میرزا عباس دیری

میرزا عباس دیّری شاعر اهل ایران بود.

میرزا عباس دیری فرزند میرزا محمد دیری در پاییز سال ۱۳۰۷ خورشیدی در دیر از توابع استان بوشهر در خانواده ای نیکنام و معروف چشم به جهان گشود. از آوان جوانی استعداد و ذوقی سرشار از خود نشان می‌داد. به مردم مهر می‌ورزید و خود را برای خدمت به آنان آماده می‌ساخت به هر وسیله و از هر راهی که می‌شناخت و می‌توانست با قلم یا با قدم. از کودکی دارای هوش و ذکاوتی ویژه بوده است. در سنین سه و چهار سالگی از ذوق و ابتکار سازنده ای برخوردار بود بطوری که در همان کودکی پدرش به او می‌گفت: شاعر. و همین که به مدرسه رفت این استعداد و قریحه بیشتر تجلی کرد و بارور شد.

دیری در خردادماه سال ۱۳۴۵ خورشیدی در جوانی دیده از جهان ناپایدار فروبست و با این مرگ نابهنگام و زودرس دوستان و شهروندان خود را در غم و اندوهی ژرف فرو برد.

از اشعار او که بر سنگ مزارش نقش بسته است:

ز راهی دورم و تشویش دارمکه راهی دورتر در پیش دارم
به من ای همنشینان دل مبندیدکه من ایمان به مرگ خویش دارم
دریغا از گذشت روزگارمدریغا جلوهٔ کار انتظارم
جوانی رفت و گل پژمرد و نشکفتیکی غنچه در ایام بهارم

منابع

  • شروه سرایی در جنوب ایران، علی باباچاهی، نشر: مرکز فرهنگی و هنری اقبال لاهوری، چاپ اول (۱۳۶۸).
  • شرح حال شعرای دشتستان بزرگ، هیبت‌الله مالکی، چاپ رودکی، چاپ اول (۱۳۶۹).
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.