مغدان (دیر)
مُغدان
مهدو (تلفظ: مُوَهدو) | |
|---|---|
روستا | |
محل | |
  مُغدان | |
| مختصات: ۲۸°۸′۳۵٫۵″ شمالی ۵۱°۳۰′۳۶٫۵″ شرقی / ۲۸٫۱۴۳۱۹۴°شمالی ۵۱٫۵۱۰۱۳۹°شرقی | |
| کشور | ایران |
| استان | بوشهر |
| شهرستان | دیر |
| بخش | بخش بردخون |
| دهستان | آبکش |
| جمعیت | ۹۴۲ نفر (سرشماری ۹۵) |
| پیششمارهٔ تلفن | ۰۷۷۳۵۴۵ |
مُغدان (به گویش محلی: مُوَهدو)، روستایی است از توابع بخش بردخون در شهرستان دیر استان بوشهر ایران که در قدیم از توابع منطقه دشتی محسوب می شده است.
جمعیت
این روستا در دهستان آبکش قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۰ آمار رسمی جمعیت روستا ۹۰۰نفر (۱۹۵خانوار) میباشد.[۱]
وجه تسمیه
نام این روستا بعلت وجود نخلستانهای انبوه بوده و در گویش دشتی به نخل «مُوَه» گفته میشود که با پسوند مکان «دان» (به محلی: دو) «مُوَهدو» شدهاست که هنوز هم در گویش محلی فقط به همین نام شناخته میشود. در کاربرد دولتی و رسمی بدون توجه به گویش محلی آن از ترکیب مُخ (نخل در گویشهای همجوار) استفاده شده و برای سهولت استعمال مخدان به مغدان تغییر یافتهاست. امروزه چندین روستا در سرزمینهای نخلخیز جنوب ایران به این دو نام وجود دارند.
روستای مغدان (مُوَهدو) در شعر زیر از علی مرادی ضربالمثل شدهاست:
| کلاخا یاد موهدو یاد موهدو | به یاد دولت آباد موهدو |
منابع
- ↑ «نتایج سرشماری ایران در سال ۱۳۹۰» (اکسل). درگاه ملی آمار. بایگانیشده از روی نسخه اصلی در ۲۰ شهریور ۱۴۰۲.
- به دریا پیوستگان، مجید عابدی، بوشهر: انتشارات شروع (۱۳۸۳)، صفحهٔ ۱۵.
پیوند به بیرون
| مرکز |   | |
|---|---|---|
| شهرستانها | ||
| شهرها | ||
| جاذبههای گردشگری | ||