هنری ونتورث

سر هنری ونتورث
نشان (آرم) خاندان ونتورث
زادهحدود ۱۴۴۸
نتلزتد (کنت)
درگذشتحدود ۱۵۰۰ (حدود ۵۱–۵۲ ساله)
لینکلن‌شر
خاکسپاریصومعه نیوهاوس، لینکلن‌شر
همسر(ها)آن سی
الیزابت نویل
فرزندان
سر ریچارد ونتورث
ادوارد ونتورث
الیزابت ونتورث
مارجری ونتورث
دوروتی ونتورث
جین ونتورث
پدرسر فیلیپ ونتورث
مادرمری کلیفورد

سر هنری ونتورث (به انگلیسی: Sir Henry Wentworth) از نتلزتد (سافک)، شوالیه نشان گرمابه (زادهٔ حدود ۱۴۴۸، درگذشته میان ۱۷ اوت ۱۴۹۹ و ۲۷ فوریه ۱۵۰۱)، چهارمین بارون لو دسپنسر بر پایهٔ دوژوره، بارونی انگلیسی بود که به‌عنوان پدربزرگ جین سیمور، سومین همسر هنری هشتم، و پدربزرگِ پدربزرگ ادوارد ششم شناخته می‌شود.

زندگی

هنری ونتورث، زادهٔ حدود ۱۴۴۸، تنها پسر و وارث درباری به نام سر فیلیپ ونتورث (درگذشته ۱۸ مه ۱۴۶۴) از نتلزتد (سافک) بود که پس از نبرد هکسهام سر از تنش جدا شد، و مری کلیفورد، دختر جان کلیفورد، هفتمین بارون کلیفورد و جان کلیفورد، هفتمین بارون کلیفورد، دختر هنری پرسی (بی‌پروا).[۱] او نوهٔ راجر ونتورث و مارجری لو دسپنسر بود. مارجری، بانو روس، مادر سر فیلیپ و دختر و وارث فیلیپ لو دسپنسر، دومین بارون لو دسپنسر، با برگزیدن راجر ونتورث، پسر کوچک‌تر جان ونتورث از نورث المزال در یورکشر، به‌عنوان همسر دومش، گفته می‌شد که «بدون اجازهٔ پادشاه، خود را به‌گونه‌ای ناشایست به همسری داده است».[۲][۳] سر فیلیپ ونتورث در جنگ رزها در سپاه هنری ششم خدمت کرد. او در نبرد هکسهام اسیر شد و در ۱۸ مه ۱۴۶۴ در میدلهام در یورکشر سر از تنش جدا شد.[۲]

ونتورث در ۱۴۶۲ بخشوده شد و دو سال بعد پارلمان املاک پدرش را به او بازگرداند. او در ۱۴۷۵ همراه سپاه ادوارد چهارم به فرانسه رفت. در ۱۴۸۹ به شوالیه نشان گرمابه درآمد. او اسکوایر خاندان سلطنتی و شوالیه تن بود و مقام‌های شوالیه‌ی شایر برای یورکشر و شریف عالی نورفک و سافک را در ۱۴۸۲ برعهده داشت. او در ۱۴۸۹ و ۱۴۹۲ شریف عالی یورکشر بود.[۴]

ازدواج‌ها و فرزندان

ونتورث نخست در حدود ۲۵ فوریه ۱۴۷۰ با آن سی (درگذشته پیش از ۲۲ اکتبر ۱۴۹۴)، دختر سر جان سی و الیزابت چنی، ازدواج کرد و از او دو پسر و چهار دختر داشت:[۴][۵][۶][۷]

جین سیمور، نوهٔ دختری هنری
  • سر ریچارد ونتورث که با آن تایرل، دختر سر جیمز تایرل، ازدواج کرد و از او سه پسر به نام‌های توماس ونتورث، نخستین بارون ونتورث، ریچارد و فیلیپ و پنج دختر به نام‌های آن، الیزابت، مارجری، دوروتی و توماسین داشت.[۸]
  • ادوارد ونتورث.[۸]
  • الیزابت ونتورث (درگذشته پس از ۲۲ سپتامبر ۱۵۴۵) که نخست با سر راجر دارسی (درگذشته ۳۰ سپتامبر ۱۵۰۸) از دانبری (اسکس) ازدواج کرد. او در اکتبر ۱۵۰۱ برای خدمت به کاترین آراگون منصوب شد.[۹] او مادر توماس دارسی، نخستین بارون دارسی چیچ (۱۵۰۶ – ۲۸ ژوئن ۱۵۵۸) بود.[۵][۱۰] او دوم بار، به‌عنوان همسر دوم، با سر توماس ویندهام فلبریگ (درگذشته ۱۵۲۲) از فلبریگ در نورفک ازدواج کرد،[۱۱] که معاون دریاسالار بریتانیا و مشاور هنری هشتم بود، و از او مادر سر توماس ویندهام (۱۵۰۸–۱۵۵۴) شد.[۱۲] او سوم بار، به‌عنوان همسر سوم، با جان بورچیر، نخستین ارل بث ازدواج کرد.[۱۲][۱۳]
  • مارجری ونتورث (حدود ۱۴۷۸ – حدود اکتبر ۱۵۵۰) که در ۱۴۹۴ با سر جان سیمور ازدواج کرد و از او مادر جین سیمور، سومین همسر هنری هشتم و مادر ادوارد ششم، شد.[۵][۱۴][۱۵][۱۶]
  • جین ونتورث[۸]
  • دوروتی ونتورث که به‌عنوان همسر دوم با سر رابرت بروتون ازدواج کرد.[۸]

ونتورث دوم بار، با مجوزی به تاریخ ۲۲ اکتبر ۱۴۹۴، با الیزابت نویل (درگذشته سپتامبر ۱۵۱۷) ازدواج کرد. او بیوهٔ توماس اسکروپ، ششمین بارون اسکروپ مشم و آپسال (درگذشته ۲۳ آوریل ۱۴۹۳)، و دومین دختر جان نویل، نخستین مارکی مونتگو از ایزابل، دختر سر ادموند اینگالدستورپ، بود و از او فرزندی نداشت. لیدی مارگارت بوفرت یک کتاب دعا و یک مزامیرنامه به او بخشید.[۱۷] او در سپتامبر ۱۵۱۷ درگذشت و وصیت‌نامه‌ای به تاریخ ۷ مارس ۱۵۱۸ برجای گذاشت که در ۹ دسامبر ۱۵۲۱ تأیید شد. او در بلک‌فرایرز، لندن در کنار همسر نخستش به خاک سپرده شد.[۸]

مرگ و خاکسپاری

وصیت‌نامهٔ ونتورث در ۱۷ اوت ۱۴۹۹ نوشته شد و در ۲۷ فوریه ۱۵۰۱ تأیید شد. از این رو برآورد می‌شود که او میان این دو تاریخ درگذشته باشد. او به احتمال بسیار در کنار همسرش، آن سی، در صومعه نیوهاوس در لینکلن‌شر به خاک سپرده شد.[۴]

تبار

یادداشت‌ها

  1. ↑ Richardson III 2011, pp. 236–7.
  2. 1 2 Richardson 2004, pp. 380–381.
  3. ↑ Cokayne 1949, pp. 1–3–104.
  4. 1 2 3 Richardson 2004, p. 381.
  5. 1 2 3 Richardson III 2011, pp. 237–8.
  6. ↑ Metcalfe 1878, p. 314.
  7. ↑ Metcalfe 1882, p. 77.
  8. 1 2 3 4 5 Richardson III 2011, p. 237.
  9. ↑ Philip Yorke, Miscellaneous State Papers, vol. 1 (London, 1778), p. 2.
  10. ↑ Cokayne 1916, p. 78.
  11. ↑ Alsop 2009.
  12. 1 2 Richardson IV 2011, p. 389.
  13. ↑ Cokayne 1912, p. 16.
  14. ↑ Beer 2004.
  15. ↑ Kirby 2008.
  16. ↑ Richardson 2004, pp. 381, 611, 729.
  17. ↑ Nicholas Harris Nicolas, Testamenta Vetusta: Illustrations from Wills, vol. 1 (London, 1826), p. 588.

منابع

  • Alsop, J.D. (October 2009) [2004]. "Wyndham, Thomas (d. 1554), naval officer and navigator". Oxford Dictionary of National Biography (online ed.). Oxford University Press. doi:10.1093/ref:odnb/30146. (Subscription or UK public library membership required.)
  • Beer, Barrett L. (2004). "Jane (née Jane Seymour) (1508/9–1537), queen of England, third consort of Henry VIII". Oxford Dictionary of National Biography (online ed.). Oxford University Press. doi:10.1093/ref:odnb/14647. (Subscription or UK public library membership required.)
  • Cokayne, George Edward (1912). The Complete Peerage edited by the Honourable Vicary Gibbs. Vol. II. London: St. Catherine Press.
  • Cokayne, George Edward (1916). The Complete Peerage edited by Vicary Gibbs. Vol. IV. London: St. Catherine Press. p. 78.
  • Cokayne, George Edward (1949). The Complete Peerage edited by Geoffrey H. White. Vol. XI. London: St. Catherine Press.
  • Kirby, J.L. (2008). "Say (Fynys), Sir John (d. 1478), administrator and speaker of the House of Commons". Oxford Dictionary of National Biography (online ed.). Oxford University Press. doi:10.1093/ref:odnb/24764. (Subscription or UK public library membership required.)
  • Metcalfe, Walter C., ed. (1878). The Visitations of Essex. Vol. XIII. London: Harleian Society. p. 314. Retrieved 2013-08-01.
  • Metcalfe, Walter C., ed. (1882). The Visitations of Suffolk. Exeter: William Pollard. p. 77. Retrieved 2013-08-01.
  • Richardson, Douglas (2004). Everingham, Kimball G. (ed.). Plantagenet Ancestry: A Study in Colonial and Medieval Families. Baltimore, Maryland: Genealogical Publishing Company, Inc.
  • Richardson, Douglas (2011). Everingham, Kimball G. (ed.). Magna Carta Ancestry: A Study in Colonial and Medieval Families. Vol. III (2nd ed.). Salt Lake City. pp. 237–8. ISBN 978-1449966393.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:مکان بدون ناشر (رده)
  • Richardson, Douglas (2011). Everingham, Kimball G. (ed.). Magna Carta Ancestry: A Study in Colonial and Medieval Families. Vol. IV (2nd ed.). Salt Lake City. p. 289. ISBN 978-1460992708.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:مکان بدون ناشر (رده)

پیوند به بیرون

الگو:ترتیب پیش‌فرض:ونتورث، هنری

This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.