منطقه خودمختار کاتالونیا (۱۹۳۱–۱۹۳۹)

کاتالونیا Catalunya  (کاتالان) Cataluña  (اسپانیایی) Catalonia
۱۹۳۱–۱۹۳۹
Flag Seal
سرود: Els Segadors  (کاتالان) "The Reapers"
Location of Catalonia (dark green) within the Spanish Republic (light green) and Europe
وضعیت	منطقه ای خودمختار در جمهوری دوم اسپانیا
پایتخت	بارسلون
زبان(های) رایج	Catalan, Spanish
نام(های) اهلیت	Catalan or Catalonian
حکومت	Generalitat of Catalonia
President
• ۱۹۳۱–۱۹۳۳	Francesc Macià (first)
• ۱۹۳۳–۱۹۳۹	Lluís Companys (last)
قوه مقننه	Parliament of Catalonia (1932–1939)
دوره تاریخی	دوره میان‌دوجنگ / جنگ داخلی اسپانیا
• تاسیس	17 April ۱۹۳۱
• اساسنامه خودمختاری	۹ سپتامبر ۱۹۳۲
• رویدادهای ۶ اکتبر	۶ اکتبر ۱۹۳۴
• شورش نظامی	۱۹ ژوئیه ۱۹۳۶
• اشغال بارسلونا توسط رژیم فرانکو	26 January ۱۹۳۹
پیشین پسین جمهوری کاتالونیا کاتالونیای انقلابی Francoist Spain Generalitat de Catalunya in exile
امروز بخشی از	اسپانیا ∟کاتالونیا

منطقه خودمختار کاتالونیا ( کاتالونیایی : Regió autònoma de Catalunya ، اسپانیایی : Región autónoma de Cataluña ) پس از اعطای خودمختاری به کاتالونیا در طول جمهوری دوم اسپانیا (۱۹۳۱–۱۹۳۹) تأسیس شد و به یک منطقه خودمختار در جمهوری اسپانیا تبدیل شد. دولت خودمختار کاتالونیا (کاتالونیایی: Generalitat de Catalunya ) نهادی بود که در آن دولت خودمختار کاتالونیا سازماندهی شد و به منظور جایگزینی جمهوری کاتالونیا که در جریان وقایع اعلام جمهوری اسپانیا اعلام شده بود، تأسیس شد .^[۱]

[ ویرایش منبع ] در سال ۱۹۱۴، دولت مشترک‌المنافع کاتالونیا به ریاست انریک پرات د لا ریبا (۱۹۱۴-۱۹۱۷) و جوزپ پویگ ای کادافالچ (۱۹۱۷-۱۹۲۳)، هر دو عضو اتحادیه محافظه‌کار منطقه‌ای ، که در آن زمان نیروی پیشرو ناسیونالیسم کاتالونیا بود، تأسیس شد. این یک نهاد اداری متشکل از شوراهای استانی بارسلونا، خیرونا، لیدا و تاراگونا بود، اما فاقد هرگونه قدرت سیاسی یا قانونگذاری بود.^[۲]

دولت مشترک المنافع در 20 مارس 1925 با تصمیم دیکتاتوری میگل پریمو د ریورا (1923-1930) لغو شد. پس از شکست کمپین طرفدار خودمختاری در سال 1919 ،  ملی‌گرایی کاتالان رادیکال‌تر شد و مواضع چپ‌گرایانه‌تری اتخاذ کرد و احزاب سیاسی مانند حزب طرفدار استقلال فرانچسک ماسیا ، حزب جمهوری‌خواه کاتالان ، اقدام کاتالان یا اتحادیه سوسیالیستی کاتالونیا و همچنین اتحادیه‌های کارگری مانند CADCI یا Unió de Rabassaires را تأسیس یا تقویت کرد. این عوامل و سرکوب مشترک انجام شده توسط دیکتاتوری، نزدیکی بین ملی‌گرایی کاتالان و نیروهای جمهوری‌خواه اسپانیا را تسهیل کرد.

در سال ۱۹۲۶، دولت کاتالونیا تلاش کرد تا با یک نیروی شبه‌نظامی داوطلب، کاتالونیا را از دیکتاتوری آزاد کند و یک جمهوری مستقل کاتالونیا تأسیس کند، اما این توطئه توسط پلیس فرانسه کشف و خنثی شد. با این حال، فرانچسکو ماسیا در فرانسه دستگیر و محاکمه شد و محبوبیت پیدا کرد. طبق پیمان سن سباستین در ۱۷ اوت ۱۹۳۰، احزاب سیاسی جمهوری‌خواه و کاتالونیا بر سر یک طرح جهانی برای تغییر قریب‌الوقوع رژیم که شامل خودمختاری سیاسی کاتالونیا در چارچوب جمهوری پیش‌بینی‌شده بود، به توافق رسیدند.

نوشتار اصلی: جمهوری کاتالونیا (۱۹۳۱)

در ۱۲ آوریل ۱۹۳۱، انتخابات محلی اکثریت بزرگ و غیرمنتظره‌ای را در کاتالونیا (از جمله بارسلونا) به چپ جمهوری‌خواه کاتالونیا (کاتالونیایی: Esquerra Republicana de Catalunya , ERC) داد، حزبی که سه هفته قبل توسط اتحادیه طرفداران استقلال ماسیا، حزب جمهوری‌خواه کاتالونیا به رهبری لوئیس کمپانیس و گروه L'Opinió تأسیس شده بود. فرانسسک ماسیا در ۱۴ آوریل، چند ساعت قبل از اعلام جمهوری دوم اسپانیا در مادرید، در بارسلونا «جمهوری کاتالونیا را به عنوان ایالتی از فدراسیون ایبری» اعلام کرد .  این اعلامیه و دوگانگی اختیارات ناشی از آن، دولت موقت جمهوری جدید اسپانیا را نگران کرد و در هفدهم، ماسیا با وزرای اسپانیایی فرناندو د لوس ریوس ، مارسلی دومینگو و لوئیس نیکولا د اولور به توافقی رسید که بر اساس آن جمهوری کاتالونیا به نام مبهم‌تر «دولت عمومی کاتالونیا» تغییر نام داد و بدین ترتیب نام یکی از مرتبط‌ترین نهادهای دولتی شاهزاده‌نشین باستانی کاتالونیا که در سال 1714 لغو شده بود، بازیابی شد.

در ۲۸ آوریل ۱۹۳۱، طی فرمانی از سوی شورای وزیران اسپانیا ، دولت موقت حکومت خودمختار اسپانیا (Gerritat) به ریاست خود ماسیا و با عضویت یک شورا یا دولت، مجمعی از نمایندگان شهرداری‌ها (نمایندگی موقت حکومت خودمختار) و کمیسرهایی که به عنوان نماینده، مسئول خدمات متعلق به شوراهای استانی سرکوب‌شده‌ی خیرونا، تاراگونا و لیدا بودند، تشکیل شد. مقر حکومت خودمختار اسپانیا در کاخ میدان سنت ژائوم ، بارسلونا (که به نوبه خود مقر حکومت خودمختار اولیه بود) تأسیس شد. با وجود فقدان استقلال رسمی در این دوره، حکومت خودمختار اسپانیا تلاش‌هایی برای استقرار نیروهایی مانند تأسیس شورای فرهنگ در ۹ ژوئن ۱۹۳۱ انجام داد.

نمایندگان کاتالانِ هیئت نمایندگی موقت، پیش‌نویس لایحه‌ای از قانون خودمختاری کاتالونیا در نوریا ( ریپولس ، استان خیرونا ) با ویژگی‌های قوی فدرال و فهرست گسترده‌ای از صلاحیت‌ها تهیه کردند که در ۲ اوت ۱۹۳۱ در یک همه‌پرسی توسط مردم کاتالونیا تصویب شد. قانون اساسی جمهوری اسپانیا که در ۹ دسامبر ۱۹۳۱ تصویب شد، یک دولت واحد با امکان ایجاد مناطق خودمختار را تأسیس کرد، که با پیشنهاد قانون فدرال کاتالونیا متفاوت بود. پس از بحث‌های طولانی و سخت پارلمانی، این قانون به طور قابل توجهی اصلاح شد و سرانجام در ۹ سپتامبر ۱۹۳۲ توسط کورتس اسپانیا تصویب شد .

با تصویب اساسنامه، در 20 نوامبر 1932، اولین و تنها انتخابات پارلمان کاتالونیا در دوران جمهوری‌خواهی برگزار شد. چپ جمهوری‌خواه کاتالونیا، در ائتلاف با اتحادیه سوسیالیستی کاتالونیا و سایر احزاب کوچک جمهوری‌خواه، اکثریت بزرگی از کرسی‌ها (67 از 85) را به دست آورد، در حالی که لیگ منطقه‌ای که قبلاً هژمونیک بود، در جایگاه دوم اما با اختلاف زیاد از ERC (17 از 85) قرار گرفت.  که امکان آغاز ساخت نهادها و انتقال از یک دولت موقت به یک دولت قانونی را با فرانسسک ماسیا به عنوان رئیس دولت محلی و لوئیس کمپانیس به عنوان رئیس پارلمان فراهم کرد .^[۳]

پس از انتصاب رسمی فرانچسکو ماسیا، او یک شورای اجرایی تشکیل داد که منحصراً از اعضای ERC تشکیل شده بود. فوری‌ترین وظیفه در سطح قانونگذاری، سازماندهی جامع نهادهای جدید بود. برای تحقق این هدف، پارلمان کاتالونیا اولین قانون خود، یعنی اساسنامه رژیم داخلی کاتالونیا (کاتالونیایی: Estatut de Règim Interior de Catalunya ) را تصویب کرد. اساسنامه داخلی معادل قانون اساسی کاتالونیا تلقی می‌شد و ساختار آن شبیه به متن قانون اساسی بود.

در حالی که دولت ماسیا به دنبال اجرای یک دستور کار مترقی برای بهبود شرایط زندگی طبقات مردمی و خرده بورژوازی و همچنین عادی‌سازی زبان کاتالونیا در سطح نهادی بود، دولت به دلیل استقلال مالی پایین اعطا شده توسط قانون، انتقال کند صلاحیت‌ها از دولت اسپانیا، بحران اقتصادی، مبارزات طبقه کارگر و اختلافات داخلی بین جناح‌های ERC با محدودیت‌های مختلفی در قدرت خود مواجه بود.

در ۲۵ دسامبر ۱۹۳۳، ماسیا درگذشت و پارلمان، لوئیس کمپانیس را به عنوان جانشین او منصوب کرد که تا پایان جنگ داخلی این سمت را بر عهده داشت، به جز تعلیق اساسنامه ( دوسالانه سیاه ) که از اکتبر ۱۹۳۴ تا فوریه ۱۹۳۶ بود و به دلیل وقایع ۶ اکتبر رخ داد.

علیرغم پیروزی جناح راست در انتخابات عمومی اسپانیا در سال 1933 ، تلاش برای استقرار نهادی توسط دولت محلی ادامه یافت. انتقال خدمات نظم عمومی، حذف فرمانداران غیرنظامی را ممکن ساخت (11 ژانویه 1934)، و منجر به تشکیل شورای امنیت کاتالونیا شد که اقدامات منطقه‌ای و ایالتی را در این زمینه هماهنگ می‌کرد. طبق قانون پارلمان در 2 مارس، دادگاه تجدیدنظر کاتالونیا تأسیس شد که صلاحیت رسیدگی به امور مدنی و اداری متعلق به دولت محلی را داشت.

پارلمان کاتالونیا با تصویب چندین قانون مترقی که در پی مدرن‌سازی کشور و بهبود شرایط زندگی جمعیت کاتالونیا بودند، به کار قانونگذاری خود ادامه داد. در همین راستا، قانون جنجالی قراردادهای زراعی در ۱۱ آوریل ۱۹۳۴ تصویب شد که در پی حل مسئله کشاورز مرده و تسهیل دسترسی کشاورزان به زمینی بود که روی آن کار می‌کردند. این قانون از بدو تصویب با مخالفت شدید اتحادیه کاتالونیا (تجدید حیات اتحادیه منطقه‌ای) و مؤسسه کشاورزی کاتالونیا در سنت ایسیدر، نماینده مالکان کشاورزی و نزدیک به اتحادیه، روبرو شد. این قانون به دادگاه تضمین‌های قانون اساسی جمهوری ارجاع داده شد که آن را لغو کرد. پاسخ دولت کاتالونیا، تصویب قانونی مشابه در پارلمان بود که منجر به آغاز مذاکره با دولت جمهوری به ریاست جمهوری رادیکال ریکاردو سمپر ، به منظور تطبیق متن با قانون عمومی و در نتیجه جلوگیری از درگیری شد.

کودتا و قیام نظامی ۱۸ ژوئیه در کاتالونیا عمدتاً به لطف اقدام شبه‌نظامیان مردمی شکست خورد. نیروهای CNT کمیته مرکزی شبه‌نظامیان ضدفاشیست کاتالونیا را تحمیل کردند که در ماه‌های بعد عملاً به عنوان نهاد دولتی عمل کرد. در سپتامبر ۱۹۳۶، جوزپ تارادیاس به عنوان وزیر اول، یک دولت وحدت با احزاب و اتحادیه‌های چپ‌گرا تشکیل داد و فرمان اشتراکی‌سازی ۲۴ اکتبر را تصویب کرد.

وقایع مه ۱۹۳۷ (درگیری بین آنارشیست‌ها و جناح‌های کمونیست) انقلاب را متوقف کرد و نیروهای جمهوری‌خواه فعالیت خود را بر جنگ متمرکز کردند. در پایان سال ۱۹۳۷، دولت جمهوری‌خواه اسپانیا به بارسلونا نقل مکان کرد که باعث اختلافات زیادی بین دو دولت شد.

اگرچه ژنرال فرانسیسکو فرانکو رسماً حکومت خودمختار کاتالونیا را هنگامی که نیروهایش در آوریل ۱۹۳۸ از طریق لیدا وارد کاتالونیا شدند، منحل کرد، اما حکومت خودمختار جمهوری‌خواهان تا سقوط بارسلونا به دست نیروهای ارتش ملی‌گرا در ۲۶ ژانویه ۱۹۳۹، به فعالیت در سرزمین‌های اشغال نشده ادامه داد.