پائولو براردی
پائولو براردی | |
|---|---|
 | |
| رئیس ستاد نیروی زمینی ایتالیا | |
| دوره مسئولیت ۱۸ نوامبر ۱۹۴۳ – ۱۰ فوریه ۱۹۴۵ | |
| پس از | ماریو رواتا |
| پیش از | ارکول رونکو |
| اطلاعات شخصی | |
| زاده | ۲۱ ژوئن ۱۸۸۵ تورین |
| درگذشته | ۱۳ دسامبر ۱۹۵۳ (۶۸ سال) تورین |
| ملیت | ایتالیا |
| جایزه‌ها | |
| خدمات نظامی | |
| وفاداری | _crowned.svg.png){kind=small} پادشاهی ایتالیا |
| خدمت/شاخه | .svg.png){kind=small} ارتش پادشاهی ایتالیا |
| سال‌های خدمت | ۱۹۰۸–۱۹۴۸ |
| درجه | ژنرال |
| فرمانده | هنگ ۲ آلپینی ارتش متحد ایتالیا رئیس ستاد نیروی زمینی ایتالیا |
| جنگ‌ها/عملیات | |
پائولو براردی (انگلیسی: Paolo Berardi; ۲۱ ژوئن ۱۸۸۵ – ۱۳ دسامبر ۱۹۵۳) ژنرال ارتش سلطنتی ایتالیا بود که در فاصله سال‌های ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵ به‌عنوان هجدهمین رئیس ستاد نیروی زمینی ایتالیا فعالیت می‌کرد. وی در جنگ ایتالیا و عثمانی، جنگ یونان و ایتالیا، جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم حضور داشت.
زندگی‌نامه
او که یک افسر حرفه‌ای بود، در سال ۱۹۱۲ با درجه ستوان در جنگ ایتالیا و ترکیه شرکت کرد و به خاطر اشغال سیدی سعید در لیبی مدال برنز شجاعت نظامی دریافت کرد. او در جنگ جهانی اول به عنوان کاپیتان توپخانه شرکت کرد و مدال برنز شجاعت نظامی و دو صلیب جنگی به او اعطا شد. در سال ۱۹۲۶ به درجه سرهنگ دومی و در سال ۱۹۳۲ به درجه سرهنگی ارتقا یافت و فرماندهی هنگ ۲۰ توپخانه را بر عهده گرفت. او در سال ۱۹۳۷ درجه سرتیپی دریافت کرد.[۱][۲]
با شروع جنگ جهانی دوم، او فرمانده گروه دوم آلپ در نبرد آلپ غربی شد. در سپتامبر ۱۹۴۰ به او فرماندهی لشکر یازدهم پیاده‌نظام برنرو داده شد که در طول جنگ یونان و ایتالیا رهبری آن را بر عهده داشت. در سپتامبر ۱۹۴۱ به درجه سرلشکری ارتقا یافت و رئیس ستاد ارتش هفتم شد. در سال ۱۹۴۲ فرمانده لشکر ۱۲ پیاده ساساری در یوگسلاوی بود. او بعداً در فهرست جنایتکاران جنگی تحت تعقیب متفقین به دلیل جنایاتی که توسط نیروهایش در یوگسلاوی مرتکب شده بود قرار گرفت. در ژانویه ۱۹۴۳ به درجه سپهبدی ارتقا یافت و به تونس اعزام شد، جایی که فرماندهی سپاه بیست و یکم را بر عهده داشت. به دلیل نقشش در نبردهای خط مارت و وادی آکاریت، مدال نقره شجاعت نظامی به او اعطا شد. او در ۱۲ مه ۱۹۴۳ توسط بریتانیایی‌ها زخمی و اسیر شد و سپس به عنوان اسیر جنگی به انگلستان فرستاده شد.[۳][۴]
پس از آتش‌بس کاسیبیل، او به همراه جیووانی مسه و تادئو اورلاندو آزاد شدند تا به دولت جدید بادولیو که متحد متفقین بود، خدمت کنند. در ۱۸ نوامبر ۱۹۴۳، مارشال پیترو بادولیو او را به عنوان رئیس ستاد ارتش سلطنتی ایتالیا که اکنون در کنار متفقین می‌جنگید، منصوب کرد. او با تأسیس ارتش متحد ایتالیا و سپاه آزادی‌بخش ایتالیا، سعی کرد تا حد امکان واحدهای ایتالیایی را در جنگ علیه آلمان نازی و جمهوری اجتماعی ایتالیا درگیر کند. او تا ۱۰ فوریه ۱۹۴۵ در این سمت باقی ماند، زمانی که به عنوان فرمانده نظامی سیسیل با ستاد مرکزی در پالرمو منصوب شد، پستی که تا سال ۱۹۴۶ در اختیار داشت. او در سال ۱۹۴۸ از ارتش بازنشسته شد.[۵][۶]
خاطرات او پس از مرگش در سال ۱۹۵۴ منتشر شد.
منابع
- ↑ "Immagine". Decoratialvalormilitare.istitutonastroazzurro.org. Retrieved 2021-08-12.
- ↑ "noialpini bolognesiromagnoli". Noialpini.it. Retrieved 2021-08-12.
- ↑ "Biography of Lieutenant-General Paolo Berardi (1885 – 1953), Italy". Generals.dk. Retrieved 2021-08-12.
- ↑ Lorem ipsum (1943-11-18). "BERARDI, Paolo in "Dizionario Biografico"". Treccani.it. Retrieved 2021-08-12.
- ↑ "I Capi di SME - Esercito Italiano". Esercito.difesa.it. Retrieved 2021-08-12.
- ↑ "la Magna Capitana | Biblioteca provinciale di Foggia" (به ایتالیایی). Opac.bibliotecaprovinciale.foggia.it. Archived from the original on 2016-11-07. Retrieved 2021-08-12.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Paolo Berardi». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۵ سپتامبر ۲۰۲۵.