کرکس بوقلمونی

کرکس بوقلمونی
یک کرکس بوقلمونی در پارک سانتا ترزا، سان خوزه، کالیفرنیا، ایالات متحده
وضعیت حفاظت
رده‌بندی علمی
فرمانرو:
جانوران
شاخه:
طنابداران
رده:
پرندگان
راسته:
طبقه نامشخص (مورد مناقشه)
تیره:
کرکس‌های جهان جدید
سرده:
Cathartes
نام دوبخشی
Cathartes aura
(لینه king apps, ۱۷۵۸)

کرکس بوقلمونی نام نوعی کرکس از کرکس‌های جهان جدید می‌باشد که در بیشتر مناطق قاره آمریکا یافت می‌شود. این جانور در بعضی از مناطق کارائیب به عنوان کلاغ مردار نیز شناخته می‌شود. این کرکس می‌تواند از فواصل دور بوی بافت در حال تجزیه را تشخیص بدهد.

کرکس بوقلمونی (نام علمی: Cathartes aura) گسترده‌ترین گونه در میان کرکس‌های جهان جدید است.[۱] این پرنده یکی از سه گونهٔ سردهٔ پاکیزه‌گرها از خانوادهٔ کرکس‌های جهان جدید است و گسترهٔ پراکندگی آن از جنوب کانادا تا تیرا دل فوئگو در آمریکای جنوبی امتداد دارد. کرکس بوقلمونی در زیستگاه‌های باز و نیمه‌باز گوناگونی، از جمله جنگل‌های نیمه‌گرمسیری، درختچه‌زارها، چراگاه‌ها و بیابان‌ها زندگی می‌کند.[۲]

کرکس بوقلمونی، مانند دیگر کرکس‌های جهان جدید، خویشاوندی نزدیکی با کرکس‌های جهان قدیم در اروپا، آفریقا و آسیا ندارد. شباهت چشمگیر ظاهری و بوم‌شناختی این دو گروه حاصل فرگشت هم‌گرا است.

کرکس بوقلمونی پرنده‌ای لاشه‌خوار است و تقریباً به‌طور انحصاری از مردار تغذیه می‌کند.[۳] این پرنده برای یافتن غذا از بینایی تیز و حس بویایی نیرومند خود بهره می‌گیرد و با پرواز در ارتفاع نسبتاً پایین می‌تواند گازهای حاصل از مراحل آغازین تجزیهٔ لاشهٔ جانوران را تشخیص دهد.[۳] هنگام پرواز، از ستون‌های هوای گرم برای اوج‌گیری و حرکت استفاده می‌کند و تنها به‌ندرت بال می‌زند. این پرندگان معمولاً به‌صورت گروه‌های بزرگ در خوابگاه‌های جمعی گرد می‌آیند. کرکس بوقلمونی فاقد سوتک، اندام تولید صدا در پرندگان، است و آواهای آن به خرخر یا هیس‌های آرام محدود می‌شود.[۴] آشیانهٔ خود را در غارها، درختان توخالی یا بیشه‌های انبوه برپا می‌کند و معمولاً هر سال دو جوجه پرورش می‌دهد که با بالاآوری به آن‌ها غذا می‌دهد.[۵] این گونه شکارگران طبیعی اندکی دارد.[۶] در ایالات متحده، کرکس بوقلمونی بر پایهٔ قانون پیمان پرندگان مهاجر ۱۹۱۸ تحت حمایت قانونی قرار دارد.[۷]

نام‌ها

در برخی مناطق آمریکای شمالی، کرکس بوقلمونی با نام‌های «سارگپه» یا «سارگپهٔ بوقلمونی» نیز شناخته می‌شود؛ کاربردی از واژهٔ انگلیسی انگلیسی: buzzard که در جهان قدیم معمولاً به اعضای سردهٔ سارگپه‌ها اطلاق می‌شود.[۸] در بخش‌هایی از کارائیب نیز این پرنده با نام‌های محلی «جان‌کرو» و «کلاغ مردارخوار» شناخته می‌شود.[۹][۱۰]

آرایه‌شناسی

نام عمومی «کرکس بوقلمونی» از شباهت سر بی‌پر و سرخ‌رنگ پرندگان بالغ و پرهای تیرهٔ آن‌ها به نر بوقلمون وحشی گرفته شده است. واژهٔ انگلیسی «کرکس» از واژهٔ لاتین vulturus به معنای «دَرَنده» یا «پاره‌کننده» گرفته شده و به شیوهٔ تغذیهٔ این پرندگان اشاره دارد.[۱۱] واژهٔ انگلیسی: buzzard نیز در آمریکای شمالی گاه برای این پرنده به کار می‌رود، در حالی که در جهان قدیم این نام به اعضای سردهٔ سارگپه‌ها گفته می‌شود.[۸]

کارل لینه نخستین بار در سال ۱۷۵۸، در ویرایش دهم سامانه طبیعت، این گونه را با نام علمی Vultur aura توصیف کرد و مشخصات آن را چنین نوشت: «V. fuscogriseus, remigibus nigris, rostro albo»؛ یعنی «کرکسی قهوه‌ای ـ خاکستری با شاه‌پرهای سیاه و منقاری سفید».[۱۲] این گونه از خانوادهٔ کرکس‌های جهان جدید است که شش گونهٔ دیگر نیز در آن جای می‌گیرند، و در سردهٔ Cathartes همراه با کرکس سرزرد بزرگ و کرکس سرزرد کوچک قرار دارد. مانند دیگر کرکس‌های جهان جدید، عدد کروموزومی آن ۸۰ است.[۱۳]

جایگاه آرایه‌شناختی کرکس بوقلمونی و شش گونهٔ دیگر کرکس‌های جهان جدید در گذر زمان دستخوش تغییر بوده است.[۱۴] هرچند کرکس‌های جهان جدید و کرکس‌های جهان قدیم از نظر ظاهر و کنام بوم‌شناختی شباهت زیادی دارند، این دو گروه در نواحی متفاوت جهان و از نیاکان متفاوتی تکامل یافته‌اند. برخی رده‌بندی‌های قدیمی‌تر، کرکس‌های جهان جدید را خویشاوندان نزدیک‌تر لک‌لک‌ها می‌دانستند.[۱۵] در برخی رده‌بندی‌های بعدی، این پرندگان همراه با کرکس‌های جهان قدیم در راستهٔ بازسانان قرار گرفتند،[۱۶] یا در راسته‌ای جداگانه به نام لاشخورسانان جای داده شدند.[۱۷]

با این حال، بررسی‌های ژنتیکی جدیدتر نشان داده‌اند که نه کرکس‌های جهان جدید و نه کرکس‌های جهان قدیم خویشاوندی نزدیکی با شاهین‌ها ندارند و کرکس‌های جهان جدید نیز خویشاوند نزدیک لک‌لک‌ها نیستند.[۱۸] هر دو گروه از شاخه‌های پایه‌ای کلاد آفریقامرغان به‌شمار می‌روند.[۱۹] کرکس‌های جهان قدیم چندین گروه را در خانوادهٔ بازان تشکیل می‌دهند؛ خانواده‌ای که عقاب‌ها، کورکورها و بازها را نیز دربر می‌گیرد.[۲۰][۲۱] در مقابل، کرکس‌های جهان جدید در راستهٔ لاشخورسانان گروه خواهری بازسانان به‌شمار می‌روند؛ راسته‌ای که عقاب ماهی‌گیر، مرغ دبیر و خانوادهٔ بازان را دربر می‌گیرد.[۱۹][۲۱]

پراکندگی و زیستگاه

کرکس بوقلمونی گسترهٔ پراکندگی بسیار وسیعی دارد و مساحت کل محدودهٔ حضور آن حدود ۲۸٬۰۰۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع (۱۱٬۰۰۰٬۰۰۰ مایل مربع) برآورد شده است. این گونه گسترده‌ترین کرکس قارهٔ آمریکا است و از نظر فراوانی نیز در کنار خویشاوند خود، کرکس سیاه، در شمار فراوان‌ترین پرندگان شکاری جهان قرار دارد.[۱] جمعیت جهانی آن حدود ۱۸ میلیون فرد برآورد شده است.[۲][۲۲] کرکس بوقلمونی در نواحی باز و نیمه‌باز سراسر قاره آمریکا، از جنوب کانادا تا دماغه هورن، یافت می‌شود. جمعیت‌های جنوب ایالات متحده عمدتاً بومی و غیرمهاجرند، اما پرندگان مناطق شمالی ممکن است در جریان مهاجرت تا آمریکای جنوبی پیش بروند.[۳]

این گونه تقریباً در همهٔ انواع زیستگاه‌های قارهٔ آمریکا یافت می‌شود، هرچند نسبت به برخی زیستگاه‌ها ترجیح مشخصی نشان می‌دهد.[۲۳] کرکس بوقلمونی بیش از همه در مناطق نسبتاً بازی دیده می‌شود که با حاشیهٔ جنگل یا درختزار هم‌مرز هستند؛ چنین محیط‌هایی هم برای آشیانه‌سازی و هم برای خوابگاه‌های جمعی اهمیت دارند. در آمریکای شمالی معمولاً از جنگل‌های بسته و انبوه، که می‌توانند برخاستن و پرواز را دشوار کنند، پرهیز می‌کند و اغلب تپه‌زارها و نواحی کم‌ارتفاع کوهستانی را ترجیح می‌دهد؛ جایی که با صرف انرژی کمتری می‌تواند از جریان‌های هوا برای اوج‌گیری استفاده کند.[۲۴][۲۵]

کرکس بوقلمونی در زمین‌های باز، از جمله علفزارها، نیز دیده می‌شود، اما ممکن است در نواحی کاملاً بی‌درخت، مانند بخش‌هایی از مرغزارها یا پهن‌دشت‌ها، حضور اندکی داشته باشد یا غایب باشد.[۲۳][۲۶] این گونه همچنین توان سازگاری با جنگل‌های بارانی حاره‌ای و جنگل‌های نیمه‌گرمسیری، درختچه‌زارها، بیابان‌ها، نواحی دارای اقلیم نیمه‌خشک، تالاب‌ها و کوهپایه‌ها را دارد.[۲][۲۳][۲۷]

شواهد نشان می‌دهد که زمین‌های کشاورزی نیز زیستگاهی مهم برای کرکس بوقلمونی هستند، به‌ویژه چراگاه‌ها و دیگر زمین‌های کشاورزی کم‌نهاده که برای جست‌وجوی غذا و استراحتگاه مناسب‌اند. با این حال، این پرندگان در زمین‌های زیر کشت ردیفی معمولاً تنها به‌طور گذرا و هنگام پرواز مشاهده می‌شوند.[۲۸][۲۹][۳۰]

کرکس بوقلمونی می‌تواند از زیستگاه‌های ساختهٔ انسان نیز استفاده کند و در سراسر گسترهٔ پراکندگی خود بر فراز مناطق شهری به‌طور منظم دیده می‌شود. با این همه، استفاده از محیط‌های شهری در دورهٔ غیرزادآوری بیشتر است، زیرا برای آشیانه‌سازی به زیستگاه‌های مناسب نیاز دارد. این گونه، به‌ویژه در مناطق حاره‌ای و نیمه‌گرمسیری، به اندازهٔ کرکس سیاه با محیط شهری سازگار نشده است.[۳۱][۳۲]

ظاهر کلاغ‌مانند این پرنده در نام‌گذاری «کبرادا د لوس کوئرووس» به معنای «درهٔ کلاغ‌ها» در اروگوئه نیز نقش داشته است. کرکس‌های بوقلمونی در این منطقه همراه با کرکس سرزرد کوچک و کرکس سیاه زندگی می‌کنند.[۳۳]

زیرگونه‌ها

پنج زیرگونه برای کرکس بوقلمونی شناخته شده است:

تصویر زیرگونه نام رایج ویژگی‌ها پراکندگی
C. a. aura
Linnaeus, 1758		 کرکس بوقلمونی آنتیلی زیرگونهٔ نام‌گذار است. گسترهٔ پراکندگی آن گاه با گسترهٔ زیرگونه‌های دیگر هم‌پوشانی دارد. این زیرگونه کوچک‌ترین زیرگونهٔ کرکس بوقلمونی است، اما از نظر رنگ‌آمیزی تقریباً از C. a. meridionalis تشخیص‌ناپذیر است.[۳۴] از مکزیک به‌سوی جنوب، در آمریکای جنوبی و آنتیل بزرگ.
C. a. jota
Molina, GI 1782		 کرکس بوقلمونی شیلیایی از C. a. ruficollis بزرگ‌تر، قهوه‌ای‌تر و اندکی روشن‌تر است. شاه‌پرهای ثانویه و پوش‌پرهای بال ممکن است حاشیه‌های خاکستری داشته باشند.[۳۵] از کوه‌های آند در کلمبیا تا جنوب آرژانتین پراکندگی دارد.[۳۶]
C. a. meridionalis
Swann, 1921		 کرکس بوقلمونی غربی مترادف C. a. teter به‌شمار می‌رود. فریدمن در سال ۱۹۳۳ C. a. teter را به‌عنوان زیرگونه‌ای شناسایی کرد، اما الکساندر وتمور در سال ۱۹۶۴ پرندگان غربی را از آن جدا کرد و نام meridionalis را برای آن‌ها به کار برد؛ نامی که پیش‌تر برای یک پرندهٔ مهاجر از آمریکای جنوبی به کار رفته بود. در جنوب منیتوبا، جنوب بریتیش کلمبیا، مرکز آلبرتا و ساسکاچوان زادآوری می‌کند و گسترهٔ زادآوری آن به‌سوی جنوب تا باخا کالیفرنیا، جنوب مرکزی آریزونا، جنوب شرقی نیومکزیکو و جنوب مرکزی تگزاس امتداد دارد.[۳۷] این زیرگونه مهاجرترین زیرگونهٔ کرکس بوقلمونی است و تا آمریکای جنوبی مهاجرت می‌کند؛ جایی که گسترهٔ آن با زیرگونهٔ کوچک‌تر C. a. aura هم‌پوشانی دارد. از کرکس بوقلمونی شرقی از نظر رنگ‌آمیزی متمایز است؛ حاشیهٔ پوش‌پرهای کوچک بال در آن قهوه‌ای تیره‌تر و باریک‌تر است.[۳۴]
C. a. ruficollis
Spix, 1824		 کرکس بوقلمونی گرمسیری از C. a. aura تیره‌تر و سیاه‌تر است و حاشیه‌های قهوه‌ای بال در آن باریک‌ترند یا کاملاً وجود ندارند.[۳۸] سر و گردن آن سرخ مات و دارای نقش‌هایی سفید مایل به زرد یا سفید مایل به سبز است. پرندگان بالغ معمولاً لکه‌ای زرد کم‌رنگ بر فرق سر دارند.[۳۵] از پاناما به‌سوی جنوب تا اروگوئه و آرژانتین یافت می‌شود. در جزیرهٔ ترینیداد نیز حضور دارد.[۳۸]
C. a. septentrionalis
Wied-Neuwied, 1839		 کرکس بوقلمونی شرقی کرکس‌های بوقلمونی شرقی و غربی از نظر نسبت طول دم و بال‌ها با یکدیگر تفاوت دارند. این زیرگونه از C. a. meridionalis کمتر مهاجرت می‌کند و به‌ندرت به مناطق واقع در جنوب ایالات متحده مهاجرت می‌کند.[۳۴] از جنوب شرقی کانادا به‌سوی جنوب، در شرق ایالات متحده آمریکا پراکندگی دارد.

توصیف

گستردگی بال‌ها در پرنده‌ای در کالیفرنیا
جمجمهٔ کرکس بوقلمونی

کرکس سیاه در سمت چپ و کرکس بوقلمونی در سمت راست، در تورنتو

کرکس بوقلمونی پرنده‌ای بزرگ است که گستردگی بال‌های آن به ۱٫۵–۲ متر (۴٫۹–۶٫۶ فوت) می‌رسد،[۳۹][۴۰][۴۱] طول بدن آن ۶۲–۸۱ سانتیمتر (۲۴–۳۲ اینچ) و وزنش ۰٫۸ تا ۲٫۴۱ کیلوگرم (۱٫۸ تا ۵٫۳ پوند) است.[۲۴][۴۲][۴۳]

پرندگان ساکن بخش‌های شمالی گسترهٔ پراکندگی این گونه به‌طور میانگین بزرگ‌تر از پرندگان قلمرو نوحاره‌ای هستند. میانگین وزن ۱۲۴ پرنده در فلوریدا حدود ۲ کیلوگرم (۴٫۴ پوند) بود، در حالی که میانگین وزن در دو نمونهٔ ۶۵ و ۱۳۰ پرنده‌ای از ونزوئلا به‌ترتیب ۱٫۲۲ و ۱٫۴۵ کیلوگرم (۲٫۷ و ۳٫۲ پوند) گزارش شده است.[۴۴][۴۵][۴۶]

دوریختی جنسی در این گونه بسیار اندک است؛ نر و ماده از نظر رنگ و طرح پوشش پرها تقریباً یکسان‌اند و اندازهٔ بدنشان نیز تفاوت چشمگیری ندارد.[۴۷] پرهای بدن عمدتاً قهوه‌ای مایل به سیاه‌اند، اما پرهای پروازی بال‌ها از سطح زیرین خاکستری نقره‌ای به نظر می‌رسند و با پوش‌پرهای تیره‌تر زیر بال تضاد دارند.[۲۴] سر پرندهٔ بالغ در مقایسه با بدن کوچک، سرخ‌رنگ و تقریباً بدون پر است. منقار نیز نسبتاً کوتاه، قلاب‌مانند و به رنگ عاجی است.[۴۸] عنبیهٔ چشم خاکستری مایل به قهوه‌ای است و پوست پاها و پنجه‌ها صورتی‌رنگ است، هرچند معمولاً بر اثر فضولات سفیدرنگ دیده می‌شود. پلک بالا یک ردیف ناقص مژه و پلک پایین دو ردیف مژه دارد.[۴۹]

دو انگشت جلویی پا بلندند و در قاعدهٔ خود پرده‌های کوچکی دارند.[۵۰] ردپاها بزرگ‌اند و با احتساب آثار چنگال‌ها، طول آن‌ها بین ۹٫۵ و ۱۴ سانتیمتر (۳٫۷ و ۵٫۵ اینچ) و پهنای آن‌ها بین ۸٫۲ و ۱۰٫۲ سانتیمتر (۳٫۲ و ۴٫۰ اینچ) است. آرایش انگشتان از الگوی معمول انگشت‌بندی پیروی می‌کند.[۵۱] پاها تخت، نسبتاً ضعیف و برای گرفتن طعمه چندان مناسب نیستند؛ چنگال‌ها نیز نسبتاً کُندند و برای چنگ‌زدن سازگاری چندانی ندارند.[۱]

در پرواز، دم بلند و باریک به نظر می‌رسد. کرکس سیاه در مقایسه با کرکس بوقلمونی دم و بال‌های کوتاه‌تری دارد و از این‌رو هنگام پرواز اندکی کوچک‌تر به نظر می‌رسد، هرچند وزن بدن این دو گونه تقریباً مشابه است. سوراخ‌های بینی با تیغه‌ای از یکدیگر جدا نشده‌اند و به‌صورت گذرگاه باز هستند؛ به‌گونه‌ای که با نگاه از پهلو می‌توان از میان منقار آن سوی آن را دید.[۵۲]

پرریزی این گونه از اواخر زمستان تا اوایل بهار آغاز می‌شود. پرریزی تدریجی است و تا اوایل پاییز ادامه می‌یابد.[۵] پرندگان نابالغ سر خاکستری و نوک منقاری سیاه دارند و با بالغ‌شدن، رنگ‌آمیزی آن‌ها به رنگ‌آمیزی پرندگان بالغ تبدیل می‌شود.[۵۳]

طول عمر کرکس بوقلمونی در اسارت به‌خوبی شناخته نشده است. تا سال ۲۰۲۵، یک کرکس بوقلمونی نر ۵۱ ساله به نام «لرد ریچارد» در مرکز Lindsay Wildlife Experience در والنات کریک زندگی می‌کرد.[۵۴] لرد ریچارد در سال ۱۹۷۴ در Randall Museum در سان فرانسیسکو از تخم بیرون آمد و همان سال به مرکز حیات‌وحش لیندزی منتقل شد.[۵۵]

کرکس بوقلمونی دیگری به نام «نرو» ۴۷ سال عمر کرد. او نیز در سال ۱۹۷۴ از تخم بیرون آمد و برای پژوهش‌های علمی از آشیانه‌اش به دانشگاه ویسکانسین-مدیسن منتقل شد. بعدها به‌عنوان پرنده‌ای آموزشی در مرکز طبیعت کارپنتر در هیستینگز به کار گرفته شد و در سال ۱۹۹۳ به بخش آموزشی مرکز پرندگان شکاری دانشگاه مینه‌سوتا پیوست. نرو تا زمان مرگش در سال ۲۰۲۲ تنها کرکس آموزشی این مرکز بود.[۵۶]

مسن‌ترین کرکس بوقلمونی وحشی که حلقه‌گذاری و سپس دوباره صید شده است، ۱۶ سال سن داشت.[۳]

کرکس‌های بوقلمونی مبتلا به سفیدگرایی ــ که گاه به‌اشتباه زالی نامیده می‌شود ــ نیز گهگاه مشاهده می‌شوند.[۲۳][۵۷]

کرکس بوقلمونی، مانند بیشتر کرکس‌های دیگر، توانایی صوتی محدودی دارد. به‌دلیل نداشتن سوتک، تنها می‌تواند صداهایی مانند هیس و خرخر ایجاد کند.[۴]

بوم‌شناسی و رفتار

کرکس بوقلمونی پرنده‌ای اجتماعی است و شب‌ها به‌صورت گروه‌های بزرگ در خوابگاه‌های جمعی گرد می‌آید، اما در طول روز برای جست‌وجوی غذا معمولاً به‌تنهایی از گروه جدا می‌شود. گاه چند صد کرکس در یک خوابگاه جمع می‌شوند و این گروه‌ها ممکن است کرکس‌های سیاه را نیز دربر گیرند. این پرنده اغلب روی درختان مرده و بی‌برگ یا در میان مخروطیان کم‌تراکم می‌خوابد و از سازه‌های انسانی، مانند برج‌های آب و دکل‌های مخابراتی، نیز به‌عنوان خوابگاه استفاده می‌کند. با وجود آنکه در غارها آشیانه می‌سازد، جز در فصل زادآوری معمولاً وارد غار نمی‌شود.[۵] دمای بدن کرکس بوقلمونی در شب حدود ۶ تغییر درجه سلسیوس یا ۱۱ تغییر درجه فارنهایت کاهش می‌یابد و به حدود ۳۴ درجه سلسیوس (۹۳ درجه فارنهایت) می‌رسد؛ در نتیجه پرنده به حالتی از هیپوترمی خفیف وارد می‌شود.[۵۰]

پرندهٔ بالغ در حالت بال‌گشوده

کرکس بوقلمونی اغلب در حالتی دیده می‌شود که ایستاده و بال‌های خود را کاملاً باز نگه داشته است. این حالت احتمالاً چند کارکرد دارد: خشک‌کردن بال‌ها، گرم‌کردن بدن و کاهش باکتری‌های روی پرها بر اثر تابش خورشید. این رفتار پس از شب‌های مرطوب یا بارانی بیشتر دیده می‌شود. رفتار مشابهی در دیگر کرکس‌های جهان جدید، کرکس‌های جهان قدیم و لک‌لک‌ها نیز دیده می‌شود.[۶]

کرکس بوقلمونی، مانند لک‌لک‌ها، اغلب روی پاهای خود دفع می‌کند و با تبخیر آب موجود در مدفوع یا ادرار، بدن خود را خنک می‌کند؛ این فرایند «اورهیدروز» نامیده می‌شود.[۵۸] این کار رگ‌های خونی موجود در بخش‌های بدون پرِ ساق و پا را خنک می‌کند و در نتیجهٔ رسوب اسید اوریک، رگه‌های سفیدرنگی نیز روی پاهای پرنده پدید می‌آید.[۵۹]

کرکس بوقلمونی شکارگران طبیعی اندکی دارد و حتی شکارگران شناخته‌شدهٔ آن نیز ظاهراً تنها به‌ندرت موفق به شکارش می‌شوند. جوجه‌های تازه‌پروازکرده، پرندگان نابالغ و بالغ ممکن است، به‌ترتیب با احتمال کمتر، شکار بوف شاخدار بزرگ، عقاب طلایی، عقاب سرسفید و احتمالاً باز دم‌سرخ شوند. تخم‌ها و جوجه‌های درون آشیانه نیز ممکن است طعمهٔ پستاندارانی مانند راکون و صاریغ شوند.[۶][۶۰][۶۱][۶۲][۶۳]

روباه‌ها گاه می‌توانند پرندهٔ بالغ را غافلگیر و شکار کنند، اما جانورانی که توانایی بالارفتن دارند بیش از آنکه پرندگان بالغ را شکار کنند به آشیانه‌ها دسترسی پیدا می‌کنند. سگ‌ها نیز گاه ممکن است کرکس بوقلمونی را بکشند.[۶۴]

یکی از مهم‌ترین شیوه‌های دفاعی کرکس بوقلمونی بالاآوردن دفاعی گوشت نیمه‌هضم‌شده است. این ماده بوی بسیار نامطبوعی دارد و بیشتر جانورانی را که قصد نزدیک‌شدن به آشیانهٔ کرکس را دارند، دور می‌کند.[۵] اگر شکارگر به‌اندازهٔ کافی نزدیک باشد، محتویات بالاآورده‌شده ممکن است به صورت یا چشم‌های آن برخورد کند. گاهی نیز کرکس برای آنکه بتواند از شکارگر بگریزد و به پرواز درآید، ناچار است غذای سنگین و هنوز هضم‌نشده را از چینه‌دان خود بیرون بریزد.[۴۸] طول عمر این پرنده در طبیعت می‌تواند به بیش از ۱۶ سال برسد و در اسارت عمر بیش از ۴۵ سال نیز برای آن ثبت شده است.[۶۵][۶۶][۶۷]

کرکس بوقلمونی روی زمین حرکاتی نسبتاً ناشیانه دارد و با گام‌هایی ناموزون و گاه جهش‌مانند راه می‌رود. برخاستن از زمین برای آن مستلزم تلاش نسبتاً زیادی است؛ هنگام برخاستن هم‌زمان بال می‌زند، بدن را از زمین به جلو می‌راند و با پاهای خود چند جهش انجام می‌دهد.[۴۸] هنگام اوج‌گیری، بال‌های خود را با زاویه هفتی کم‌عمقی نگه می‌دارد و اغلب از یک سو به سوی دیگر متمایل می‌شود. در نتیجه، پرهای پروازی خاکستری‌رنگ آن هنگامی که نور را بازمی‌تابانند، اغلب نقره‌ای به نظر می‌رسند. پرواز کرکس بوقلمونی نمونه‌ای از اوج‌گیری ایستا است؛ پرنده در این شیوه بسیار کم بال می‌زند و برای ماندن در هوا از ستون‌های هوای گرمِ بالارونده استفاده می‌کند.[۶۸]

زادآوری

فصل زادآوری کرکس بوقلمونی بر حسب عرض جغرافیایی متفاوت است.[۶۹] در جنوب ایالات متحده، فصل زادآوری از ماه مارس آغاز می‌شود، در آوریل و مه به اوج می‌رسد و تا ژوئن ادامه می‌یابد.[۷۰] در عرض‌های جغرافیایی شمالی‌تر، زادآوری دیرتر آغاز می‌شود و ممکن است تا اوت ادامه یابد.[۷۱]

در آیین جفت‌یابی، چند پرنده در یک حلقه گرد هم می‌آیند و با بال‌هایی نیمه‌باز، در امتداد پیرامون حلقه حرکات جهش‌مانند انجام می‌دهند. هنگام پرواز نیز ممکن است یک پرنده با بال‌زدن و شیرجه‌رفتن، پرندهٔ دیگری را از فاصلهٔ نزدیک دنبال کند.[۲۷]

یک جوجه که تازه از تخم بیرون آمده و یک تخم که هنوز باز نشده است

تخم‌ها معمولاً در مکانی محفوظ، مانند پرتگاه، غار، شکاف سنگ، لانهٔ زیرزمینی، درون تنهٔ توخالی درخت یا در میان بیشه گذاشته می‌شوند. ساخت آشیانه بسیار محدود است یا اصلاً آشیانه‌ای ساخته نمی‌شود و تخم‌ها مستقیماً روی سطح موجود گذاشته می‌شوند. ماده معمولاً دو تخم می‌گذارد؛ گاهی یک تخم و به‌ندرت سه تخم. طول تخم‌های کرکس بوقلمونی ۶٫۵–۷٫۵ سانتیمتر (۲٫۶–۳٫۰ اینچ) و پهنای آن‌ها ۴٫۴–۵٫۳ سانتیمتر (۱٫۷–۲٫۱ اینچ) است.[۴۴] تخم‌ها کرم‌رنگ‌اند و در اطراف انتهای پهن‌تر خود لکه‌هایی قهوه‌ای یا بنفش کم‌رنگ دارند.[۲۷]

هر دو والد روی تخم‌ها می‌خوابند و جوجه‌ها پس از ۳۰ تا ۴۰ روز از تخم بیرون می‌آیند. جوجه‌ها دیررس هستند و هنگام بیرون‌آمدن از تخم توانایی مراقبت از خود را ندارند. هر دو والد با بالاآوردن غذا جوجه‌ها را تغذیه می‌کنند و حدود ۱۰ تا ۱۱ هفته از آن‌ها مراقبت می‌کنند. اگر پرندگان بالغ هنگام آشیانه‌داری تهدید شوند، ممکن است فرار کنند، محتویات معدهٔ خود را بر مزاحم بالا بیاورند یا خود را به مردن بزنند.[۵] جوجه‌ها نیز در صورت تهدید در آشیانه با هیس‌کشیدن و بالاآوردن محتویات گوارشی از خود دفاع می‌کنند.[۲۷] جوجه‌ها در حدود ۹ تا ۱۰ هفتگی توانایی پرواز پیدا می‌کنند و گروه خانوادگی تا فصل پاییز در کنار هم باقی می‌ماند.[۲۷]

تغذیه

کرکس بوقلمونی عمدتاً از انواع گوناگون مردار تغذیه می‌کند؛ از پستانداران کوچک، مانند موش و حشره‌خوارها، تا جانوران بزرگ چراکننده، مانند سم‌داران. این پرنده لاشه‌های تازه‌تر را ترجیح می‌دهد و معمولاً از لاشه‌هایی که به مرحلهٔ پیشرفتهٔ گندیدگی رسیده‌اند دوری می‌کند.[۷۲]

با این حال، مواردی نادر از تغذیهٔ آن از مواد گیاهی، گیاهان ساحلی، کدو تنبل، انگور، میوهٔ ارس، نارگیل و دیگر محصولات کشاورزی، و نیز قورباغه‌های زنده، حشرات زنده و دیگر بی‌مهرگان ثبت شده است.[۲۷][۷۳][۷۲] مشاهده شده است که کرکس‌های بوقلمونی از مدفوع کایوت، شیر دریایی و جانوران اهلی نیز تغذیه می‌کنند.[۷۲] در آمریکای جنوبی نیز از این پرندگان هنگام خوردن میوه‌های نخل روغنی معرفی‌شده عکس‌برداری شده است.[۷۴][۷۵][۷۶]

کرکس بوقلمونی به‌ندرت، اگر اصلاً چنین کند، خود جانوری را می‌کشد. موارد ثبت‌شده معمولاً به جانوران کوچک و ضعیف، نوزادان، یا افراد به‌شدت بیمار محدود می‌شوند و می‌توانند شامل تخم و جوجهٔ پرندگان و نیز خزندگان باشند.[۷۷][۷۸][۷۹][۸۰]

کرکس‌های بوقلمونی در حال خوردن لاشهٔ گوزنی که در جاده کشته شده است
کرکس سیاه در سمت چپ و کرکس بوقلمونی در سمت راست، در برزیل

کرکس بوقلمونی را اغلب در کنار جاده‌ها در حال تغذیه از جانوران کشته‌شده در جاده یا در نزدیکی آب‌ها در حال خوردن ماهی‌های به ساحل افتاده می‌توان دید.[۳] ماهی‌ها، بچه‌قورباغه‌ها یا حشراتی را که در آب کم‌عمق گرفتار شده‌اند نیز می‌خورد.[۵][۷۲] گاهی به محل‌های انباشت زباله نیز سر می‌زند، اما به‌طور کلی الگوی لاشه‌خواری آن با کرکس سیاه تفاوت زیادی دارد.[۸۰] کرکس بوقلمونی، مانند دیگر کرکس‌ها، با از میان بردن لاشه‌هایی که در غیر این صورت می‌توانند بستر تکثیر عوامل بیماری‌زا باشند، نقش مهمی در بوم‌سازگان ایفا می‌کند.[۸۱]

کرکس بوقلمونی برای یافتن غذا به‌طور گسترده از بویایی بهره می‌گیرد؛ قابلیتی که در میان پرندگان چندان رایج نیست. این پرنده اغلب نزدیک به سطح زمین پرواز می‌کند تا بوی اتان‌تیول را تشخیص دهد؛ گازی که در مراحل آغازین تجزیهٔ لاشهٔ جانوران تولید می‌شود.[۶] بخش بویایی مغز آن که مسئول پردازش بوها است، در مقایسه با بسیاری از پرندگان دیگر به‌طور چشمگیری بزرگ است.[۶] این توان بویایی نیرومند امکان می‌دهد لاشه‌های پنهان در زیر پوشش تاجی جنگل را نیز پیدا کند.

کرکس شاهی، کرکس سیاه و رخ‌کرکس، که در یافتن لاشه از فواصل دور توان بویایی ضعیف‌تری دارند، اغلب کرکس‌های بوقلمونی را تا محل لاشه دنبال می‌کنند. در گذشته تصور می‌شد دیگر اعضای خانوادهٔ کرکس‌های جهان جدید فاقد حس بویایی‌اند،[۸۲][۸۳] اما پژوهش‌های جدیدتر نشان می‌دهند که دست‌کم در فاصله‌های کوتاه قادر به تشخیص بو هستند.[۸۴][۸۵]

کرکس بوقلمونی معمولاً از نخستین پرندگانی است که به لاشه می‌رسند؛ گاهی نیز هم‌زمان با کرکس سرزرد بزرگ یا کرکس سرزرد کوچک، که آن‌ها هم توانایی بوییدن لاشه را دارند، وارد محل می‌شود.[۶] کرکس بوقلمونی به دلیل اندازهٔ بزرگ‌تر، کرکس‌های سرزرد را از لاشه کنار می‌زند،[۸۱] اما خود در برابر کرکس شاهی و هر دو گونهٔ کندور عقب‌نشینی می‌کند. این پرندگان بزرگ‌تر می‌توانند پوست ضخیم لاشه را نخستین‌بار بشکافند و بدین ترتیب دسترسی کرکس بوقلمونیِ کوچک‌تر و کم‌زورتر را به گوشت فراهم کنند؛ زیرا منقار کرکس بوقلمونی برای دریدن پوست ضخیم جانوران بزرگ چندان مناسب نیست. این رابطه نمونه‌ای از همزیستی میان گونه‌ها به‌شمار می‌رود.[۸۶]

کرکس‌های سیاه معمولاً رفتار تهاجمی‌تری دارند و اغلب کرکس‌های بوقلمونی را از لاشه کنار می‌زنند. به‌ویژه هنگامی که کرکس‌های سیاه به‌صورت گروهی گرد لاشه تجمع و برای غذا رقابت می‌کنند، کرکس‌های بوقلمونی معمولاً از آن‌ها دوری می‌کنند؛ رفتاری گروهی که ظاهراً در کرکس بوقلمونی، حتی هنگام حضور چند فرد بر سر یک لاشه، به همان شدت دیده نمی‌شود. با این حال، یک یا دو کرکس سیاه اغلب می‌توانند بدون درگیری جدی در کنار کرکس‌های بوقلمونی از یک لاشه تغذیه کنند.[۸۷][۸۸]

در مناطق حاره‌ای، از جمله پرو، وضعیت می‌تواند متفاوت باشد؛ در یک بررسی، کرکس بوقلمونی در ۵۶ درصد برخوردها بر کرکس سیاه غلبه داشت، که ممکن است با جثهٔ کوچک‌تر کرکس‌های سیاه این منطقه ارتباط داشته باشد.[۸۹]

کرکس بوقلمونی در برابر شماری از پرندگان شکاری بزرگ‌تر یا مهاجم‌تر نیز در جایگاه پایین‌تری قرار می‌گیرد؛ از جمله باز دم‌سرخ، باز هریس، برخی سارگپه‌های خروسی، شاهین بحری و کاراکارای تاج‌دار جنوبی، هرچند برخی از این پرندگان از نظر جثه کوچک‌تر از کرکس بوقلمونی‌اند. این پرندگان شکاری برای دورکردن کرکس‌ها از لاشه یا محل نشستن، اغلب با شیرجه‌های تهاجمی یا نمایش‌های تهدیدآمیز به آن‌ها حمله می‌کنند. به نظر می‌رسد عقاب‌هایی که در همان زیستگاه‌ها زندگی می‌کنند نیز بر کرکس بوقلمونی غالب باشند؛ برای نمونه، برتری عقاب سرسفید بر این گونه در فلوریدا ثبت شده است.[۲۳][۸۹][۹۰][۹۱]

در مقابل، در نواحی حاره‌ای باز سوینسون و کاراکارای سرزرد، و نیز کرکس سرزرد کوچک، ظاهراً در برخوردهای غذایی در جایگاه پایین‌تری از کرکس بوقلمونی قرار دارند.[۲۳][۹۲] کرکس بوقلمونی همچنین هنگام تغذیه از لاشه بر کلاغ‌ها غالب است، اما در برابر غراب معمولی چنین برتری‌ای ندارد.[۹۳]

رابطه با انسان

نمای جانبی که سوراخ‌های بینیِ باز و پیوسته را نشان می‌دهد

دامداران گاه کرکس بوقلمونی را متهم می‌کنند که بیماری‌هایی مانند سیاه‌زخم یا تب خوکی کلاسیک را، که هر دو از بیماری‌های دام هستند، از طریق پاها یا منقار خود منتقل می‌کند و از این رو گاهی این پرنده را تهدیدی برای دام‌ها می‌دانند.[۲۳] با این حال، ویروس عامل تب خوکی هنگام عبور از دستگاه گوارش کرکس بوقلمونی از بین می‌رود.[۴۸] همچنین شباهت این گونه با کرکس سیاه، که گاه به گوساله‌های نوزاد حمله می‌کند و آن‌ها را می‌کشد، ممکن است باعث سوءبرداشت شود. کرکس بوقلمونی جانوران زنده را نمی‌کشد، اما ممکن است همراه دسته‌های کرکس سیاه دیده شود و از باقی‌ماندهٔ خوراک آن‌ها تغذیه کند. در نتیجه، حضور آن در محلی که گوساله‌ای کشته شده است می‌تواند این تصور نادرست را ایجاد کند که خود کرکس بوقلمونی برای گوساله‌ها خطرناک است.[۹۴]

فضولات کرکس بوقلمونی و دیگر کرکس‌ها ممکن است به درختان و سایر پوشش گیاهی آسیب بزند یا حتی موجب مرگ آن‌ها شود.[۹۵] در اسارت می‌توان این پرنده را با گوشت تازه تغذیه کرد و پرندگان جوان، اگر فرصت داشته باشند، ممکن است بیش از اندازه غذا بخورند.[۴۸]

آلاینده‌ها و مواد حاصل از فعالیت‌های انسانی نیز می‌توانند سلامت کرکس بوقلمونی را تهدید کنند و بر موفقیت زادآوری، باروری و سلامت فردی اثر بگذارند. این گونه در برابر مسمومیت با سرب آسیب‌پذیر است، زیرا ممکن است از لاشهٔ جانورانی تغذیه کند که شکارچیان با مهمات ساچمه‌ای یا گلوله‌ایِ سربی کشته‌اند.[۹۶] با بلع قطعات سرب موجود در لاشه، سرب سمی وارد بدن پرنده می‌شود. حتی میزان اندک آلودگی به سرب نیز با بیماری، آسیب‌های عصبی و ناکامی در تولیدمثل ارتباط دارد.[۹۷][۹۸]

کرکس بوقلمونی در ایالات متحده آمریکا بر پایهٔ قانون پیمان پرندگان مهاجر ۱۹۱۸ تحت حمایت قانونی ویژه قرار دارد،[۷] در کانادا مشمول کنوانسیون حفاظت از پرندگان مهاجر است،[۹۹] و در مکزیک نیز کنوانسیون حفاظت از پرندگان مهاجر و پستانداران شکارشونده از آن حمایت می‌کند.[۹۹]

در ایالات متحده، گرفتن، کشتن یا نگهداری کرکس بوقلمونی، تخم‌های آن یا هر بخش از بدنش، از جمله پرها، بدون مجوز غیرقانونی است. نقض این قانون می‌تواند برای اشخاص با جریمه‌ای تا ۱۰۰ هزار دلار و برای سازمان‌ها تا ۲۰۰ هزار دلار، و/یا تا یک سال زندان، همراه باشد.[۱۰۰]

این گونه در فهرست سرخ اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت در ردهٔ کمترین نگرانی قرار دارد. جمعیت آن در مجموع پایدار به نظر می‌رسد و به آستانهٔ طبقه‌بندی به‌عنوان گونهٔ تهدیدشده، یعنی کاهش بیش از ۳۰ درصدی جمعیت طی ۱۰ سال یا سه نسل، نرسیده است.[۲]

منابع

  1. 1 2 3 "Turkey vulture". Britannica Concise Encyclopedia. Archived from the original on 2020-08-23. Retrieved 2007-10-14.
  2. 1 2 3 4 خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام iucn status 11 November 2021 وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  3. 1 2 3 4 5 Attwood, E. "Cathartes aura". Animal Diversity Web. University of Michigan Museum of Zoology. Archived from the original on 2004-04-17. Retrieved 2007-09-30.
  4. 1 2 Miskimen, Mildred (January 1957). "Absence of Syrinx in the Turkey Vulture (Cathartes aura)" (PDF). The Auk. 74 (1): 104–105. doi:10.2307/4082043. JSTOR 4082043. Archived (PDF) from the original on 2016-03-04. Retrieved 2006-10-24.
  5. 1 2 3 4 5 6 Fergus, Charles (2003). Wildlife of Virginia and Maryland Washington D.C. Stackpole Books. p. 171. ISBN 0-8117-2821-8. Archived from the original on 2021-07-28. Retrieved 2020-08-27.
  6. 1 2 3 4 5 6 Snyder, Noel F. R. & Helen Snyder (2006). Raptors of North America: Natural History and Conservation. Voyageur Press. p. 40. ISBN 0-7603-2582-0.
  7. 1 2 "Birds Protected by the Migratory Bird Treaty Act". US Fish & Wildlife Service. Archived from the original on October 10, 2007. Retrieved 2007-10-14.
  8. 1 2 "Turkey Vultures". Birds of Texas. Texas Parks & Wildlife. 2001. Archived from the original on 2007-11-30. Retrieved 2007-10-29.Liddell, Henry George; Robert Scott (1980). Greek-English Lexicon, Abridged Edition. Oxford: Oxford University Press. ISBN 0-19-910207-4.
  9. ↑ Turkey Vulture (Cathartes aura) بایگانی‌شده در ۲۰۰۹-۰۴-۳۰ توسط Wayback Machine . peregrinefund.org
  10. ↑ Taylor, Orville (November 9, 2025). "John Crows to the rescue". The Gleaner. Retrieved November 9, 2025.
  11. ↑ Holloway, Joel Ellis (2003). Dictionary of Birds of the United States: Scientific and Common Names. Timber Press. p. 59. ISBN 0-88192-600-0. Archived from the original on 2021-08-10. Retrieved 2020-08-27.
  12. ↑ Linnaeus, Carolus (1758). Systema naturae per regna tria naturae, secundum classes, ordines, genera, species, cum characteribus, differentiis, synonymis, locis. Tomus I. Editio decima, reformata (in Latin). Holmiae. (Laurentii Salvii). p. 86.
  13. ↑ Tagliarini, Marcella Mergulhão; Pieczarka, Julio Cesar; Nagamachi, Cleusa Yoshiko; Rissino, Jorge & de Oliveira, Edivaldo Herculano C. (2009). "Chromosomal analysis in Cathartidae: distribution of heterochromatic blocks and rDNA, and phylogenetic considerations". Genetica. 135 (3): 299–304. doi:10.1007/s10709-008-9278-2. PMID 18504528. S2CID 22786201.
  14. ↑ Remsen, J. V. Jr.; C. D. Cadena; A. Jaramillo; M. Nores; J. F. Pacheco; M. B. Robbins; T. S. Schulenberg; G. F. Stiles; D. F. Stotz & K. J. Zimmer. (2007). A classification of the bird species of South America. بایگانی‌شده در ۲۰۰۹-۰۳-۰۲ توسط Wayback Machine South American Classification Committee. Retrieved 2007–10–15
  15. ↑ چارلز سیبلی and Burt L. Monroe. (1990). Distribution and Taxonomy of the Birds of the World بایگانی‌شده در ۲۰۲۱-۰۷-۱۷ توسط Wayback Machine. انتشارات دانشگاه ییل. شابک ‎۰−۳۰۰−۰۴۹۶۹−۲. Retrieved 2007-04-11.
  16. ↑ چارلز سیبلی, and جان ای. آلکیست. (1991). Phylogeny and Classification of Birds: A Study in Molecular Evolution بایگانی‌شده در ۲۰۲۰-۱۰-۱۳ توسط Wayback Machine. Yale University Press. شابک ‎۰−۳۰۰−۰۴۰۸۵−۷. Retrieved 2007-04-11.
  17. ↑ Ericson, Per G. P.; Anderson, Cajsa L.; Britton, Tom; Elżanowski, Andrzej; Johansson, Ulf S.; Kallersjö, Mari; Ohlson, Jan I.; Parsons, Thomas J.; Zuccon, Dario & Mayr, Gerald (2006). "Diversification of Neoaves: integration of molecular sequence data and fossils". Biology Letters. 2 (4): 1–5. doi:10.1098/rsbl.2006.0523. PMC 1834003. PMID 17148284.
  18. ↑ Hackett, Shannon J.; Kimball, Rebecca T.; Reddy, Sushma; Bowie, Rauri C. K.; Braun, Edward L.; Braun, Michael J.; Chojnowski, Jena L.; Cox, W. Andrew; Han, Kin-Lan; Harshman, John; Huddleston, Christopher J.; Marks, Ben D.; Miglia, Kathleen J.; Moore, William S.; Sheldon, Frederick H.; Steadman, David W.; Witt, Christopher C.; Yuri, Tamaki (2008). "A phylogenomic study of birds reveals their evolutionary history". Science. 320 (5884): 1763–68. Bibcode:2008Sci...320.1763H. doi:10.1126/science.1157704. PMID 18583609. S2CID 6472805. Archived from the original on 2009-09-05. Retrieved 2015-08-28.
  19. 1 2 Jarvis, E. D.; Mirarab, S.; Aberer, A. J.; Li, B.; Houde, P.; Li, C.; Ho, S. Y. W.; Faircloth, B. C.; Nabholz, B.; Howard, J. T.; Suh, A.; Weber, C. C.; Da Fonseca, R. R.; Li, J.; Zhang, F.; Li, H.; Zhou, L.; Narula, N.; Liu, L.; Ganapathy, G.; Boussau, B.; Bayzid, M. S.; Zavidovych, V.; Subramanian, S.; Gabaldon, T.; Capella-Gutierrez, S.; Huerta-Cepas, J.; Rekepalli, B.; Munch, K.; et al. (2014). "Whole-genome analyses resolve early branches in the tree of life of modern birds" (PDF). Science. 346 (6215): 1320–1331. Bibcode:2014Sci...346.1320J. doi:10.1126/science.1253451. hdl:10072/67425. PMC 4405904. PMID 25504713. Archived from the original (PDF) on 2015-02-24. Retrieved 2015-08-28.
  20. ↑ Lerner, Heather R. L.; Mindell, David P. (November 2005). "Phylogeny of eagles, Old World vultures, and other Accipitridae based on nuclear and mitochondrial DNA" (PDF). Molecular Phylogenetics and Evolution. 37 (2): 327–346. Bibcode:2005MolPE..37..327L. doi:10.1016/j.ympev.2005.04.010. ISSN 1055-7903. PMID 15925523. Archived (PDF) from the original on 6 June 2011. Retrieved 31 May 2011.
  21. 1 2 Griffiths, C. S.; Barrowclough, G. F.; Groth, J. G.; Mertz, L. A. (2007-11-06). "Phylogeny, diversity, and classification of the Accipitridae based on DNA sequences of the RAG-1 exon". Journal of Avian Biology. 38 (5): 587–602. doi:10.1111/j.2007.0908-8857.03971.x.
  22. ↑ Sauer, J. R., J. E. Hines, J. E. Fallon, K. L. Pardieck Jr. Ziolkowski, D. J. and W. A. Link. The North American Breeding Bird Survey, results and analysis 1966-2013 (Version 1.30.15). USGS Patuxent Wildlife Research Center (2014b). Available from https://www.mbr-pwrc.usgs.gov/bbs/ بایگانی‌شده در ۲۰۱۲-۰۶-۰۹ توسط Wayback Machine
  23. 1 2 3 4 5 6 7 Kirk, D. A.; Mossman, M. J. (1998). "Turkey Vulture (Cathartes aura)". In A. Poole and F. Gill (ed.). The Birds of North America. Vol. 339. فیلادلفیا, PA.: The Birds of North America, Inc.
  24. 1 2 3 Hilty, Stephen L. (1977). A Guide to the Birds of Colombia. Princeton University Press. p. 87. ISBN 0-691-08372-X. Archived from the original on 2021-07-28. Retrieved 2020-08-27.
  25. ↑ Wright, A. L., R. H. Yahner, and G. L. Storm (1986). Roost-tree characteristics and abundance of wintering vultures at a communal roost in south central Pennsylvania. Raptor Research 20:102–107.
  26. ↑ Johnsgard, P. A. (1979). Birds of the Great Plains: Breeding Species and their Distribution. University of Nebraska Press, Lincoln, NE, USA.
  27. 1 2 3 4 5 6 Kaufman, Kenn (1996). Lives of North American Birds. Houghton Mifflin Field Guides. p. 112. ISBN 0-618-15988-6. Archived from the original on 2021-07-28. Retrieved 2020-08-27.
  28. ↑ Graber, R. R., and J. W. Graber (1963). A comparative study of bird populations in Illinois, 1906-1909 and 1956-1958. Illinois Natural History Survey Bulletin 28:383-528.
  29. ↑ Butcher, G. S., G. P. Senesac, J. D. Lowe, D. L. Tessaglia, D. M. Nutter and R. J. O'Connor. (1991). A retrospective study of bird populations and agriculture: reproduction of birds in agricultural habitats. Maine: Univ. of Orono.
  30. ↑ Coleman, J. S., and J. D. Fraser (1989). Habitat use and home ranges of Black and Turkey vultures. Journal of Wildlife Management 53:782–792.
  31. ↑ Gaby, S. R. P. (1982). Age-specific resource utilization by wintering migrant Turkey Vultures (Cathartes aura) in south Florida. Phd Thesis, Univ. of Miami, Miami, FL.
  32. ↑ Ferrara, J. L. (1987). Why vultures make good neighbors. Nat. Wildl. 25 (4; June–July):16-21.
  33. ↑ "Quebrada de los Cuervos". Archived from the original on September 28, 2013.
  34. 1 2 3 Amadon, Dean (1977). "Notes on the Taxonomy of Vultures" (PDF). Condor. 79 (4). Cooper Ornithological Society: 413–416. doi:10.2307/1367720. JSTOR 1367720. Archived (PDF) from the original on 2017-08-10. Retrieved 2013-02-23.
  35. 1 2 Blake, Emmet Reid (1953). Birds of Mexico: A Guide for Field Identification. University of Chicago Press. p. 267. ISBN 0-226-05641-4. {{cite book}}: ناسازگاری شابک و تاریخ (کمک)
  36. ↑ "Turkey Vulture: Range Map". birdphotos.com. Retrieved 14 October 2024.
  37. ↑ Peters J. L.; Mayr E.& Cottrell, W. (1979). Check-list of Birds of the World. Museum of Comparative Zoology. p. 276. Archived from the original on 2021-07-28. Retrieved 2020-08-27.
  38. 1 2 Brown, Leslie & Amadon, Dean (1968). Eagles, Hawks, and Falcons of the World. McGraw-Hill. p. 175. Archived from the original on 2021-07-28. Retrieved 2020-08-27.
  39. ↑ Ferguson-Lees, James (2005). Raptors of the World. Helm Field Guides. David A. Christie. London: Bloomsbury Publishing Plc. ISBN 978-0-7136-6957-2.
  40. ↑ Hoyo, Josep del; Bierregaard, Richard, eds. (1994), Handbook of the birds of the world. 2: New world vultures to guineafowl / Josep del Hoyo ... [ed.]. Richard Bierregaard, Barcelona: Lynx Ed, ISBN 978-84-87334-15-3
  41. ↑ Kirk, David Anthony; Mossman, Michael J.; Bildstein, Keith L.; Naveda-Rodríguez, Adrián; Mallon, Julie M. (2024). "Turkey Vulture (Cathartes aura), version 2.0". Birds of the World (in English). doi:10.2173/bow.turvul.02. ISSN 2771-3105.
  42. ↑ "Turkey Vulture". Peregrinefund.org. Archived from the original on 2012-01-02. Retrieved 2012-01-11.
  43. ↑ Poole, E. L. (1938). Weights and wing areas in North American birds. The Auk, 55(3), 511-517.
  44. 1 2 "Turkey Vulture, Life History, All About Birds — Cornell Lab of Ornithology". Allaboutbirds.org. Archived from the original on 2020-06-03. Retrieved 2009-12-24. {{cite web}}: کاراکتر no-break space character در |title= در موقعیت 46 (کمک)
  45. ↑ Raptors of the World by Ferguson-Lees, Christie, Franklin, Mead & Burton. Houghton Mifflin (2001). شابک ‎۰−۶۱۸−۱۲۷۶۲−۳
  46. ↑ CRC Handbook of Avian Body Masses, 2nd Edition (2008). John B. Dunning Jr. (Editor). CRC Press. شابک ‎۹۷۸−۱−۴۲۰۰−۶۴۴۴−۵.
  47. ↑ Hill, N. P. (1944). "Sexual Dimorphism in the Falconiformes" (PDF). Auk. 61 (April): 228–234. doi:10.2307/4079366. JSTOR 4079366. Archived (PDF) from the original on 2016-03-04. Retrieved 2007-10-14.
  48. 1 2 3 4 5 Terres, J. K. (1980). The Audubon Society Encyclopedia of North American Birds. New York, NY: Knopf. p. 959. ISBN 0-394-46651-9.
  49. ↑ Fisher, Harvey I. (February 1942). "The Pterylosis of the Andean Condor". Condor. 44 (1). Cooper Ornithological Society: 30–32. doi:10.2307/1364195. JSTOR 1364195.
  50. 1 2 Feduccia, J. Alan (1999). The Origin and Evolution of Birds. Yale University Press. p. 116. ISBN 0-226-05641-4. Archived from the original on 2021-08-10. Retrieved 2020-08-27.
  51. ↑ Elbroch, Mark (2001). Bird Tracks & Sign. Mechanicsburg, PA: Stackpole Books. p. 456. ISBN 0-8117-2696-7.
  52. ↑ Allaby, Michael (1992). The Concise Oxford Dictionary of Zoology. Oxford, UK: Oxford University Press. p. 348. ISBN 0-19-286093-3.
  53. ↑ "Turkey Vulture". Cornell Lab of Ornithology. 2003. Archived from the original on 2007-08-14. Retrieved 2007-09-30.
  54. ↑ "Lindsay Wildlife announcing 51st birthday on Instagram". www.instagram.com. Retrieved 2025-11-07.
  55. ↑ Jim Taylor; Greg Wong (2022-07-01). "Maybe US' oldest turkey vulture celebrates birthday in East Bay". Archived from the original on 2023-06-12. Retrieved 2023-06-12.
  56. ↑ "In memory of Nero". The Raptor Center. 9 May 2022. Archived from the original on 2023-03-22. Retrieved 2023-06-12.
  57. ↑ Golden Gate Raptor Observatory. Rare Raptors. Retrieved 2007-09-17.
  58. ↑ Ridenhou, Larry. "NCA – Turkey Vulture". Snake River Birds of Prey National Conservation Area. Bureau of Land Management. Archived from the original on 2007-05-02. Retrieved 2006-12-17. {{cite web}}: کاراکتر no-break space character در |title= در موقعیت 4 (کمک)
  59. ↑ Gordon, Malcolm S. (1977). Animal Physiology: Principles and Adaptations. Macmillan. p. 357. ISBN 978-0-02-345360-1. Archived from the original on 2021-07-28. Retrieved 2020-08-27.
  60. ↑ "ADW: Cathartes aura: Information". Animaldiversity.ummz.umich.edu. 2009-12-20. Archived from the original on 2004-04-17. Retrieved 2009-12-24.
  61. ↑ Coleman, J. S.; Fraser, J.D. (1986). "Predation on black and turkey vultures". Wilson Bulletin. 98: 600–601.
  62. ↑ Stolen, E. D. (1996). "Black and turkey vulture interactions with bald eagles in Florida". Florida Field Naturalist. 24: 43–45.
  63. ↑ Evens, J.G. (1991). "Golden eagle attacks turkey vulture". Northwest. Nat. 72: 27.
  64. ↑ Jackson, J. A. (1983). Nesting phenology, nest site selection, and reproductive success of the Black and Turkey vulture. Vulture biology and management. (Wilbur, S. R. and J. A. Jackson, Eds.) Univ. of California Press, Berkeley, CA. pp.245-270.
  65. ↑ "QandA". Vulturesociety.homestead.com. Archived from the original on 2012-06-22. Retrieved 2012-08-13.
  66. ↑ Turkey Vulture (Cathartes aura). raptorrehab.org
  67. ↑ "Turkey Vulture: Nero". University of Minnesota. Archived from the original on August 22, 2020. Retrieved May 13, 2020.
  68. ↑ "Turkey vulture, Cathartes aura". U.S. Geological Survey. Archived from the original on 2007-10-15. Retrieved 2007-09-30.
  69. ↑ Burton, Maurice; Burton, Robert (2002). The International Wildlife Encyclopedia. Vol. 20 (third ed.). Marshall Cavendish. p. 2788. ISBN 0-7614-7286-X.
  70. ↑ "Species Description: Turkey Vulture (Cathartes aura)". Georgia Museum of Natural History. Archived from the original on 2009-06-19. Retrieved 2007-10-14.
  71. ↑ "Turkey Vulture (Cathartes aura)". Government of British Columbia. Archived from the original on 2014-07-14. Retrieved 2011-12-01.
  72. 1 2 3 4 Kirk, David A.; Mossman, Michael J. (2020). "Turkey Vulture (Cathartes aura), version 1.0". Birds of the World. doi:10.2173/bow.turvul.01.
  73. ↑ Crafts, Roger C. Jr. (1968). "Turkey Vultures Found to Feed on Coconut". Wilson Bulletin. 80 (3): 327–328. JSTOR 4159747. Archived from the original on 2015-04-02. Retrieved 2015-03-25.
  74. ↑ Pinto, O. M. O. (1965). "Dos frutos da palmeira Elaeis guineensis na dieta de Cathartes aura ruficollis". Hornero. 8 (3): 276–277. doi:10.56178/eh.v10i3.1325. hdl:20.500.12110/hornero_v010_n03_p276. S2CID 83029202.
  75. ↑ Galetti, Mauro & Guimarães, Paulo R. Jr. (2004). "Seed dispersal of Attalea phalerata (Palmae) by Crested caracaras (Caracara plancus) in the Pantanal and a review of frugivory by raptors" (PDF). Ararajuba. 12 (2): 133–135. Archived from the original (PDF) on 2010-11-27.
  76. ↑ Souza, J. S. (2012). WA794679, Cathartes aura (Linnaeus, 1758) بایگانی‌شده در ۲۰ دسامبر ۲۰۲۴ توسط Wayback Machine. Wiki Aves – A Enciclopédia das Aves do Brasil. Retrieved February 14, 2013
  77. ↑ "Turkey Vulture". {{cite web}}: از متن "the Peregrine Fund" صرف نظر شد (کمک)
  78. ↑ Kritcher, John C. (1999). A Neotropical Companion. Princeton University Press. p. 286. ISBN 0-691-00974-0. Archived from the original on 2016-11-15. Retrieved 2020-08-27.
  79. ↑ "Cathartes aura (Turkey vulture)". تارنمای تنوع جانوری. Archived from the original on 2020-06-23. Retrieved 2022-06-14.
  80. 1 2 Ferguson-Lees, J. & Christie, D.A. & Franklin, K. & Mead, D. & Burton, P.. (2001). Raptors of the world. Helm Identification Guides.
  81. 1 2 Gomez, LG; Houston, DC; Cotton, P; Tye, A (1994). "The role of greater yellow-headed vultures Cathartes melambrotus as scavengers in neotropical forest". Ibis. 136 (2): 193–196. Bibcode:1994Ibis..136..193G. doi:10.1111/j.1474-919X.1994.tb01084.x. Archived from the original on 2009-02-16. Retrieved 2016-11-08.
  82. ↑ Bent, Arthur C. (1937). Life Histories of North American Birds of Prey: Part I. Bulletin 137. U.S. National Museum. pp. 22–38.
  83. ↑ Houston, David C. (1984). "Does the king vulture Sarcorhampus papa use a sense of smell to locate food?". Ibis. 126 (1): 67–69. doi:10.1111/j.1474-919X.1984.tb03665.x.
  84. ↑ Santos, Larissa H.; Santos, Carlos D.; Da Silva, Maria L. (2022). "The limits of olfactory perception in black vultures: a field experiment". Ethology Ecology & Evolution. 35 (3): 340–347. doi:10.1080/03949370.2022.2062617.
  85. ↑ Slater, Melissa Nelson; Hauber, Mark E. (2016). "Olfactory enrichment and scent cue associative learning in captive birds of prey". Zoo Biology. 36 (2): 99–171. doi:10.1002/zoo.21353. PMID 28198048.
  86. ↑ Muller-Schwarze, Dietland (2006). Chemical Ecology of Vertebrates. Cambridge University Press. p. 350. ISBN 0-521-36377-2. Archived from the original on 2021-07-28. Retrieved 2020-08-27.
  87. ↑ Stewart, P. A. (1978). Behavioral interactions and niche separation in Black and Turkey Vultures. Living Bird 17:79–84.
  88. ↑ Buckley, N. J. (1994). Communal roosting in vultures and the part played by information exchange in the evolution of avian coloniality. Phd Thesis, Univ. of Oklahoma, Norman, OK.
  89. 1 2 Wallace, M. P., and S. A. Temple (1987). Competitive interactions within and between species in a guild of avian scavengers. Auk 104:290–295.
  90. ↑ Buckley, N. J. (1996). Food finding and the influence of information, local enhancement, and communal roosting on foraging success of North American vultures. Auk 113:473–488.
  91. ↑ Bird, D. M. and Y. Aubry. (1982). Reproductive and hunting behavior in Peregrine Falcons Falco peregrinus, in southern Quebec. Canadian Field-Naturalist 96:167-171.
  92. ↑ Smith, N. G. (1980c). Hawk and vulture migrations in the neotropics. In Migrant birds in the neotropics: ecology, behavior, distribution, and conservation., edited by A. Keast and E. S. Morton, 51-65. Washington, D.C.: Smithsonian Inst. Press.
  93. ↑ Prior, K. A. and P. J. Weatherhead. (1991a). Competition at the carcass - opportunities for social foraging by Turkey Vultures in southern Ontario. Canadian Journal of Zoology 69 (6):1550-1556.
  94. ↑ Paulik, Laurie (2007-08-06). "Vultures and Livestock". AgNIC Wildlife Damage Management Web. Archived from the original on 2007-08-08. Retrieved 2007-10-15.
  95. ↑ Paulik, Laurie (2007-08-06). "Vultures". AgNIC Wildlife Damage Management Web. Archived from the original on 2007-08-04. Retrieved 2007-10-15.
  96. ↑ Wright, Sylvia (2011-04-06). "Two new studies link hunting to lead in scavenger birds". University of California, Davis.
  97. ↑ "Lead ammunition: A lethal threat to vulture populations". Vulture Conservation Foundation. 2025-01-14.
  98. ↑ Plaza, Pablo I.; Lambertucci, Sergio A. (2019). "What do we know about lead contamination in wild vultures and condors? A review of decades of research". The Science of the Total Environment. 654: 409–417. Bibcode:2019ScTEn.654..409P. doi:10.1016/j.scitotenv.2018.11.099. hdl:11336/121851. PMID 30447579.
  99. 1 2 "Game and Wild Birds: Preservation". US Code Collection. Cornell Law School. Archived from the original on 2020-01-10. Retrieved 2007-10-29.
  100. ↑ "Migratory Bird Treaty Act". US Code Collection. Cornell Law School. Archived from the original on 2012-04-24. Retrieved 2007-10-14.
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.