مناطق یونان باستان
نواحی یونان باستان زیرتقسیم‌های جهان هلنی بودند، آن‌گونه که یونانیان باستان تصور می‌کردند، و حضورشان در آثار مورخان و جغرافی‌دانان باستان یا در افسانه‌ها و اسطوره‌های برجای‌مانده دیده می‌شود.
از نظر مفهومی، هیچ الگوی روشنی در ساختار این نواحی وجود ندارد. برخی از آن‌ها، به‌ویژه در پلوپونز، عمدتاً واحدهای ژئوفیزیکی متمایزی به‌شمار می‌روند که با مرزهای طبیعی مانند رشته‌کوه‌ها و رودخانه‌ها تعریف می‌شوند. در مقابل، تقسیم یونان مرکزی میان بئوتیا، فوکیس، دوریس و سه بخش لوکریس، به‌نظر می‌رسد ناشی از تقسیم‌بندی‌های قبیله‌ای باستانی باشد نه ویژگی‌های عمده جغرافیایی. هر دو نوع از این نواحی هویت خود را در سراسر اعصار تاریک یونان و تغییرات پرآشوبش در جمعیت و فرهنگ محلی حفظ کردند و همین موضوع به آن‌ها حضوری کمتر سیاسی و بیشتر نمادین بخشید.
سایر تقسیم‌بندی‌های جغرافیایی که با نواحی یادشده مطابقت ندارند، اما در گذر زمان تغییر کردند، که نشان‌دهنده پیوندی نزدیک‌تر با هویت قبیله‌ای است. صرف‌نظر از میزان نوسان آن‌ها، همه این نواحی سرانجام معنایی ژئوپلیتیک به‌خود گرفتند، به‌گونه‌ای که نهادهای سیاسی منطقه‌ای مانند اتحادیهٔ آرکادی معمولاً پولیس‌های خود را در قالب یک کنفدراسیون (نگاه کنید به سیماخیا) در یونان کلاسیک متحد می‌کردند.
این زیرتقسیم‌های سنتی یونان، بنیان نظام امروزی واحدهای استانی یونان را تشکیل می‌دهند. با این حال، تفاوت‌های مهمی وجود دارد، چرا که بسیاری از نواحی کوچک‌تر باستانی در نظام کنونی نمایندگی نمی‌شوند.
یونان مرکزی
یونان پیوسته (یونانی: Στερεά Ελλάδα یا Χέρσος Ἑλλάς) یکی از نواحی جغرافیایی یونان بود (و هنوز هم هست). در انگلیسی این ناحیه معمولاً «یونان مرکزی» (Central Greece) نامیده می‌شود، اما اصطلاح معادل یونانی آن (Κεντρική Ελλάδα، به‌تلفظ Kentrikí Elláda) کمتر به‌کار می‌رود.
آکارنانیا
آکارنانیا (یونانی: Ἀκαρνανία) ناحیه‌ای در غرب-مرکز یونان است که در امتداد دریای یونان و در غرب آتولیا قرار دارد و رود آخلوس مرز آن است، و در شمال خلیج کالیدون واقع شده که ورودی خلیج کورینس به‌شمار می‌رود. امروزه این ناحیه بخش غربی واحد استانی آتولیا-آکارنانیا را تشکیل می‌دهد. پایتخت و شهر اصلی آن در دوران باستان استراتوس، یونان بود. سمت شمالی[۱] آکارنانیا نسبت به خلیج کورینس بخشی از ناحیه اپیروس محسوب می‌شد.
بنیان‌گذاری آکارنانیا در اسطوره‌شناسی یونانی به‌طور سنتی به آکارنان، پسر آلکمائون (اسطوره‌شناسی)، نسبت داده می‌شود.
اینیانیا
اینیانیا (یونانی: Αἰνιανία) یا اینیس (یونانی: Αἰνίς) ناحیه‌ای کوچک در جنوب تسالی باستان بود (که گاه بخشی از آن به‌شمار می‌رفت).[۲] نواحی اینیانیا و اویتیا پیوندی نزدیک داشتند و هر دو در درهٔ رود اسپرخیوس قرار داشتند؛ اینیانیا در بخش پایین‌دست، در شمال، و اویتیا در بخش مرتفع‌تر، در جنوب رود. مرزهای این دو ناحیه را کمانی از زمین‌های مرتفع تشکیل می‌داد که از کوه اویتا به‌سمت غرب تا کوه تیمفرستوس کشیده می‌شد، سپس به‌سمت شمال تا سرچشمه‌های اسپرخیوس، و آنگاه به‌سمت شرق تا دنبالهٔ غربی کوه اوتریس می‌رسید. مرز پست‌کوه در درهٔ اسپرخیوس با مالیس تقریباً به‌صورت شمالی-جنوبی از اویتا تا دنبالهٔ غربی اوتریس امتداد داشت.
در دوره‌های باستان و کلاسیک، اینیانیان (به یونانی Αἰνιᾶνες) از اعضای اتحادیه آمفیکتونیک دلفی بودند و دو رأی را در شورای آمفیکتیونی با اویتائیان به اشتراک می‌گذاشتند.
آتولیا
رود ایچلس، آتولیا (یونانی: Αἰτωλία) را از آکارنانیا در غرب جدا می‌کند؛ در شمال با اپیروس و تسالی هم‌مرز بود؛ در شرق با لوکریان‌ها اوزولی؛ و در جنوب، ورودی خلیج کورینس مرزهای آتولیا را تعیین می‌کرد. در دوران کلاسیک، آتولیا از دو بخش تشکیل می‌شد: آتولیای کهن در غرب، از رود آخلوس تا اوینوس و کالیدون؛ و آتولیای نو یا آتولیای الحاقی در شرق، از اوینوس و کالیدون تا لوکریان‌های اوزولی. این سرزمین دارای منطقه‌ای ساحلی هموار و حاصلخیز است، اما بخش داخلی آن ناهموار و کوهستانی و کم‌بازده است. کوه‌ها میزبان جانوران وحشی فراوانی بودند و در اسطوره‌شناسی یونانی به‌سبب صحنهٔ شکار گراز کالیدونیان شهرت یافتند.
آپرانتیا
آپرانتیای باستان (یونانی: Ἀπεραντία) ناحیه‌ای کوچک در آتولیا، در جنوب دولوپیا بود. ساکنان آن با نام آپرانتیان شناخته می‌شدند.[۳]
آتیکا
نام آتیکا (یونانی: Ἀττική) گفته می‌شود از آتیس (اسطوره‌شناسی)، دختر کرانائوس که گفته می‌شود دومین پادشاه آتن بوده، گرفته شده است. با این حال، خاستگاه این نام به احتمال بیشتر پیش‌یونانی است. آتیکا از شرق به دریای اژه، از غرب به مگاریس و خلیج سارونیک، و از شمال به بوئوتیا محدود می‌شود. آتیکا با دو رشته‌کوه، پارنس و کیتایرون، از بوئوتیا جدا می‌شود. در دوره‌های باستان و کلاسیک، آتیکایی‌ها از اعضای اتحادیه آمفیکتونیک دلفی بودند و دو رأی ایونی را در شورای آمفیکتیونی با اوبیایی‌ها به اشتراک می‌گذاشتند.
بوئوتیا
ناحیهٔ بوئوتیا (یونانی: Βοιωτία)، همراه با بسیاری از شهرهایی که در دورهٔ کلاسیک در آن وجود داشتند، در «فهرست کشتی‌ها»، در ایلیاد توصیف شده است.[۴] در دوره‌های باستان و کلاسیک، بوئوتیایی‌ها از اعضای اتحادیه آمفیکتونیک دلفی بودند و دو رأی در شورای آمفیکتیونی داشتند.
دولوپیا
دولوپیا[۵] (یونانی: Δολοπία) ناحیه‌ای کوهستانی[۶] در یونان بود که در شمال آتولیا واقع شده بود. دولوپیایی‌ها از اعضای اتحادیه آمفیکتونیک دلفی بودند و دو رأی را در شورای آمفیکتیونی با پرایبی‌ها به اشتراک می‌گذاشتند.
دوریس
در دوره‌های باستان و کلاسیک، دوریایی‌ها (یونانی: Δωριείς؛ نام ناحیه: Δωρίς) از اعضای اتحادیه آمفیکتونیک دلفی بودند و دو رأی دوریایی را در شورای آمفیکتیونی با دوریایی‌های لاکونی به اشتراک می‌گذاشتند.
یوبیا
در دوره‌های باستان و کلاسیک، یوبیایی‌ها از اعضای اتحادیه آمفیکتونیک دلفی بودند و دو رأی ایونی را در شورای آمفیکتیونی با آتنی‌ها به اشتراک می‌گذاشتند.
لوکریس
ناحیهٔ لوکریس، به‌ویژه بخش شرقی آن («کسانی که آن‌سوی اویبیای مقدس زندگی می‌کنند»)، در ایلیاد توصیف شده است.[۷] در دوره‌های باستان و کلاسیک، لوکریان‌ها از اعضای اتحادیه آمفیکتونیک دلفی بودند و دو رأی در شورای آمفیکتیونی داشتند.
مالیس
در دوره‌های باستان و کلاسیک، مالیان از اعضای اتحادیه آمفیکتونیک دلفی بودند و دو رأی در شورای آمفیکتیونی داشتند.
مگاریس
مگاریس (یونانی باستان: Μεγαρίς) ایالت و ناحیه‌ای کوچک اما پرجمعیت از یونان باستان بود، در غرب آتیکا و شمال کورینتیا، که ساکنانش دریانوردانی جسور بودند و به گرایش‌هایی فریب‌کارانه شهرت داشتند. پایتخت آن، مگارا (شهر)، که به مرمر سفید و گِل نفیس خود شهرت داشت، زادگاه اقلیدس مگارایی هم‌نام بود. کوه گرانیا بر مرکز این ناحیه چیره است.
اویتیا
اویتیا (یونانی: Οἰταία) ناحیه‌ای کوچک و مرتفع در جنوب تسالی بود (که گاه بخشی از آن به‌شمار می‌رفت).[۸] این ناحیه پیوندی نزدیک با ناحیهٔ اینیانیا داشت و هر دو در درهٔ اسپرخیوس واقع بودند (نگاه کنید به بالا). اویتائیان از اعضای اتحادیه آمفیکتونیک دلفی بودند و دو رأی را در شورای آمفیکتیونی با اینیانیان به اشتراک می‌گذاشتند.
فوکیس
ناحیهٔ فوکیس، همراه با برخی از شهرهایی که در دورهٔ کلاسیک در آن وجود داشتند، در ایلیاد توصیف شده است.[۹] در دوره‌های باستان و کلاسیک، فوکیسی‌ها از اعضای اتحادیه آمفیکتونیک دلفی بودند و دو رأی در شورای آمفیکتیونی داشتند، تا آنکه پس از جنگ مقدس سوم از آن‌ها محروم شدند.
پلوپونز
پلوپونز یا پلوپونسوس، شبه‌جزیره‌ای بزرگ در نوک جنوبی بالکان و بخشی از قلب سنتی یونان است. این شبه‌جزیره از طریق باریکه کورینس به «سرزمین اصلی» یونان متصل می‌شود. پلوپونز به‌طور مرسوم به هفت ناحیه تقسیم می‌شود که همچنان به‌عنوان واحدهای منطقه‌ای یونان امروزی به‌کار می‌روند. بیشتر این نواحی به‌طور مستقیم در «فهرست کشتی‌ها» در ایلیاد نام برده شده‌اند،[۱۰] که نشان می‌دهد این تقسیم‌بندی جغرافیایی پلوپونز بسیار کهن است و به دوران میسنی‌ها بازمی‌گردد.
آخائیا
از نظر جغرافیایی، آخائیا شمالی‌ترین ناحیهٔ پلوپونز بود (و هست) و نوار ساحلی در شمال آرکادیا را در برمی‌گرفت. در جنوب، با آرکادیا در امتداد خط‌الرأس بلندی‌هایی که از کوه اریمانتوس تا کوه کیلنی کشیده می‌شد، هم‌مرز بود. در شرق، نزدیک شهر سیکیون با کورینتیا هم‌مرز بود، و در غرب، رود لاریسوس و دنبالهٔ غربی اریمانتوس مرز آن با الیس را تشکیل می‌داد. جدا از دشت پیرامون دیمه در غرب، آخائیا عموماً ناحیه‌ای کوهستانی بود.
آرکادیا
از نظر جغرافیایی، آرکادیای باستان بلندی‌های مرکز پلوپونز را در بر می‌گرفت. در شمال، با آخائیا در امتداد خط‌الرأس بلندی‌هایی که از کوه اریمانتوس تا کوه کیلنی کشیده می‌شد هم‌مرز بود؛ بیشتر کوه آرووانیا در درون آرکادیا قرار داشت. در شرق، با آرگولیس و کورینتیا در امتداد خط‌الرأس بلندی‌هایی که از کوه کیلنی تا اولیگیرتوس و سپس به‌سمت جنوب تا کوه پارتنیون کشیده می‌شد، مرز داشت. در جنوب، مرز با لاکونی و مسنی از دامنه‌های رشته‌کوه‌های پارنون و تایژتوس می‌گذشت، به‌گونه‌ای که آرکادیا همهٔ سرچشمه‌های رود آلفئوس را در بر می‌گرفت، اما هیچ‌یک از سرچشمه‌های رود اورتاس را در بر نداشت. در جنوب غربی، مرز با مسنی در امتداد قله‌های کوه نومیا و کوه الائوم کشیده می‌شد و از آنجا مرز با الیس در امتداد دره‌های رودهای اریمانتوس (رودخانه) و دیاگون (رودخانه) امتداد می‌یافت. بیشتر ناحیهٔ آرکادیا کوهستانی بود، به‌جز دشت‌های پیرامون تگه‌آ و مگالوپولیس (آرکادیا)، و دره‌های رودهای آلفئوس و لادون (رودخانه).
آرکادیا به‌دلیل ویژگی دورافتاده و کوهستانی‌اش، به‌نظر می‌رسد پناهگاهی فرهنگی بوده است. هنگامی که در اعصار تاریک یونان، گویش‌های یونانی دوری به پلوپونز راه یافتند، زبان کهن‌تر ظاهراً در آرکادیا برجای ماند و بخشی از گروه زبان‌های یونانی آرکادی قبرسی را تشکیل داد. هرودوت می‌گوید ساکنان آرکادیا پلاسجی‌ها بودند، نامی یونانی برای ساکنان به‌ظن «بومی» یونان که پیش از ورود قبایل «هلنی» در آنجا می‌زیستند.[۱۱] هرچند به‌نظر می‌رسد هرودوت ایدهٔ غیریونانی‌بودن پلاسژیان را دور از باور یافته، روشن است که آرکادیایی‌ها ساکنان اصلی این ناحیه به‌شمار می‌رفتند.[۱۲]
آرکادیا یکی از نواحی توصیف‌شده در «فهرست کشتی‌ها» در ایلیاد است.[۱۳] آگاممنون خود کشتی‌های جنگ تروا را به آرکادیا داد، زیرا آرکادیا نیروی دریایی نداشت.
واحد استانی امروزی آرکادیا در یونان وجود دارد که گستردگی بیشتری نسبت به ناحیهٔ باستانی دارد.
آرگولیس
آرگولیس باستان، که گاه «آرگولید» نیز نامیده می‌شود و نامش را از شهر آرگوس (یونان) گرفته، بخش شرقی پلوپونز، به‌ویژه شبه‌جزیره آرگولید، را همراه با ناحیهٔ ساحلی شرق آرکادیا و شمال لاکونی در بر می‌گرفت. در شمال، مرز با قلمرو کورینت سیال‌تر بود و این دو قلمرو گاه با هم بررسی می‌شدند. برای نمونه، پاوسانیاس آرگولیس و کورینتیا را با هم در یکی از کتاب‌های توصیف یونانش بحث کرده است؛[۱۴] به همین ترتیب، در یونان امروزی نیز استانی به‌نام «آرگولیدوکورینتیا» در دوره‌هایی وجود داشته است.
آرگولیس در «فهرست کشتی‌ها»ی ایلیاد بحث شده، بی‌آنکه این نام صریح برای آن به‌کار رفته باشد، اما شهرهای اصلی این ناحیه با هم زیر رهبری دیومدس (پسر تودوئوس) فهرست شده‌اند.[۱۵] واحد استانی امروزی آرگولیس در یونان وجود دارد که گستره‌ای کوچک‌تر از ناحیهٔ باستانی دارد.
اهرام آرگولیس در این قلمرو یافت می‌شوند.
کورینتیا
قلمرو وابسته به شهر کورینت باستان در یونان باستان در دو سوی باریکهٔ کورینس قرار داشت. در سمت شمالی باریکه، این قلمرو به کوه گرانیا محدود می‌شد که آن را از مگاریس جدا می‌کرد. در سمت پلوپونزی باریکه، کورینتیا از غرب به آخائیا و از جنوب به قلمرو آرگولیس محدود می‌شد. همان‌طور که پیش‌تر گفته شد، مرز میان آرگولیس و کورینتیا سیال بود و در دوران باستان و امروز، این دو ناحیه گاه با هم بررسی شده‌اند.
کورینتیا در «فهرست کشتی‌ها»ی ایلیاد بحث شده، بی‌آنکه این نام صریح برای آن به‌کار رفته باشد، اما شهرهای اصلی این ناحیه با هم زیر رهبری آگاممنون فهرست شده‌اند.[۱۶] واحد استانی امروزی یونان با همین نام وجود دارد.
الیس
الیس بخش غربی و مسطح‌ترین قسمت پلوپونز را در بر می‌گرفت. در شمال‌شرقی، با آخائیا در امتداد رود لاریسوس و دنبالهٔ غربی اریمانتوس هم‌مرز بود، و در شرق، مرز با آرکادیا در امتداد رودهای اریمانتوس و دیاگون تا کوه الائوم کشیده می‌شد. از الائوم، مرز آن با مسنی در امتداد رود ندا تا دریا امتداد می‌یافت.
الیس در «فهرست کشتی‌ها»ی ایلیاد بحث شده، بی‌آنکه این نام صریح برای آن به‌کار رفته باشد (الیس تنها برای نام شهر به‌کار رفته)، اما شهرهای اصلی این ناحیه با هم فهرست شده‌اند.[۱۷] واحد استانی امروزی یونان با همین نام وجود دارد.
لاکونی
لاکونی (که لاکدایمون نیز نامیده می‌شود؛ یونانی: Λακεδαίμων، Lakedaimōn)، بخش جنوب‌شرقی پلوپونز را در بر می‌گرفت. مرزهای اصلی آن را رشته‌کوه‌های پارنون و تایژتوس تشکیل می‌دادند. مرز غربی آن، همسایه با مسنی، در امتداد رود کوسکاراکا (یا رما میلی) از نزدیکی جنوب شهر آبیا، مسنی تا رشته‌کوه تایژتوس، و سپس به‌سمت شمال در امتداد خط‌الرأس تایژتوس کشیده می‌شد. مرز شمالی با آرکادیا از میان دامنه‌های تایژتوس و پارنون می‌گذشت، به‌گونه‌ای که لاکونی همهٔ سرچشمه‌های رود اورتاس را در بر می‌گرفت. در شمال‌شرقی رشته‌کوه پارنون، ناحیهٔ ساحلی کینوریا قرار داشت؛ این ناحیه در آغاز بخشی از آرگولید بود، اما تا دورهٔ کلاسیک بخشی از لاکونی شده بود. زمین میان رشته‌کوه‌های تایژتوس و پارنون قلب لاکونی را تشکیل می‌داد؛ ناحیهٔ ساحلی شرق پارنون و جنوب کینوریا نیز بخشی از لاکونی بود. لاکدایمون یکی از نواحی توصیف‌شده در «فهرست کشتی‌ها» در ایلیاد است.[۱۸]
در دوره‌های باستان و کلاسیک، لاکونیایی‌ها از اعضای اتحادیه آمفیکتونیک دلفی (شهر) بودند و دو رأی دوریایی را در شورای آمفیکتیونی با دوریایی‌های دوریس به اشتراک می‌گذاشتند. واحد استانی امروزی یونان با همین نام وجود دارد.
در دورهٔ یونان کلاسیک، لاکونی زیر سلطهٔ شهر اسپارت بود. سکونتگاه‌های دیگری نیز در این ناحیه وجود داشت و بیشتر ساکنان، شهروندان کامل اسپارتی (اسپارتیات‌ها) نبودند، بلکه لاکدایمونی یا پریوئیکی («ساکنان پیرامون») بودند. با این حال، همهٔ این شهروندان و شهرها بخشی از دولت اسپارت بودند. تنها پس از افول نهایی قدرت اسپارت پس از جنگ علیه ناییس، بقیهٔ لاکونی از سلطهٔ اسپارت آزاد شد. اما لاکونی به‌جای آن، زیر سلطهٔ اتحادیه اخائیه افتاد تا آنکه رومیان در سال ۱۴۶ پیش از میلاد تمام پلوپونز را فتح کردند.
مسنی
مسنی بخش جنوب‌غربی پلوپونز را در بر می‌گرفت. در شمال، با الیس در امتداد رود ندا مرز داشت، و از آنجا مرز با آرکادیا در امتداد قله‌های کوه الائوم و کوه نومیا کشیده می‌شد. مرز شمالی با آرکادیا سپس از میان دامنه‌های تایژتوس می‌گذشت، اما همهٔ سرچشمهٔ رود آلفئوس بیرون از مسنی بود. مرز شرقی با لاکونی در امتداد خط‌الرأس تایژتوس تا رود کوسکاراکا، و سپس در امتداد آن رود تا دریا، نزدیک شهر آبیا، کشیده می‌شد.
واحد استانی امروزی یونان با همین نام وجود دارد.
تسالی
تسالی یکی از نواحی سنتی یونان باستان بود. در دورهٔ میسنی‌ها، تسالی با نام آئولیا شناخته می‌شد، نامی که همچنان برای یکی از قبایل بزرگ یونان، آئولیایی‌ها، و گویش یونانی‌شان، یونانی آئولی، به‌کار می‌رفت.
آخائیا فتیوتیس
آخائیایی‌های فتیوتیک از اعضای اتحادیه آمفیکتونیک دلفی بودند و دو رأی در شورای آمفیکتیونی داشتند.
مگنسیا
مگنته‌ها از اعضای اتحادیه آمفیکتونیک دلفی بودند و دو رأی در شورای آمفیکتیونی داشتند.
هیستیائوتیس
پلاسجیوتیس
پرایبیا
پرایبیا شمالی‌ترین ناحیهٔ تسالی باستان بود، جایی که قبیلهٔ پرایبی‌ها در آن می‌زیستند. شهرهای اصلی آن عبارت بودند از: پیتیون، دولیخه، آزوروس، الاسونا و فالانا که پایتخت بود. پرایبیا میان سده‌های چهارم تا اول پیش از میلاد بخشی از مقدونیه باستان بود.
تسالیوتیس
اپیروس
آثامانیا
آثامانیا (یونانی: Ἀθαμάνες) به ناحیهٔ جنوب‌شرقی اپیروس اشاره داشت که زادگاه قبیلهٔ یونانی آثامانیان بود؛ پژوهشگران امروزی معمولاً آن‌ها را یونانی می‌دانند، هرچند استرابون و هکاتئوس آن‌ها را «بربر» می‌دانستند. شهرداری پیشین یونانی با همین نام از این قلمرو باستانی نام گرفته است.
کائونیا
کائونیا یا کائون (یونانی باستان Χαονία یا Χάων) نام بخش شمال‌غربی اپیروس بود، زادگاه قبیلهٔ یونانی چائونی ها.[۱۹][۲۰] شهر اصلی آن فینیکه نام داشت. به‌گفتهٔ ویرژیل، کائون جد نام‌بخش کائونیان بود.[۲۱]
مولوسیس
مولوسیان‌ها (یونانی: Μολοσσοί، آوانگاری: Molossoi) یک قبیله یونانی از یونان باستان بودند که از دورهٔ گاه‌شماری هلادی در اپیروس سکونت داشتند.[۲۲][۲۳] در مرز شمال‌شرقی، همسایهٔ چائونی ها بودند و در مرز جنوبی، همسایهٔ پادشاهی تسپروتیان‌ها؛ در شمالشان ایلیری‌ها قرار داشتند.
تسپروتیا
پاراوایا
پاراوایا (یونانی: Παραυαία) ناحیه‌ای از یونان باستان در اپیروس بود.[۲۴]
تیمفایا
مقدونیه
مقدونیه یا ماکدون (از یونانی: Μακεδονία، Makedonía) یک پادشاهی و ناحیهٔ باستانی بود که در بخش شمال‌شرقی جغرافیای یونان قرار داشت،[۲۵] و از غرب به اپیروس (کشور باستانی)، از شمال به پایونیا، از شرق به تراکیه و از جنوب به تسالی محدود می‌شد. جغرافی‌دانان پیشین، رود رود استروما را مرز شرقی مقدونیه (ناحیه) با تراکیه می‌دانستند. اما هنگامی که مقدونیه باستان در حال گسترش بود و قبایل تراکیه‌ای را به شرق می‌راند، رود نستوس به‌عنوان مرز شرقی این ناحیه در نظر گرفته شد و سینتیس، اودومانتیس و ادونیس (ناحیه) در آن گنجانده شدند.
آلموپیا
بیسالتیا
بوتیائا
خالکیدیکی
کرستونیا
ادونیس
سنتاً بخشی از تراکیه به‌شمار می‌رفت، اما پس از الحاقش به پادشاهی مقدونیه، بخشی از ناحیهٔ مقدونیه دانسته شد.
الیمیوتیس
ایماتیا
ائوردایا
لینکستیس
میگدونیا
اودومانتیس
سنتاً بخشی از تراکیه به‌شمار می‌رفت، اما پس از الحاقش به پادشاهی مقدونیه، بخشی از ناحیهٔ مقدونیه دانسته شد.
اورستیس
پلاگونیا
پیریا
سینتیس
سنتاً بخشی از تراکیه به‌شمار می‌رفت، اما پس از الحاقش به پادشاهی مقدونیه، بخشی از ناحیهٔ مقدونیه دانسته شد.
مستعمرات یونانی
ماگنا گراکیا
ماگنا گراکیا مستعمرات یونانی بودند که در شبه‌جزیرهٔ ایتالیا بنیان‌گذاری شدند و شامل سیراکوز، تاراس (تارنتوم)، ناپولیس و دیگر شهرها می‌شدند.
آسیای صغیر
آسیای صغیر (آناتولی) در خط مقدم استعمارگری یونانی قرار داشت.
آئولیس
دوریس (آسیای صغیر)
یونیا
پونتوس
قبرس
کریمه
کورنائیکا
پانویس
- ↑ Adages III iv 1 to IV ii 100 by Desiderius Erasmus, 2005, شابک ۰۸۰۲۰۳۶۴۳۰, p. 538, "Acarnania on the northern side of the Corinthian gulf was part of Epirus"
- ↑ Marcus Tullius Cicero
- ↑ Aperantia
- ↑ Homer, Iliad II, 494–510
- ↑ A Latin Dictionary
- ↑ An inventory of archaic and classical poleis
- ↑ Homer, Iliad II, 527–535
- ↑ Dictionary of Greek and Roman Geography (1854)
- ↑ Homer, Iliad II, 517–526
- ↑ Homer, Iliad II, 459–779
- ↑ Herodotus I, 56–57
- ↑ Herodotus VIII, 73
- ↑ Homer, Iliad II, 603–611
- ↑ Pausanias, Book II
- ↑ Homer, Iliad II, 559–568
- ↑ Homer, Iliad II, 570–573
- ↑ Homer, Iliad II, 615–624
- ↑ Homer, Iliad II, 581–590
- ↑ Errington, Malcolm. A History of Macedonia. University of California Press, 1990.
- ↑ The Cambridge Ancient History: Vol. 6, the Fourth Century BC.
- ↑ Virgil. Aeneid, 3.295.
- ↑ Hammond 1994 pp. 430, 433–434 ; Wilkes 1995 p. 104 ; Errington 1990 p. 43 ; Borza 1992 pp. 62, 78, 98 ; Hammond 1982 p. 284 ; Hammond 1998 ; Encyclopædia Britannica ("Epirus") 2013 .
- ↑ Hornblower Spawforth & Eidinow 2012 p. 966: "Molossi: common name of tribes forming a tribal state (koinon) in Epirus, which originated in northern Pindus."
- ↑ The Cambridge ancient history: The Hellenistic world, Part 2, by Frank William Walbank, 1989, شابک ۰−۵۲۱−۲۳۴۴۶−۸, p. 461: "and Parauaea in the border country between Epirus and Macedonia"
- ↑ "Macedonia". دانشنامه بریتانیکا. Encyclopædia Britannica Online. 2008. Retrieved 2008-11-03.
منابع
- منابع اولیه
- هومر, ایلیاد
- هرودوت, تاریخ هرودوت
- پوسانیاس (جغرافی‌دان), Description of Greece
- Secondary sources
- Borza, Eugene N. (1992). In the Shadow of Olympus: The Emergence of Macedon (Revised ed.). Princeton, NJ: Princeton University Press. ISBN 0-691-00880-9.
- Bunson, Matthew (1994). Encyclopedia of the Roman Empire. New York: Facts on File Inc.
- Encyclopædia Britannica ("Epirus") (2013). "Epirus". Encyclopædia Britannica, Inc. Retrieved 1 July 2013.
- Errington, Robert Malcolm (1990). A History of Macedonia. Berkeley, CA: University of California Press. ISBN 0-520-06319-8.
- Hammond, Nicholas Geoffrey Lemprière (1982). "CHAPTER 40 ILLYRIS, EPIRUS AND MACEDONIA". In Boardman, John; Hammond, Nicholas Geoffrey Lemprière (eds.). The Cambridge Ancient History: The Expansion of the Greek World, Eighth to Sixth Centuries B.C. Vol. III, Part 3 (2nd ed.). Cambridge: Cambridge University Press. pp. 261–285. ISBN 0-521-23447-6.
- Hammond, Nicholas Geoffrey Lemprière (1998). Philip of Macedon. London: Duckworth. ISBN 0-7156-2829-1.
- Hammond, Nicholas Geoffrey Lemprière (1994). "CHAPTER 9d. ILLYRIANS AND NORTH-WEST GREEKS". In Lewis, David Malcolm; Boardman, John; Hornblower, Simon; Ostwald, M. (eds.). The Cambridge Ancient History: The Fourth Century B.C. Vol. VI (2nd ed.). Cambridge: Cambridge University Press. pp. 422–443. ISBN 0-521-23348-8.
- Hornblower, Simon; Spawforth, Antony; Eidinow, Esther (2012) [1949]. The Oxford Classical Dictionary (4th ed.). Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-954556-8.
- Wilkes, John (1995) [1992]. The Illyrians. Oxford: Blackwell Publishers Limited. ISBN 0-631-19807-5.
پیوند به بیرون
پرونده‌های رسانه‌ای مربوط به Regions of ancient Greece در ویکی‌انبار
پیوند به بیرون
- جغرافیای یونان باستان بر پایه منطقه
- منطقههای تاریخی در یونان
- یونان باستان بر پایه منطقه