کاخ پیلنیتس
| کاخ پیلنیتس | |
|---|---|
Schloss Pillnitz | |
 نمای اصلی کاخ پیلنیتس در درسدن | |
  موقعیت در آلمان و ایالت زاکسن  کاخ پیلنیتس (زاکسن) | |
| اطلاعات کلی | |
| وضعیت | حفظ شده (موزه و باغ) |
| سبک معماری | باروک و سبک معماری چینی‌گرائی |
| موقعیت | درسدن، زاکسن، آلمان |
| مختصات | ۵۱°۰۱′۳۴″ شمالی ۱۳°۵۲′۱۳″ شرقی / ۵۱٫۰۲۶۱۱°شمالی ۱۳٫۸۷۰۲۸°شرقی |
| مستاجرین کنونی | موزه‌های ایالتی درسدن (موزه هنر و صنایع دستی، موزه باغ) |
| آغاز ساخت | ۱۶۹۶ |
| پایان | ۱۷۲۴ |
| تاریخ نوسازی | ۱۹۹۲–۲۰۰۹ |
| مشتری | فریدریش آگوست یکم، انتخابگر زاکسن |
| مالک | ایالت آزاد زاکسن |
| طراحی و ساخت | |
| معمار | یوهان کریستوف فون نائومن، ماتئوس دانیل پپلمان |
| وبگاه | |
کاخ پیلنیتس (به آلمانی: Schloss Pillnitz) یک مجموعه کاخ و باغ شاهکار و بسیار مجلل به سبک باروک است که در حاشیه شرقی شهر درسدن و در کرانه راست رود البه در ایالت زاکسن آلمان واقع شده است ۔ این عمارت تاریخی باشکوه که به عنوان اقامتگاه تابستانی شاهان و انتخابگرهای زاکسن مورد استفاده قرار می‌گرفت، دربرگیرنده سه بنای اصلی شامل «کاخ رودکنار» (Wasserpalais) در لب آب، «کاخ فوقانی» (Bergpalais) بر روی تپه و «کاخ جدید» (Neues Palais) به سبک نئوکلاسیک است که این بخش‌ها را به یکدیگر پیوند می‌دهد۔ کاخ پیلنیتز یکی از نمونه‌های عالی و نمونه‌های بی‌نظیر تلفیق معماری باروک پادشاهی با عناصر معماری شرق آسیا موسوم به چینوآیزرای در سراسر اروپا به شمار می‌رود[۱]۔
شالوده اولیه این ملک به عنوان یک ملک اشرافی میان‌سده‌ای به سده چهاردهم میلادی بازمی‌گردد، اما تحول بزرگ آن در سال ۱۶۹۴ میلادی، زمانی آغاز شد که به مالکیت خاندان وتین درآمد و بعدها توسط فریدریش آگوست یکم، انتخابگر زاکسن (آگوست قوی) به یک قصر تفریحی و مجلل تبدیل گردید [۲]۔ طراحی بخش‌های باروک این کاخ توسط معماران نامداری چون ماتیوس دانیل پپلمان صورت گرفت۔ این مکان علاوه بر ارزش‌های هنری، در تاریخ دیپلماسی جهان نیز با صدور «اعلامیه پیلنیتس» در سال ۱۷۹۱ میلادی (که محرکی برای آغاز جنگ‌های انقلاب فرانسه شد) جایگاه ویژه‌ای دارد۔ باغ‌های پهناور این کاخ شامل باغ‌های انگلیسی، هلندی و چینی است و نگهداری یک درخت کاملیا ژاپنی با قدمت بیش از ۲۵۰ سال در آن، از جاذبه‌های گیاه‌شناسی مشهور جهان محسوب می‌شود [۳]۔ امروزه این مجموعه به طور کامل بازسازی شده و به عنوان موزه هنر و صنایع دستی درسدن پذیرای گردشگران است۔
یادداشتها
منابع
- ↑ Hartmann, Hans-Günther (1994). Pillnitz: Schloss, Park und Dorf (in German). Hermann Böhlaus Nachfolger. p. 48. ISBN 978-3740009496.
- ↑ Löffler, Fritz (1981). Das alte Dresden: Geschichte seiner Bauten (in German). Seemann. p. 230. ISBN 978-3363000078.
- ↑ Blaschke, Karlheinz (1990). Sachsen im Zeitalter des Barock (in German). Evangelische Verlagsanstalt. p. 145. ISBN 978-3374011247.