پارلمان کاوالیر

پارلمان کاوالیر یا کاوالی‌یِر (به انگلیسی: Cavalier Parliament) در انگلستان از ۸ مه ۱۶۶۱ تا ۲۴ ژانویه ۱۶۷۹ ادامه داشت. پس از پارلمان طولانی (Long Parliament)، این پارلمان درازمدت‌ترین پارلمان تاریخ انگلستان بود و از هر پارلمان بریتانیا یا پادشاهی متحد تاکنون مدت بیشتری دوام آورد، به‌طوری‌که نزدیک به هجده سال از بیست‌وپنج سال سلطنت چارلز دوم را دربر گرفت. پارلمان کاوالیر همچون پارلمان کنوانسیون (Convention Parliament) که پیش از آن تشکیل شده بود، به‌شدت سلطنت‌طلب بود و به دلیل مستمری‌های فراوانی که به هواداران پادشاه پرداخت کرد، به نام «پارلمان مستمری‌بگیران» (Pensioner Parliament) نیز شناخته می‌شود.^[۱]

پارلمان کاوالیر در آغاز کار، قوانین پارلمان کنوانسیون در سال ۱۶۶۰ ــ از جمله قانون عفو و فراموشی (Indemnity and Oblivion Act) ــ را رسمیت بخشید. سپس دستور داد پیمان‌نامه‌ی «میثاق مذهبی و اتحاد نظامی» (۱۶۴۳) (Solemn League and Covenant) به‌طور علنی سوزانده شود (این پیمان‌نامه‌ اتحادی بود میان پارلمان انگلستان و کوونانترهای اسکاتلند برای همکاری نظامی علیه شاه و و اصلاح مذهبی کلیساهای انگلستان و ایرلند بر پایه نظام پرسبیتری اسکاتلند).^[۲]

پارلمان همچنین قانون ۱۶۴۲ مبنی بر منع حضور اسقف‌ها در مجلس اعیان (Bishops Exclusion Act) را لغو کرد و بدین ترتیب اسقف‌های کلیسای انگلستان دوباره به مناصب دنیوی و کرسی‌های خود در مجلس اعیان بازگشتند. از دیگر مصوبات مهم جلسه نخست می‌توان به قانون شبه‌نظامیان (Militia Act) ــ که ارتش را به‌طور کامل تحت فرمان پادشاه قرار داد ــ و قانون فتنه (Sedition Act) اشاره کرد. همچنین، رسیدگی به پرونده‌های عاملان اعدام چارلز اول (regicides) ادامه یافت.^{[۳][۴][۵][۶]}

1. ↑ "Cavalier Parliament". Wikipedia (به انگلیسی). 2025-06-06.
2. ↑ "Solemn League and Covenant". Wikipedia (به انگلیسی). 2025-02-05.
3. ↑ "Clergy Act 1640". Wikipedia (به انگلیسی). 2025-09-15.
4. ↑ "The King's Sole Right over the Militia Act 1661". Wikipedia (به انگلیسی). 2025-08-17.
5. ↑ "Sedition Act 1661". Wikipedia (به انگلیسی). 2025-08-20.
6. ↑ "List of regicides of Charles I". Wikipedia (به انگلیسی). 2025-08-17.