ویلیام نایت (اسقف)
ویلیام نایت | |
|---|---|
| اسقف باث و ولز | |
| کلیسا | کلیسای کاتولیک / کلیسای انگلستان |
| استان | استان کانتربری |
| قلمرو | اسقف‌نشین باث و ولز |
| منصوب‌شده در | ۱۵۴۱ |
| پایان دوره | ۱۵۴۷ |
| پیشین | جان کلرک |
| جانشین | ویلیام بارلو |
| رسته‌ها | |
| دست‌گذاری | ۲۹ مه ۱۵۴۱ |
| اطلاعات فردی | |
| زادهٔ | ۱۴۷۵/۷۶ لندن، پادشاهی انگلستان |
| درگذشت | ۱۵۴۷ (۷۱−۷۲ سال) |
| خاکسپاری | کلیسای جامع ولز |
| محل سکونت | کاخ اسقف |
| سمت(های) پیشین | آرشیدیاکون هانتینگدون آرشیدیاکون ریچموند آرشیدیاکون چستر |
| منشی پادشاه | |
| دوره مسئولیت ۱۵۲۶ – ۱۵۲۸ | |
| پادشاه | هنری هشتم |
| پس از | ریچارد پیس |
| پیش از | استفان گاردینر |
ویلیام نایت (۱۴۷۵/۷۶ – ۱۵۴۷[۱]) وزیر امور خارجه هنری هشتم و اسقف باث و ولز بود.
نایت در سال ۱۵۲۷ به رم فرستاده شد تا برای ابطال ازدواج هنری با کاترین آراگون تلاش کند. او عمارت هورتون کورت در گلاسترشر را با الهام از ایده‌های معماری ایتالیایی بازسازی کرد.
زندگی
او در لندن متولد شد و در سال ۱۴۸۷ به عنوان دانش‌آموز وارد کالج وینچستر شد. در سال ۱۴۹۱ به نیو کالج، آکسفورد رفت و در سال ۱۴۹۳ به عضویت هیئت علمی آن درآمد.[۲] او بعداً در ۱۲ اکتبر ۱۵۳۱ مدرک دکتری حقوق مدنی (D.C.L.) دریافت کرد. در سال ۱۴۹۵، نایت به دربار رفت، جایی که هنری هفتم او را به عنوان یکی از منشی‌های خود منصوب کرد. او در دوران سلطنت هنری هشتم مکرراً به عنوان سفیر به کار گرفته شد. در ۳ ژوئن ۱۵۱۲، او به همراه سر ادوارد هاوارد به اسپانیا رفت و پس از پشت سر گذاشتن طوفان‌ها و بیماری، در ۱۸ فوریه ۱۵۱۳ به وایادولید رسید. او مأموریتی دریافت کرده بود که به او و جان استایل اجازه می‌داد با فرناندوی دوم، پادشاه آراگون درباره دفاع از کلیسا مذاکره کنند. نایت تا ژوئن ۱۵۱۳ در وایادولید ماند.[۳]
در ۳ آوریل ۱۵۱۴، او در مشلان حضور داشت که نخستین سفر از مجموعه طولانی مأموریت‌های دیپلماتیک او به کشورهای سفلی بود. ریچارد وینگفیلد و اسپینلی با او همراه بودند (۱۸ آوریل)، و در ۱۲ ژوئن او به همراه سر ادوارد پوینینگز در لاهه بود. به نظر می‌رسد او در ماه ژوئیه از سوئیس بازدید کرده است. او در ۱۴ ژوئیه ۱۵۱۴، نشان نشان خانوادگی دریافت کرد؛[۴] در سند اعطای نشان، او به عنوان پروتونوتر توصیف شده است.[۳]
در مه ۱۵۱۵، نایت به عنوان کشیش دربار پادشاه معرفی شد؛ در همان سال، او رئیس کلیسای رجی نیوآرک، لسترشر شد. در ۷ مه، او همراه با سر ادوارد پوینینگز به عنوان سفیر به نزد کارل پنجم منصوب شد تا معاهده ۹ فوریه ۱۵۰۵ را تمدید کند. آن‌ها در ۲۳ مه در بروخه با کثبرت تانستال دیدار کردند و در ۲۹ مه در برخن اپ زوم با کارل ملاقات داشتند. او در باقی‌مانده سال ۱۵۱۵ در فلاندر ماند و با کمبود پول مواجه شد. در فوریه ۱۵۱۶، معاهده نهایی به امضا رسید.[۳]
او احتمالاً در سال ۱۵۱۶ به انگلستان بازگشت، زیرا در آن سال مقام مذهبی فارندون-کام-بالدرتون (فارندون-کام-بالدرتون) در کلیسای جامع لینکلن به او اعطا شد. در ۳۰ دسامبر ۱۵۱۶، او همراه با چارلز سامرست، اولین ارل ورستر مجدداً به عنوان سفیر نزد امپراتور منصوب شد و در ۲۲ ژانویه ۱۵۱۷ با کارل دیدار کرد. در طول سال ۱۵۱۸، او نماینده انگلستان نزد مارگارت، دوشس ساووی در کشورهای سفلی بود و در ۱۵ فوریه ۱۵۱۹ از کاله (فرانسه) به کشورش بازگشت. او به عنوان یکی از کشیش‌های هنری و منشی خلوتخانه پادشاه در سال ۱۵۲۰ در میدان پارچه زرین حضور داشت و به نظر می‌رسد در همان سال به عنوان پیش‌نماز مذهبی لانفر در کلیسای جامع بانگور منصوب شد.[۳]
در ۱۰ ژوئن ۱۵۲۰، او به همراه تامس مور، جان هاسی و هوستر مأموریت یافت تا اختلافات میان بازرگانان انگلیسی و اتحادیه هانزا را حل و فصل کند و مجدداً به هلند رفت. سر ریچارد وینگفیلد در نامه‌ای از اودنرد به تاریخ ۲۸ اکتبر ۱۵۲۱ گزارش داد که نایت قرار است جایگزین او به عنوان سفیر نزد امپراتور شود، اما به نظر می‌رسد امپراتور به دلیل اصالت خانوادگی پایین نایت با این امر مخالفت کرد و تمایل خود را برای حضور سر رابرت وینگفیلد ابراز داشت. نایت در سال ۱۵۲۲ برای کارهای دیپلماتیک سفری به سوئیس انجام داد؛ او در یک مأموریت دیپلماتیک در رابطه با انحصار پشم به امپراتوری رفت و در ۱۱ نوامبر به عنوان آرشیدیاکون چستر پذیرفته شد. در سال ۱۵۲۳، او با شارل سوم، دوک بوربون معاهده‌ای علیه فرانسه منعقد کرد، اما در اوت به بروکسل بازگشت. در ۱۱ سپتامبر ۱۵۲۳ او به عنوان آرشیدیاکون هانتینگدون منصوب شد. در حدود اوت ۱۵۲۶، او منشی پادشاه شد.[۳]
در سال ۱۵۲۷، اگرچه او شکایت داشت که پیر شده و بینایی خود را از دست می‌دهد، هنری تصمیم گرفت او را برای پیشبرد طلاق خود به رم بفرستد؛ تامس وولسی فکر می‌کرد که جروم د گینوچی، اسقف ورستر، برای این کار مناسب‌تر خواهد بود. در ۱۰ سپتامبر، نایت با وولسی در کومپین دیدار کرد و به دستور او به ونیز رفت تا منتظر فرصتی برای دسترسی به پاپ کلمنت هفتم که اسیر شده بود، بماند. او توانست از طریق گامبارا امان‌نامه‌ای دریافت کند، اما در مونته روتوندو (۴ دسامبر ۱۵۲۷) نزدیک بود به قتل برسد. هنگامی که وارد رم شد، تنها کاری که می‌توانست انجام دهد این بود که استوارنامه خود را به همراه یادداشتی از خواسته‌های پادشاه ارسال کند. در ۱۹ دسامبر ۱۵۲۷، در حالی که نایت همچنان در ایتالیا بود، به عنوان کانن وست‌مینستر منصوب شد. در پایان دسامبر، هنری جرنینگهام نوشت که راز مذاکرات نایت به خوبی حفظ نشده و امپراتور بر همین اساس به پاپ نامه نوشته است. سپس دستورالعمل‌های کاملی همراه با یک حکم به نایت ارسال شد که در صورت امضای پاپ، به آن‌ها اختیار می‌داد تا موضوع طلاق را حل و فصل کنند. در ۱ ژانویه ۱۵۲۸ پاپ آزاد شد و نایت با او در ارویه‌تو دیدار کرد. کاردینال سنت کواتور (که دو هزار سکه طلا به او داده شده بود) تغییراتی در حکم ایجاد کرد و پاپ آن را امضا نمود. نایت در فوریه ۱۵۲۸ وارد لندن شد و به شکست این مأموریت دیپلماتیک اعتراف کرد.[۳]
او در ۱۳ دسامبر ۱۵۲۸ در مأموریت دیگری به همراه ویلیام بنت به نزد آن دو مون‌مورانسی رفت تا درباره امور ایتالیا گفتگو کند و به او دستور داده شد که بار دیگر عازم رم شود. با این حال، در ۳۱ ژانویه ۱۵۲۹، استفان گاردینر در لیون به نایت و بنت پیوست و دستورالعمل‌های جدیدی با خود آورد؛ نایت به پاریس بازگشت و در طول ماه‌های مارس و آوریل به همراه سر جان تیلور به عنوان سفیر فعالیت کرد؛ در ژوئن، سافک و فیتزویلیام نیز با او بودند. در ۳۰ ژوئن ۱۵۲۹، نایت به همراه تانستال، تامس مور و هاکت، پیمان کمبره را منعقد کردند. او در مجمع روحانیون کانتربری در سال ۱۵۲۹ حضور داشت و در ۷ دسامبر به عنوان آرشیدیاکون ریچموند پذیرفته شد و تا سال ۱۵۴۱ در این سمت باقی ماند.[۳] [۵]
در فوریه ۱۵۳۲، هاکت و نایت مأمور شدند تا با کمیسرهای امپراتور درباره تجارت مذاکره کنند؛ این مأموریت دستاورد چندانی نداشت. نایت در این زمان ریاست مذهبی رومالدکرک در یورکشایر را بر عهده داشت. در ۳۰ ژانویه ۱۵۳۵، نایت کمیسر جمع‌آوری عشریه کلیسا بود و در ۱۵ اکتبر ۱۵۳۷ در مراسم غسل تعمید ادوارد ششم حضور داشت.[۳]
در ۲۹ مه ۱۵۴۱، او به عنوان اسقف باث و ولز و به عنوان جانشین جان کلرک منصوب شد و از تمام مناصب مذهبی دیگر خود استعفا داد. در ولز، توماس فولر (کشیش) نقل می‌کند که او با همکاری دین وولمن (دین وولمن) یک صلیب بازار ساخت. او در سال ۱۵۴۷ در ویلزکم، سامرست درگذشت و در کلیسای جامع ولز در کنار کلیسای کوچک شوگر (کلیسای کوچک شوگر) به خاک سپرده شد؛ منبری که او ساخته بود و نشان خانوادگی‌اش روی آن قرار داشت، به عنوان بنای یادبود او عمل می‌کرد. او حامی هنری کول بود. نایت هنگام حضور در لندن، در خانه‌ای در کنون رو (کنون رو)، وست‌مینستر زندگی می‌کرد که بعدها (۱۵۳۶) مطابق با قانون ۲۷ هنری هشتم به اسقف‌های نوریچ واگذار شد. او بر اساس وصیت‌نامه‌اش، اموالی را برای کالج‌های وینچستر و نیو کالج باقی گذاشت.[۳]
جستارهای وابسته
منابع
- ↑ Richard Clark, ‘Knight, William (1475/6–1547)’, Oxford Dictionary of National Biography, Oxford University Press, 2004; online edn, May 2005
- ↑ Alumni Oxonienses 1500-1714, Kandruth-Kyte
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9
. فرهنگ زندگی‌نامه ملی. لندن: اسمیت، الدر اند کو. 1885–1900. - ↑ Party per fess or and gules, an eagle with two heads displayed sable; on its breast a demi-rose and a demi-sun conjoined into one, counterchanged of the field.
- ↑ Jones, B. Fasti Ecclesiae Anglicanae 1300–1541: volume 6: Northern province (York, Carlisle and Durham): Archdeacons: Richmond. Institute for Historical Research.
انتساب
این مقاله متنی به کار برده که اکنون در مالکیت عمومی است: . فرهنگ زندگی‌نامه ملی. لندن: اسمیت، الدر اند کو. 1885–1900.
| مناصب سیاسی | ||
|---|---|---|
| پیشین: ریچارد پیس |
وزیر امور خارجه ۱۵۲۶–۱۵۲۸ |
پسین: استفان گاردینر |
| عنوان‌های کلیسای انگلستان | ||
| پیشین: جان کلرک |
اسقف باث و ولز ۱۵۴۱–۱۵۴۷ |
پسین: ویلیام بارلو |
- اسقفها در باث و ولز
- درگذشتگان ۱۵۴۷ (میلادی)
- زادگان ۱۴۷۵ (میلادی)