کارمینه سنیزه
کارمینه سنیزه | |
|---|---|
 | |
| رئیس پلیس ایتالیا | |
| دوره مسئولیت ۲۰ نوامبر ۱۹۴۰ – ۱۴ آوریل ۱۹۴۳ | |
| پس از | آرتورو بوکینی |
| پیش از | لورنزو کیریچی |
رئیس پلیس ایتالیا | |
| دوره مسئولیت ۲۶ ژوئیه ۱۹۴۳ – ۲۳ سپتامبر ۱۹۴۳ | |
| پس از | لورنزو کیریچی |
| پیش از | تولیو تامبورینی |
| اطلاعات شخصی | |
| زاده | ۲۸ نوامبر ۱۸۸۳ ناپل، پادشاهی ایتالیا |
| درگذشته | ۲۴ ژانویهٔ ۱۹۵۸ (۷۴ سال) رم، ایتالیا |
| علت مرگ | تصلب شرایین مغزی |
| شهروند | ایتالیایی |
| ملیت | ایتالیایی |
کارمینه سنیزه (Carmine Senise) (۲۸ نوامبر ۱۸۸۳ در ناپل - ۲۴ ژانویه ۱۹۵۸ در رم) از نوامبر ۱۹۴۰ تا سپتامبر ۱۹۴۳، به جز یک دوره کوتاه از آوریل تا ژوئیه ۱۹۴۳، رئیس پلیس ایتالیا بود.
زندگی
او در سال ۱۸۸۳ در ناپل از خانواده‌ای با اصالت لوکانی، پسر توماسو سنیسه، پزشک و سناتور پادشاهی ایتالیا، به دنیا آمد؛ عمویش که همنام او بود، فرماندار ناپل بود. سنیسه پس از فارغ‌التحصیلی در رشته حقوق، در سال ۱۹۰۸ در وزارت کشور مشغول به کار شد؛ نخسین مأموریت او در بخش پوزولی بود.[۱][۲]
از سال ۱۹۱۱ تا ۱۹۲۲، او منشی و بعداً رئیس دفتر مطبوعاتی وزارت کشور بود. پس از آن، به اداره کل زندان‌ها و سپس به اداره بهداشت منصوب شد. در سال ۱۹۳۰، به اداره کل امنیت عمومی منتقل شد و رئیس بخش امور عمومی و محرمانه شد. در سال ۱۹۳۲، به سمت بخشدار ارتقا یافت و به عنوان معاون رئیس پلیس منصوب شد.[۱][۲]
پس از مرگ ناگهانی رئیس پلیس آرتورو بوچینی در ۲۲ نوامبر ۱۹۴۰، سنیز به پیشنهاد معاون وزیر امور خارجه، گوئیدو بوفارینی گوئیدی، در همان روز مرگ بوچینی، به عنوان جانشین او منصوب شد. او این سمت را برای بیشتر دوران جنگ جهانی دوم بر عهده داشت، تا اینکه در ۱۴ آوریل ۱۹۴۳، بنیتو موسولینی، که از سرکوب «ضعیف» اعتصابات کارگری که در ماه مارس در شمال ایتالیا رخ داده بود، ناراضی بود، او را برکنار کرد و ژنرال لورنتزو کیریچی، از اعضای شورای عالی امنیت ملی، را جایگزین او کرد. سنیز در «توطئه» ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳ شرکت داشت، زمانی که شورای عالی فاشیسم به موسولینی رأی عدم اعتماد داد و منجر به استعفای اجباری او شد. سنیزه بود که پیشنهاد دستگیری موسولینی را در ویلا ساوویا، اقامتگاه خصوصی پادشاه ویکتور امانوئل سوم، داد.[۳][۴][۱][۲]
در ۲۶ ژوئیه ۱۹۴۳، مارشال ایتالیا، پیترو بادولیو، رئیس جدید دولت، سنیزه را در سمت رئیس پلیس خود ابقا کرد. پس از آتش‌بس کاسیبیله و آغاز عملیات آخسه، در حالی که پادشاه، بادولیو و بیشتر رهبران دولتی و نظامی به بریندیسی گریختند، سنیزه در سمت خود در رم باقی ماند. در ۲۳ سپتامبر ۱۹۴۳، او توسط کاپیتان اس‌اس اریش پریبکه در دفترش در کاخ ویمیناله دستگیر شد و سپس به آلمان نازی منتقل و در اردوگاه کار اجباری داخائو زندانی شد. از آنجا بعداً به هیرشگ منتقل شد و در ۲ مه ۱۹۴۵ آزاد شد.[۴][۱][۲]
پس از بازگشت به ایتالیا، سنیز به کمک و همدستی با فاشیسم متهم شد، اما توسط دادگاه ویژه آسیزه در رم تبرئه شد. در سال ۱۹۴۶، او خاطرات خود را با عنوان «وقتی رئیس پلیس بودم، ۱۹۴۰–۱۹۴۳» (Quando ero Capo della polizia) منتشر کرد و ادعا کرد که سعی کرده است استقلال پلیس را در رابطه با رژیم حفظ کند.[۴]
او در سال ۱۹۵۸، در سن هفتاد و چهار سالگی، در خانهٔ ساده‌اش در محلهٔ کارگری رم، بر اثر تصلب شرایین مغزی درگذشت.[۵][۱][۲]
پانویس
- 1 2 3 4 5 "SENISE, Carmine in "Dizionario Biografico"". www.treccani.it.
- 1 2 3 4 5 "Carmine Senise". Polizia di Stato.
- ↑ Frederick W. Deakin, Storia della Repubblica di Salò, p. 112
- 1 2 3 ""Eccellenza, andatevene subito perché stanno venendo i tedeschi"". lastampa.it. May 4, 2015.
- ↑ È morto Carmine Senise capo della polizia nel 1943, La Stampa, 25 January 1958, p. 22