مجمع ملی کاتالان

در پایان ژوئن ۲۰۱۲، به اصطلاح «راهپیمایی به سوی استقلال» در سو ولا (لیدا) آغاز شد. پس از یک سری رویدادهای جشن، نمادین و اعتراضی، این راهپیمایی در ۱۱ سپتامبر با یک راهپیمایی عظیم به سمت بارسلونا، با شعار «کاتالونیا، کشوری جدید در اروپا» به اوج خود رسید. این یک روز تاریخی برای اردوگاه جدایی‌طلبان بود، هم از نظر تعداد شرکت‌کنندگان و هم از نظر لحن کاملاً طرفدار استقلال راهپیمایی، که پیش از این هرگز در چنین رویداد پرمخاطبی دیده نشده بود (تخمین جمعیت بسیار متغیر است، از 600000 نفر به نقل از برخی رسانه‌ها،  آمارگرانی مانند لورنس بدیلا از دانشگاه خودمختار بارسلونا  یا هیئت نمایندگی دولت اسپانیا در کاتالونیا  تا 1.5 میلیون نفر طبق منابع عمومی کاتالان مانند پلیس شهری بارسلونا یا وزارت کشور کاتالونیا، با حداکثر تخمین حدود 2 میلیون نفر طبق گفته برگزارکنندگان)

دو روز پس از تظاهرات، رئیس کنگره ملی آفریقا، کارمه فورکادل، و چهار عضو دیگر هیئت مدیره این گروه رسماً در کاخ دولت کاتالونیا توسط رئیس جمهور وقت ، آرتور ماس، مورد استقبال قرار گرفتند . در طول جلسه، آنها به او پیشنهاد کردند که انتخابات پارلمانی کاتالونیا را برای استقلال برگزار کند و خواستار همه‌پرسی در سال ۲۰۱۴ شود. ^{[ نیازمند منبع ]}

در نتیجه این تظاهرات، ماس خواستار انتخابات زودهنگام پارلمان کاتالونیا در ۲۵ نوامبر ۲۰۱۲ شد و در سخنرانی خود در جلسه افتتاحیه مباحث سیاست عمومی روشن کرد که متقاعد شده است پارلمانی که از انتخابات جدید بیرون می‌آید، ماموریت خود را اعمال حق تعیین سرنوشت کاتالونیا قرار خواهد داد.

در آغاز سال ۲۰۱۳، حزب کنگره ملی آفریقا (ANC) یک کمپین حاکمیت مالی را آغاز کرد تا شهروندان عادی، مشاغل و مؤسسات محلی بتوانند مالیات خود را به صورت دسته جمعی به سازمان مالیات کاتالونیا پرداخت کنند. از ماه مه تا ژوئیه ۲۰۱۳، آنها یک کمپین جمع‌آوری کمک‌های مالی در totSuma سازماندهی کردند تا از همه طرف‌های ذینفع حمایت کنند.

در ۱ ژوئن ۲۰۱۳، کنگره ملی آفریقا کمپین «امضای رأی برای استقلال» را آغاز کرد که در آن، از طریق حق دادخواست ، دادخواست‌هایی جمع‌آوری شد تا از پارلمان کاتالونیا خواسته شود تمام مسیرهای ممکن برای تسهیل برگزاری همه‌پرسی برای خودمختاری کاتالونیا قبل از ۳۱ مه ۲۰۱۴ را بررسی کند و در صورتی که این تلاش شکست خورد، نمایندگان منتخب مردم کاتالونیا به طور یکجانبه استقلال کاتالونیا را اعلام کنند.

مجلس ملی کاتالونیا و سازمان فرهنگی اومنیوم در تاریخ ۲۹ ژوئن ۲۰۱۳ کنسرتی با عنوان « کنسرت برای آزادی » را در نیوکمپ برگزار کردند تا حمایت گسترده از استقلال را نشان دهند. حدود ۹۰،۰۰۰ نفر در این کنسرت شرکت کردند. ^{[ نیازمند منبع ]}

مجلس کاتالان همچنین یک زنجیره انسانی به طول حدود ۴۰۰ کیلومتر، معروف به « راه کاتالان» ، در روز ملی کاتالونیا (۱۱ سپتامبر) در مسیر قدیمی «ویا آگوستا» از لا جونکرا (در شمال کاتالونیا) تا آلکانار (در جنوب) ترتیب داد. این زنجیره از « راه بالتیک » الهام گرفته شده بود که توسط جنبش‌های سیاسی بالتیک که به دنبال استقلال از اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۸۹ بودند، سازماندهی شده بود و سه کشور بالتیک یعنی استونی شوروی ، لتونی شوروی و لیتوانی شوروی را در بر می‌گرفت . بین ۱.۶ تا ۲ میلیون شهروند در طول این ۴۰۰ کیلومتر دست در دست هم دادند. ^{[ نیازمند منبع ]} پس از تظاهرات، آرتور ماس، رئیس جمهور وقت کاتالان، خانم فورکادل را در کاخ دولت به حضور پذیرفت و متعهد شد که به خواست مردم گوش فرا دهد و مشورتی در مورد آینده منطقه ترتیب دهد.

در 29 مه 2014، کنگره ملی آفریقا به همراه دیگر انجمن‌ها، در El Born ، کمپین El País que Volem (کشوری که می‌خواهیم) را ارائه کردند، یک فرآیند مشارکتی آزاد برای شهروندان که هدف آن جمع‌آوری پیشنهادات آنها در مورد چگونگی کاتالونیا در زمان تبدیل شدن به یک کشور مستقل است. ^{[ نیازمند توضیح ]}

مجمع کاتالان و موسسه فرهنگی اومنیوم، تظاهرات روز ملی کاتالان در بارسلونا در سال ۲۰۱۴ را سازماندهی کردند. این تظاهرات، پرچم بزرگ کاتالان را در امتداد ۱۱ کیلومتر بین خیابان گران ویا د لس کورتس کاتالان و خیابان دیاگونال به اهتزاز درآورد و یک V بزرگ به معنای اراده (voluntat) و همچنین رأی دادن و پیروزی تشکیل داد. طبق گفته پلیس، ۱.۸ میلیون نفر و طبق گفته سازمان‌ها ۲.۵ میلیون نفر خواستار برگزاری همه‌پرسی در ۹ نوامبر ۲۰۱۴ بودند.

در 14 سپتامبر، مجلس کاتالونیا نزدیک به 750،000 امضا که در کمپین «برای استقلال رأی دهید» جمع‌آوری شده بود را به رئیس پارلمان، نوریا دِ گیسپرت، تحویل داد تا از دولت کاتالونیا بخواهد در صورت عدم برگزاری انتخابات 9 نوامبر، استقلال را اعلام کند.

نکته قابل توجه، رأی ممتنع در کاتالونیا در طول انتخابات عمومی اسپانیا در سال 2023 بود ؛ با 34.58٪، این بالاترین میزان در بین تمام جوامع خودمختار و بالاترین میزان ثبت شده در آنجا از سال 2011 بود.  ANC به عنوان سازمان اکثریت طرفدار استقلال کاتالونیا، خودداری از رأی دادن را به عنوان نوعی اعتراض ترویج کرد که سایر نهادها و سازمان‌ها نیز به آن پیوستند.  اندکی پس از آن، ANC خود را از فراخوان برای رأی ممتنع گسترده جنبش طرفدار استقلال جدا کرد.  تا حدودی به دلیل کمپینی به رهبری ANC که رأی دهندگان طرفدار استقلال کاتالونیا را به تحریم انتخابات تشویق می‌کرد ،  احزاب طرفدار استقلال 46٪ از آرای کسب شده در انتخابات قبلی را از دست دادند که با از دست دادن 9 کرسی و خروج از کنگره توسط ضد سرمایه داری کاندیدای اتحاد مردمی محقق شد .