کایت‌بوردینگ

یک کایت‌بوردسوار که توسط یک بادبادک قدرت بر روی آب کشیده می‌شود

کایت‌بوردینگ یا کایت‌سرفینگ[۱] ورزشی است که شامل استفاده از انرژی بادی با یک بادبادک قدرت بزرگ برای کشیدن یک سوارکار بر روی آب، زمین، برف، ماسه یا سطوح دیگر است. این ورزش جنبه‌هایی از پاراگلایدر، موج‌سواری، بادسواری، اسکیت‌بردینگ، اسنوبردسواری و ویک‌بردینگ را با هم ترکیب می‌کند. کایت‌بوردینگ در میان ورزش‌های بادبانی، از ورزش‌های کم‌هزینه‌تر و راحت‌تر محسوب می‌شود.

فردی در حال کایت‌بوردینگ در واربری، سوئد در سال ۲۰۲۲

پس از اینکه برخی مفهوم‌ها و طراحی‌هایی که در اواخر دهه ۱۹۷۰ و اوایل دهه ۱۹۸۰ پدیدار شدند با موفقیت آزمایش شدند، این ورزش در اواخر دهه ۱۹۹۰ مخاطبان بیشتری پیدا کرد و در آغاز قرن جدید به جریان اصلی تبدیل شد.

این ورزش دارای مسابقات فری‌استایل، موج‌سواری و مسابقه است.

این ورزش رکورد سرعت بادبانی را در اختیار داشت و پیش از آنکه توسط Vestas Sailrocket با سرعت ۶۵٫۴۵ گره (۱۲۱٫۲۱ کیلومتر بر ساعت) پشت سر گذاشته شود، به سرعت ۵۵٫۶۵ گره (۱۰۳٫۰۶ کیلومتر بر ساعت) رسیده بود.

در سراسر جهان ۱. ۵ میلیون کایت‌سرفر وجود دارد، در حالی که این صنعت سالانه حدود ۱۰۰٬۰۰۰ تا ۱۵۰٬۰۰۰ بادبادک می‌فروشد.

بیشتر بادبادک‌های قدرت، بادبادک‌های بادی لبه‌دار (leading-edge inflatable kite) یا بادبادک‌های فویلی هستند که با حدود ۲۰ متر (۶۶ فوت) خطوط پروازی به یک میله کنترل و یک مهار (هارنس) متصل می‌شوند. کایت‌سرفرها یا بر روی یک تخته دوطرفه (یک «تویین-تیپ»، مشابه ویک‌بردینگ)، یک تخته موج‌سواری جهت‌دار، یا یک فویل‌برد سوار می‌شوند. آن‌ها اغلب در آب‌های ملایم تا سرد از لباس غواصی استفاده می‌کنند. در روزهای اولیه این ورزش، آسیب‌های قابل‌توجه و برخی موارد مرگ‌ومیر وجود داشت، اما سابقه ایمنی آن با تجهیزات و آموزش‌های بهتر بهبود یافته است.

تاریخچه

اواخر قرن بیستم

ثبت اختراع برادران لگنیو در سال ۱۹۸۴[۲]
پیتر لین در حال بلند کردن یک بادبادک در دیئپ، سن-ماریتیم، سپتامبر ۱۹۸۸

در اکتبر ۱۹۷۷، گیزبرتوس آدریانوس پانهویس (هلند) نخستین حق اختراع[۳] را برای کایت‌سرفینگ دریافت کرد. این حق اختراع به‌طور مشخص یک ورزش آبی را پوشش می‌دهد که در آن از یک تخته شناور از نوع تخته موج‌سواری استفاده می‌شود و فردی که روی آن ایستاده، توسط یک وسیله بادگیر از نوع چتر نجات که به مهار او روی یک کمربند از نوع تراپز متصل است، کشیده می‌شود.

در طول دهه ۱۹۸۰، تلاش‌های موفقیت‌آمیز گاه‌به‌گاهی برای ترکیب بادبادک‌ها با بلم، اسکیت‌های روی یخ، اسکی‌های برفی،[۴] اسکی روی آب و رول‌اسکیت صورت گرفت.

در سراسر دهه ۱۹۷۰ و اوایل دهه ۱۹۸۰، دیتر استراسیلا از آلمان، اسکی با چتر نجات را توسعه داد و بعدها یک سیستم اسکی با بادبادک را با استفاده از پاراگلایدرهای دست‌ساز و یک مفصل گوی و کاسه تکمیل کرد که به خلبان اجازه می‌داد در جهت باد و سربالایی حرکت کند و همچنین به دلخواه خود به پرواز درآید.[۵] استراسیلا و دوست سوئیسی‌اش آندریا کوهن نیز از این اختراع در ترکیب با تخته‌های موج‌سواری، اسنوبردها، اسکی‌های چمنی و کالسکه (باگی)های دست‌ساز استفاده کردند.[۶] یکی از حق اختراع‌های او در سال ۱۹۷۹، نخستین استفاده از طراحی بادبادک بادی برای کایت‌سرفینگ را توصیف می‌کند.[۷]

دو برادر به نام‌های برونو لگنیو و دومینیک لگنیو از کناره اقیانوس اطلس در فرانسه، در اواخر دهه ۱۹۷۰ و اوایل دهه ۱۹۸۰ بادبادک‌هایی را برای کایت‌سرفینگ توسعه دادند و در نوامبر ۱۹۸۷ یک طراحی بادبادک بادی را به ثبت رساندند؛[۸] طرحی که توسط شرکت‌ها برای توسعه محصولات خودشان مورد استفاده قرار گرفته است.

بیل روزلر، یک آیرودینامیک‌دان در بوئینگ، و پسرش کوری روزلر سیستم «کایت‌اسکی» را ثبت کردند که شامل اسکی‌های روی آب بود که توسط یک بادبادک دلتای دوخطی نیرو می‌گرفت و از طریق یک وینچ/ترمز ترکیبی نصب‌شده روی میله کنترل می‌شد. کایت‌اسکی در سال ۱۹۹۴ به‌صورت تجاری در دسترس قرار گرفت. این بادبادک قابلیت ابتدایی پرتاب از روی آب را داشت و می‌توانست در جهت باد حرکت کند. در سال ۱۹۹۵، کوری روزلر از پیتر لین در دریاچه کلیرواتر نیوزیلند در منطقه دریاچه‌های آلپ اشبرتون بازدید کرد و سرعت، تعادل و زاویه حرکت در جهت باد را با «اسکی» خود به نمایش گذاشت. در اواخر دهه ۱۹۹۰، اسکی کوری به یک تخته واحد شبیه به تخته موج‌سواری تکامل یافت.[۹][۱۰]

توسعه کایت‌سرفینگ مدرن توسط خانواده روزلر در ایالات متحده آمریکا و خانواده لگنیو در فرانسه به‌طور موازی با باگی‌سواری پیش رفت.

لرد همیلتون در سال ۱۹۹۶ کایت‌سرفینگ را به نمایش گذاشت

در سال ۱۹۹۶، لرد همیلتون و مانو برتین نقش موثری در نمایش و محبوب‌سازی کایت‌سرفینگ در سواحل مائوئی داشتند، در حالی که در فلوریدا، رافائل باروچ با راه‌اندازی و تبلیغ نخستین برند تجاری این صنعت با نام «کایت‌سرف»، نام این ورزش را از فلای‌سرفینگ به کایت‌سرفینگ تغییر داد.

در سال ۱۹۹۷، برادران لگنیو طراحی پیشگامانه بادبادک «ویپیکا» را که دارای ساختاری از لوله‌های بادی پیش‌ساخته و یک سیستم مهار ساده به نوک بال‌ها بود، توسعه داده و فروختند؛ هر دوی این ویژگی‌ها به راه‌اندازی مجدد بادبادک از روی آب کمک شایانی می‌کردند. برونو لگنیو به بهبود طراحی‌های بادبادک ادامه داد، از جمله توسعه طراحی بادبادک کمانی که به بسیاری از تولیدکنندگان بادبادک مجوز داده‌شده است.

در سال ۱۹۹۷، تخته‌های کایت‌سرفینگ تخصصی توسط رافائل سالس و لوران نس توسعه یافتند. تا پایان سال ۱۹۹۸، کایت‌سرفینگ به یک ورزش مخاطره‌آمیز تبدیل‌شده بود که از طریق فروشگاه‌ها و مدارس در سراسر جهان توزیع و آموزش داده می‌شد. نخستین مسابقه در سپتامبر ۱۹۹۸ در مائوئی برگزار شد و فلش آستین برنده آن شد.[۹]

از سال ۱۹۹۹، کایت‌سرفینگ با ورود تولیدکنندگان اصلی بادسواری، یعنی رابی نایش و نیل پراید، به یک ورزش جریان اصلی تبدیل شد. تخته‌های یک‌جهته که از طراحی‌های بادسواری و موج‌سواری مشتق شده بودند، به شکل غالب تخته‌های کایت‌سرفینگ تبدیل شدند.

قرن بیست و یکم

در سال ۲۰۰۰، یک مسابقه جدید فری‌استایل با حمایت رد بول در مائوئی راه‌اندازی شد. این مسابقه که رد بول کینگ آو د ایر نام داشت، ورزشکاران را بر اساس ارتفاع، تطبیق‌پذیری و سبک قضاوت می‌کرد. این مسابقه هنوز هم به‌صورت سالانه در کیپ‌تاون، آفریقای جنوبی برگزار می‌شود.[۱۱]

از سال ۲۰۰۱ به بعد، تخته‌های دوشاخه (تویین‌تیپ) دوجهته برای اکثر ورزشکاران آب‌های آرام محبوب‌تر شدند، در حالی که تخته‌های جهت‌دار همچنان برای شرایط موج‌سواری مورد استفاده قرار می‌گرفتند.

در مه ۲۰۱۲، سبک مسابقات کورس کایت‌سرفینگ به‌عنوان یک ورزش برای المپیک تابستانی ۲۰۱۶ در ریو اعلام شد[۱۲] که جایگزین بادسواری می‌شد. با این حال، پس از رأی‌گیری مجمع عمومی فدراسیون جهانی قایقرانی بادبانی در نوامبر ۲۰۱۲، بادسواری RSX برای مردان و زنان بازگردانده شد که منجر به کنار گذاشته شدن کایت‌سرفینگ گردید.[۱۳] نشست میان‌سالانه فدراسیون جهانی قایقرانی بادبانی در مه ۲۰۱۳ پیشنهاد کرد که برای گنجاندن کایت‌سرفینگ در سال ۲۰۲۰، یک مدال یازدهم اضافه شود[۱۴] بدون اینکه تغییری در رویدادهای موجود ایجاد گردد.

در سال ۲۰۱۴، کایت‌بوردینگ مسابقه‌ای در برنامه جام جهانی فدراسیون جهانی قایقرانی بادبانی گنجانده شد. در نوامبر ۲۰۱۴، ۲۰ ورزشکار در مسابقه نهایی در ابوظبی شرکت کردند. مقام اول در میان زنان توسط النا کالینینا کسب شد، در حالی که قهرمان مردان، الیور بریج از بریتانیا بود.

در سال ۲۰۱۵، النا کالینینا دوباره برنده شد و عنوان قهرمان جهان را دریافت کرد و بالاتر از استف بریج از بریتانیا و آناستازیا آکوپوا از روسیه قرار گرفت. قهرمان جهان در میان مردان، ماکسیم نوچر از موناکو بود که او را به جوان‌ترین قهرمان جهان تبدیل کرد و بالاتر از الیور بریج و ورزشکار لهستانی بلاژک اوزوگ قرار گرفت.

کایت‌سرفینگ به‌عنوان یک رویداد رسمی در المپیک تابستانی جوانان ۲۰۱۸ در بوئنوس آیرس نام‌گذاری شد.[۱۵]

کایت ترکیبی - فرمول کایت توسط فدراسیون جهانی قایقرانی بادبانی برای گنجاندن در المپیک تابستانی ۲۰۲۴ انتخاب شد.[۱۶][۱۷]

رکوردهای کایت‌سرفینگ

رکوردهای پرش (ارتفاع، طول، زمان)

در ۸ اوت ۲۰۲۳، ورزشکار اهل آفریقای جنوبی، جاشوا امانوئل، با استفاده از بادبادک CORE XR Pro 7m در دریای شمال در نزدیکی هانستولم، به ارتفاع ۳۶٫۲ متری صعود کرد.[۱۸] رکورددار قبلی برای ارتفاع یک پرش واحد، جیمی اوربیک با ۳۵٫۳ متر بود.[۱۹] نیک یاکوبسن رکورد جهانی قبلی برای بلندترین پرش با بادبادک را به دست آورد که توسط WOO Sports در ۱۹ فوریه ۲۰۱۷ در کیپ‌تاون، آفریقای جنوبی، در طول یک جلسه با باد ۴۰ گره دریایی اندازه‌گیری شد. پرش یاکوبسن به ارتفاع ۲۸٫۶ متر با زمان پرواز ۸٫۵ ثانیه رسید.[۲۰] این رکورد از آن زمان چندین بار شکسته‌شده است و WOO Sports بر اساس داده‌های ثبت‌شده و بارگذاری‌شده توسط کاربرانش، جدول‌های رده‌بندی مربوط به پرش (زمان پرواز، ارتفاع و غیره) را در دسته‌های مختلف نگهداری می‌کند.

جسی ریچمن رکورد زمان پرواز (Hangtime) را با ۲۲ ثانیه در اختیار دارد که در کریسی فیلد در سان فرانسیسکو، کالیفرنیا ثبت‌شده است. ایرتون کوزولینو رکورد زمان پرواز بدون بند (Strapless) را با ۱۹ ثانیه در اختیار دارد.[۲۱]

رکوردهای سرعت

الکس کایزرگ در ۱۳ نوامبر ۲۰۱۷ میانگین سرعت ۵۷٫۹۷ گره یا ۱۰۷٫۳۶ کیلومتر بر ساعت را در مسافت ۵۰۰ متر ثبت کرد

کایت‌سرفر فرانسوی، سباستین کاتلان، اولین قایق‌رانی شد که با رسیدن به سرعت ۵۰٫۲۶ گره در ۳ اکتبر ۲۰۰۸ در «چالش سرعت لودریتس» در نامیبیا، سد ۵۰ گره را شکست.[۲۲] در ۴ اکتبر، الکس کایزرگ (نیز از فرانسه) با یک دور ۵۰٫۵۷ گره‌ای این رکورد را شکست. سرعت‌های مشابهی در همان مکان توسط بادسواران، آندرس برینگدال و آنتوان آلبو، به ترتیب با ۵۰٫۴۶ و ۵۰٫۵۹ گره ثبت‌شده است. این سرعت‌ها تأیید شده‌اند، اما همچنان در انتظار تصویب توسط «شورای جهانی رکورد سرعت قایقرانی» هستند. پیش‌تر در همان رویداد، در ۱۹ سپتامبر، راب داگلاس آمریکایی به سرعت ۴۹٫۸۴ گره (۹۲٫۳۰ کیلومتر بر ساعت) رسید و به اولین کایت‌سرفری تبدیل شد که یک رکورد جهانی مطلق در قایقرانی سرعتی ثبت می‌کند. پیش از آن، این رکورد تنها در اختیار قایق‌های بادبانی یا بادسواران بود. داگلاس همچنین با ثبت سرعت ۵۰٫۵۴ گره (۹۳٫۶۰ کیلومتر بر ساعت) در ۸ اکتبر، به سومین قایق‌ران جهان با سرعت بالای ۵۰ گره تبدیل شد.

در ۱۴ نوامبر ۲۰۰۹، الکس کایزرگ دور دیگری با سرعت ۵۰٫۹۸ گره در نامیبیا به پایان رساند.

در اکتبر ۲۰۱۰، راب داگلاس با سرعت ۵۵٫۶۵ گره، رکورددار مطلق مسافت کوتاه ۵۰۰ متر شد.[۲۳] سباستین کاتلان با ۵۵٫۴۹ گره رکورددار فرانسه و اروپا شد و اولین سوارکاری بود که به سرعت ۵۵ گره رسید.[۲۴]

در ۱۳ نوامبر ۲۰۱۷، سوارکار فرانسوی، الکس کایزرگ، با رسیدن به سرعت ۵۷٫۹۷ گره یا ۱۰۷٫۳۶ کیلومتر بر ساعت در فرانسه (سالن-دو-ژیرو)، رکورددار جدید سرعت جهان شد.[۲۵]

بزرگ‌ترین موج کایت‌سرفینگ

در حالی که نونو «استرو» فیگیردو رکورد ۶۲ فوت (۱۹ متر) را از سواری سال ۲۰۱۸ در پرایا دو نورته در نازاره، پرتغال در اختیار داشت، پاتری مک‌لافلین در ۲۲ ژانویه ۲۰۲۳ رکورد جهانی گینس جدیدی (۷۲ فوت و چهار اینچ معادل ۲۲٫۰۴ متر) را ثبت کرد.[۲۶]

مسافت طولانی

برونو سروکا در ۱۹ ژوئیه ۲۰۱۳ مسافت ۴۴۴ کیلومتر (۲۴۰ مایل دریایی) را بین فرانسه و ایرلند طی کرد
فرانسیسکو لوفینیا در حال رسیدن از جزایر آزور به لیسبون
فرانسیسکو لوفینیا در ۷ ژوئیه ۲۰۱۵ مسافت ۸۷۴ کیلومتر (۴۷۲ مایل دریایی) را بین لیسبون و مادیرا طی کرد
2006-05-13۲۲۵ کیلومتر (۱۲۱ مایل دریایی)کریستی جونز، عبور انفرادی از لانزاروته در جزایر قناری به طرفایه، مراکش، در حدود نه ساعت[۲۷]
2007-07-24۲۰۷ کیلومتر (۱۱۲ مایل دریایی)رافائل سالس، مارک بلان و سیلوین مورن بین سنت تروپه و کلوی، ات-کرس در ۵ ساعت و ۳۰ دقیقه با سرعت ۲۰ گره، که رکورد قبلی مانو برتین یعنی ۶ ساعت و ۳۰ دقیقه برای همین مسیر را شکست.[۲۸]
2008-10-12۴۱۹٫۹ کیلومتر (۲۲۶٫۷ مایل دریایی)اریک گراموند در حال عبور از فورتالزا به پارنایبا در برزیل طی ۲۴ ساعت[۲۹]
2010-03-22۲۴۰ کیلومتر (۱۳۰ مایل دریایی)ناتالی کلارک در حال عبور از تنگه باس از استنلی، تاسمانی به ونوس بی، ویکتوریا در استرالیا در ۹ ساعت و ۳۰ دقیقه[۳۰]
2010-05-10۳۶۹٫۷۱ کیلومتر (۱۹۹٫۶۳ مایل دریایی)فیلیپ میدلر (ایالات متحده آمریکا) از جزیره پادره جنوبی، تگزاس به ماتاگوردا، تگزاس[۳۱]
2013-07-19۴۴۴ کیلومتر (۲۴۰ مایل دریایی)برونو سروکا بین ابر وراک، فرانسه و کراس‌هیون، ایرلند[۳۲]
2013-09-18۵۶۹٫۵ کیلومتر (۳۰۷٫۵ مایل دریایی)فرانسیسکو لوفینیا از پورتو به لاگوس (پرتغال)[۳۳]
2015-07-07۸۷۴ کیلومتر (۴۷۲ مایل دریایی)فرانسیسکو لوفینیا از لیسبون به مادیرا[۳۴]
2017-09-13۱٬۶۴۶ کیلومتر (۸۸۹ مایل دریایی)فرانسیسکو لوفینیا و آنکه برانت از آزور به سرزمین اصلی پرتغال[۳۵]

سفرهای برجسته

لوئیس تاپر طولانی‌ترین سفر انفرادی ثبت‌شده با کایت را به پایان رساند و ۲۰۰۰ کیلومتر را بین سالوادور، باهیا و سائو لوئیس، مارانهاو در برزیل طی کرد. این سفر بین ژوئیه/اوت ۲۰۱۰ انجام شد و بیش از ۲۴ روز کایت‌سرفینگ به طول انجامید. این سفر همچنین طولانی‌ترین سفر انفرادی است که بدون تیم پشتیبانی، با استفاده از یک کایت و یک کوله‌پشتی ۳۵ لیتری انجام‌شده است.

طولانی‌ترین سفر ثبت‌شده با کایت پیش از آن، توسط اریک گراموند انجام شد که یک سفر ۱۳ روزه به طول ۱۴۵۰ کیلومتر در امتداد کناره برزیل بود.[۳۶]

عبور از تنگه برینگ

کنستانتین بیسانز، یک اتریشی ۴۱ ساله، مسیری ۸۰ کیلومتر (۵۰ مایل) از تنگه برینگ را طی کرد. او در ۱۲ اوت ۲۰۱۱ ساعت ۰۴: ۰۰ از ولز، آلاسکا، ایالات متحده آمریکا حرکت کرد و دو ساعت بعد به شرقی‌ترین نقطه روسیه رسید و پس از آن با قایق به آلاسکا بازگشت. این اتفاق پس از ۲ تلاش ناموفق قبلی رخ داد؛ اولین تلاش در ۲۸ ژوئیه ۲۰۱۱ بود که در آن حادثه‌ای رخ داد و او خود را به مدت ۱ ساعت در آب ۳۶ درجه فارنهایت بدون تخته، کایت یا سامانه موقعیت‌یاب جهانی شناور یافت تا اینکه نجات یافت. در دومین تلاش خود در ۲ اوت، او و دو دوستش نیمی از مسافت را طی کردند اما به دلیل شرایط نامساعد باد بازگشتند.[۳۷]

گذر از اقیانوس اطلس

تیمی متشکل از شش کایت‌سرفر به نام‌های فیلیپو ون هلنبرگ هوبار، اریک پکنو، مکس بلوم، کامیلا رینگولد، آیک فرانس و دنیس گیسبرز، اقیانوس اطلس را از جزایر قناری تا جزایر تورکس و کایکوس با مسافتی در حدود ۵٬۶۰۰ کیلومتر (۳٬۵۰۰ مایل)، از ۲۰ نوامبر ۲۰۱۳ تا ۱۷ دسامبر ۲۰۱۳ پیمودند.[۳۸] هر یک از این شش نفر روزانه چهار ساعت را به موج‌سواری اختصاص می‌دادند که به دو جلسه دو ساعته تقسیم می‌شد؛ یکی در طول روز و دیگری در طول شب.[۳۸]

محیط‌ها

کایت‌سرفینگ روی آب شامل سبک‌های آزاد (فری‌استایل) و بیگ‌ایر با استفاده از کایت‌برد مشابه ویک‌بردینگ، کایت‌سواری در موج‌ها با استفاده از تخته موج‌سواری کوچک با یا بدون بند پا یا بست، فویلینگ و کایت‌سواری سرعتی است.

کایت‌سواری در خشکی نیازمند یک اسکیت‌برد کوتاه و سبک، باگی‌های هدایت‌شونده با پا، رول‌اسکیت یا تخته‌های شنی برای کایت‌بردینگ روی شن است که به آن «سند کایتینگ» نیز می‌گویند.[۳۹] این ورزش یک تمرین مکمل مناسب برای کایت‌سرفینگ است، زیرا بسیاری از سازوکارهای کنترل کایت به استفاده در آب منتقل می‌شوند.[۴۰]

اسکی یا اسنوبرد برای اسنوکایتینگ روی برف استفاده می‌شوند.

بازار

تا تاریخ ۲۰۱۲، تعداد کایت‌سرفرها توسط ISAF و IKA حدود ۱. ۵ میلیون نفر در سراسر جهان برآورد شد[۴۱] (در انتظار بازبینی). بازار جهانی فروش تجهیزات کایت در آن زمان ۲۵۰ میلیون دلار آمریکا ارزش داشت.[۴۲] انجمن جهانی کایت‌اسپورت (GKA) تخمین می‌زند که ۱۰٪ از کایت‌سرفرها در طول زمستان به فعالیت خود ادامه می‌دهند. After substantial growth, activity was levelling by 2017 at around 85,000 kites sold yearly by GKA members, twintip boards sales decreased from 37,000 in 2013 to 28,000 in 2016 and directional boards from 8,000 to 7,000.[۴۳]

بزرگ‌ترین تولیدکنندگان، شرکت «بوردز اند مور» (که پیش‌تر با برند نورث و اکنون با نام «دوئوتون» شناخته می‌شود) و سپس کابرینیا (نیل پراید) هستند که هر کدام سالانه بین ۲۵ تا ۳۵ هزار کایت تولید می‌کنند. They are followed by Naish, F-One, Core kiteboarding, Slingshot sports, Liquid Force, Airush, Ozone Kites, Flysurfer and others. The GKA recorded 100,000 kites sales in 2017 for its members, giving an estimated 140–150,000 total kites sales for 2017.[۴۴] تکناویو پیش‌بینی کرد که بازار جهانی تجهیزات کایت‌بردینگ تا سال ۲۰۲۱ به ۲,۱۲۰ میلیون دلار آمریکا برسد و از سال ۲۰۱۷ با نرخ رشد مرکب سالانه نزدیک به ۹٪ رشد کند.[۴۵]

حاکمیت

کایت‌بردینگ بین‌المللی دارای چندین سازمان ترویج‌کننده است و تغییرات بسیاری را در حاکمیت این ورزش تجربه کرده است، از جمله اختلافات طولانی‌مدت بین چندین نهاد که سعی داشتند حق یکدیگر برای ترویج رویدادهای ورزشی را نفی کنند.[۴۶] اهمیت فعالیت‌های اقتصادی مرتبط می‌تواند بخشی از این تلاطم را توضیح دهد، اما نرخ بالای نوآوری و پذیرش، تصور، تنظیم و رسمی‌سازی مسابقات جدید را دشوار کرده و فرصت‌هایی را برای بازیگران جدیدی که در انواع جدید این ورزش تخصص دارند، فراهم کرده است.

برخی از این سازمان‌های بین‌المللی عبارتند از (یا بودند):

  • انجمن حرفه‌ای کایت‌برد سواران (PKRA) و تور جهانی کایت‌برد پرو (KPWT) که هر دو از سال ۲۰۰۲ چندین مسابقه تور بین‌المللی را ترویج کردند، اما نه به عنوان نهادهای حاکم بر کایت‌سواری.
  • انجمن جهانی کایت‌اسپورت (GKA) - انجمن صنعتی که چندین سازمان‌دهنده تورهای جهانی مسابقات را متحد می‌کند.
  • فدراسیون بین‌المللی سازمان‌های کایت‌اسپورت (IFKO) که در سال ۲۰۱۶ به عنوان یک انجمن غیرانتفاعی کایت‌سواران تأسیس شد و کایت‌سواری در خشکی و برف را نیز پوشش می‌دهد و ادعا می‌کند تنها نهاد قانونی حاکم بر کایت‌سواری در برابر WS است.
  • لیگ جهانی کایت‌بردینگ (WKL) که در سال ۲۰۱۷ مسابقات آزاد (فری‌استایل) را ترویج کرد.
  • اتحادیه کایت‌برد سواران متحد (KRU) که از سال ۲۰۱۶ یک اتحادیه غیررسمی از کایت‌برد سواران حرفه‌ای است.
  • لیگ پارک کایت (KPL) که به مسابقات بین‌المللی در پارک‌های کایت‌بردینگ اختصاص دارد.
  • انجمن بین‌المللی کایت‌بردینگ (IKA) مستقر در جبل‌الطارق، که یک شرکت است نه یک انجمن، و توسط فدراسیون جهانی قایقرانی بادبانی برای متحد کردن انجمن‌های ملی کایت ایجاد‌شده است. سازمان‌دهنده چندین تور رویدادهای مسابقه‌ای.
  • فدراسیون جهانی قایقرانی بادبانی (WS)، که پیش‌تر با نام فدراسیون بین‌المللی قایقرانی بادبانی (ISAF) شناخته می‌شد، یک شرکت خصوصی است که از سال ۱۹۰۷ قایقرانی بادبانی و قایق‌رانی را ترویج کرده است. از سال ۲۰۰۸، WS ادعا می‌کند که IKA را به عنوان نهاد مسابقات کایت‌بردینگ خود وابسته کرده است.

چندین رویداد جام جهانی توسط WS به نمایندگی از کمیته بین‌المللی المپیک، که یک انجمن خصوصی است، تأیید می‌شوند.

KPWT در سال ۲۰۰۹ با IKA تبادل تأییدیه کرد. هر دو به طرف‌های مخالف تبدیل شدند زیرا IKA همچنین به توافقی با PKRA دست یافت. IKA کایت‌سوارانی را که بدون تأییدیه آن در مسابقات شرکت می‌کردند، تهدید و محروم کرد.

در سال ۲۰۱۵، PKRA به گروهی از سرمایه‌گذاران فروخته شد و به مسابقات قهرمانی جهانی کایت‌سرفینگ ویرجین (VKWC) تبدیل شد.

خود WS حاکمیت رویدادهای خود را بین GKA برای رشته‌های نمایشی و IKA برای رشته‌های مسابقه‌ای تقسیم کرده است. سپس GKA رشته‌های نمایشی را تقسیم کرد و تصمیم گرفت تور موج و بدون بند (Strapless Tour) را خودش اداره کند، در حالی که اداره رویدادهای آزاد (فری‌استایل) را به لیگ جهانی کایت‌بردینگ و رویدادهای پارک را به لیگ پارک کایت واگذار کرد. رویدادهای آزاد سپس به اتحادیه کایت‌برد سواران متحد (KRU) سپرده شد.[۴۷]

سبک‌ها

چندین سبک مختلف کایت‌سرفینگ در حال تکامل هستند که برخی از آن‌ها با یکدیگر همپوشانی دارند. سبک‌های کایت‌بردینگ شامل آزاد (فری‌استایل)، فری‌راید، سرعت، مسابقه در مسیر، ویک‌استایل، بیگ‌ایر، پارک و موج‌سواری است.[۴۸]

فری‌رایدفری‌راید هر نوع کایت‌بردینگ و محبوب‌ترین سبک کایت‌سرفینگ است. بیشتر تخته‌های فروخته‌شده برای فری‌راید طراحی شده‌اند. این سبک شامل پرش‌ها، گرفتن تخته (Grab) و حرکات نمایشی پایه است. تخته‌های توئین‌تیپ و کایت‌هایی با قابلیت بازراه‌اندازی آسان و دامنه باد وسیع معمولاً استفاده می‌شوند.
فری‌استایلبادبادک و تخته برای انجام پرش‌های بلند (Big air) استفاده می‌شوند تا بتوان حرکات نمایشی مختلفی را در حین پرواز انجام داد. این سبک همچنین برای رویدادهای رقابتی استفاده می‌شود و دارای فرمت آزاد است و «در هر جایی قابل اجراست». در این سبک از تخته‌های توئین‌تیپ کوچک‌تر و بادبادک‌هایی با قابلیت اوج‌گیری و زمان پرواز (Hangtime) مناسب استفاده می‌شود.
موج‌سواریموج‌سواری با بادبادک (کایت‌سرفینگ) در میان امواج، سبکی است که کایت‌بوردینگ را با موج‌سواری ترکیب می‌کند. مکان‌هایی با موج‌شکن برای این کار مورد نیاز هستند. اکثر کایت‌سرفرها از یک تخته جهت‌دار (با یا بدون بند پا) استفاده می‌کنند که شناوری کافی و ویژگی‌های چرخشی مناسب برای موج‌سواری را‌داشته باشد. بسیاری از کایت‌سواران از تخته موج‌سواری استفاده می‌کنند که برای موج‌سواری معمولی نیز قابل استفاده است (با برداشتن بندهای پا). کایت‌سرفر هنگام سواری بر روی موج، بادبادک را دنبال می‌کند، بنابراین کشش بادبادک کاهش می‌یابد. این سبک در میان موج‌سواران محبوب است زیرا به موج‌سواری یدک‌کش شباهت دارد. برخی از سوارکاران بدون اتصال به بادبادک (Unhooked) و بدون بند پا موج‌سواری می‌کنند. بندهای پا، موقعیت پای کایت‌سرفر و نحوه اعمال وزن و فشار بر روی تخته را تعیین می‌کنند. موج‌سواران (به جز موج‌سواران یدک‌کش) از بند استفاده نمی‌کنند و بنابراین آزادند تا پاهای خود را حرکت دهند و وزن خود را در سطح وسیع‌تری از تخته توزیع کنند تا با جریان موج هماهنگ شوند. کایت‌سرفینگ با استفاده از تخته بدون بند پا، «سواری بدون بند» (Strapless) نامیده می‌شود. این کار به پاهای کایت‌سرفر اجازه می‌دهد برای عملکرد بهینه در اطراف تخته حرکت کنند. کایت‌سرفرهایی که از بند پا استفاده می‌کنند، اغلب از قدرت بادبادک برای موقعیت‌یابی خود روی موج و کنترل تخته بهره می‌برند. به عبارت دیگر، آن‌ها به جای تکیه بر قدرت موج برای موج‌سواری، برای پیش‌رانش به بادبادک متکی هستند.موج‌سواری، موج‌سواری یدک‌کش
ویک‌استایلویک‌استایل (Wakestyle) برگرفته از ویک‌بردینگ با حرکات نمایشی و مانورهای هوایی مشابه است. سوارکاران ویک‌استایل ممکن است حرکاتی شامل موانع آبی مانند رمپ‌ها و ریل‌ها را نیز بگنجانند، برخلاف سایر سبک‌ها که شامل موانع نمی‌شوند. سوارکاران ویک‌استایل ممکن است از تخته‌ای با فیکس (اتصالات) استفاده کنند که بیشتر شبیه به ویک‌برد است تا یک کایت‌بورد توئین‌تیپ سنتی با بند پا. آب تخت برای این سبک عالی است و استفاده از تخته‌های توئین‌تیپ بزرگ با راکر زیاد و پاپوش‌های ویک‌برد رایج است. این سبک معمولاً توسط سوارکاران جوان‌تر تمرین می‌شود.ویک‌بردینگ
پرش یا ایر استایلپرش که می‌توان آن را زیرمجموعه‌ای از فری‌راید دانست، شامل پرش‌های بلند برای انجام حرکات نمایشی اختیاری است و گاهی اوقات از «کایت‌لوپ» برای افزایش زمان پرواز استفاده می‌شود. اغلب در بادهای شدیدتر از خطوط کوتاه‌تر و بادبادک‌های کوچک‌تر استفاده می‌شود. بادبادک‌های C-kite و تخته‌های توئین‌تیپ معمولاً در این سبک کاربرد دارند. گسترش این سبک، بیگ ایر (Big Air) است که توسط روبن لنتن پایه‌گذاری شد؛ جایی که سوارکاران در شرایط طوفانی به آب می‌زنند و حرکات پرخطر مانند کایت‌لوپ یا دقیق‌تر بگوییم مگالوپ انجام می‌دهند.—
ویک‌اسکیتویک‌اسکیت‌سواران از یک تخته توئین‌تیپ بدون بند که با گریپ پوشانده‌شده استفاده می‌کنند، مشابه اسکیت‌برد. شرایط آب تخت و سایر شرایط مشابه ویک‌استایل است.اسکیت‌بردینگ
مسابقه مسیراین‌ها رویدادهای مسابقه‌ای هستند - مانند مسابقه قایق‌رانی در یک مسیر - که شامل سرعت و تاکتیک می‌شوند. از تخته‌های مسابقه‌ای جهت‌دار مخصوص با باله‌های بلند استفاده می‌شود. برخی از تخته‌های مسابقه‌ای شبیه تخته‌های بادسواری هستند. امروزه از فویل‌برد نیز استفاده می‌شود. هدف، پیشی گرفتن از سایر کایت‌سواران و کسب مقام اول در مسابقه است.بادسواری
اسلالوم با همان تجهیزات مسابقه مسیر انجام می‌شود؛ این رویداد یک مسیر اسلالوم در جهت باد (Downwind) در اطراف بویه‌ها است. سوارکاران اغلب در «هیت‌ها» گروه‌بندی می‌شوند و برندگان به دور بعدی راه می‌یابند. بادسواری
مسابقه سرعتمسابقه سرعت سبکی است که در رویدادهای رسمی یا به صورت غیررسمی، معمولاً با استفاده از دستگاه‌های سامانه موقعیت‌یاب جهانی (GPS) تمرین می‌شود. از تخته‌های سرعت جهت‌دار مخصوص یا تخته‌های مسابقه‌ای با باله‌های بلند استفاده می‌شود. هدف، حرکت با حداکثر سرعت ممکن در مسافت ۵۰۰ متر است.
پارک‌رایدینگ پارک‌رایدینگ شبیه ویک‌استایل است. سوارکاران از موانع ویک‌بردینگ برای انجام حرکات نمایشی روی آن‌ها استفاده می‌کنند. سختی، اجرا و سبک.
فویلینگفویلینگ شامل اتصال یک هیدروفویل (فویل) و دکل به زیر تخته است. فویل به تخته اجازه می‌دهد تا کاملاً از آب خارج شود و در نتیجه سوارکار را از ضربات ناشی از شرایط سطح آب رها می‌کند. کارایی فوق‌العاده فویل به سوارکار اجازه می‌دهد تا با باد بسیار کمتری نسبت به کسانی که روی سطح آب حرکت می‌کنند، پیشروی کند و در عین حال توانایی حرکت در جهت باد (Upwind) و سرعت را به شدت افزایش دهد. اندازه‌ها و شکل‌های مختلف باله‌ها روی فویل به فرد اجازه می‌دهد تا تخته خود را برای سرعت، پایداری یا موج بهینه کند.

تکنیک‌ها

کایت‌بوردینگ می‌تواند برای موج‌سواران، ساحل‌روها، تماشاگران و دیگر افراد حاضر در آب خطراتی ایجاد کند. بسیاری از مشکلات و خطراتی که ممکن است هنگام یادگیری کایت‌سواری با آن‌ها مواجه شوید، با دریافت آموزش حرفه‌ای از طریق مراکز آموزشی قابل اجتناب یا به حداقل رساندن هستند. مدارس کایت‌سرفینگ دوره‌ها و درس‌هایی را برای آموزش مهارت‌های سطح پایه و پیشرفته‌تر ارائه می‌دهند، از جمله:

  • جابه‌جایی و نگهداری بادبادک، خطوط و بار (Bar)
  • مفاهیم باد واقعی و ظاهری، شامل ناوبری پایه بادبادک در پنجره باد
  • فرود و پرتاب بادبادک
  • شنای کمکی با بادبادک، معروف به «بادی درگ» (Body dragging)
  • شروع حرکت در آب (Water start)
  • تکنیک‌های بازراه‌اندازی و خودامدادی
  • قوانین ناوبری و بهترین شیوه‌های ایمنی
  • ناوبری در جهت باد و خلاف جهت باد
  • چرخش‌های پایه یا جیب (Jibing) تا «پاشنه چرخشی جیب»
  • مقابله با موج و خیزاب
  • پاپ (Pop) و پرش و پرواز کنترل‌شده
  • گرفتن تخته (Board grabs)، حرکاتی که در حین پرش یا پس از اوج گرفتن با پاپ انجام می‌شود و سوارکار تخته را در موقعیت‌های مختلف با هر یک از دست‌ها می‌گیرد. هر «گرب» نام متفاوتی دارد که بستگی به این دارد که کدام قسمت تخته و با کدام دست گرفته شود. نام‌ها عموماً از سایر ورزش‌های تخته‌ای مانند اسکیت‌بردینگ و اسنوبردسواری گرفته شده‌اند.

باد

پنجره باد

شدت باد و اندازه بادبادک

کایت‌سرفرها بسته به شدت باد، اندازه بادبادک و/یا طول خطوط را تغییر می‌دهند؛ بادهای شدیدتر نیازمند بادبادک کوچک‌تر هستند تا از شرایط «قدرت بیش از حد» (Overpower) جلوگیری شود. کایت‌سرفرها شدت باد را با استفاده از بادسنج یا به طور معمول‌تر، با نشانه‌های بصری همان‌طور که در مقیاس بوفورت نشان داده‌شده است، تعیین می‌کنند. بادبادک‌های مدرن مخصوص کایت‌سرفینگ، گزینه‌ای برای «کاهش قدرت» (Depower) ارائه می‌دهند تا قدرت بادبادک را کم کنند. با استفاده از این قابلیت، زاویه حمله بادبادک نسبت به باد کاهش می‌یابد و در نتیجه باد کمتری در بادبادک می‌افتد و کشش کاهش می‌یابد.

بادبادک‌های کمانی (Bow kite) دامنه باد وسیع‌تری نسبت به بادبادک‌های C-kite دارند، بنابراین دو اندازه بادبادک (مانند ۷ متر مربع و ۱۲ متر مربع) می‌تواند یک مجموعه موثر برای بادهایی با سرعت ۱۰ تا بیش از ۳۰ گره برای یک سوارکار ۷۵ کیلوگرمی (۱۶۵ پوندی) باشد.[۴۹]

جهت و سرعت باد

بادهای عرضی (Cross-shore) و عرضی-ساحلی (Cross-onshore) بهترین شرایط برای کایت‌بوردینگ بدون کمک هستند. بادهای مستقیم به سمت ساحل (Onshore) خطر پرتاب شدن به خشکی یا گیر افتادن در آب‌های کم‌عمق را به همراه دارند. بادهای مستقیم به سمت دریا (Offshore) خطر دور شدن از ساحل را در صورت خرابی تجهیزات یا از دست دادن کنترل ایجاد می‌کنند. با این حال، بادهای ساحلی می‌توانند در آب‌های محصور مانند دریاچه یا مصب، یا زمانی که یک قایق نجات در حال کمک است، کاملاً مناسب باشند.

کایت‌سوار باید درک روشنی از جهت باد و همچنین سرعت باد‌داشته باشد. مقیاس بوفورت[۵۰] کمک بزرگی به کاربران در ارزیابی وضعیت می‌کند. محدوده باد تا ۳۳ گره، شرایط تمرین ایمن را برای یک سوارکار باتجربه پوشش می‌دهد. یک فرد کم‌تجربه‌تر باید از سواری با باد بیش از ۱۵ گره خودداری کند. اکثر تخته‌های توئین‌تیپ و بادبادک‌های بادی در باد زیر ۱۱ گره به سختی قابل استفاده هستند، بنابراین در بیشتر موارد، کاربر باید بر بادهایی که به عنوان متوسط تا قوی طبقه‌بندی می‌شوند، تمرکز کند.

باد ظاهری

حتی اگر بادی نوزد، کایت‌سوار می‌تواند بر خطوط بادبادک اثر بگذارد و آن را مجبور به حرکت کند؛ سپس، مانند پارو زدن، نیرویی ناشی از برخورد هوا به سطح بادبادک ایجاد می‌شود. در یک نسیم ملایم، اگر حرکت کاربر سرعت هوا در اطراف بادبادک را ۱۰ برابر افزایش دهد، نیروی تولید‌شده ۱۰۰ برابر می‌شود، زیرا نیروی باد وارد بر بادبادک با مجذور سرعت بادِ وارد بر آن متناسب است.[۵۱] بنابراین مفهوم مرتبط، باد «ظاهری» است که باد واقعیِ وارد بر بادبادک، بادبان یا بالِ در حال حرکت است.

باد ظاهری با در نظر گرفتن بادبادک در حال حرکت به عنوان چارچوب مرجع اندازه‌گیری می‌شود، از این رو نام دیگر آن «باد نسبی» است. در مقابل، بادی که نسبت به زمین اندازه‌گیری می‌شود، «باد حقیقی» نامیده می‌شود.

در حالی که سایر ورزش‌های بادی می‌توانند باد ظاهری قابل‌توجهی ایجاد کنند، نیروهای بادی آن‌ها توسط حرکت سکوی کاربر محدود می‌شود، زیرا این سکو کم‌وبیش به‌طور صلب به بال یا بادبان متصل است. از این جنبه، کایت‌بوردینگ در میان سایر ورزش‌های بادی منحصربه‌فرد به نظر می‌رسد، زیرا به کاربر اجازه می‌دهد باد ظاهری را مستقل از حرکت سکوی کاربر، یعنی تخته، ایجاد کند. برای نمونه، در تکنیک آغازین کایت‌بوردینگ که «واتراستارت» نامیده می‌شود، در حالی که کاربر برای شروع در آب آماده می‌شود، بادبادک به‌طور تهاجمی به حرکت در می‌آید و یک ضربه پیش‌ران ایجاد می‌کند. سپس حرکت حاصل از تخته، کشش روی خطوط بادبادک را افزایش می‌دهد که کاربر برای مدیریت سرعت سواری و جهت‌دهی به دلخواه، آن را کنترل می‌کند. ترکیب حرکات بادبادک و تخته، انعطاف‌پذیری و خلاقیت زیادی در ناوبری به کاربر ارائه می‌دهد، از جمله امکان پرش‌های قابل‌توجه، که این ورزش را به یک ورزش سه‌بعدی واقعی تبدیل می‌کند.

انرژی بادی، خطوط کنترل و مسیرهای بادبادک

به نوعی، تمام ورزش‌های بادی انرژی باد را برداشت می‌کنند. هرچه حجم جو در دسترس برای برداشت توسط بادبان‌ها بیشتر باشد، انرژی موجود برای پیش‌راندن کاربران بیشتر است. همان‌طور که یک کشتی بادبانی بلندتر، انرژی بیشتری از باد برداشت می‌کند، یک کایت‌بوردسوار با خطوط بلندتر نیز همین کار را انجام می‌دهد. در مقایسه با یک کایت‌بوردسوار، یک باد‌سوار (ویندسرفر) می‌تواند نسبت بالاتری از انرژی باد را از حجم جو در دسترس استخراج کند، اما از آنجا که چنین حجمی بسیار کوچک‌تر است، انرژی حاصل می‌تواند بسیار کمتر از کایت‌بوردینگ باشد.

برای افزایش قدرت، کایت‌بوردسوار معمولاً بادبادک را در امتداد یک مسیر S-شکل هدایت می‌کند و برداشت انرژی را افزایش می‌دهد، زیرا در حال عبور از بیشتر حجم جو اطراف خود است. این حرکت S-شکل زمانی که کایت‌سواران نیاز به بهبود متوسطی در قدرت دارند، رایج‌تر است. اگر کاربر نیاز به بهبود شدیدی در قدرت‌داشته باشد، بادبادک را به شکل حلقه (لوپ) حرکت می‌دهد. چنین حلقه‌هایی زمانی قوی‌تر هستند که شعاع حلقه بزرگ باشد و حجم جو بیشتری را طی کند. لوپ بادبادک یک تمرین پیشرفته است و قدرت آن می‌تواند کاملاً خطرناک باشد. با اکثر بادبادک‌ها و میله‌های کنترل مدرن، برای پایان دادن به یک لوپ بادبادک، کاربر فقط میله را به سمت جلو فشار می‌دهد یا رها می‌کند.

در مورد طول خطوطی که بادبادک را به کاربر متصل می‌کند، خطوط بلندتر به کاربر اجازه می‌دهد انرژی باد را در حجم بزرگ‌تری برداشت کند. به دلیل اثر لایه مرزی[۵۲]، خطوط بلندتر همچنین اجازه می‌دهند بادهای قوی‌تری را در ارتفاعات بالاتر جو برداشت کنید. اما خطوط بلندتر باعث می‌شوند بادبادک نسبت به اقدامات کاربر روی میله کنترل کندتر واکنش نشان دهد، زیرا خطوط یک کاتنری فنر‌مانندِ برجسته‌تر تشکیل می‌دهند. بنابراین، کایت‌سوارانی که نیاز دارند سریع به امواج ورودی واکنش نشان دهند، تمایل دارند از خطوط کوتاه‌تری نسبت به سایر کایت‌سواران استفاده کنند. به دلایل ایمنی، افراد تازه‌وارد به این ورزش معمولاً با خطوط کوتاه آموزش می‌بینند که باعث محدود شدن ایجاد قدرت می‌شود.

پنجره باد

«پنجره باد» قوسی ۱۸۰ درجه از آسمان در جهت باد نسبت به سوارکار است که بادبادک می‌تواند در آن پرواز کند - تقریباً یک‌چهارم سطح یک کره که شعاع آن طول خطوط است. این حجم جوی است که کایت‌سوار می‌تواند بادبادک را در آن هدایت کند تا انرژی باد را برداشت نماید.

اگر سوارکار روی سطحی مانند اقیانوس رو به جهت باد ایستاده باشد، پنجره باد تقریباً تمام منطقه‌ای را که سوارکار می‌تواند ببیند پوشش می‌دهد؛ از دید محیطی سوارکار در یک طرف، در امتداد افق تا طرف دیگر، و سپس مستقیماً بالای سر به سمت طرف اول. اگر سوارکار به هر طریقی بادبادک را از پنجره خارج کند - برای مثال، با حرکت خیلی سریع در جهت باد و فرستادن بادبادک مستقیماً به بالای سر و پشت سر، بادبادک دچار واماندگی (استال)‌شده و اغلب از آسمان سقوط می‌کند.

ناکارآمدی احتمالی بادبادک می‌تواند مانع از رسیدن آن به لبه پنجره باد شود. در چنین مواردی، بزرگی پنجره باد می‌تواند به جای ۱۸۰ درجه مورد انتظار، به قوسی به کوچکی ۱۲۰ درجه کاهش یابد.

پنجره باد در موقعیت کاربر متمرکز است. از آنجا که کاربر توسط تخته حمل می‌شود، پنجره باد تحت تأثیر حرکت تخته قرار می‌گیرد. بنابراین، با حرکت تخته و ایجاد باد ظاهری به درون خود، پنجره باد می‌چرخد. برای مثال، هنگامی که کایت‌سوار عمود بر باد حقیقی با سرعتی برابر با سرعت باد حقیقی حرکت می‌کند، باد ظاهری احساس‌شده روی تخته ۴۲٪ نسبت به باد حقیقی افزایش می‌یابد، اما ۴۵ درجه خلاف جهت حرکت می‌چرخد. با چنین چرخشی، حتی اگر کاربر بادبادک را در لبه پنجره باد نگه دارد تا سعی کند آن را در جهت حرکت بکشد، خطوط بادبادک در زاویه‌ای ۴۵ درجه در جهت باد نسبت به مسیر تخته قرار می‌گیرند و کایت‌سوار را مجبور می‌کنند تخته را لبه‌دار کند تا با تمایل آن به لغزش در جهت باد مقابله کند. چنین لبه‌دار کردن تخته، یک تکنیک ضروری برای ناوبری در خلاف جهت باد است و می‌تواند در زاویه‌ای بسیار شدیدتر نسبت به خطوط بادبادک، تقریباً تا ۹۰ درجه انجام شود.

چرخش پنجره باد هنگام سواری سریع در مسیر خلاف جهت باد، عملکرد را کاهش می‌دهد. برای به حداقل رساندن چرخش پنجره باد و بادسواری تا حد ممکن در خلاف جهت باد، کایت‌سوار باید کمترین سرعت تخته را بدون غرق شدن تخته به دلیل کمبود نیروی بالابر هیدرودینامیکی حفظ کند. تخته‌های با شناوری بالا مانند تخته‌های موج‌سواری در چنین مواردی ترجیح داده می‌شوند. همچنین، بالا نگه داشتن بادبادک در پنجره، که کاربر و تخته را به سمت بالا می‌کشد، در مقابله با کاهش نیروی بالابر هیدرودینامیکی تخته و کاهش عمدی سرعت تخته بسیار کارآمد است.

حجم جوی دلخواه جاروب‌شده توسط بادبادک

بادبادک یک بادبان عجیب است زیرا می‌تواند به‌طور دلخواه در جو جاروب شود، معمولاً در الگوهای خاص، بنابراین کاربر می‌تواند مقدار قابل‌توجهی از انرژی باد را برداشت کند، بسیار بیشتر از یک بادبان معادل که به دکل ثابت‌شده است.

بادبادک و خطوط سبک هستند، در محدوده بین ۲ تا ۴ کیلوگرم، اما نیروی پسار آیرودینامیکی می‌تواند قابل‌توجه باشد زیرا بادبادک می‌تواند بسیار سریع‌تر از بادبان بادسواری حرکت کند. بنابراین، بخشی از انرژی برداشت‌شده صرف حرکت خود بادبادک می‌شود، اما باقی‌مانده آن کاربر و تخته را به جلو می‌راند.

برای مثال، کاربری که به سمت ساحل سواری می‌کند، بادبادک را بالا می‌برد تا سرعت آن را کم کرده و کشش را به نیروی بالابر تبدیل کند. سپس، به جای سرعت، افزایش نیروی رو به بالا را احساس می‌کند که برای نگه داشتن خود در بالای امواج شکننده ضروری است.

یکی دیگر از مزایای خاص بادبادک که می‌تواند به دلخواه جاروب شود، این است که کاربر می‌تواند از لایه مرزی جو بهره ببرد؛ یا با بالا بردن بادبادک برای برداشت بادهای قوی‌تر که در منطقه بالاتر پنجره باد می‌وزند، یا در هنگام تندبادهای شدید، می‌تواند بادبادک را پایین نگه دارد و در نزدیکی لبه پنجره باد روی آب حرکت کند.

دمای هوا و رطوبت

کایت‌بوردسواران باتجربه اغلب کاهش قابل‌توجهی در عملکرد بادبادک را به هوای مرطوب‌تر و گرم‌تر نسبت می‌دهند. در واقع، نیروی بالابر یک بادبادک با چگالی هوا متناسب است. از آنجا که هم دما و هم رطوبت نسبی عوامل زیان‌بار مهمی در چگالی هوا هستند، ارزیابی ذهنی کایت‌سواران درست است.

در محدوده بین ۱۰ درجه سانتی‌گراد و ۴۰ درجه سانتی‌گراد، یک بادبادک تقریباً ۰. ۴٪ از نیروی بالابر خود را به ازای هر درجه سانتی‌گراد از دست می‌دهد. این بدان معناست که یک کایت‌سوار که یک روز در دریای بالتیک تمرین می‌کند و سپس به مدیترانه سفر می‌کند، می‌تواند با استفاده از همان بادبادک در همان سرعت باد، ۱۰٪ کشش کمتری را تجربه کند.

تجهیزات

بیشتر تجهیزات کایت‌سوارینگ: بادبادک LEI با کیف و تلمبه، تخته توئین‌تیپ و هارنس، به همراه جلیقه نجات و کلاه ایمنی، که فقط میله و خطوط در آن کم است

با توسعه بازارهای اینترنتی برای کالای دست دوم، تجهیزات کایت‌بوردینگ دست‌دوم اما قابل‌اعتماد بسیار ارزان‌تر شده‌اند و مانع پذیرش این ورزش را به‌طور قابل‌توجهی کاهش داده‌اند. علاوه بر این، این ورزش از نظر حمل‌ونقل و ذخیره‌سازی راحت است، زیرا بادبادک‌ها تاشو هستند و تخته‌ها از اکثر تخته‌های موج‌سواری و پدل برد کوچک‌تر هستند.

استهلاک تجهیزات می‌تواند بین ۲۷۰ پوند در سال برای وسایل دست‌دوم تا ۱۳۶۰ پوند در سال برای بادبادک‌ها و لوازم جانبی کاملاً نو و بدون تخفیف هزینه‌داشته باشد. در سال ۲۰۱۷، ۱۵۰٬۰۰۰ بادبادک در سطح جهانی فروخته شد، در حالی که هر سال ۴۰۰٬۰۰۰ تخته موج‌سواری به فروش می‌رسد.[۵۳]

بادبادک‌های قدرتی

یک دلتا-LEI (چپ)، C-LEI (راست) و فویل (مرکز بالا) بادبادک قدرتی‌ها

یک بادبادک قدرتی در دو شکل اصلی موجود است: بادبادک‌های بادی لبه‌دار و بادبادک‌های فویل.

بادبادک‌های لبه‌بادی

یک بادبادک لبه‌بادی

بادبادک لبه‌بادی (LEI)، که با نام‌های بادبادک‌های بادی یا بادبادک‌های LEI نیز شناخته می‌شوند، معمولاً از پلی‌استر ریپ‌استاپ ساخته شده‌اند و دارای یک تیوب (bladder) پلاستیکی بادشونده هستند که در امتداد لبه جلویی بادبادک قرار دارد. تیوب‌های کوچک‌تر و جداگانه‌ای نیز به‌صورت عمود بر تیوب اصلی قرار گرفته‌اند تا شکل مقطع یا فویل بادبادک را تشکیل دهند.[۵۴] تیوب‌های بادشده به بادبادک شکل می‌دهند و همچنین باعث می‌شوند که بادبادک پس از سقوط در آب، روی سطح آن شناور بماند. بادبادک‌های LEI به دلیل پاسخ سریع و مستقیم‌تر به ورودی‌های هدایت‌کننده، قابلیت راه‌اندازی مجدد آسان در صورت سقوط در آب و ماهیت مقاوم، محبوب‌ترین انتخاب در میان کایت‌سرفرها هستند. اگر یک بادبادک LEI با شدت زیاد به آب یا زمین برخورد کند یا در معرض فعالیت شدید امواج قرار گیرد، تیوب‌ها ممکن است بترکند یا بادبادک پاره شود.

در سال ۲۰۰۵، بادبادک‌های کمانی (که با نام بادبادک‌های LEI تخت نیز شناخته می‌شوند) با ویژگی‌هایی از جمله لبه عقبی مقعر، قوس کم‌عمق‌تر در طرح کلی و یک مهار (bridle) متمایز با نقاط اتصال متعدد در امتداد لبه جلویی توسعه یافتند. این ویژگی‌ها اجازه می‌دهند که زاویه حمله بادبادک بیشتر تغییر کند و در نتیجه میزان نیروی تولیدشده نسبت به بادبادک‌های LEI قبلی، بسیار بیشتر تنظیم شود. این بادبادک‌ها می‌توانند به‌طور کامل «دی‌پاور» (depower) شوند که یک ویژگی ایمنی مهم است. آن‌ها همچنین می‌توانند محدوده باد وسیع‌تری را نسبت به یک بادبادک C-شکل مشابه پوشش دهند. توانایی تنظیم زاویه حمله، راه‌اندازی مجدد آن‌ها را هنگام قرارگیری از سمت جلو روی آب آسان‌تر می‌کند. بادبادک‌های کمانی نزد سوارکاران از سطح مبتدی تا پیشرفته محبوب هستند. اکثر تولیدکنندگان بادبادک لبه‌بادی تا سال ۲۰۰۶ نسخه‌ای از بادبادک کمانی را توسعه دادند.[۵۵] بادبادک‌های کمانی با لبه عقبی صاف، به دلیل طرح مثلثی‌شان، بادبادک‌های «دلتا» نامیده می‌شوند.

بادبادک‌های کمانی اولیه در مقایسه با بادبادک‌های LEI کلاسیک معایبی داشتند:

  • آن‌ها می‌توانند وارونه شوند و سپس به‌درستی پرواز نکنند.
  • آن‌ها می‌توانند عصبی (twitchy) باشند و پایداری کمتری‌داشته باشند.
  • فشار میله (bar pressure) سنگین‌تر، پرواز با آن‌ها را خسته‌کننده‌تر می‌کند.
  • فقدان اثر «تقویت سورتمه‌ای» (sled boosting) هنگام پرش.[۵۶]

در سال ۲۰۰۶، نسل دوم بادبادک‌های LEI تخت توسعه یافتند که ترکیبی از دی‌پاور تقریباً کامل و راه‌اندازی مجدد آسان و ایمن با عملکرد بالاتر، بدون جریمه عملکرد و با فشار میله کاهش‌یافته بودند. این بادبادک‌ها که بادبادک‌های هیبریدی یا SLE (لبه جلویی پشتیبانی‌شده) نامیده می‌شوند، هم برای مبتدیان و هم برای متخصصان مناسب هستند.

در سال ۲۰۰۸، نِیش (Naish) طراحی بادبادک دیگری را با «سری سیگما» (Sigma Series) معرفی کرد. این بادبادک‌ها دارای طراحی SLE هستند و شکل منحصربه‌فرد «پرنده در حال پرواز» را دارند که مرکز بادبادک به سمت عقب متمایل‌شده است تا بخش بزرگی از مساحت بادبان پشت نقطه کشش قرار گیرد؛ نِیش ادعا می‌کند که این طراحی مزایای متعددی دارد.

در سال ۲۰۰۹، انقلاب عملکرد هیچ نشانه‌ای از کند شدن نشان نمی‌دهد. طرح‌های مهاردار (Bridled) حس بادبادک‌های C را القا می‌کنند و هیبریدهای پنج‌خطی قابلیت دی‌پاور بهتری نسبت به قبل دارند.[۵۷] بیش از سی شرکت در حال تولید بادبادک لبه‌بادی هستند. بادبادک‌های دلتا از سال ۲۰۰۸ با حدود ۱۲ شرکت که از سال ۲۰۰۸/۲۰۰۹ آن‌ها را عرضه می‌کنند، در حال افزایش محبوبیت هستند.

بین سال‌های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۳، فناوری بادبادک به رشد خود ادامه داد. بادبادک‌ها سبک‌تر، بادوام‌تر، بسیار آسان‌تر برای پرتاب و ایمن‌تر شده‌اند. تولیدکنندگان به افزودن ویژگی‌های ایمنی جدید ادامه داده‌اند. این امر منجر به افزایش تعداد سوارکاران جدید، هم جوان‌تر و هم مسن‌تر‌شده است. در سال ۲۰۱۳، حداقل ۲۰ تولیدکننده «اصلی» بادبادک وجود دارد که هر کدام مدل‌های متعددی در دسترس دارند. بسیاری از تولیدکنندگان در نسل سوم یا چهارم بادبادک‌های خود هستند.[۵۸]

بادبادک‌های فویل

یک بادبادک فویل

بادبادک فویل نیز عمدتاً از پارچه (نایلون ریپ‌استاپ) با کیسه‌های هوا (سلول‌های هوا) برای ایجاد نیروی بالابر و یک مهار ثابت برای حفظ شکل قوسی بادبادک ساخته شده‌اند، که مشابه پاراگلایدر است. بادبادک‌های فویل این مزیت را دارند که نیازی به باد کردن دستی تیوب‌ها ندارند؛ فرآیندی که در بادبادک‌های LEI می‌تواند تا ده دقیقه طول بکشد. بادبادک‌های فویل با پیکربندی سلول باز یا بسته طراحی می‌شوند.

سلول باز
فویل‌های سلول باز برای باد ماندن به جریان هوای مداوم در برابر دریچه‌های ورودی متکی هستند، اما اگر به آب برخورد کنند، معمولاً راه‌اندازی مجدد آن‌ها غیرممکن است، زیرا هیچ وسیله‌ای برای جلوگیری از تخلیه باد ندارند و به‌سرعت خیس می‌شوند.
سلول بسته
فویل‌های سلول بسته تقریباً مشابه فویل‌های سلول باز هستند، با این تفاوت که به دریچه‌های ورودی مجهز شده‌اند تا هوا را در محفظه‌ها نگه دارند و در نتیجه بادبادک را حتی پس از قرار گرفتن در آب، باد نگه دارند (یا حداقل تخلیه باد را بسیار کند کنند). راه‌اندازی مجدد در آب با بادبادک‌های فویل سلول بسته ساده‌تر است؛ یک کشش ثابت روی خطوط قدرت معمولاً به آن‌ها اجازه می‌دهد دوباره بلند شوند. نمونه‌ای از بادبادک سلول بسته، بادبادک آرک است.

اندازه‌های بادبادک

بادبادک‌ها در اندازه‌هایی از ۰٫۷ متر مربع تا ۲۱ متر مربع یا حتی بزرگ‌تر عرضه می‌شوند. به‌طور کلی، هرچه سطح بادبادک بزرگ‌تر باشد، قدرت آن بیشتر است. قدرت بادبادک همچنین مستقیماً با سرعت مرتبط است و بادبادک‌های کوچک‌تر را می‌توان در بادهای قوی‌تر با سرعت بیشتری پرواز داد. منحنی اندازه بادبادک - سرعت باد کاهش می‌یابد، بنابراین رفتن به سمت بادبادک بزرگ‌تر برای رسیدن به محدوده‌های باد کمتر، در سرعت باد حدود هشت گره بی‌فایده می‌شود. بادبادک‌ها در طرح‌های متنوعی عرضه می‌شوند. برخی از بادبادک‌ها شکل مستطیلی‌تری دارند؛ برخی دیگر انتهای مخروطی‌تری دارند؛ هر طرح ویژگی‌های پروازی بادبادک را تعیین می‌کند. «نسبت ابعاد» نسبت دهانه به طول است. نسبت‌های ابعاد بالا (بادبادک‌های روبان‌مانند) در سرعت‌های باد کمتر، قدرت بیشتری تولید می‌کنند.

کایت‌سوبردهای باتجربه ممکن است سه یا چند اندازه بادبادک برای انطباق با سطوح مختلف باد‌داشته باشند، اگرچه بادبادک‌های کمانی ممکن است این موضوع را تغییر دهند، زیرا آن‌ها محدوده باد بسیار وسیعی را ارائه می‌دهند؛ برخی از کایت‌سوبردهای پیشرفته فقط از یک بادبادک کمانی استفاده می‌کنند. بادبادک‌های کوچک‌تر توسط سوارکاران سبک‌وزن یا در شرایط باد قوی استفاده می‌شوند؛ بادبادک‌های بزرگ‌تر توسط سوارکاران سنگین‌وزن یا در شرایط باد ملایم استفاده می‌شوند. کایت‌بوردهای بزرگ‌تر و کوچک‌تر اثر مشابهی دارند: با قدرت در دسترس بیشتر، یک سوارکار می‌تواند از تخته کوچک‌تری استفاده کند. با این حال، به‌طور کلی، اکثر کایت‌سوبردها فقط به یک تخته و یک تا سه بادبادک (۷ تا ۱۲ متر مربع) نیاز دارند.

تجهیزات دیگر

یک کایت‌سرفر از میله‌ای با خطوط برای کنترل بادبادک استفاده می‌کند که به یک هارنس متصل است و می‌تواند وت‌سوت بپوشد
  • خطوط پرواز از مواد مستحکمی مانند پلی‌اتیلن با وزن مولکولی بسیار بالا ساخته شده‌اند تا بار دینامیکی را در بادهای غیرقابل پیش‌بینی تحمل کنند و در عین حال پروفیل مقطعی کوچکی برای به حداقل رساندن پسار (drag)‌داشته باشند. طول آن‌ها معمولاً بین هفت تا سی و سه متر است. آزمایش با طول خطوط در کایت‌بوردینگ رایج است. خطوط، میله کنترل سوارکار را با استفاده از بندهای اتصال روی لبه‌های بادبادک یا مهار آن به بادبادک متصل می‌کنند. اکثر بادبادک‌های قدرتی از پیکربندی ۳، ۴ یا ۵ خطی استفاده می‌کنند. اکثر میله‌های کنترل دارای ۴ خط هستند، ۲ خط برای بیشتر نیروی پیشران و ۲ خط برای هدایت و کنترل زاویه حمله. خط پنجم برای کمک به راه‌اندازی مجدد یا تنظیم بیشتر زاویه حمله بادبادک، عمدتاً در بادبادک‌های C استفاده می‌شود.
  • میله کنترل یک میله فلزی یا کامپوزیتی جامد است که از طریق خطوط به بادبادک متصل می‌شود. سوارکار این میله را نگه می‌دارد و بادبادک را با کشیدن انتهای آن کنترل می‌کند، که باعث می‌شود بادبادک مانند دوچرخه در جهت عقربه‌های ساعت یا خلاف جهت آن بچرخد. معمولاً یک «چیکن لوپ» (chicken loop) از میله کنترل به یک ضامن یا قلاب روی میله پخش‌کننده (spreader bar) روی هارنس سوارکار متصل می‌شود. اکثر میله‌ها همچنین دارای یک سیستم ایمنی آزادسازی سریع و یک بند کنترل برای تنظیم حداقل زاویه حمله بادبادک هستند. میله‌های کنترل بادبادک، در حالی که سبک و قوی هستند، معمولاً سنگین‌تر از آب هستند؛ «شناورهای میله» ساخته‌شده از فوم ممکن است درست بالای هارنس به خطوط متصل شوند تا در صورت گم شدن در آب، از غرق شدن میله جلوگیری کنند. میله‌های کنترل می‌توانند مختص یک نوع و اندازه بادبادک خاص باشند و برای استفاده با انواع بادبادک متفاوت مناسب نباشند.
  • هارنس کایت در انواع نشسته (با حلقه‌های پا)، کمری یا جلیقه‌ای عرضه می‌شود. هارنس به همراه یک میله پخش‌کننده، سوارکار را به میله کنترل متصل می‌کند. هارنس فشار کشش بادبادک را از بازوهای سوارکار کاهش می‌دهد و آن را در بخشی از بدن سوارکار پخش می‌کند. این به سوارکار اجازه می‌دهد تا در حالی که از طریق میله کنترل به بادبادک متصل است، پرش‌ها و ترفندهای دیگر را انجام دهد. هارنس‌های کمری محبوب‌ترین هارنس‌ها در میان سوارکاران پیشرفته هستند، اگرچه هارنس‌های نشسته امکان کایت‌سرفینگ با تلاش کمتر سوارکار را فراهم می‌کنند و هارنس‌های جلیقه‌ای هم شناوری و هم محافظت در برابر ضربه را فراهم می‌کنند. هارنس‌های کایت شبیه هارنس‌های بادسواری هستند، اما با ساختار متفاوت؛ یک هارنس بادسواری احتمالاً هنگام استفاده برای کایت‌بوردینگ خراب می‌شود.
کایت‌بورد توئین تیپ
  • کایت‌بورد، یک تخته کوچک کامپوزیتی، چوبی یا فومی است. اکنون چندین نوع کایت‌بورد وجود دارد: تخته‌های جهت‌دار به سبک موج‌سواری، تخته‌های سبک ویک‌بورد، هیبریدهایی که می‌توانند در هر دو جهت حرکت کنند اما برای عملکرد بهتر در یکی از آن‌ها ساخته شده‌اند و تخته‌های نوع اسکیم. برخی از سوارکاران همچنین از تخته‌های موج‌سواری استاندارد یا حتی تخته‌های بلند استفاده می‌کنند، اگرچه بدون بند پا، بخش زیادی از قابلیت پرش بلند بادبادک از بین می‌رود. تخته‌های توئین تیپ (Twin tip) یادگیری با آن‌ها آسان‌تر است و محبوب‌ترین نوع هستند. یک روند جدید، کایت‌سرفینگ با تخته‌های هیدروفویل است که دشوار است اما با اجازه دادن به سوارکاران برای سواری در بادهای ملایم، افق‌های جدیدی را به روی آن‌ها می‌گشاید. تخته‌ها معمولاً با بندهای پای صندل‌مانند عرضه می‌شوند که به سوارکار اجازه می‌دهد به‌راحتی به تخته متصل و از آن جدا شود؛ این برای انجام ترفندهای «بورد-آف» (board-off) و پرش‌ها ضروری است. اتصالات (Bindings) عمدتاً توسط سوارکاران سبک ویک‌استایل استفاده می‌شود که می‌خواهند ترفندهای ویک‌بوردینگ مانند KGB و سایر ترفندهای شروع‌شده با پاپ را تکرار کنند. کایت‌بوردها در اشکال و اندازه‌هایی متناسب با سطح مهارت سوارکار، سبک سواری، باد و شرایط آب عرضه می‌شوند.
کایت‌سرفرها با پوشیدن لباس خشک در لانگ آیلند در زمستان که دمای هوا و آب نزدیک به ۰ درجه سانتی‌گراد (۳۲ درجه فارنهایت) است
  • وت‌سوت اغلب توسط کایت‌سرفرها پوشیده می‌شود، مگر در شرایط گرم‌تر با بادهای ملایم. هنگام کایت‌سرفینگ در بادهای قوی، اتلاف گرمای بدن با پوشیدن وت‌سوت کاهش می‌یابد. یک «شورت» (shortie) برای محافظت از تنه استفاده می‌شود و یک لباس کامل برای محافظت در برابر شرایط خنک، از حیات دریایی مانند عروس دریایی و همچنین از ساییدگی در صورت کشیده شدن سوارکار توسط بادبادک استفاده می‌شود. اگر ساحل دارای صدف‌های زیاد یا سنگ‌های سخت باشد، چکمه‌های نئوپرن مورد نیاز است. لباس خشک (Dry suit) نیز برای کایت‌سرفینگ در شرایط سرد در زمستان استفاده می‌شود.
  • چاقوی قلاب ایمنی تجهیزات مورد نیاز محسوب می‌شود. تیغه فولاد ضدزنگ مقاوم در برابر خوردگی تا حدی توسط یک قلاب پلاستیکی منحنی محافظت می‌شود. می‌توان از آن برای بریدن خط بادبادک‌های درهم‌تنیده یا گیرکرده، یا برای رها کردن بادبادک در صورت خرابی سیستم آزادسازی ایمنی استفاده کرد. برخی از هارنس‌های کایت‌سرفینگ مجهز به یک جیب کوچک برای چاقو هستند.
  • کلاه ایمنی اغلب توسط کایت‌سرفرها برای محافظت از سر در برابر ترومای غیرنافذ پوشیده می‌شود. کلاه ایمنی از زخم‌های سر جلوگیری می‌کند و همچنین می‌تواند شدت آسیب‌های ضربه‌ای به سر و همچنین آسیب‌های فشاری به گردن و ستون فقرات را کاهش دهد.
  • جلیقه نجات یا PFD ممکن است در صورتی که کایت‌سرفر از قایق یا جت‌اسکی برای پشتیبانی استفاده می‌کند، مورد نیاز باشد. همچنین برای کایت‌سرفینگ در آب‌های عمیق توصیه می‌شود تا در صورتی که کایت‌سرفر ناتوان شد و باید منتظر نجات بماند، استفاده شود.
  • جلیقه ضربه‌گیر محافظتی در برابر ضربه به ناحیه تنه فراهم می‌کند. آن‌ها همچنین مقداری شناوری ایجاد می‌کنند و از بالا رفتن هارنس به سمت قفسه سینه و آسیب به دنده‌ها در طول مانورهای پرقدرت جلوگیری می‌کنند.
  • بند تخته (board leash) که تخته را به پای کایت‌سرفر یا هارنس متصل می‌کند، توسط برخی سوارکاران استفاده می‌شود. با این حال، بسیاری از مدارس کایت‌سرفینگ استفاده از بند تخته را به دلیل خطر بازگشت (recoil) توصیه نمی‌کنند، جایی که بند می‌تواند تخته را به سمت سوارکار پرتاب کند که می‌تواند منجر به آسیب جدی یا حتی مرگ شود. به‌طور کلی، کایت‌سرفرهایی که از بند تخته استفاده می‌کنند، برای کمک به محافظت در برابر این اتفاق، کلاه ایمنی نیز می‌پوشند.
  • دستگاه‌های سیگنال‌دهی اگر کایت‌سرفر نیاز به نجات‌داشته باشد، مفید هستند. این ممکن است به سادگی یک سوت متصل به چاقو یا نوار پس‌بازتابگر اعمال‌شده روی کلاه ایمنی باشد. برخی از کایت‌سرفرها یک تلفن همراه یا رادیو دوطرفه را در یک کیسه ضدآب برای استفاده در مواقع اضطراری حمل می‌کنند. یک رادیو‌بیکن تعیین موقعیت اضطراری (EPIRB) کوچک می‌تواند حمل و برای ارسال سیگنال اضطراری فعال شود.
  • یک همراه برای کمک به پرتاب و بازیابی بادبادک و کمک در مواقع اضطراری مهم است.[۵۹]
  • یک GPS می‌تواند برای اندازه‌گیری فاصله طی‌شده، مسیرها و سرعت در طول یک جلسه استفاده شود.[۶۰]
  • حوله پانچو و روب‌های تعویض لباس معمولاً برای خشک کردن و تعویض لباس وت‌سوت یا لباس شنا در کنار آب استفاده می‌شوند. حوله‌های پانچو بیشتر در هوای گرم‌تر استفاده می‌شوند، در حالی که روب‌های تعویض لباس معمولاً دارای یک لایه بیرونی ضدآب هستند و عایق بیشتری برای دماهای سردتر فراهم می‌کنند.

تمرین فیزیکی

کایت‌بوردینگ به عنوان یک ورزش با شدت متوسط تا بالا در نظر گرفته می‌شود، اما فری‌رایدینگ می‌تواند یک تمرین با شدت پایین مانند پیاده‌روی باشد و معمولاً در جلسات طولانی تا ۲–۳ ساعت انجام می‌شود. این ورزش برای تقریباً تمام سنین مناسب است.[۶۱][۶۲] کایت‌بوردینگ می‌تواند به عنوان مکمل یا جایگزینی برای سایر تمرین‌های تناسب اندام دیده شود.

ایمنی

بادبادک‌های کششی به اندازه‌ای قدرتمند هستند که می‌توانند کایت‌سوار را مانند قایق در ویک‌بردینگ بکشند و کاربران خود را به ارتفاعات شیرجه برسانند. یک کایت کنترل‌نشده می‌تواند خطرناک باشد، به‌ویژه در محیط‌هایی که دارای موانع سخت هستند. کایت‌سوار ممکن است به دلیل سقوط یا وزش ناگهانی باد، که می‌تواند در حضور بادهای شدید ناشی از تندبادها یا طوفان‌ها («کولارد») رخ دهد، کنترل خود را از دست بدهد.

امکان آسیب‌دیدگی جدی پس از بلند شدن از زمین، کشیده شدن، حمل شدن، وزش به سمت پایین‌دست یا برخورد شدید وجود دارد که منجر به تصادف با اشیاء سخت از جمله ماسه، ساختمان‌ها، عوارض زمین یا خطوط برق و یا حتی برخورد با سطح آب با سرعت یا ارتفاع کافی می‌شود («کایت‌مر» که یک تکواژ چندوجهی از کایت و کابوس است). مهارت‌ورزی حرفه‌ای و باکیفیت در کایت‌بوردینگ، توسعه دقیق تجربه و استفاده مداوم از قضاوت درست و تجهیزات حفاظتی شخصی باید منجر به مشکلات کمتری در کایت‌بوردینگ شود.

آب‌وهوا

پیش‌بینی وضع هوا و آگاهی از آن، عامل اصلی برای کایت‌بوردینگ ایمن است. عدم آگاهی از آب‌وهوا و درک ارقام آن شایع است، اما اجتناب از مشکلات آب‌وهوایی ممکن است.[۶۳] انتخاب مکان‌های نامناسب برای کایت‌بوردینگ که در آن باد از روی خشکی عبور می‌کند و باعث ایجاد سایه باد، روتور با تندبادها و آرامش‌های شدید می‌شود، در بسیاری از حوادث نقش‌داشته است.[۶۴] توجه به آب‌وهوا و ماندن در محدوده توانایی کایت‌سوار، ایمن‌ترین تجربه را فراهم می‌کند.[۶۵][۶۶] کایت‌سواری در نزدیکی جبهه طوفان می‌تواند به دلیل تغییرات سریع در شدت و جهت باد، به‌ویژه خطرناک باشد.[۶۷]

عوامل تشدیدکننده

عدم وجود فاصله کافی در جهت باد بین کایت‌سوار و اشیاء سخت، به حوادث کمک کرده و فاصله و زمان موجود برای واکنش را کاهش داده است. پریدن و معلق بودن در هوا در مکان‌های نامناسب مانند آب‌های کم‌عمق یا نزدیک اشیاء ثابت یا شناور می‌تواند خطرناک باشد. برخورد با بادسواران، سایر کایت‌بوردسواران یا شناورها از جمله خطرات هستند، به‌ویژه در مکان‌های شلوغ.

یک کایت‌سوار می‌تواند دورتر از کناره نسبت به یک شنای آسان قرار گیرد، که دلیل اصلی عدم توصیه به کایت‌سواری در بادهای مستقیم از سمت خشکی است. خطرات دریایی شامل کوسه‌ها، عروس دریایی، سمور دریایی، دلفین‌ها و بسته به مکان، حتی تمساح‌ها هستند. تضادهای احتمالی نیز می‌تواند ناشی از حرکات مهاجرتی پرندگان باشد.[۴۳] غرق‌شدگی نیز عاملی در حوادث شدید‌بوده است و ممکن است در برخی موارد از طریق استفاده از کمک‌شناور مناسب یا جلیقه ضربه‌گیر و توسعه مهارت‌های شنای قابل قبول از آن جلوگیری‌شده باشد.

تجهیزات ایمنی

برخی از طراحی‌های کایت از اواخر سال ۲۰۰۵ به بعد شامل کاهش قدرت فوری و تقریباً کامل یکپارچه با میله کنترل و مکانیسم‌های بهبودیافته رهاسازی سریع‌بوده است که هر دو باعث شده‌اند این ورزش بسیار ایمن‌تر شود. با این حال، عدم تمرین کافی برای کاهش قدرت اضطراری کایت و رفتن به محیط‌هایی با آب‌وهوای بیش از حد شدید یا ناپایدار می‌تواند مزیت کایت‌های با قابلیت کاهش قدرت بالا را کاهش دهد.
بخش مهم دیگر تجهیزات ایمنی، جلیقه ضربه‌گیر است که به عنوان یک وسیله شناوری بهبودیافته نیز عمل می‌کند. این جلیقه شدت برخوردهای احتمالی را کاهش می‌دهد، اما همچنین استقامت کاربر را در مراحل طولانی خودامدادی در آب‌های عمیق، که تقریباً هر کایت‌سوار فری‌راید دیر یا زود تجربه می‌کند، بهبود می‌بخشد. همچنین این جلیقه به عنوان مکملی برای هارنس مهم است و نادیده گرفته می‌شود، که از بالا رفتن آن در امتداد قفسه سینه در طول لوپ‌های قدرتی کایت جلوگیری می‌کند، که در غیر این صورت به دنده‌ها آسیب می‌رساند.
سایر قطعات مهم یک کیت ایمنی معقول عبارتند از: چاقوی قلاب ایمنی برای بریدن خطوط گره‌خورده، کلاه ایمنی با رنگ با دید بالا، لباس غواصی با ضخامت معقول بسته به دمای آب و احتمالاً چکمه‌های نئوپرن اگر ساحل دارای صدف‌های زیاد یا سنگ‌های سخت باشد.

آمار

حوادث می‌توانند منجر به آسیب‌های جدی یا حتی مرگبار شوند. ۱۰۵ حادثه در «پایگاه داده اطلاعات ایمنی کایت‌بوردینگ» بین سال‌های ۲۰۰۰ تا سپتامبر ۲۰۰۳ گزارش‌شده است که ۱۴ مورد آن منجر به مرگ‌شده است.[۶۸] در آفریقای جنوبی بین اکتبر ۲۰۰۳ تا آوریل ۲۰۰۴، ۸۳٪ از مأموریت‌های عملیات امداد و نجات شامل کایت‌سواران در بادهای دور از ساحل بود که کایت همچنان به هارنس متصل بود، در بادهای شدید کنترل‌نشده بود یا در بادهای ضعیف امکان بازگشت به پرواز نداشت. در ۳۰ مأموریت، پنج آسیب‌دیدگی وجود داشت: دو نفر پس از ضربه خوردن توسط تخته‌های خود دچار شکستگی استخوان شدند، دو نفر دیگر از هیپوترمی بحرانی و خستگی رنج می‌بردند و نفر پنجم خسته و دچار زخم‌شده بود. هیچ مورد فوتی وجود نداشت.[۶۹]

پیشرفت‌ها در طراحی‌های هیبریدی و کایت کمانی منجر به توانایی بهتر برای کنترل قدرت ارائه‌شده توسط آن‌ها و سیستم‌های رهاسازی ایمنی موثر‌شده است.[۷۰] در سال ۲۰۰۵، نرخ مرگ‌ومیر کایت‌بوردینگ در ایالات متحده ۶ تا ۱۲ مرگ برای هر ۱۰۰٬۰۰۰ شرکت‌کننده بود. این میزان بالاتر از غواصی اسکوبا (حدود ۴ تا ۵ در هر ۱۰۰٬۰۰۰) و پیاده‌روی (حدود ۲ در هر ۱۰۰٬۰۰۰)، قابل مقایسه با ترافیک وسایل نقلیه موتوری (حدود ۱۵ در هر ۱۰۰٬۰۰۰) و پایین‌تر از پاراگلایدر (حدود ۸۸ در هر ۱۰۰٬۰۰۰) است.[۷۱]

با این حال، این ارقام باید به درستی تفسیر شوند، زیرا نرخ حوادث در هر ساعت تمرین را در نظر نمی‌گیرند، که شاخص گویاتری خواهد بود. کایت‌بوردینگ به تمرین نسبتاً مکرر، بسیار شبیه به یک برنامه ورزشی در باشگاه، می‌پردازد که احتمالاً مکررتر از سایر ورزش‌های مخاطره‌آمیز مانند غواصی اسکوبا است. بنابراین، برای ارزیابی صحیح ریسک مرتبط با کایت‌بوردینگ، داده‌های بیشتری مورد نیاز است.

قوانین ایمنی کایت‌سواری

در حالی که برخی کشورها مقررات خاصی برای پرواز بادبادک‌ها دارند که ممکن است در مورد کایت‌سواری نیز اعمال شود،[۷۲] اکثر کشورها چنین مقرراتی ندارند. با این حال، یک کایت‌سوار باید از قوانین قایق‌رانی که شناورها را در بسیاری از کشورها تنظیم می‌کند، مانند مقررات گارد ساحلی ایالات متحده، پیروی کند.[۷۳] مجموعه‌ای از قوانین یا توصیه‌های خاص کایت‌سواری که از چنین قوانین کلی توسعه یافته‌اند، از ابتدای پیدایش این ورزش شکل گرفته است.

نخستین قاعده از این دست، قاعده احتیاطی است: با توجه به اینکه افراد بسیاری به‌تازگی با ورزش‌های آبی آشنا می‌شوند، یک کایت‌سوار نباید فرض کند که دیگران از دانش، مهارت‌ورزی یا حتی نگرش مناسب برخوردارند؛ بنابراین باید آماده باشد تا فواصل ایمنی را رعایت کند و همیشه به دیگران اجازه دهد تا مسیر و قصد او را به‌وضوح تشخیص دهند.

اولویت با شروع‌کنندگان در آب است: سوارکاری که از ساحل به سمت آب می‌رود، همیشه نسبت به سوارکارانی که به سمت ساحل می‌آیند، حق تقدم دارد.

قاعده کایت بالا - کایت‌سواری که در جهت باد (نزدیک‌تر به باد) قرار دارد، باید کایت خود را بالا نگه دارد تا از برخورد خطوط کایت خود با خطوط کایت سوارانِ پایین‌دستِ باد جلوگیری کند. به‌طور مشابه، کایت‌سوارِ پایین‌دستِ باد باید کایت خود را پایین نگه دارد تا از برخورد خطوط با کایت‌های بالادست جلوگیری شود. این قاعده فارغ از اینکه کایت‌سواران در مسیرهای یکسان یا مخالف باشند، اعمال می‌شود.

قاعده فاصله ایمنی - کایت‌سواری که در حال پرش است باید یک منطقه ایمنی با حداقل ۵۰ متر فاصله در پایین‌دستِ باد‌داشته باشد، زیرا آن‌ها در حین پرش به سمت پایین‌دستِ باد حرکت می‌کنند. سوارکار همچنین باید یک منطقه ایمنی ۳۰ متری در بالادستِ باد‌داشته باشد تا بتواند پرش کند، زیرا خطوط او ممکن است با کایت یا خطوط کایت‌سوار دیگری که در نزدیکی او در حال کایت‌بوردینگ است، تماس پیدا کند (به قاعده کایت بالا مراجعه کنید). همچنین در نظر گرفتن خطرات احتمالی در پایین‌دست و عرضِ بادِ سوارکار، مانند افراد، ساختمان‌ها، درختان و سایر موانع ثابت، اهمیت دارد. به دلیل قاعده فاصله ایمنی، فردی که در حال پرش است هرگز حق تقدم ندارد.

کایت‌سواران همچنین به عنوان شناورهای بادبانی در نظر گرفته می‌شوند؛ بنابراین تمام قواعد استاندارد قایق‌رانی بادبانی اعمال می‌شود، از جمله:

قاعده سینه سمت راست (Starboard) هنگامی که کایت‌سواران از جهت‌های مخالف به هم نزدیک می‌شوند، کایت‌سواری که باد به سمت راست او می‌وزد (سمت راست، پای/دست راست در جهت حرکت پیشرو است) حق تقدم دارد. کایت‌سواری که باد به سمت چپ او می‌وزد (سمت چپ، پای/دست چپ در جهت حرکت پیشرو است) باید از مسیر دیگری عبور کند. به زبان ساده، این به معنای «از راست برانید» است که در آن کایت‌سواری که از جهت مخالف می‌آید، از سمت چپ عبور می‌کند.

در اصطلاحات قایق‌رانی، یک قایقران یا کایت‌سوار که حق تقدم دارد، مجاز است با فریاد زدن واضح و به‌موقع کلمه «استاربرد» (Starboard)، بر اعمال آن حق «اصرار» ورزد (و به کایت‌سواران مقابل هشدار دهد).

بسیاری از قواعد حق تقدم در قایق‌رانی، بیانگر این اصل هستند که شناور با قابلیت مانور بیشتر باید به شناوری که مانورپذیری کمتری دارد، راه بدهد. بنابراین، کایت‌سواران باید به شناورهای ماهیگیری راه بدهند، اما نه به یک جت‌اسکی. سایر قواعد قایق‌رانی مانند مناطق ممنوعه، فاصله از کناره و شناگران نیز اعمال می‌شوند.[۷۴] همچنین قواعد موج‌سواری نیز اعمال می‌شوند؛ بنابراین برای مثال، سوارکاری که موج را نزدیک‌تر به تاج آن می‌گیرد، حق تقدم دارد، حتی اگر در وضعیت سینه سمت راست نباشد؛ این قاعده شامل سواران آزاد (Freeriders) نیز می‌شود.

داده‌های بازار

تا تاریخ ۲۰۱۲، تعداد کایت‌سواران توسط ISAF و IKA حدود ۱. ۵ میلیون نفر در سراسر جهان برآورد شد[۴۱] (در انتظار بازبینی). بازار جهانی فروش تجهیزات کایت ارزشی معادل ۲۵۰ میلیون دلار آمریکا دارد.[۴۲] بازارهای مرتبط با کایت‌بوردینگ همچنان در حال توسعه هستند، همان‌طور که در این آمار سال ۲۰۱۲ دیده می‌شود:

  • ۶۰,۰۰۰ کایت‌سوار جدید در سال
  • ۱۸۰,۰۰۰ کایت فروخته‌شده در سال
  • ۷۵,۰۰۰ تخته فروخته‌شده در سال
  • ۱۴ سازنده تخته
  • ۱۹ سازنده کایت

روند فروش کایت در سراسر جهان:

  • ۱۹۹۹: ۲۹,۰۰۰
  • ۲۰۰۶: ۱۱۴,۴۶۵
  • ۲۰۰۸: ۱۴۰,۰۰۰
  • ۲۰۱۲: ۱۸۰,۰۰۰

یک مجموعه تجهیزات کایت‌بوردینگ برای یک کاربر معمولاً می‌تواند شامل ۲ تا ۴ کایت و ۲ تا ۳ تخته باشد. به استثنای کایت‌های فویل، این قطعات تجهیزات بسیار مقاوم هستند و بین ۳ تا ۱۰ سال استفاده فعال دوام می‌آورند و می‌توانند چندین بار تعمیر و دوباره فروخته شوند. این بازار دست‌دوم، توسعه بازار را بیشتر بهبود می‌بخشد و موانع هزینه را برای تازه‌واردان از بین می‌برد. در مکان‌هایی مانند پرتغال در سال ۲۰۱۸، یک تازه‌وارد به کایت‌بوردینگ معمولاً یک دوره آموزشی عملی مناسب می‌گذراند و سپس یک مجموعه پایه از تجهیزات دست‌دوم را با مجموع هزینه‌ای زیر ۱۰۰۰ یورو خریداری می‌کند.

حمل‌ونقل و نگهداری آسان است زیرا کایت‌ها تاشو هستند و تخته‌ها از تخته‌های موج‌سواری و پدل برد کوچک‌ترند. در مقایسه با سایر ورزش‌های بادبانی، کایت‌بوردینگ از جمله ورزش‌های کم‌هزینه‌تر و راحت‌تر است. علاوه بر این، در نزدیکی اکثر مناطق شهری، می‌توان آن را تقریباً در تمام طول سال تمرین کرد، زیرا تنها به مقداری باد و یک سطح نسبتاً صاف مانند خور، دریاچه، نوار شنی یا سطح برفی نیاز دارد.

اگرچه کایت‌بوردینگ معمولاً با فرهنگ جوانان و ورزش‌های مخاطره‌آمیز مرتبط است، اما شرکت‌کنندگان میانسال و مسن‌تر را نیز به خود جذب می‌کند. در برخی مناطق شهری، به‌ویژه خارج از فصل‌های اوج تعطیلات، این ورزش به یک فعالیت تفریحی منظم برای شرکت‌کنندگان شهری با درآمد متوسط تبدیل‌شده است.

قهرمانان جهان

آرون هادلو از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۸ بر سبک آزاد (Freestyle) تسلط داشت
گیزل پولیدو ده بار قهرمان سبک آزاد شده است
تورهای مورد تأیید سبک آزاد PKRA/VKWC/WKL/GKA! سال!! مردان!! زنان
جیانماریا کوکولو (ITA) - ۲۴۷۰ امتیاز

[Duotone, ION]

 میکایلی سول (BRA) - ۲۸۷۰ امتیاز،

[Duotone, ION]

آرتور گیلهبرت (FR) - ۱۵۸۰ امتیاز

[Eleveight]

 میکایلی سول (BRA) - ۲۰۰۰ امتیاز

[Duotone, ION]

بدون قهرمان بدون قهرمان
ولنتاین رودریگز (CO) - ۸۳۰۱ امتیاز

[Duotone]

 میکایلی سول (BRA) - ۸۴۰۰ امتیاز

[Duotone, ION]

کارلوس ماریو ببه (BRA) - ۳۰۰۰ امتیاز

[Slingshot]

 میکایلی سول (BRA) - ۳۰۰۰ امتیاز

[Duotone, ION]

کارلوس ماریو ببهبرونا کایجیا
کارلوس ماریو ببهبرونا کایجیا
لیام ویلیگیزل پولیدو
کریستف تاک[۷۹] کارولینا وینکوفسکا[۸۰]
الکس پاستور[۸۱] گیزل پولیدو
یوری زونکارولینا وینکوفسکا
یوری زونگیزل پولیدو
اندی ییتسگیزل پولیدو
کوین لانگریبرونا کایجیا
آرون هادلوگیزل پولیدو
آرون هادلوگیزل پولیدو
آرون هادلوکریستین بوزه
آرون هادلوکریستین بوزه
آرون هادلو
مارتین واریسیندی موسی
سیندی موسی
مارتین واری

جستارهای وابسته

  • فویل‌برد
  • کاربردهای بادبادک
  • کایت‌سواری زمینی
  • مهار بادبادک
  • قایق‌رانی با بادبادک
  • دکل بادبادک
  • اسکای‌سیلز
  • اسنوکایتینگ
  • ورزش‌های بادی
  • وینگ فویلینگ

منابع

  1. ↑ "KITESURFING | meaning in the Cambridge English Dictionary". Dictionary.cambridge.org. 2022-05-25. Retrieved 2022-05-31.
  2. ↑ US 4708078, Bruno T. Legaignoux, Dominique M. Legaignoux, "Propulsive wing with inflatable armature"
  3. ↑ Patent NL7603691 (A) ― 11 October 1977
  4. ↑ Mark Harris Sea kayaking and kites بایگانی‌شده در ۳ ژوئیه ۲۰۰۶ توسط Wayback Machine, July 2002
  5. ↑ "Dieter Strasilla".
  6. ↑ Dieter Strasilla (1987). History of paragliding: Andrea with surfboard and skywing. Archived from the original on 2021-11-18.
  7. ↑ Patent DE2933050
  8. ↑ Legaigneux, B. L., & Legaignoux, D. L. (1987). Propulsive wing with inflatable armature (Patent No. 4708078). In Justia Patents Search (No. 4708078). U.S. Patent and Trademark Office. https://patents.justia.com/patent/4708078
  9. 1 2 Peter Lynn A brief history of kitesurfing بایگانی‌شده در ۱۹ اوت ۲۰۰۶ توسط Wayback Machine, Aquilandia.com, 2006
  10. ↑ "Inventors of kiteboarding inducted into Kirkland Plaza of Champions". Kirkland Reporter. 28 May 2015.
  11. ↑ "Red Bull King of the Air: Learn more about the history and legends". Red Bull.
  12. ↑ "ISAF Selects Kiteboarding For Rio 2016". International Sailing Federation. 5 May 2012.
  13. ↑ "Windsurfing restored to Brazil 2016 Olympics". BBC Sport.
  14. ↑ "News & Features | ISAF | World Sailing | Official Site : 2013 ISAF Mid-Year Meeting President's Report". Archived from the original on 23 ژوئن 2013. Retrieved 16 ژوئن 2013.
  15. ↑ "Kiteboarding coming to 2018 Youth Olympics! - Kitesurfing Magazine". June 2015.
  16. ↑ "Windfoiling included for 2024 Paris Olympics". Yachting New Zealand. November 4, 2019.
  17. ↑ "Formula Kite: the official foiling equipment for the Olympic Games". Surfer Today. July 14, 2020.
  18. ↑ Kitesurfing Magazine, ed. (9 August 2023). "A Historic Day for Kiteboarding: New World Record Set in Denmark!". kitesurfingmag.com.
  19. ↑ "Official WOO Kite - Big Air Leaderboards".
  20. ↑ "Nick Jacobsen: Kite World Record for biggest jump on WOO, 28.6 mt". PKR. Archived from the original on 28 مارس 2017. Retrieved 28 مارس 2017.
  21. ↑ SurferToday.com (ed.). "19 seconds of hang time: Airton Cozzolino sets a new strapless record". SurferToday.
  22. ↑ "Luderitz Speed Challenge: Official closing ceremony held at Nest Hotel". BYM Sailing & Sports News. 2008-10-10. Archived from the original on 13 اكتبر 2022. Retrieved 2022-10-12. {{cite web}}: تاریخ وارد شده در |archive-date= را بررسی کنید (کمک)
  23. ↑ "ISAF Rolex Sailor of the Year Awards: Rob Douglas (USA)," International Sailing Federation, www.sailing.org
  24. ↑ "500 Metre Records". World Sailing Speed Record Council.
  25. ↑ "Kitenews.fr". Archived from the original on 14 نوامبر 2017. Retrieved 13 نوامبر 2017.
  26. ↑ "Patri McLaughlin set a new Guinness World Record for the largest wave ever kitesurfed".
  27. ↑ "Kirsty Jones Kiteboards from Lanzarote to Morocco". Windsurfing & kitesurfing travel. {{cite web}}: پارامتر |پیوند= ناموجود یا خالی (کمک)
  28. ↑ "Long Distance between Saint Tropez and Calvi: 207 km in 5 h 30". M8 distribution Australia.
  29. ↑ Eric Gramond (26 اکتبر 2008). "24h with kitesurf". Archived from the original on 24 اوت 2010. Retrieved 17 دسامبر 2009.
  30. ↑ "Natalie Clarke kite crosses the Bass Strait in record time". SurferToday.com. 24 March 2010.
  31. ↑ "American Phil Midler Breaks Kiteboarding Long Distance World Record". The Kiteboarder. 13 May 2010. Archived from the original on 15 June 2011.
  32. ↑ "Bruno Sroka completes kite cross between France and Ireland". SurferToday.com. 19 July 2013.
  33. ↑ "Francisco Lufinha sets world record for the longest kitesurfing journey". SurferToday.com. 18 September 2013.
  34. ↑ "Kiteboarder Francisco Lufinha sails for 874 kilometers in the Atlantic Ocean". SurferToday.com. 7 July 2015.
  35. ↑ "Lufinha and Brandt complete kite cross between the Azores and mainland Portugal". SurferToday.com. 13 September 2017.
  36. ↑ "1450km with kitesurf : Downwindbrasil". Archived from the original on 11 دسامبر 2013. Retrieved 6 دسامبر 2013. Downwind Brazil
  37. ↑ Dolan, Kerry (Jan 4, 2015). "Strait Shooter: CEO Constantin Bisanz And His Bering Strait Kite-Surfing Adventure". Forbes. Retrieved March 28, 2017.
  38. 1 2 Detroit Free Press, 12 January 2014, KITE-SURFING TEAM CROSSES ATLANTIC, by Wayne Peal, page 4A
  39. ↑ Sand Kiting: Kitesurfing on sand. Sand-boarding.com
  40. ↑ Land kiteboarding.
  41. 1 2 "ISAF Kiteboarding Format Trials" (PDF). International Sailing Federation. May 2012. Archived (PDF) from the original on 24 September 2015.
  42. 1 2 Gill South (24 June 2013). "Small Business: Kiwi kitesurfing company takes off". The New Zealand Herald.
  43. 1 2 "Kitesurfing and birds – a review" (PDF). Global Kitesports Association. November 2017. Archived (PDF) from the original on 11 September 2018.
  44. ↑ Rou Chater (August 2018). "Astorm in a teacup". IKsurfMag.
  45. ↑ Technavio (June 1, 2017). "Kiteboarding Equipment Market Analysis by Share, Size, Drivers, and Trends" (Press release).
  46. ↑ "IKA, PKRA, KPWT, IKF, ISAF: What does it all Mean?". The Kiteboarder Magazine (in American English). 2010-07-09. Archived from the original on 11 April 2011.
  47. ↑ SurferToday.com (ed.). "World Kiteboarding League is no longer sanctioned by World Sailing". Surfertoday (in American English). Retrieved 2019-05-28.
  48. ↑ Kitesurfing styles, Kitesurfing Handbook
  49. ↑ North Rebel Manual 2012North Sails kitesurfbarcelona.com بایگانی‌شده در ۵ اوت ۲۰۱۲ توسط Wayback Machine 1 June 2012
  50. ↑ "Beaufort Wind Scale". www.spc.noaa.gov. Retrieved 2018-05-22.
  51. ↑ "The Lift Equation". www.grc.nasa.gov. Retrieved 2018-05-08.
  52. ↑ "Boundary Layer". www.grc.nasa.gov. Retrieved 2018-04-16.
  53. ↑ Rou Chater (December 2019). "How Much Does It Cost To Kitesurf?". iksurfmag. No. 78.
  54. ↑ LEIs, Kiteboarding Review, 27 June 2011
  55. ↑ "North signs up for Best Kiteboarding patent - Kitesurfing Magazine". 11 June 2015.
  56. ↑ Flat Inflatable Kites, Bow Kites, Flat LEIs بایگانی‌شده در ۱ ژوئن ۲۰۰۷ توسط Wayback Machine, Kitesufingschool.org, 27 June 2006
  57. ↑ "2009 Kiteboarding Buyers'Guide". Archived from the original on 4 آوریل 2009.
  58. ↑ kiteboardingreview.com
  59. ↑ FAQ, Kitesurfing Handbook
  60. ↑ GPS for kitesurfing, Kitesurfing Handbook
  61. ↑ "Meet David: The 77 Year Old Kite Surfer Showing The Rest Of Us How It's Done - Mpora". Mpora (in American English). Retrieved 2018-04-18.
  62. ↑ Nancy Scardaoi. "Kitesurfing at 85-Years-Old FRED". Kitesurfing Magazine.
  63. ↑ Rick Iossi. "Kiteboarding weather planning and monitoring". Florida KiteSurfing Association Forum.
  64. ↑ Rick Iossi. "Shadow Blasted ... Flying In Dirty Air". Florida KiteSurfing Association Forum.
  65. ↑ Kitesurfing Dangers بایگانی‌شده در ۱۵ مارس ۲۰۰۷ توسط Wayback Machine www.kitesurfingnow.com
  66. ↑ Weather, Kitesurfing Handbook
  67. ↑ Kitesurfing storm fronts, Kitesurfing Handbook
  68. ↑ "Kitesurfing Safety". KitesurfingSchool. 7 May 2007.
  69. ↑ Exadaktylos, A. K.; Sclabas, G. M.; Blake, I.; Swemmer, K.; McCormick, G.; Erasmus, P. (21 December 2004). "The kick with the kite: an analysis of kite surfing related off shore rescue missions in Cape Town, South Africa". British Journal of Sports Medicine. 39 (5): e26. doi:10.1136/bjsm.2004.014795. PMC 1725208. PMID 15849279.
  70. ↑ "Kite Advantages and Disadvantages – How do Bow, C, and Hybrid Kites Compare to Each Other?". KiteboardingEvolution. Archived from the original on 2009-08-28.
  71. ↑ Rick Iossi (7 June 2007). "Fatality Analysis, 2000 to July 2006". Florida KiteSurfing Association.
  72. ↑ "Kite Safety" بایگانی‌شده در ۲۹ ژوئیه ۲۰۰۷ توسط Wayback Machine www.kiteman.co.uk
  73. ↑ "Right Of Way". www.navcen.uscg.gov. Retrieved 2018-05-22.
  74. ↑ Are you kiting Safely?? Are you aware of the Rules?? بایگانی‌شده در ۲۶ مارس ۲۰۰۹ توسط Wayback Machine, kbv.org.au
  75. Gaunt, Jim (2022-11-11). "Mika Hits Six While Coccoluto Completes His Destiny - Finals Day Taiba". GKA Kite World Tour (in British English). Retrieved 2022-11-13.
  76. "Congratulations to our 2017 Champions!". World Kiteboarding League. 2017-12-10. Archived from the original on 4 October 2018. Retrieved 11 December 2017.
  77. "The World Kiteboarding League Overall 2016 Champions". World Kiteboarding League. 2016-12-21. Archived from the original on 4 October 2018. Retrieved 11 December 2017.
  78. "Liam Whaley and Gisela Pulido 2015 World Champions". Kiteworld Magazine. Archived from the original on 13 اوت 2025. Retrieved 16 سپتامبر 2026.
  79. ↑ "Christophe Tack claims 2014 World Champion Title". The Kiteboarder Magazine. 29 October 2014. Archived from the original on 3 November 2014.
  80. ↑ "Karolina Winkowska World Champion 2014". iksurfmag.
  81. ↑ "Alex Pastor World Champion". Airush. 3 April 2020.
  82. "Youri Zoon and Karolina Winkowska Crowned 2012 PKRA World Champions After Intense Last Day of Competition". The Kiteboarder Magazine. 26 November 2012. Archived from the original on 30 November 2012.

پیوند به بیرون

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ کایت‌بوردینگ موجود است.
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.