نایبالسلطنه ایتالیایی کارنارو
نایبالسلطنه ایتالیایی کارنارو | |||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| ۱۹۱۹–۱۹۲۰ | |||||||||
 پرچم
 نشان
| |||||||||
شعار: معادل Si spiritus pro nobis, quis contra nos? «If the spirit is with us, who is against us?» | |||||||||
 نقشه «حکومت نیابتی ایتالیا در کارنارو» | |||||||||
| وضعیت | ایالت ناشناخته | ||||||||
| پایتخت | فیومه | ||||||||
| زبان(های) رایج | ایتالیایی | ||||||||
| حکومت | موقت اقتدارگرا شرکتگرا جمهوری | ||||||||
| فرمانده (Comandante) | |||||||||
• ۱۹۱۹-۱۹۲۰ | گابریل دانونزیو | ||||||||
| قوه مقننه | منشور کارنارو | ||||||||
| Consiglio degli Ottimi | |||||||||
| Consiglio dei Provvisori | |||||||||
| دوره تاریخی | دوران بین دو جنگ | ||||||||
• کودتا و تأسیس | ۱۲ سپتامبر ۱۹۱۹ | ||||||||
• همهپرسی قرار موقت | ۱۸ دسامبر ۱۹۱۹ | ||||||||
• قانون اساسی | ۸ دسامبر ۱۹۲۰ | ||||||||
| ۱۲ نوامبر ۱۹۲۰ | |||||||||
• تسلیم شد | ۲۹ دسامبر ۱۹۲۰ | ||||||||
| |||||||||
| امروز بخشی از | کرواسی | ||||||||
نایب السلطنه ایتالیایی کارنارو (ایتالیایی: Reggenza Italiana del Carnaro) یک ایالت خودخوانده در شهر فیومه (در حال حاضر رییکا، کرواسی) به رهبری گابریله دآنونتزیو بین سال های ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۰ بود.
مجاهدت فیومه
در طول جنگ جهانی اول (۱۹۱۴–۱۹۱۸)، که پادشاهی ایتالیا در ماه مه ۱۹۱۵ به نفع متفقین وارد آن شد، ایتالیا پیمانی با متفقین، موسوم به پیمان لندن منعقد کرد که در آن به ایتالیا قول داده شد تمام سواحل اتریش به آن واگذار شود، اما شهر فیومه (که در زبان کرواتی رییکا نامیده میشود) را به دست نیاورد. امپراتوری اتریش-مجارستان در اکتبر ۱۹۱۸ در هفتههای پایانی جنگ که با شکست قدرتهای مرکزی در نوامبر ۱۹۱۸ پایان یافت، از هم پاشید. پس از جنگ، در کنفرانس صلح پاریس در سال ۱۹۱۹، این مرزبندی قلمرو تأیید شد و فیومه در خارج از مرزهای ایتالیا باقی ماند و در پادشاهی صربها، کرواتها و اسلوونیها (که در سال ۱۹۲۹ به پادشاهی یوگسلاوی تغییر نام داد) ادغام شد.
گابریل دانونتزیو، شاعر، نمایشنامهنویس، سخنور، روزنامهنگار و اشرافزاده ایتالیایی، که در طول جنگ جهانی اول به عنوان افسر در ارتش سلطنتی ایتالیا (ایتالیایی: Regio Esercito) خدمت کرده بود، به عنوان یک ملیگرای ایتالیایی، از آنچه تسلیم یک شهر ایتالیایی میدانست، خشمگین شد. در ۱۲ سپتامبر ۱۹۱۹، او نیرویی متشکل از ۱۸۶ نفر به اصطلاح "لژیونر" را از رونچی در ایتالیا به فیومه هدایت کرد. لژیونرهای او اعضای گردان اول هنگ دوم نارنجکاندازان ارتش سلطنتی ایتالیا بودند. ظرف چند روز، نیروهایی از واحدهای دیگر ارتش به دانونتزیو در فیومه پیوستند که به زودی فرماندهی نیرویی متشکل از ۲۵۰۰ سرباز از نیروهای سابق ارتش سلطنتی ایتالیا، ملیگرایان ایتالیایی و جانبازان جبهه ایتالیا در طول جنگ جهانی اول را بر عهده گرفت.[۱] آنها در تصرف کنترل شهر موفق شدند و نیروهای اشغالگر متفقین، متشکل از نیروهای فرانسه، بریتانیا و ایالات متحده، را مجبور به عقبنشینی کردند. راهپیمایی از رونچی به فیومه به «ایمپرسا دی فیومه» ("مجاهدت فیومه" یا "شرکت فیومه") معروف شد و در سال ۱۹۲۵ رونچی به افتخار آن به رونچی دی لژیوناری (Ronchi dei Legionari) تغییر نام داد.
بخش ایتالیاییتبار جمعیت فیوم با شور و شوق از دآنونتزیو استقبال کردند[۲] و در همان روز، او اعلام کرد که این سرزمین را به پادشاهی ایتالیا ملحق کرده است. دولت ایتالیا با این امر مخالفت کرد و با محاصره فیوم و درخواست تسلیم توطئه گران، تلاش کرد دانونتزیو را برای عقبنشینی تحت فشار قرار دهد.
فیومه به شهری تبدیل شد که هنرمندان و رادیکالها را از سراسر اروپا جذب میکرد. گوئیدو کلر به لژیونرها یوگا و هاروکیچی شیموئی کاراته آموزش میداد. ولادیمیر لنین برای دانونتزیو جعبهای خاویار فرستاد.[۳] در طول اقامتش در فیومه در سپتامبر 1919، فیلیپو توماسو مارینتی، شاعر، ویراستار و نظریهپرداز هنری ایتالیایی و بنیانگذار جنبش فوتوریسم، رهبران این جنبش را به عنوان «فراریان پیشرو» (disertori in avanti) ستود.
قرار موقت
در ۸ دسامبر ۱۹۱۹، دولت ایتالیا یک قرار موقت پیشنهاد داد که در آن تمایل فیوم برای الحاق به رسمیت شناخته شده و قول داده شد که «فقط راهحلی را که با آنچه فیوم اعلام کرده است، مطابقت داشته باشد، قابل قبول میدانند.»[۴] در ۱۱ و ۱۲ دسامبر ۱۹۱۹، دانونتزیو با ژنرال پیترو بادولیو ملاقات کرد تا برای کسب امتیازات بیشتر تلاش کند. بادولیو امتناع کرد و دانونتزیو گفت که این توافق موقت را به شورای ملی فیوم ایتالیا ارائه خواهد داد. شورای ملی این پیشنهاد را در ۱۵ دسامبر ۱۹۱۹ پذیرفت.[۵]
پس از تصمیم شورای ملی، دانونتزیو برای جمعیتی بالغ بر ۵۰۰۰ نفر سخنرانی کرد و آنها را به رد توافق سازش تحریک کرد و قول داد که این موضوع را به همهپرسی بگذارد. همهپرسی در ۱۸ دسامبر ۱۹۱۹ برگزار شد و با وجود خشونت و بینظمیها، نتایج به طور قاطع به نفع توافق سازش بود. دانونتزیو نتایج را باطل اعلام کرد و خشونت در حوزههای رأیگیری را عامل اقدامات خود دانست و اعلام کرد که تصمیم نهایی را خودش خواهد گرفت. او در نهایت توافق سازش را رد کرد. به گفته مورخ مایکل لدین، دانونتزیو این تصمیم را گرفت زیرا به دولت ایتالیا بیاعتماد بود و به توانایی آن در عمل به وعدههایش شک داشت.[۶]
نایبالسلطنگی
.svg.png)
در ۸ سپتامبر ۱۹۲۰، دانونتزیو با تدوین قانون اساسیای که از برخی از نظامهای فاشیستی بعدی ایتالیا ازآن الهام گرفتند، شهر را نیابت سلطنت کارنارو ایتالیا اعلام کرد و خود را دیکتاتور و با عنوان فرمانده (Comandante) معرفی نمود.
نام کارنارو از «خلیج کارنارو» (Golfo del Carnaro / Kvarner Gulf)، جایی که شهر در آن واقع شده است، گرفته شده است. این شهر به طور موقت توسط دانونتزیو گسترش یافت تا جزیره وگلیا را نیز در بر بگیرد.
قانون اساسی
منشور کارنارو (ایتالیایی: Carta del Carnaro) قانون اساسی بود که ایدههای سندیکالیستی ملی، ابرشرکتمحوری و جمهوریخواهی دموکراتیک سورلی را با هم ترکیب میکرد. دانونتزیو اغلب به عنوان پیشگام آرمانها و تکنیکهای فاشیسم ایتالیایی شناخته میشود. با این حال، دانونتزیو این منشور را با سندیکالیست آلچسته د آمبریس، که به عنوان یک ضد فاشیست برجسته ظهور کرد و پس از به قدرت رسیدن موسولینی به تبعید رفت، تدوین کرد. د آمبریس چارچوب قانونی و سیاسی را فراهم کرد که دانونتزیو مهارتهای خود را به عنوان شاعر به آن افزود. این منشور، موسیقی را به عنوان "نهادی مذهبی و اجتماعی" تعیین میکند.
شرکتها
قانون اساسی یک دولت شرکتگرا[۷] را تأسیس کرد، با نُه شرکت برای نمایندگی از بخشهای مختلف اقتصاد، که عضویت در آنها اجباری بود، به علاوه یک شرکت دهم نمادین که توسط دانونتزیو ابداع شده بود، برای نمایندگی از «افراد برتر» (مثلاً شاعران، «قهرمانان» و «ابرمرد»). نه شرکت دیگر به شرح زیر بودند:
- کارگران صنعتی و کشاورزی
- دریانوردان
- کارفرمایان
- تکنسینهای صنعتی و کشاورزی
- کارمندان و مدیران بخش خصوصی
- معلمان و دانشجویان
- وکلا و پزشکان
- کارمندان دولت
- کارگران تعاونی
اجرایی
قدرت اجرایی به هفت وزیر (rettori) واگذار میشد:
- امور خارجه
- خزانه داری
- آموزش
- پلیس و دادگستری
- دفاع
- اقتصاد عمومی
- کار
قوه مقننه
قدرت قانونگذاری به سیستم قانونگذاری دو مجلسی واگذار شد. جلسات مشترک هر دو شورا (Arengo del Carnaro) مسئول معاهدات با قدرتهای خارجی، اصلاحات قانون اساسی و انتصاب دیکتاتور در مواقع اضطراری (که از نهادهای جمهوری روم باستان گرفته شده بود) بودند.
- شورای بهترینها (Consiglio degli Ottimi): این شورا که با رأی عمومی برای یک دوره ۳ ساله انتخاب میشد، با ۱ عضو شورا به ازای هر ۱۰۰۰ نفر جمعیت، مسئول قانونگذاری در مورد عدالت مدنی و کیفری، پلیس، نیروهای مسلح، آموزش، زندگی فکری و روابط بین دولت مرکزی و کمونها بود.
- شورای شرکتها (Consiglio dei Provvisori): این شورا که متشکل از ۶۰ عضو بود که توسط نه شرکت برای یک دوره ۲ ساله انتخاب میشدند، مسئول قوانین مربوط به تجارت و بازرگانی، روابط کار، خدمات عمومی، حمل و نقل و کشتیرانی تجاری، تعرفهها و تجارت، کارهای عمومی، حرفههای پزشکی و حقوقی بود.
قوه دادگستری
اختیارات قضایی به دادگاهها واگذار شد:
- دیوان عالی کشور (Corte della Ragione،در معنای تحتاللفظی «دادگاه خُرد»)
- دادگاههای عمومی (Buoni Uomini، در معنای تحتاللفظی «مردان نیک»)
- دادگاه کار ((Giudici del Lavoro، قضات قانون کار)
- دادگاه مدنی (Giudici Togati، قضات رداپوش)
- دادگاه کیفری (Giudici del Maleficio، که در آن مالفیسیو (maleficio) شکل ادبی «خطاکاری» است، اما میتواند به معنای «نفرین» نیز باشد)
تاثیرات
بنیتو موسولینی تحت تأثیر بخشهایی از قانون اساسی و به طور کلی سبک رهبری دانونتزیو قرار گرفت. دانونتزیو به عنوان «یحیی تعمید دهنده فاشیسم ایتالیا» توصیف شده است[۸]، زیرا تقریباً کل آیین فاشیسم توسط دانونتزیو در طول اشغال فیوم و رهبری او بر نیابت سلطنت ایتالیا در کارنارو ابداع شد.[۹] این آیینها شامل سخنرانی در بالکن، سلام رومی، فریادهای "اییا، اییا، اییا! آلالا!" (Eia, eia, eia! Alala!) برگرفته از فریاد آشیل در ایلیاد هومر، گفتگوی نمایشی و بلاغی با جمعیت و استفاده از نمادهای مذهبی در محیطهای سکولار جدید بود.[۸] همچنین شامل روش حکومت او در فیومه نیز میشد: اقتصاد دولت شرکتی؛ ترفندهای صحنهای؛ آیینهای عمومی ملیگرایانه و احساسی بزرگ؛ و پیروان سیاهپوش، آردیتی، با واکنشهای منضبط و وحشیانه و سرکوب شدید مخالفان.[۱۰] حتی گفته میشود که او مبتکر خوراندن اجباری مقدار زیادی روغن کرچک، یک ملین بسیار مؤثر، به مخالفان برای تحقیر، ناتوان کردن یا کشتن آنها بود، عملی که به ابزاری رایج در میان سیاهپوشان موسولینی و به ویژه توسط روبرتو فاریناچی (که او آن را «شهد طلایی تهوع» مینامید) تبدیل شد.[۱۱][۱۲][۱۳]
با این حال، اگرچه این پیوندها با فاشیسم بعدها آشکار شد، اما در آن زمان چندان واضح نبود. در حالی که سازمانهای کارگری انگلیسی و فرانسوی، لشکرکشی فیوم را یک اقدام امپریالیستی میدانستند و از کارگران ایتالیایی میخواستند که آن را تحریم کنند، «اتحادیه کارگران ایتالیا» (UIL)، تحت تأثیر دِ آمبریس، حمایت خود را از اقدام فیوم اعلام کرد.[۱۴] دیگر رهبران چپگرا نیز تا حدودی با فیوم ابراز همدردی کردند. آنتونیو گرامشی، که به دِآنونتزیو بیاعتماد بود، معتقد بود که جنبش او عناصر مردمی قابل توجهی دارد و لنین اتحاد روسیه شوروی با حکومت نیابتی کارنارو در ایتالیا را توصیه کرد.[۱۵]
زوال
تصویب پیمان راپالو در ۱۲ نوامبر ۱۹۲۰، فیوم را به یک ایالت مستقل، یعنی ایالت آزاد فیوم، تبدیل کرد.
دانونتزیو پیمان راپالو را نادیده گرفت و به خود ایتالیا اعلان جنگ کرد. در ۲۴ دسامبر ۱۹۲۰، ارتش سلطنتی ایتالیا، به رهبری ژنرال انریکو کاویلیا، حملهای تمامعیار علیه فیومه آغاز کرد: پس از چندین ساعت نبرد شدید، برای روز کریسمس (۲۵ دسامبر ۱۹۲۰) آتشبس اعلام شد؛ نبرد متعاقباً در ۲۶ دسامبر از سر گرفته شد. از آنجایی که لژیونرهای دانونتزیو از تسلیم شدن امتناع میکردند و با استفاده از مسلسل و نارنجک به شدت در برابر حمله مقاومت میکردند، درِدناتهای ایتالیایی، آندرهآ دوریا و دویلیو، به فیومه آتش گشودند و شهر را به مدت سه روز بمباران کردند. دانونتزیو در ۲۸ دسامبر استعفا داد و نایبالسلطنه در ۳۰ دسامبر ۱۹۲۰ تسلیم شد و نیروهای ایتالیایی آن را اشغال کردند.
ایالت آزاد فیومه رسماً تا سال ۱۹۲۴ پابرجا ماند، تا اینکه پادشاهی ایتالیا رسماً آن را طبق مفاد پیمان رم ۱۹۲۴ ضمیمه خود کرد. تحت پادشاهی ایتالیا، بخش اداری که قبلاً توسط ایالت آزاد فیومه نمایندگی میشد، به استان فیومه تبدیل شد.
مطالب مرتبط
- دکترین فاشیسم
- فهرست فرمانداران و روسای ایالت فیوم
- تمبرهای پستی و تاریخ پستی فیوم
- الحاقگرایی ایتالیا
- ملیگرایی ایتالیایی
- پیترو میکلتی
- وحدت ایتالیا
پانویس
- ↑ Bonelli, Ernesto (2010). Granatieri di Sardegna. Turin: Associazione del Museo Pietro Micca. pp. 23–26, 104–109.
- ↑ Images of Fiume welcoming d'Annunzio بایگانیشده در ۲۰۱۱-۰۳-۱۶ توسط Wayback Machine
- ↑ Hughes-Hallett, L. (2014). Gabriele d’annunzio: Poet, seducer and preacher of war. Anchor Books.
- ↑ Ledeen, Michael A. (2002). D'Annunzio: The First Duce. New Brunswick, NJ: Transaction Publishers. p. 134. ISBN 978-1-4128-2123-0.
- ↑ Ledeen, Michael A. (2002). D'Annunzio: The First Duce. New Brunswick, NJ: Transaction Publishers. pp. 135–136.
- ↑ Ledeen, Michael A. (2002). D'Annunzio: The First Duce. New Brunswick, NJ: Transaction Publishers. pp. 136–137.
- ↑ Parlato, Giuseppe (2000). La sinistra fascista (به ایتالیایی). Bologna: Il Mulino. p. 88. ISBN 978-88-15-07377-8.
- 1 2 Ledeen, Michael Arthur (2001). "Preface". D'Annunzio: the First Duce (2, illustrated ed.). Transaction Publishers. ISBN 9780765807427.
- ↑ Paxton, Robert O. (2005). "Taking Root". The Anatomy of Fascism. Vintage Series (reprint ed.). Random House, Inc. pp. 59–60. ISBN 9781400040940.
- ↑ The United States and Italy, H. Stuart Hughes, Harvard University Press, Cambridge, MA, 1953, pp. 76 and 81–82.
- ↑ Cecil Adams, Did Mussolini use castor oil as an instrument of torture? بایگانیشده در ۲۰۰۸-۰۵-۰۹ توسط Wayback Machine, The Straight Dope, 22 April 1994. Accessed 6 November 2006.
- ↑ Richard Doody, "Stati Libero di Fiume – Free State of Fiume". Archived from the original on 8 March 2009. Retrieved 24 August 2002., The World at War.
- ↑ Cali Ruchala, ""Superman, Supermidget": the Life of Gabriele D'Annunzio, Chapter Seven: The Opera". Archived from the original on 10 February 2005. Retrieved 6 November 2006., Degenerate magazine, Diacritica (2002).
- ↑ Toledo, Edilene (2004). Travessias revolucionárias: Idéias e militantes sindicalistas em São Paulo e na Itália (1890-1945) (به ایتالیایی). Campinas: Editora UNICAMP. p. 237. ISBN 9788526806931.
- ↑ Toledo 2004, p. 239.
برای آگاهی بیشتر
- Reill, Dominique Kirchner. The Fiume Crisis: Life in the Wake of the Habsburg Empire (2020) online review
پیوند به بیرون
- (به انگلیسی)The Charter of Carnaro
- Introduction reakt.org
- Charter of Carnaro reakt.org
- Richard Doody. "Stati Libero di Fiume – Free State of Fiume". Archived from the original on 22 December 2007.
- Rijeka - Fiume Historical Flags (Croatia) crwflags.com
- "Fiume". worldatwar.net. Archived from the original on 2008-06-23.
- Constitution of Fiume karr.net