرون رانده شدند. در پاییز همان سال، ماتئو ویسکونتی، پس از جمع‌آوری ارتش، به لاکیارلا و سپس به دیوارهای پاویا پیشروی کرد. با این حال، دروازه‌ای که قرار بود به روی مانفردو بکاریا باز شده باشد، بسته ماند و این اقدام را به شکست کشاند. متعاقباً، مارکیز مونتفرات وارد پاویا شد و پادگانی متشکل از هزار پیاده‌نظام و دویست سواره نظام را مستقر کرد.

در ۱۵ مه ۱۲۹۰، پودستا بالدووینو دگلی اوگونی با عبور از پل کاستلتو به منطقه نووارا حمله کرد و توانست بورگونوو را تصرف کند، جایی که او قبل از بازگشت به میلان در ۲ ژوئن، یک پادگان کوچک در آنجا مستقر کرد. نیروهای کرمونی و پیاچنزا با حمله به منطقه پاویا از میلانی‌ها حمایت کردند، اما هنگامی که ویلیام هفتم مونتفرات لشکرکشی خود را در منطقه آستِی برای دفاع از شهر رها کرد، مجبور به عقب‌نشینی شدند. در ۱۷ ژوئن، در حالی که مارکی مشغول دفاع از آستِی در برابر آمادئوس پنجم ساووی بود، میلانی‌ها دوباره مسلح از شهر خارج شدند و پس از اتحاد مجدد با متحدان خود در روساته، با ۲۰۰۰۰ پیاده‌نظام و ۲۲۰۰ سواره نظام به سمت لاکیارلا حرکت کردند. در ۲۳ ژوئن، آنها به سیزیانو رسیدند و در ۲۶ ژوئن، پس از عبور از ویدیگولفو، در فاصله نیم مایلی از دیوارهای پاویا. با این حال، بار دیگر، این اقدام ناموفق بود، زیرا ارتش پاویا از پذیرش نبرد تن به تن خودداری کرد و طوفانی اردوگاه میلانی‌ها را ویران کرد.

در ۲۶ آگوست، مارکی مونفراتو ارتشی را گرد هم آورد، به همراه ارکو و موسکا دلا توره از پاویا خارج شد و در موریموندو اردو زد. چند روز بعد، ارتش میلانی‌ها با او روبرو شد و در گوتزانو اردو زد. با این حال، در ۵ سپتامبر، هر دو به شهرهای خود بازگشتند. سپس مارکی‌ها برای حمله به آستی بازگشتند، که آماده دفاع از خود بود، اوتورینو ماندلی میلانی را به عنوان پودستا انتخاب کرد، ۵۰۰ شوالیه جمع کرد و از متحدان خود در میلان، پیاچنزا، کرمونا و برشیا درخواست کمک کرد که هر کدام ۱۰۰۰ شوالیه به علاوه ۵۰۰ شوالیه دیگر از کنت ساووی اعزام کردند. مردم آستی به مونفراتو حمله کردند و آن را ویران کردند و در نهایت مارکی‌ها را مجبور به توافق با ساووی کردند. سرانجام، آنها با مردم آلساندریا به توافق رسیدند تا با ویلیام هفتم جنگ کنند، که برای سرکوب خائنین به آلساندریا رفته بود، دستگیر و در قفس آهنی زندانی شد و در ۶ فوریه ۱۲۹۲ در آنجا درگذشت. عزیمت ویلیام هفتم به میلانی‌ها اجازه داد تا کنترل ویگوانو و مورتارا را به دست گیرند. نووارا و ورچلی ماتئو را به مدت پنج سال به عنوان کاپیتان خود به رسمیت شناختند و روابط خود را با مردم آلساندریا و تورتونا بهبود بخشیدند.

در اوایل سال ۱۲۹۲، لوتاریو روسکا، که بر کومو حکومت می‌کرد، درگذشت و ویتانی‌ها از این موقعیت استفاده کردند و ویکو، حومه شهر را تصرف کردند. ماتئو ویسکونتی بدون اتلاف وقت به کومو لشکرکشی کرد، از کانتو عبور کرد و هر دو جناح شهر را متقاعد کرد که او را به عنوان کاپیتان مردم برای یک دوره پنج ساله انتخاب کنند. او برادر همسرش اوتورینو بوری را به عنوان پودستای جدید منصوب کرد و اسقف تبعیدی در لگنانو را دوباره به کار گمارد.

در ۲۳ ژوئن، قیام جدیدی درگرفت که منجر به اخراج روسکاها و اوتورینو بوری شد. در ۱۷ ژوئیه، ماتئو ویسکونتی به مردم کومو اجازه داد تا فرانچسکو دا کارکانو را به عنوان پودستای جدید خود انتخاب کنند. در ماه نوامبر، پس از ناآرامی‌های مجدد، ویسکونتی با ارتش خود به کومو لشکرکشی کرد و برادرش اوبرتو را به عنوان پودستا منصوب کرد و خود را دوباره به عنوان کاپیتان مردم منصوب کرد.

در ۵ مه، ماتئو با سوءاستفاده از مرگ ویلیام هفتم و این واقعیت که وارث قانونی، جیووانی، در دربار پادشاه ناپل بود، دستور داد ارتش جمع شود و آنتونیو گالیزی را به فرماندهی منصوب کرد. میلانی‌ها به سمت برناته لشکرکشی کردند و روز بعد ماتئو به ارتش در کوربتا پیوست. سپس ارتش از نووارا و ورچلی عبور کرد و ترینو را محاصره کرد که در ۲۰ مه سقوط کرد. پونستورا و مونکالوو نیز سقوط کردند. سپس او در کازاله پذیرفته شد، جایی که به عنوان کاپیتان کل مونفراتو منصوب شد. برخی از قلعه‌ها از به رسمیت شناختن او به عنوان کاپیتان خودداری کردند و به آلرامیچی‌ها وفادار ماندند و به دنبال توافق صلحی بودند که توسط ویسکونتی‌ها رد شد. سپس ماتئو از آلساندریا عبور کرد که او را به مدت پنج سال به عنوان کاپیتان مردم منصوب کرد، سپس به میلان بازگشت. در ۱۵ مه ۱۲۹۳، برخی از سفیران مونفراتو به میلان رسیدند، عنوان اعطا شده به ویسکونتی‌ها را تأیید کردند و توافق صلحی را برقرار کردند که به موجب آن ارباب میلان می‌توانست جانشینی برای مونفراتو منصوب کند و جیووانی در ازای حمایت ویسکونتی‌ها از تمام ادعاهای خود نسبت به میلان صرف نظر می‌کرد.

در آوریل ۱۲۹۴، هیئتی از آدولف ناسائو رسید. حاکم، ماتئو ویسکونتی را به عنوان جانشین امپراتوری در لومباردی منصوب کرد و سال بعد امتیازات اعطا شده به شهر را تأیید کرد. ماتئو در ابتدا وانمود کرد که از این عنوان امتناع می‌کند و می‌خواست که نهادهای شهری این مقام را به او واگذار کنند. تنها بعداً سوگند یاد کرد و عقاب امپراتوری را به نشان خود اضافه کرد. او همچنین موفق شد خود را برای یک دوره پنج ساله دیگر به عنوان کاپیتان مردم منصوب کند.

در همان سال، شهرهای لودی و کرما، که از جاه‌طلبی‌های توسعه‌طلبانه ماتئو ویسکونتی خشمگین بودند، مخفیانه توطئه کردند تا خانواده توریانی را به درون دیوارهای خود بیاورند و آنها را به مقام اربابان میلان بازگردانند. ماتئو یک شورای عمومی از رعایای میلان و شهرهای متحد تشکیل داد: برشیا، پاویا، کرمونا، پیاچنزا، تورتونا، نووارا، کازاله، ورچلی، آلساندریا، آستیا و جنوا. تصمیم گرفته شد که با مردم لودی و کرما جنگ شود. در اول سپتامبر، پودستا زاناسیو سالیمبنه با ارتش خود شهر را ترک کرد و به سمت ملگنانو لشکرکشی کرد، جایی که روز بعد ماتئو و بقیه سربازانش به او پیوستند. میلانی‌ها از رودخانه موزا در نزدیکی ایزولا بالبیانا عبور کردند و وارد قلمرو لودی شدند که آن را ویران و غارت کردند. در ۲۵ سپتامبر، مردم لودی با انجام همین کار در لشکرکشی میلان انتقام گرفتند، اما در نزدیکی پانتیلیات متوقف و شکست خوردند. حدود دویست نفر از آنها اسیر شدند و به قلعه‌های ترتزو و سیزیانو، از جمله ایمبرالدو دلا توره، برده شدند.

در اول ژوئن ۱۲۹۵، پودستا انریکو تانژانتینو از برشیا با ارتش بزرگی متشکل از تقریباً ۳۳۰۰۰ نفر از میلان خارج شد. ارتش شامل یک پیشقراول ۶۰۰ کماندار و کماندار، و پس از آن چند صد شوالیه نخبه، ۴۰۰۰ پیاده‌نظام، تقریباً ۲۵۰۰۰ سرباز استخدام شده از شهروندان، هزار نفر از شهرهای متحد و در نهایت یک عقب‌نشین متشکل از ۲۰۰۰ نیزه‌دار بود. یک هفته بعد، او در نزدیکی ویبولدون اردو زد. ماتئو در لودی وکیو به او پیوست، که در آن زمان در دست میلانی‌هایی بود که آن را تقویت کرده بودند. در ۱۸ ژوئن، میلانی‌ها سن کلمبانو و لودیجیانی‌ها را تا کاستلیون محاصره کردند. سپس میلانی‌ها ناگهان موقعیت خود را رها کردند و در ۲۴ ژوئن، در یک و نیم مایلی دیوارهای لودی، اردوگاه برپا کردند و روستاهای آن را غارت کردند. مردم لودی برای دفاع از دیوارها باقی ماندند و ظاهراً با شرایط معقولی موافقت کردند، زیرا ارتش ویسکونتی ابتدا به لاوانیا عقب‌نشینی کرد و سپس، در ۲۹ ژوئن، به سمت میلان حرکت کرد.

در ۸ آگوست، اوتون ویسکونتی، اولین ارباب میلان از سلسله خود، در سن هشتاد و هشت سالگی درگذشت. او در مقبره‌ای از جنس مرمر قرمز رنگ به خاک سپرده شد و بعداً به کلیسای جامع منتقل شد، جایی که امروز نیز در آنجا باقی مانده است.

در ۱۱ سپتامبر، پیمان صلحی بین اربابان میلان و لودی اعلام شد که شامل اخراج توریانی‌ها از شهر می‌شد. در ۲۱ اکتبر، بونیفاس هشتم، رافینو دا فریستو از لوکا را به عنوان اسقف اعظم جدید میلان منصوب کرد و امتیازی را که به افراد عادی میلان برای انتخاب جانشین داده شده بود، از بین برد. نارضایتی ناشی از آن، انتصاب رافینو در شهر را تا نوامبر به تأخیر انداخت. در ۲۱ ژوئیه ۱۲۹۶، اسقف اعظم درگذشت و پاپ فرانچسکو فونتانا را از پارما به جای او انتخاب کرد.

در ژوئیه ۱۲۹۶، شهردار زاناسیو سالیمبنه به مراته رفت و در آنجا شروع به استخدام ارتش جدید کرد. او با رسیدن به دیوارهای لکو، خواستار تسلیم ۱۵۰ گروگان شد و ساکنان را مجبور به نقل مکان به والمادررا کرد. سپس شهر را به جز قلعه به آتش کشید. سپس قانونی تصویب شد که بازسازی آن را ممنوع می‌کرد. مشخص نیست که چرا شهر تحت چنین مجازات سختی قرار گرفت، اما احتمالاً با توریانی‌ها که والساسینای مجاور را به عنوان تیول خود در اختیار داشتند، متحد شده بود. به این ترتیب، آداها می‌توانستند سرزمین‌های تحت سلطه دو خانواده رقیب را از هم جدا کنند و ویسکونتی‌ها می‌توانستند یک پایگاه مرزی (قلعه لکو) در قلمرو توریانی داشته باشند.

در سال ۱۲۹۸، ژان اول مونتفرات، پس از بررسی تمایل شهرهای همسایه نسبت به ویسکونتی‌ها، مخفیانه با پاویا، کرمونا، برگامو، تورتونا، ورچلی، کاساله، با مارکی مانفردو چهارم سالوتزو، آزو هشتم دِسته، دوک فرارا، و با برخی از شهروندان نووارا پیمان اتحاد بست. احتمالاً ماتئو از این موضوع مطلع شد و با ازدواج دخترش کاترینا با آلبوینو، پسر آلبرتو اول دلا اسکالا، حمایت خانواده دلا اسکالا را جلب کرد. او همچنین اختلافات در پارما را فرونشاند و توانست روی حمایت بولونیا، جایی که هم پودستا اوتورینو ماندلی و هم کاپیتان پوپولو یاکوپو پیرووانو میلانی بودند، حساب کند. او همچنین پسر بیست ساله‌اش گالئاتزو را به عنوان پودستا به نووارا فرستاد.

در ۱۸ مارس ۱۲۹۹، مانفردو بکاریا و متحدانش به سمت مورتارا پیشروی کردند، جایی که جیووانی دل مونفراتو، فیلیپو کنت لانگوسکو و مردم سالوتزو به آنها پیوستند. وقتی به نووارا رسیدند، یکی از دروازه‌ها باز شد و به آنها اجازه داد تا کنترل شهر را به دست بگیرند. قلعه چند روز بعد سقوط کرد. گالئاتزو ویسکونتی موفق به فرار به کوربتا شد. ارتش ضد ویسکونتی از رودخانه تیچینو عبور کرد، حومه غرب میلان را غارت کرد و سپس عقب‌نشینی کرد و پل برناته را ویران کرد. پودستا بیساچیا ریکاردی استحکامات پل آبیاتگراسو را تقویت کرد و پادگان ویگوانو را افزایش داد.

هنگامی که کازاله به دست مارکی مونفراتو افتاد، ماتئو ویسکونتی شورای عمومی را تشکیل داد و به خیانت چندین شهر حمله کرد. پس از مشورت، شورا او را برای یک دوره پنج ساله دیگر به عنوان کاپیتان مردم انتخاب کرد. از یک سو، ویسکونتی مذاکرات صلح را با دشمنان خود آغاز کرد، در حالی که از سوی دیگر، خود را برای یک لشکرکشی نظامی جدید آماده می‌کرد. سیصد مرد انتخاب شدند (پنجاه نفر برای هر دروازه) و با نیزه‌های بلندی به نام مانر مسلح شدند و با کمربند و کلاه آهنی محافظت می‌شدند. ۲۴۰۰ مرد دیگر (چهارصد نفر برای هر دروازه) نیز به همین ترتیب مسلح بودند: ۳۰۰۰ نیزه‌دار و ۱۰۰۰ سواره نظام از پیاچنزا، ۲۰۰ نفر از پارما و به همین تعداد از بولونیا، ۱۵۰ پیاده‌نظام و ۵۰ کماندار از ورونا، به علاوه مزدوران خارجی که توسط شهرداری حقوق می‌گرفتند. دشمنان نیز واکنش متفاوتی نشان ندادند و در اول ماه مه، شورایی را در پاویا تشکیل دادند که تمام شهرهای متحد در آن شرکت داشتند و اتحاد ضد ویسکونتی را تجدید کردند. در ۹ مه، ارتش میلان بین روزاته و آبیاتگراسو اردو زد و در هر دروازه هفده پرچم توزیع شد.

روز بعد، ماتئو و گالئاتزو ویسکونتی به همراه زاناسیو سالیمبنه به دیوارهای شهر حمله کردند و سپس ساکنان پاویا را مورد تمسخر قرار دادند و آنها را مجبور به ترک شهر کردند. با این حال، آنها به این تحریکات پاسخی ندادند. در ۱۲ مه، ارتش، شامل ۱۰۰۰۰ پیاده‌نظام و ۴۰۰۰ سواره نظام، به رهبری پیترو و گالئاتزو ویسکونتی، از رودخانه تیچینو عبور کردند، به مورتارا حمله کردند و آن را به آتش کشیدند و سپس حومه آن را غارت کردند. نووارا و ورچلی با پیشروی به سمت بورگولاوزارو و ساکنان پاویا به سمت گارلاسکو پاسخ دادند. در ۲۰ مه، آنها در مقابل ویگِوانو اردو زدند، جایی که ساکنان مونفراتو و سالوتزو به آنها پیوستند.

در ۲۸ مه، میلانی‌ها به اوتزرو بازگشتند، جایی که ۵۰۰ نفر از کومو و ۱۵۰ نفر از پارما به آنها تقویت شدند. در ۲ ژوئن، آنها دوباره از تیچینو عبور کردند و دشمن را مجبور به عقب‌نشینی به گارلاسکو کردند. ویسکونتی‌ها موفق شدند گامبولو را تصرف و نابود کنند و مردم نووارا، ورچلی و پاویا را مجبور به فرار کردند. در ۵ ژوئن، آنها سپس به گارلاسکو حمله کردند که پادگان آن با شجاعت از خود دفاع کرد و آنها را دفع کرد.

در ۶ ژوئن، پیمان صلحی بین دو طرف منعقد شد زیرا فراری‌ها در همین حال با ۴۰۰۰ پیاده‌نظام و ۷۰۰ سواره نظام وارد گرا دادا شده و کرما را از انریکو دا مونزا تصرف کرده بودند. آنها در کورت پالاسیو اردو زده بودند و سرزمین‌های ویسکونتی را از شرق تهدید می‌کردند. برگاماسکی به اوسیو سوتو رسیده بود و کرمونی‌ها به کرانه شرقی آدا در نزدیکی کاسانو پیشروی کرده بودند. در ۷ ژوئن، ارتش ویسکونتی عقب‌نشینی کرد و به میلان بازگشت. در ۱۲ ژوئن، بیساچیا ریکاردی به سرعت به سمت کاسانو حرکت کرد و کرمونی‌ها را مجبور به فرار آشفته به کرما کرد. در همان روز، مارکی موروئلو مالاسپینا به میلان رسید و به عنوان کاپیتان کل ارتش ویسکونتی منصوب شد. روز بعد، ریکاردی از آدا عبور کرد و مردم کرما و فرارا مذاکرات صلح را آغاز کردند که با انتشار آنها در ۲۰ ژوئن به پایان رسید.

در ماه ژوئیه، ماتئو ویسکونتی خود را به عنوان یک میانجی خردمند برای صلح بین جنوایی‌ها و ونیزی‌ها ثابت کرد و ونیزی‌ها با برقراری صلح جدید بین میلانی‌ها از یک طرف و مردم پاویا و متحدانشان از طرف دیگر به او کمک کردند. جیووانی دل مونفراتو که بدون متحد مانده بود، در ۴ سپتامبر با میلانی‌ها صلح امضا کرد.

پس از چند ماه صلح، خانواده تورنیلی از نووارا اخراج شدند و از ویسکونتی درخواست کمک کردند. در ۱۶ سپتامبر، ماتئو ارتش خود را مجدداً گرد هم آورد و به همراه پسرش گالئاتزو، ابتدا به نووارا و سپس به ورچلی لشکرکشی کرد و از آبیاتگراسو و ویگِوانو عبور کرد. این دو شهر با او مخالفتی نکردند و او ترینزانو کاوازیو و فلوریو دا کاستلتو را به عنوان پودستاهای خود منصوب کرد. در ۲۷ سپتامبر، ارتش ویسکونتی به میلان بازگشت. اندکی پس از آن، مردم لودی سن کلمبانو را تصرف کردند و قلعه‌دار یاکوپو لاندریانی را اخراج کردند.

در همین حال، در پاویا، اختلافات بین مانفردو بکاریا و فیلیپو دی لانگوسکو، که از شهر لوملو اخراج شده بود و خود را مایل به خدمت به میلانی‌ها اعلام کرده بود، تشدید شد. در نهایت، هر دو، ماتئو ویسکونتی را به عنوان داور انتخاب کردند. در ۱۱ مه ۱۳۰۰، او از هر کدام از آنها بیست گروگان خواست و پس از آشتی دادن آنها، برادر همسرش اوتورینو بوری و گاسپار دا گارباناته را به عنوان پودستا و کاپیتان مردم شهر منصوب کرد. لانگوسکو سپس از ویسکونتی اجازه ورود به پاویا با ۹۰۰ سرباز را درخواست کرد و به محض اینکه اجازه گرفت، جنگ با بکاریا را از سر گرفت. آنها شکست خوردند و اخراج شدند و بار دیگر به ارباب میلان متوسل شدند. ماتئو ویسکونتی به هر دو مدعی دستور داد که به شهر برگردند و صلح کنند، اما بکاریاها که نیروهای ضعیف‌تری داشتند، جرات نکردند و بنابراین کنترل پاویا را از دست دادند. در همان ماه، ویسکونتی اتحادهای جدیدی برقرار کرد و دخترش زاکارینا را به ازدواج کنت لانگوسکو و مهم‌تر از آن، پسرش گالئاتزو را به ازدواج بئاتریس دِسته، دختر اوبیزو دوم، درآورد. عروسی در مودنا جشن گرفته شد و پس از آن جشن‌های بزرگی در میلان برگزار شد. در ماه دسامبر، شورای عمومی به درخواست ماتئو، پسرش گالئاتزو را به عنوان فرمانده مردم منصوب کرد.

در سال ۱۳۰۱، جیووانی دل مونفراتو بار دیگر اختلافات داخلی بین خانواده نووارا، که با خانواده‌های بروساتی و کاوالاتزی به ضرر تورنیلی‌ها متحد شده بودند، و خانواده ورچلی، که با خانواده آووگادرو به ضرر تیزونی‌ها متحد شده بودند و از شهر اخراج شدند، را دامن زد.

در ۲۹ مه، خانواده‌های سواردی و کولئونی از ماتئو دعوت کردند تا برگامو را تصرف کند. ارباب میلان ارتش کوچکی به رهبری پسرش گالئاتزو فرستاد که با عبور از آدا در واپریو به برگامو رسیدند. خانواده‌های بونگی و ریوولی، که مخالف ویسکونتی‌ها بودند، هیچ مقاومتی نکردند. ماتئو به مدت پنج سال به عنوان فرمانده مردم اعلام شد و یاکوپو پیرووانو به عنوان پودستا منصوب شد. در ماه ژوئیه، بونگی و ریوولی به همراه متحدانشان از لودی، کرما و کرمونزه، تلاش کردند تا کنترل شهر را دوباره به دست گیرند، اما شکست خوردند. گالئاتزو سپس به منطقه نووارا نقل مکان کرد، جایی که وارالو پومبیا، اولجیو و گالیاته را تصرف کرد.

ازدواج وعده داده شده بین زاکارینا ویسکونتی و فیلیپو، کنت لانگوسکو، هرگز محقق نشد. در واقع، ماتئو تصمیم گرفت دخترش را به ازدواج اوتورینو روسکا از کومو درآورد. فیلیپو لانگوسکو خشمگین شد و بار دیگر مردم پاویا، نووارا، ورچلی، لودی، کرما و کرمونزه را فراخواند تا علیه ویسکونتی متحد شوند. او با ارتشی متشکل از ۳۰۰۰ پیاده‌نظام و ۱۰۰۰ سواره نظام در گارلاسکو اردو زد، در حالی که گالئاتزو از ویگِوانو دفاع کرد و سپس بدون نبرد به میلان بازگشت. در ماه نوامبر، پدر ماتئو که از این وضعیت آزرده خاطر شده بود، شخصاً با ۲۵۰۰ پیاده‌نظام کومو و ۵۰۰ سواره نظام مداخله کرد، منطقه لوملینا را ویران کرد و لوملو را تصرف نمود. در نهایت، او گارلاسکو را تصرف کرد، اما به دلیل کمبود ادوات محاصره، پادگان بزرگ آن و نزدیک شدن فصل زمستان، قلعه را نه.