معماری احیای موری

شهرت ویجنیکا در سارایوو، ۱۸۹۴ (یکی از نمونه‌های الهام گرفته‌شده از معماری موری)

معماری احیای موری (انگلیسی: Moorish Revival architecture) یا نئوموریک یکی از سبک‌های احیای معماری است که توسط معماران اروپا و آمریکا در پی شرق‌شناسی رمانتیسم اتخاذ شد. این سبک پس از اواسط قرن نوزدهم به اوج محبوبیت خود رسید، که بخشی از گسترش واژگان مفصلی بود که از منابع تاریخی فراتر از سبک‌های آشنای کلاسیک و گوتیک گرفته شده بود. معماری نئوموریک از عناصری از معماری اسلامی مغربی و در نتیجه از معماری اسلامی بهره می‌برد.[۱]

جستارهای وابسته

منابع

  1. ↑ Giese, Francine; Varela Braga, Ariane; Lahoz Kopiske, Helena; Kaufmann, Katrin; Castro Royo, Laura; Keller, Sarah (2016). "Resplendence of al-Andalus: Exchange and Transfer Processes in Mudéjar and Neo-Moorish Architecture" (PDF). Asiatische Studien – Études Asiatiques. 70 (4): 1307–1353. doi:10.1515/asia-2016-0499.

پیوند به بیرون

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ معماری احیای موری موجود است.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.