مری فیتزروی (دوشس ریچموند و سامرست)

مری فیتزروی، دوشس ریچموند و سامرست
طرحی از هانس هلباین پسر
نام هنگام تولدمری هاوارد
زادهٔحدود ۱۵۱۹
درگذشتدسامبر ۱۵۵۵ یا ۱۵۵۷ (۳۷ یا ۳۸ سالگی)
مدفنکلیسای سنت مایکل مقرب در فرمینگهام، ساوفولک، انگلستان
شناخته‌شده
برای		عروس شاه هنری هشتم
همسرهنری فیتزروی، دوک ریچموند و سامرست
والدین

مری فیتزروی، دوشس ریچموند و سامرست (زادهٔ حدود ۱۵۱۹ – درگذشتهٔ دسامبر ۱۵۵۵ یا ۱۵۵۷)، با نام تولد مری هاوارد، عروس شاه هنری هشتم انگلستان و همسر پسر حلال‌زاده‌اش، هنری فیتزروی، دوک ریچموند و سامرست، بود.

دوران کودکی

مری در سال ۱۵۱۹ به دنیا آمد؛ او سومین فرزند از میان پنج فرزند توماس هاوارد، سومین دوک نورفک - که در آن زمان ارل ساری بود - و همسرش، بانو الیزابت استافورد بود.[۱] پدربزرگ‌های پدری‌اش توماس هوارد، دومین دوک نورفک و بانو الیزابت تیلنی، کنتس ساری بودند، و پدربزرگ و مادربزرگ مادری‌اش ادوارد استافورد، سومین دوک باکینگهام و بانو النور پرسی، دوشس باکینگهام بودند. خواهر و برادرهای بزرگ‌ترش هنری هاوارد، ارل ساری، متولد ۱۵۱۷، و کاترین، متولد ۱۵۱۸، بودند،[۲] و خواهر و برادرهای کوچک‌ترش توماس هاوارد، ویسکونت اول هاوارد آو بیندون، متولد ۱۵۲۰، و موریل، متولد ۱۵۲۱، بودند.[۲] در زمان تولد او، پدرش سومین نجیب‌زادهٔ رتبه‌بالا و قدرتمند انگلستان بود. پدربزرگ‌هایش، توماس هوارد، دومین دوک نورفک و ادوارد استافورد، سومین دوک باکینگهام، قدرتمندترین اشراف پادشاهی بودند. پس از اعدام باکینگهام به اتهام خیانت در سال ۱۵۲۱، پدربزرگ دیگرش یکی از تنها دو دوک پادشاهی بود (دیگری چارلز براندون، دوک اول ساوفولک بود). هنگامی که پدربزرگ پدری‌اش در مهٔ ۱۵۲۴ درگذشت، پدر مری دوک جدید نورفک شد. این وضعیت در سال ۱۵۲۵ تغییر کرد، زمانی که هنری هشتم پسر شش‌سالهٔ حلال‌زاده‌اش از الیزابت بلانت - یعنی هنری فیتزروی، دوک ریچموند و سامرست - را به دوکیِ ریچموند و سامرست ارتقا داد. هنگامی که در سال ۱۵۲۹ کاردینال تامس وولسی، که مسئول سرپرستی فیتزروی بود، از قدرت افتاد، این مسئولیت به توماس هاوارد سپرده شد. در همین زمان این ایده مطرح شد - که گفته می‌شود از سوی شاه یا آن بولین بود[۱] - که فیتزروی باید با دختر نورفک ازدواج کند.

ازدواج

در نوامبر ۱۵۳۳ مذاکرات به پایان رسید و مری، که اکنون سیزده یا چهارده ساله بود، و فیتزروی، که خود تنها چهارده ساله بود، ازدواج کردند. مری از طریق پدرش، پسرعموی درجهٔ‌یکِ هم آن بولین و هم کاترین هاوارد، و پسرعموی درجهٔ‌دوی جین سیمور بود.

هنری فیتزروی، دوک ریچموند

این ازدواج پیروزی بزرگی برای خاندان بولین بود، چرا که دوشس پیشتر عضو خانهٔ ملکه آن بود و از حامیان سرسخت اصلاحات دینی به‌شمار می‌رفت. این ازدواج برای دوشس نیز بسیار پرسود بود، چرا که با نبودِ وارث پسرِ مشروع برای تاج‌وتخت، دوک در آن زمان به‌عنوان پادشاه محتمل آینده شناخته می‌شد. با این حال این ازدواج دوام نیاورد، چرا که فیتزروی در ۲۳ ژوئیهٔ ۱۵۳۶ بر اثر سل درگذشت. او به‌زحمت هفده ساله شده بود.

بیوگی

از آنجا که شاه نگران بود فعالیت جنسی در سنین پایین ناسالم باشد، به این زوج دستور داده بود از همبستری خودداری کنند.[۳] در نتیجه، دوشس اجازه نیافت بسیاری از زمین‌هایی را که معمولاً حق او به‌عنوان بیوه بود نگه دارد. شاه اصرار داشت که بدون همبستری،[۴] ازدواج واقعی صورت نگرفته است. او در دربار باقی ماند و ارتباط نزدیکی با مارگارت داگلاس، دخترعموی فیتزروی، داشت. آن دو با هم مشارکت‌کنندگان اصلی نسخهٔ خطی دوونشایر بودند، مجموعه‌ای از اشعار که خود آنان و شاعران دربار سروده بودند.[۵] گمان می‌رود دوشس مالک یا نگهدارندهٔ این نسخهٔ خطی بوده است. مشخص نیست او چه میزان در آن مشارکت داشته، اما گفته می‌شود یکی از اشعار برادرش را با عنوان «ای بانوان خوشبخت» در آن رونویسی کرده است.[۶] در سال ۱۵۳۹ داگلاس و دوشس مأمور شدند تا آن کلیو را در کاله ملاقات کنند.[۷]

در سال ۱۵۴۲، هنگامی که پنجمین همسر هنری هشتم و پسرعموی دوشس، کاترین هاوارد، از قدرت افتاد، دوشس و کل خانواده‌اش دستگیر و مدتی کوتاه در برج لندن زندانی شدند. پدر دوشس درخواست داد او با توماس سیمور، بارون اول سیمور آو سادلی، برادر جین سیمور (سومین همسر هنری هشتم)، ازدواج کند.[۱] شاه این وصلت را تأیید کرد، اما برادر دوشس، هنری، ارل ساری، شدیداً مخالفت کرد، و خود دوشس نیز مخالف بود، از این رو این ازدواج صورت نگرفت. سپس ساری پیشنهاد داد که دوشس باید شاه سالخورده، یعنی پدرشوهرش، را اغوا کند و معشوقهٔ او شود تا «همان‌قدر که آن دو پیسلو دیلی بر فرانسوای یکم نفوذ دارد» بر او نفوذ داشته باشد. دوشس خشمگین شد و گفت ترجیح می‌دهد «گلوی خودش را ببرد» تا «به چنین پستی رضایت دهد».[۸]

مری و برادرش از هم دلخور شدند، و او بعدها در محاکمهٔ خیانتی که در آن هم ساری و هم پدرش به اعدام محکوم شدند شهادت داد. ساری در ۱۹ ژانویهٔ ۱۵۴۷ اعدام شد، در حالی که پدرش از همان سرنوشت رهایی یافت، زیرا هنری هشتم در ساعات اولیهٔ روز مقرر برای اعدام دوک (۲۸ ژانویه) درگذشت، هرچند او در طول سلطنت ادوارد ششم همچنان زندانی برج لندن باقی ماند.[۹][۱۰][۱۱] اگرچه پدرش برجسته‌ترین نجیب‌زادهٔ کاتولیک انگلستان بود و خود مری در کودکی با ایمان سنتی پرورش یافته بود، او به افکار اصلاح‌طلبانه گرایش داشت و جان فاکس، شهیدشناسِ پروتستان، را به‌عنوان آموزگار پنج فرزند برادرش استخدام کرد: توماس هاوارد، دوک چهارم نورفک، جین نویل، کنتس وستمورلند، هنری هاوارد، ارل اول نورتهمپتون، کاترین و مارگارت.[۱۲] فهرستی از دارایی‌های او در این دوران به صندوقچه‌ای فلاندری اشاره دارد که حاوی الگوهای کاغذی برای گلدوزی بود.[۱۳]

آرامگاه هنری فیتزروی، دوک ریچموند، و مری هاوارد. کلیسای سنت مایکل مقرب، فرمینگهام، ساوفولک

دوشس هرگز دوباره ازدواج نکرد و پس از مرگ هنری هشتم در ژانویهٔ ۱۵۴۷، حضورش در دربار کم‌رنگ شد. بورلی مورفی تاریخ مرگ او را دسامبر ۱۵۵۵ می‌داند،[۱] در دوران سلطنت خواهرشوهرش، ملکه ماری یکم، ملکه انگلستان، اما هدر دارسی معتقد است او در ۷ دسامبر ۱۵۵۷ بر اثر آنفلوآنزا درگذشت.[۱۴]

مطالعهٔ بیشتر

  • Bastard Prince: Henry VIII's Lost Son نوشتهٔ بورلی آ. مورفی
  • The Mistresses of Henry VIII نوشتهٔ کلی هارت
  • Henry VIII's Last Victim: The Life and Times of Henry Howard, Earl of Surrey نوشتهٔ جسی چایلدز
  • Henry Howard, the Poet Earl of Surrey: A Life نوشتهٔ دبلیو. آ. سشنز

بازنمایی‌های داستانی

مری فیتزروی در بسیاری از آثار تاریخی-تخیلی حضور داشته، از جمله به‌طور برجسته در The Secrets of the Tudor Court نوشتهٔ دارسی بونت، که مری در آن شخصیت اصلی است، و همسر ششم، که در آن او رقیب کاترین پار است و برادرش ساری می‌کوشد با کمک او را به‌عنوان «همسر هفتم» شاه معرفی کند، هرچند خود مری مخالفت می‌کند. شخصیت او تا پایان رمان که شاه درگذشته است عمدتاً در پس‌زمینهٔ داستان باقی می‌ماند. او همچنین در Queen's Gambit، رمانی دربارهٔ کاترین پار، حضور دارد و به‌عنوان یکی از رقبای کاترین معرفی می‌شود. مری همچنین شخصیت اصلی و راوی رمان Brazen نوشتهٔ کاترین لانگ‌شور بود.

مری در فصل دوم نسخهٔ تلویزیونیِ سه‌گانهٔ تالار گرگ اثر بانو هیلاری منتل، با عنوان تالار گرگ: آینه و نور که در اواخر سال ۲۰۲۴ (در بریتانیا؛ پخش در آمریکا در ۲۰۲۵) پخش شد، توسط ویولا پرتی‌جان بازی شده است. جدای از این، حضور او در فیلم یا تلویزیون محدود به اشاره‌ای در قسمت دوم مینی‌سریال ۲۰۲۱ با عنوان آن بولین (مجموعهٔ تلویزیونی) است؛ در صحنه‌ای میان آن بولین و عمویش توماس هاوارد، سومین دوک نورفک که دربارهٔ ازدواج دخترش با هنری فیتزروی، دوک ریچموند و سامرست - که هنوز همبستری نکرده بودند - گفتگو می‌کنند.

منابع

  1. 1 2 3 4 Murphy, Beverley A. (3 January 2008). "Fitzroy (nee Howard), Mary, Duchess of Richmond". Oxford Dictionary of National Biography (online ed.). Oxford University Press. doi:10.1093/ref:odnb/9638. Retrieved 28 August 2020. (Subscription or UK public library membership required.)
  2. 1 2 Graves, Michael A. R. (2008) [2004]. "Howard, Thomas, third duke of Norfolk (1473–1554)". Oxford Dictionary of National Biography (online ed.). Oxford University Press. doi:10.1093/ref:odnb/13940. (Subscription or UK public library membership required.)
  3. ↑ Murphy, Beverley A. Bastard Prince: Henry VIII's Lost Son. p. 143.
  4. ↑ Murphy, Beverley A. Bastard Prince: Henry VIII's Lost Son. pp. 219–223.
  5. ↑ Herman, Peter C. (1994). Rethinking the Henrician Era: Essays on Early Tudor Texts and Contexts (in English). University of Illinois Press. p. 43. ISBN 978-0-252-06340-4.
  6. ↑ Southall, Raymond (1994). "Mary Fitzroy and 'O Happy Dames' in the Devonshire Manuscript". The Review of English Studies. 45 (179): 316–317. doi:10.1093/res/XLV.179.316. ISSN 0034-6551. JSTOR 518839.
  7. ↑ Nichols, John Gough, ed. , The Chronicle of Calais, Camden Society (1846), 170
  8. ↑ Hart, Kelly (1 June 2009). The Mistresses of Henry VIII (First ed.). The History Press. pp. 194–197. ISBN 978-0-7524-4835-0.
  9. ↑ William A. Sessions (2003). Henry Howard, the Poet Earl of Surrey: A Life. Oxford University Press. pp. 202–. ISBN 978-0-19-818625-0.
  10. ↑ The Heraldic Charge Against the Earl of Surrey, Peter R. Moore, English Historical Review, Vol. CXVI, pp. 557–583, (2001).
  11. ↑ "Earl of Surrey Henry Howard", A Dictionary of British History, (John Cannon, ed.), OUP, 2009 شابک ‎۹۷۸−۰۱۹۹۵۵۰۳۷۱
  12. ↑ Graves, Michael A. R. (2008) [2004]. "Howard, Thomas, fourth duke of Norfolk (1538–1572)". Oxford Dictionary of National Biography (online ed.). Oxford University Press. doi:10.1093/ref:odnb/13941. (Subscription or UK public library membership required.)
  13. ↑ A. Jefferies Collins, Jewels and Plate of Elizabeth I (London: British Museum, 1955), p. 128.
  14. ↑ Darsie, Heather R. (15 June 2023). Children of the House of Cleves: Anna and Her Siblings (in English). Amberley Publishing Limited. ISBN 978-1-4456-9943-1.

پیوند به بیرون

This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.