ماریا (دوشس ویزئو)
| ماریا | |
|---|---|
| دوشس ویزئو | |
 پرتره‌ای از آنتونیس مور (حدود ۱۵۵۰–۱۵۵۵) | |
| زاده | ۱۸ ژوئن ۱۵۲۱ لیسبون |
| درگذشته | ۱۰ اکتبر ۱۵۷۷ (۵۶ سال) لیسبون |
| آرامگاه | کلیسای بانوی ما نور، لیسبون |
| خاندان | دودمان اویش |
| پدر | مانوئل یکم، پادشاه پرتغال |
| مادر | النور اتریش |
ماریا، دوشس ویزئو (۱۸ ژوئن ۱۵۲۱ – ۱۰ اکتبر ۱۵۷۷؛ تلفظ در پرتغالی: [mɐˈɾiɐ]) اینفانتا پرتغال، تنها دختر پادشاه مانوئل یکم، پادشاه پرتغال و همسر سوم او، النور اتریش بود. ماریا که حامی برجسته هنرها و ساختمان‌ها بود، ثروت شخصی‌اش با برادر ناتنی‌اش، پادشاه ژواو سوم پرتغال، برابری می‌کرد و او را به ثروتمندترین زن پرتغال و یکی از ثروتمندترین شاهدخت‌های اروپا تبدیل کرده بود.
دوران جوانی
ماریا دو آویش در ۱۸ ژوئن ۱۵۲۱ در لیسبون، پرتغال زاده شد.[۱] او تنها دختر پادشاه مانوئل یکم، پادشاه پرتغال و اینفانتا النور اتریش بود. پنج ماه پس از تولد او، پدرش بر اثر طاعون درگذشت و برادر ناتنی‌اش، ژواو سوم پرتغال، جانشین او شد. اندکی بعد، در مه ۱۵۲۳، مادرش به اسپانیا رفت و ماریا را در پرتغال و در دربار برادر ناتنی‌اش بزرگ گذاشت.[۲][۳]
در سال ۱۵۲۵، خاله مادری او، کاترین اتریش، با ژواو سوم پرتغال ازدواج کرد. ملکه مسئولیت پرورش و آموزش ماریا را بر عهده گرفت،[۱] و او را مانند یکی از دختران خودش دوست داشت. آموزش ماریا برای زنی در زمان خود شگفت‌انگیز بود، زیرا آموزگاران او شامل زنان دانشمندی همچون انسان‌گرایان ژوانا واز، لوئیزا سیگئا و پوبلیا هورتنسیا د کاسترو بودند. درس‌های او شامل امور مالی، معماری، ادبیات و چندین زبان بود. ماریا که یکی از تحصیل‌کرده‌ترین اینفانتاهای پرتغال بود، به انسان‌گرایی مشهور و حامی هنرها تبدیل شد.[۴] خانواده و دربار او به محفل فکری تبدیل شده بود که از زنان اهل قلم استقبال می‌کرد.[۵] شایعه شده بود که او عاشق بزرگ‌ترین شاعر پرتغال، لوئیس د کاموئش، شده است.
اگرچه خواستگاران کم نداشت و چندین پیشنهاد ازدواج دریافت کرد، ماریا هرگز ازدواج نکرد. نامزدی او با ولیعهد فرانسیس با حمایت مادرش النور ترتیب داده شد،[الف] اما این شاهزاده در سال ۱۵۳۶ درگذشت. پس از مرگ او، النور تلاش کرد میان ماریا و برادر کوچک‌تر ولیعهد، شارل دوم اورلئان، ازدواجی ترتیب دهد، به این امید که این وصلت احتمالی به ماریا اجازه دهد در دربار فرانسه به او بپیوندد.[۷] با وجود تلاش‌های النور، این ازدواج تحقق نیافت، زیرا شارل پنجم و ژواو سوم با این ایده که ثروت عظیم ماریا در اختیار فرانسه قرار گیرد، موافق نبودند.[۸] در سال ۱۵۳۷، ماریا و دخترعمویش کریستینا، دوشس بیوه میلان، برای مدت کوتاهی به‌عنوان عروس‌های احتمالی هنری هشتم انگلستان در نظر گرفته شدند.[۹] بااین‌حال، انگلستان به‌زودی این تلاش را کنار گذاشت. ماریا به‌عنوان همسر دوم پسرعمو و برادرزاده ناتنی خود، فیلیپ دوم اسپانیای آینده،[۱۰] پسر عموی مادرش، امپراتور شارل پنجم، و خواهر ناتنی‌اش ایزابلا، در نظر گرفته شد. این موضوع از سال ۱۵۴۹ به‌طور جدی مورد بررسی قرار گرفت، زمانی که مادرش در بروکسل ساکن شد، اما این برنامه‌ها زمانی متوقف شد که ماری تودور در سال ۱۵۵۳ به تخت سلطنت انگلستان رسید و شارل پنجم تصمیم گرفت پسرش فیلیپ را با یک فرمانروا ازدواج دهد.[۱۱][۱۲] دیگر نامزدهای ازدواج با او عبارت بودند از آرشیدوک ماکسیمیلیان اتریش؛[۱۳] پدر او فردیناند یکم، امپراتور مقدس روم؛[۱۴] جیمز پنجم اسکاتلند و دوک ساووی.
دوشس ویزئو
سرانجام، پادشاه ژواو سوم به ماریا خاندان مستقل خود و دوک‌نشین ویزئو را اعطا کرد،[۱۵] که پیش از پادشاه شدن پدرشان متعلق به او بود. در دوران حکومت او، شهر به توسعه و رونق صنایع گوناگون خود از جمله صنعت سفالگری، گلدوزی و مس ادامه داد. ثروت شخصی او سرانجام با ثروت پادشاه برابری کرد و او را به ثروتمندترین زن پرتغال و یکی از ثروتمندترین شاهدخت‌های اروپا تبدیل کرد.
ماریا با دریافت چنین درآمدهایی، از چندین پروژه ساختمانی به‌ویژه در کارنیده و حومه لیسبون حمایت مالی کرد. او هزینه ساخت کلیسای بانوی ما نور و بیمارستان بانوی ما شادی‌ها را تأمین و بر ساخت آن‌ها نظارت کرد؛ بیمارستانی که امروزه محل کالج نظامی پرتغال است. هر دو بنا همچنان نقش‌برجسته‌های بزرگی از نشان شخصی او را در خود دارند. در لیسبون، او از ساخت کلیسای سانتا انگراثیا در سن وینسنت حمایت مالی کرد. بنای اصلی که او دستور ساخت آن را داده بود در سال ۱۶۸۱ به‌طور کامل ویران شد و این امر به ساخت کلیسای جدید کنونی انجامید که امروزه به‌عنوان پانتئون ملی پرتغال استفاده می‌شود.
سال‌های پایانی زندگی
پس از مرگ برادر ناتنی‌اش ژواو در سال ۱۵۵۷، ماریا برای نخستین بار پس از چند دهه به اسپانیا رفت تا مادر بیوه‌اش را ملاقات کند.[۱۶] النور از دختر ازدواج‌نکرده‌اش خواست که نزد او و خاله‌اش ماری زندگی کند، اما ماریا این درخواست را نپذیرفت و تنها سه هفته در آنجا ماند و سپس به لیسبون بازگشت.[۱۵] النور اندکی پس از آن در مسیر بازگشت از باداخوس به خاراندییا د لا ورا درگذشت.
در دوره پرآشوب خردسالی پادشاه سباستیان، گروهی از اشراف پرتغال خواستار آن بودند که دوشس ویزئو جایگزین ملکه بیوه کاترین به‌عنوان نایب‌السلطنه شود، اما این برنامه‌ها به نتیجه‌ای نرسیدند. ماریا در ۱۰ اکتبر ۱۵۷۷ در لیسبون درگذشت،[۱۷] درحالی‌که ۵۶ سال داشت. او ابتدا در صومعه مادر خدا به خاک سپرده شد، اما بقایای او در سال ۱۵۹۷ به کلیسای بانوی ما نور منتقل شد.[۱۸]
یادداشت‌ها
پانویس
- کارت‌رایت اَدی, جولیا (1913). کریستینا دانمارک: دوشس میلان و لورن، 1522–1590. نیویورک: ای. پی. داتون و کمپانی.
- فراد, سوفیا (2016). "اینجا سیگئا آرمیده است: همین کافی است: لوئیزا سیگئا و نقش د. ماریا، اینفانتای پرتغال، در دانش‌اندوزی زنان" (PDF). In وایلز, روزی; هال, ادیت (eds.). زنان دانشمند کلاسیک: گشودن سرچشمه از رنسانس تا ژاکلین دو رومی. pp. 48–60.
- جردن گشوند, آنماری (2022). "گام ملکه ~ اینفانتا ماریا پرتغال، دوشس ویزئو، نقاش دربار آنتونیس مور و اخبار جعلی در دربار لیسبون". بررسی مطالعات پرتغال. 30 (1): 83–112.
- پریرا, اِستِوِش; رودریگش, گی‌یرمه (1904). پرتغال: فرهنگ تاریخی، جغرافیایی، هرالدیک، شرح‌حال‌نگارانه، کتاب‌شناختی، سکه‌شناختی و هنری (in Portuguese). Vol. 4. لیسبون: ژ. رومانو تورش. pp. 825–827.
- د واسکونسلوس, کارولینا میشائلیس (1902). اینفانتا د. ماریا پرتغال و بانوان او (1521–1577) [اینفانتا ماریا پرتغال و بانوان او] (in Portuguese). پورتو: آرتور ژوزه د سوزا.
منابع
- 1 2 Pereira & Rodrigues 1904, p. 825.
- ↑ Jordan Gschwend 2022, p. 87.
- ↑ de Vasconcelos 1902, p. 18.
- ↑ Pereira, Paulo. Enciclopédia dos lugares mágicos de Portugal. Vol. IX.
- ↑ Frade 2016, pp. 52–53.
- ↑ de Vasconcelos 1902, p. 19.
- ↑ Jordan Gschwend 2022, pp. 89–92.
- ↑ de Vasconcelos 1902, pp. 20–21.
- ↑ Cartwright Ady 1913, p. 151.
- ↑ Jordan Gschwend 2022, p. 85.
- ↑ Cartwright Ady 1913, p. 386–387.
- ↑ Jordan Gschwend 2022, p. 98.
- ↑ de Vasconcelos 1902, p. 20.
- ↑ de Vasconcelos 1902, p. 23.
- 1 2 Pereira & Rodrigues 1904, p. 826.
- ↑ de Vasconcelos 1902, p. 24.
- ↑ de Vasconcelos 1902, p. 25.
- ↑ Pereira & Rodrigues 1904, p. 827.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Maria, Duchess of Viseu». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۱۰ اوت ۲۰۲۶.
پیوند به بیرون
- اهالی پرتغال در سده ۱۶ (میلادی)
- خاندان آویس
- دختران شاهان
- درگذشتگان ۱۵۷۷ (میلادی)
- زادگان ۱۵۲۱ (میلادی)
- زنان سده ۱۶ (میلادی) اهل پرتغال