ژان-کریستف منو
| ژان-کریستف منو | |
|---|---|
 | |
| زادهٔ | ۲۳ اوت ۱۹۶۴ (۶۱ سال)[۱] آمین، فرانسه |
| ملیت | فرانسوی |
| فعالیت | کاریکاتوریست, نویسنده |
وب‌سایت رسمی | |
ژان-کریستف منو (فرانسوی: Jean-Christophe Menu؛ زادهٔ ۲۳ اوت ۱۹۶۴) کارتونیست زیرزمینی، طراح گرافیک، پژوهشگر کمیک و ناشر اهل فرانسه و فرزند برنادت منو، مصرشناس فرانسوی است. او بیشتر به عنوان یکی از بنیان‌گذاران لاسوسیسیون شناخته می‌شود؛ یک شرکت انتشاراتی تأثیرگذار در زمینه کتاب‌های کمیک و هنری در فرانسه که اغلب به عنوان یکی از چهره‌های کلیدی در جنبش کمیک مستقل در سراسر جهان شناخته می‌شود.[۲]
زندگی
آغاز فعالیت‌ها
مِنو فعالیت حرفه‌ای خود را به عنوان هنرمند کمیک و ناشر به‌طور هم‌زمان و با راه‌اندازی طرفدارنامه‌های «لو لنکس آ تیف» و «لو ژورنال دو لاپو» در سال ۱۹۸۱ آغاز کرد. در سال ۱۹۸۴ همکاری با «پسیکوپات» را شروع کرد و در آنجا شخصیت «مدر» را معرفی نمود.[۱] دیری نپایید که آثار او در مجلات مختلف کمیک مانند تن‌تن، اسپیرو، فریپونه و ژاد در دنیای کامیکس فرانسوی-بلژیکی و همچنین ریپ آف کامیکس و ویردو در ایالات متحده دیده شد.[۱] انتشارات فوتوروپولیس کتاب او با عنوان «لو پرتره دو لوری ژینول» و مجله جدیدی به نام لابو را منتشر کرد که تنها یک شماره دوام آورد، اما اشتیاق لازم برای خلق مجلهٔ لاپن در آینده را ایجاد کرد که انتشار آن تا به امروز ادامه دارد.[۲]
لاسوسیسیون
در مه ۱۹۹۰، منو و پنج کارتونیست جوان دیگر که برای یافتن بستری جهت انتشار آثارشان در تکاپو بودند (لوئیس تروندهایم، دیوید بی. پاتریس کیلوفر، مت کنتور، استانیسلاس بارتلمی و موکئیت) تصمیم گرفتند لاسوسیسیون را راه‌اندازی کنند.[۳]
در سال ۱۹۹۲، منو به همراه لوئیس تروندهایم، فرانسوا ایرول، آن بارائو، ژیل سیمان، یوخن گرنر، تیری گرونستن، پاتریس کیلوفر و اتین لکروآ، گروه «اوباپو» (کارگاه کمیک‌های پتانسیل) را بنیان نهادند که از «اولیپو» (کارگاه ادبیات پتانسیل) اثر رمون کنو و ژرژ پرک الهام گرفته شده بود.[۲]
یکی از شناخته‌شده‌ترین و تجربی‌ترین کتاب‌های لاسوسیسیون تا به امروز، مجموعه‌آثار سیاه‌وسفید «کامیکس ۲۰۰۰» است که آثار بیش از ۳۰۰ پدیدآورنده از ۲۹ کشور را در یک مجلد گالینگور ۲۰۰۰ صفحه‌ای ارائه می‌دهد.[۴] لاسوسیسیون همچنین برای کشف و انتشار کتاب مرجان ساتراپی، پرسپولیس شناخته می‌شود که بعدها الهام‌بخش فیلمی به همین نام شد.[۴]
جنجال‌ها
در سال ۲۰۰۵، منو «پلات-باند» را منتشر کرد؛ نقدی تند علیه مصادره‌به‌مطلوب کردن و کپی‌برداری عمده از زیبایی‌شناسی کمیک‌های مستقل، آوانگارد، تجربی یا جایگزین توسط ناشران جریان اصلی کتاب‌های کمیک در فرانسه که به دنبال تسخیر بازاری بودند که ناگهان سودآور شده بود. عنوان کتاب که در لغت به معنای «باغچه‌های گل» است، نوعی بازی با کلمات است که بخشی از واژه کمیک (باند دسینه)، نگرانی از حرکت کمیک‌های مستقل به سمت بی‌روحی و ابتذال (پلات، به معنی تخت یا بی‌مزه) را در بر می‌گیرد و چالشی است که برای ناشران جریان اصلی به دلیل تجاوز به قلمرو مستقل‌ها ایجاد شده است (اصطلاح عامیانه «لگدمال کردن باغچه‌های گل کسی» به معنای پا روی کفش کسی گذاشتن است).[۳] انتشار این کتاب هم‌زمان شد با جدایی سه تن از بنیان‌گذار اصلی و تعدادی از نویسندگان از لاسوسیسیون و یافتن کار در بسیاری از همان ناشران جریان اصلی که در محتوای کتاب به آن‌ها اشاره شده بود.[۲]
در مه ۲۰۱۱، پس از نزدیک به شش ماه کشمکش در ساختار مجموعه، منو خروج رسمی خود را از لاسوسیسیون اعلام کرد و در نامه‌ای عمومی از تمایل خود برای شروع پروژه‌ای جدید در جایی دیگر سخن گفت.[۵]
دوران حرفه‌ای اخیر
منو به کار بر روی کمیک‌هایش ادامه می‌دهد.[۲] در ۸ ژانویه ۲۰۱۱، او پس از دفاع از پایان‌نامه خود با عنوان «کمیک و همزادش: زبان و حاشیه‌های کمیک: چشم‌اندازهای عملی، نظری و ویرایشی»، موفق به دریافت درجه دکتری در رشته هنر و علوم هنر شد.[۶][۷] این پایان‌نامه تحت نظارت ژاک کوهن (در دانشگاه پاریس ۱ پانتیون-سوربن) انجام شد و استاد راهنمایش پیر فرنو-دروئل بود.
منابع
- 1 2 Jean-Christophe Menu's biography at Lambiek
- 1 2 3 4 5 Jean-Christophe Menu and Sammy Harkham interview in the Comics Journal
- 1 2 Gauvin, Edward. "La Grève, C’est Grave (Striking is a Serious Business)," Words Without Borders (January 19, 2011).
- 1 2 Nevins, Mark D. "L'Association: The Future of Comics?" Expo 2000 (Bethesda, Maryland: The Expo, 2000), pp. 264–266.
- ↑ Spurgeon, Tom. "Jean-Christophe Menu Resigns From L'Association," Comics Reporter (May 23, 2011).
- ↑ Article about Jean-Christophe Menu presenting his thesis at the Sorbonne.
- ↑ Theses.fr
