والتر سوردی

والتر سوردی
زادهٔ۲۳ سپتامبر ۱۹۶۱ ‏(۶۴ سال)
رم
ملیتایتالیایی
پیشه(ها)همکار عدالت، تروریست سابق
شناخته‌شده
برای		عضو پیشین ترزا پوزیسیون و سپس NAR

والتر سوردی (زادهٔ ۲۳ سپتامبر ۱۹۶۱ در رم)، همکار عدالت و تروریست سابق نئوفاشیست ایتالیایی است. او در اواخر دههٔ هفتاد به NAR به رهبری والریو فیوراوانتی پیوست و مسیری از مبارزه مسلحانه را آغاز کرد که با دستگیری‌اش در ۱۷ سپتامبر ۱۹۸۲ پایان یافت. سوردی بلافاصله پس از بازداشت تصمیم گرفت با عدالت همکاری کند و توبه او همراه با توبهٔ کریستیانو فیوراوانتی از مهم‌ترین همکاری‌ها در محیط راست افراطی بود که امکان بازسازی تاریخی–قضایی سازمان و روابط آن با دیگر گروه‌های جنایی را فراهم کرد.

زندگی‌نامه

فعالیت در ترزا پوزیسیون

سوردی در تمام گروه‌های انسانی راست موسوم به «افراطی» حضور می‌یافت، اما هرگز نتوانست بیش از مدت کوتاهی با هیچ گروهی کنار بیاید، چرا که همیشه نسبت به همه چیز انتقاد داشت. او با ایجاد اصطکاک، دامن‌زدن به چالش‌ها و روحیه انتقام‌جویانه نسبت به کسانی که بخشی از دایره موقت او نبودند شناخته می‌شد. سوردی همواره به دنبال شهرت و اهمیت بود، می‌خواست خود را چون یک وایکینگ اسطوره‌ای جلوه دهد و جوانان زیادی – بسیاری هنوز به سن قانونی نرسیده بودند – را با سخنانش به اقدامات مسلحانه کشاند. او سپس همان‌ها را نیز به شدت خیانت کرد. سوردی حتی به دلیل اختلاف شخصی بر سر یک دختر، یکی از همراهانش را به ناحق متهم کرد.

— استفانو سودرینی در Fascisteria نوشته اوگو ماریا تاسیناری[۱]

سوردی در جوانی به ترزا پوزیسیون پیوست و هم‌زمان در دفتر FUAN در محله نومنتانو رم رفت‌وآمد داشت. در اواخر ۱۹۷۸ با ورود اعضای گروه اور–مونته‌ورده (از جمله برادران فیوراوانتی و الساندرو آلیبراندی) به بحث دربارهٔ رکود حزب جنبش اجتماعی ایتالیا و امکان آغاز مبارزه مسلحانه پرداختند.[۲]

در فوریه ۱۹۷۹ سوردی همراه با لوئیجی چیاوردینی برای نخستین بار بازداشت شد.[۳] در سپتامبر ۱۹۸۰ دادستانی رم گزارشی علیه ۲۸ عضو ترزا پوزیسیون از جمله سوردی به اتهام عضویت در گروه مسلح ارائه کرد. سپس او همراه با الساندرو آلیبراندی و پاسکواله بلسیتو به لبنان رفت و در اردوگاه‌های فالانژ مارونی آموزش دید.[۳]

مبارزه مسلحانه با NAR

پس از بازگشت به ایتالیا در میانهٔ ۱۹۸۱، سوردی جذب والریو فیوراوانتی شد و به NAR پیوست.[۴] نخستین عملیات او ۱۹ اکتبر ۱۹۸۱ در میلان بود که به قتل دو مأمور دیگوس انجامید.[۵]

در ۲۱ اکتبر همان سال، او در سوءقصدی شرکت کرد که به قتل کاپیتان فرانچسکو استرائولو انجامید.[۶]

در ۵ دسامبر ۱۹۸۱ او و همراهانش با پلیس درگیر شدند که به مرگ الساندرو آلیبراندی و زخمی شدن مأمور چиро کاپو بیانکو انجامید.[۷][۸]

او سپس گروه شخصی Walter's Boys را شکل داد.[۳]

در ۵ مارس ۱۹۸۲ در سرقتی مسلحانه از بانکا ناتسیوناله دل لاورو در رم، نوجوانی ۱۷ ساله به نام الساندرو کاراویانی کشته شد.[۹]

در ۲۴ ژوئن همان سال، او در حمله‌ای مقابل دفتر سازمان آزادی‌بخش فلسطین در رم شرکت کرد که به قتل مأمور آنتونیو گالوتسو انجامید.[۱۰][۱۱]

دستگیری و توبه

سوردی در ۱۷ سپتامبر ۱۹۸۲ در لاوینیو دستگیر شد. او از مارس ۱۹۸۱ تحت تعقیب بود. دستگیری او پس از بازداشت استفانو پروکوپیو در پاریس ممکن شد.[۱۲][۱۳]

او پس از بازداشت شروع به همکاری با دادگستری کرد و جزئیات مهمی از فعالیت‌های NAR را فاش ساخت. در نتیجه، پس از حدود یک سال و نیم زندان، به بازداشت خانگی تحت حمایت منتقل و سپس به محل حفاظت‌شده اعزام شد.[۳]

منابع

  1. ↑ Tassinari, Ugo Maria (2008). Fascisteria. p. 396.
  2. ↑ Sentenza Corte d'Assise di Bologna, 11 luglio 1988 بایگانی‌شده در ۲۰۱۶-۰۳-۰۵ توسط Wayback Machine
  3. 1 2 3 4 Caprara, Mario (2007). Destra estrema e criminale. p. 299.
  4. ↑ Sentenza Ciavardini sulla Strage di Bologna بایگانی‌شده در ۲۰۱۵-۰۹-۲۴ توسط Wayback Machine
  5. ↑ Tassinari, Ugo Maria (2008). Fascisteria. p. 175.
  6. ↑ L'attentato a Ciriaco Di Roma e Francesco Straullu بایگانی‌شده در ۲۰۱۴-۰۹-۰۷ توسط Wayback Machine
  7. ↑ Uccisi a 20 anni e dimenticati Corriere della Sera
  8. ↑ Schede: Ciro Capobianco بایگانی‌شده در ۲۰۰۷-۱۰-۲۲ توسط Wayback Machine
  9. ↑ Tassinari, Ugo Maria (2008). Fascisteria. p. 628.
  10. ↑ Schede: Antonio Galluzzo بایگانی‌شده در ۲۰۱۲-۰۵-۱۳ توسط Wayback Machine
  11. ↑ Tassinari, Ugo Maria (2008). Fascisteria. p. 223.
  12. ↑ "Scoperto arsenale dei Nar a Roma".
  13. ↑ "Preso a Roma Walter Sordi super ricercato dei "Nar"".

کتاب‌شناسی

  • جووانی بیانکونی، A mano armata. Vita violenta di Giusva Fioravanti، ۲۰۰۷.
  • اوگو ماریا تاسیناری، Fascisteria، ۲۰۰۸.
  • آندره‌آ کولومبو، Storia Nera، ۲۰۰۷.
  • ریکاردو بوکا، Tutta un'altra strage، ۲۰۱۱.
  • ماریو کاپرارا و جیانلوکا سمپرینی، Destra estrema e criminale، ۲۰۰۷.
  • آکیله ملکیوندا، Piombo contro la Giustizia، ۲۰۱۰.

پیوندهای وابسته

پیوند به بیرون

This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.