کشاورزی در میانمار
کشاورزی در میانمار (که با نام برمه نیز شناخته می‌شود) صنعت اصلی این کشور است که ۶۰ درصد از تولید ناخالص داخلی را تشکیل می‌دهد و حدود ۶۵ درصد از نیروی کار را در استخدام خود دارد.[۱] برمه زمانی بزرگ‌ترین صادرکننده برنج در آسیا بود،[۲] و برنج همچنان مهم‌ترین کالای کشاورزی این کشور است.
دیگر محصولات اصلی شامل حبوبات، لوبیا، کنجد، بادام‌زمینی، نیشکر، چوب و ماهی هستند. علاوه بر این، دام‌ها هم به‌عنوان منبعی برای تأمین غذا و هم برای نیروی کار پرورش داده می‌شوند.[۳]
محصولات کشاورزی
محصولات زراعی
- برنج[۳]
- ذرت[۲]
- حبوبات[۳]
- نخود فرنگی[۲]
- پیاز[۲]
- بادام زمینی[۳]
- دانه‌های نیجر[۲]
- کنجد[۳]
- ادویه‌ها - گشنیز، زنجبیل، زردچوبه، فلفل قرمز[۲]
- نیشکر[۳]
- الوار
روش‌ها
در اوج انتفاضه، سی مراسم یادبود در مکان‌های مختلف در سراسر کشور برگزار می‌شد. پس از توافق اسلو در سال ۱۹۹۳، زمانی که به نظر می‌رسید صلح با فلسطینی‌ها نزدیک است، تعداد این گردهمایی‌ها به‌طور چشمگیری کاهش یافت، اما با بروز دوباره خشونت‌ها و آشکار شدن زودهنگام بودن آن امید، فعالیت‌ها از سر گرفته شد.[۴]
گاهی اوقات، این زمین‌های زراعی به شالیزارهای برنج تبدیل می‌شوند، که یک تکنیک کشاورزی رایج در جنوب و شرق آسیا است. در برمه، شالیزارها فقط گاهی اوقات توسط رودخانه‌ها غرقاب می‌شوند، در حالی که اکثر اوقات کشاورزان برای آب لازم به فصل بارندگی‌های موسمی متکی هستند. شالیزارها دارای یک «خاک زیرین نفوذناپذیر» هستند که روی آن یک لایه اشباع از گل و لای قرار دارد و در نهایت حدود ۴ تا ۶ … اینچ آب.[۱]
دام
کشاورزان در برمه دام را هم برای غذا و هم برای کار پرورش می‌دهند. این شامل گاو، گاومیش آبی، بز، گوسفند، گاو نر، مرغ و خوک می‌شود. گاو نر و گاومیش آبی به عنوان حیوانات بارکش در سراسر کشور استفاده می‌شوند، در حالی که بیشتر گاوها در مناطق خشک‌تر شمالی پرورش داده می‌شوند. بزها توسط کشاورزان در مراتع برای شیرشان نگهداری می‌شوند. کشاورزان برمه تحت تأثیر شیوع آنفولانزای مرغی ویروس آنفلوانزای نوع A زیرگروه H5N1 در آسیا قرار گرفتند. در ابتدا، مناطق ماندالای و ساگاینگ برمه تحت تأثیر قرار گرفتند و این منجر به معدوم‌سازی چندین هزار مرغ، بلدرچین و تخم‌های آنها شد. با این حال، از سال ۲۰۰۶، مقامات دامداری این کشور طرحی را برای تأمین مالی بازسازی ذخایر پرندگان و خوراک برای مزارع طیور آسیب‌دیده اعلام کردند.[۵]
حداقل تا سال ۲۰۲۴، میانمار بیشترین میزان دامداری را در جنوب شرقی آسیا داشته است.[۶] مصرف گوشت گاو داخلی میانمار به دلایل مذهبی و به دلیل کاربرد گاو به عنوان حیوان مزرعه زیاد نیست. قانون کالاها و خدمات عمده مصوب سال ۲۰۱۲، صادرات گاو زنده را ممنوع کرد، اگرچه عدم اجرای آن در میانمار به معنای قاچاق قابل توجه آن به خارج از کشور بود. در سال ۲۰۱۷، دولت آنگ سان سوچی این ممنوعیت را لغو کرد و به عنوان اقدامی برای افزایش درآمد، شروع به تنظیم صادرات گاو کرد.
ماهیگیری
ماهیگیری بخش قابل توجهی از تولید مواد غذایی برمه را تشکیل می‌دهد. ماهیگیری هم در آب شور و هم در آب شیرین انجام می‌شود و تخمین زده می‌شود که تا ۳۰۰ گونه ماهی در آب‌های شیرین برمه وجود داشته باشد. از این تعداد، چندین گونه بومی وجود دارد، از جمله دریاچه اینداوگی در شمال برمه. علاوه بر این، ماهی خشک و نمک سود شده بخش جدایی ناپذیری از غذاهای این کشور و منبع اصلی پروتئین در رژیم غذایی برمه است.
در برمه، انواع مختلفی از ماهیگیری وجود دارد، از جمله ماهیگیری ساحلی یا درون ساحلی، و ماهیگیری دریایی یا اعماق دریا. اکثر این ماهی‌ها به روش‌های تجاری صید می‌شوند، که شامل استفاده از تورهای ترال، تورهای کیسه‌ای، تورهای شناور و تورهای گوشگیر می‌شود. تعداد کمی هنوز از تکنیک‌های سنتی مانند قلاب و نخ، تور پرتابی، تور کیسه‌ای، تور گوشگیر ترامل، تور بالابر و تله‌ها استفاده می‌کنند. در سال ۲۰۰۳، ترال ۴۰ درصد از ماهی‌های صید شده را تشکیل می‌داد.[۷]
در دهه ۱۹۸۰، دولت برمه به دنبال تشویق ماهیگیری در آب‌های عمیق بود و از آن زمان تاکنون، افزایش مداومی در میزان صید سالانه مشاهده شده است. در سال ۱۹۸۹، به شرکت‌های تایلندی اجازه داده شد تا در آب‌های ساحلی برمه ماهیگیری کنند و با استفاده از کشتی‌های ماهیگیری ترال، ماهی صید کنند.
جنگلداری
اگرچه همسایگان برمه، مانند هند، چین و تایلند، بیشتر جنگل‌های خود را از بین برده‌اند و با وجود تکنیک‌های قطع درختان و سوزاندن آنها، برمه هنوز هم از نظر جنگل‌ها و منابعی که ارائه می‌دهند نسبتاً غنی تلقی می‌شود. برخی آن را «آخرین مرز تنوع زیستی در آسیا» می‌دانند. در برمه، ساج، آکادیا، بامبو و چوب آهن پرورش داده، برداشت و صادر می‌شوند.[۸] این کشور تأمین‌کننده اصلی ساج در بازار بین‌المللی است و تأمین‌کننده قابل توجهی از بامبو است.
اهمیت اقتصادی
کشاورزی و فرآوری محصولات کشاورزی بخش عمده‌ای از اشتغال و درآمد در برمه را تشکیل می‌دهد و حدود ۶۰ درصد از تولید ناخالص داخلی ملی را تولید می‌کند و تا ۶۵ درصد از جمعیت را به کار می‌گیرد. در حالی که برمه بیش از حد کافی غذا برای تغذیه کل جمعیت خود تولید می‌کند، بسیاری هنوز به دلیل کمبود قدرت خرید گرسنه هستند.
از سال ۲۰۰۷، کشورهای اصلی صادرکننده برمه تایلند (با ۴۴٪ دریافت)، هند (۱۴٫۵٪)، چین (۷٪) و ژاپن (۶٪) بودند.[۹] تا سال ۲۰۱۰، چین به یک شریک صادراتی کلیدی تبدیل شده بود و ۹۷٪ از ذرت و ۹٪ از لوبیا و حبوبات تولید شده در برمه را دریافت می‌کرد. این ارقام در نتیجه افزایش تقاضای چین و روابط تجاری رو به رشد سالم حاصل شد.[۱۰]
از سال ۲۰۰۱، کل صادرات کشاورزی کاهش یافته است: در سال‌های ۲۰۰۱–۲۰۰۲، برمه ۹۳۹۰۰۰ تن برنج و ۱۰۳۵۰۰۰ تن حبوبات صادر کرد، در حالی که در سال‌های ۲۰۱۰–۲۰۱۱، ۵۳۶۰۰۰ تن برنج و ۹۲۰۰۰۰ تن حبوبات صادر شد. این می‌تواند نتیجه افزایش تقاضا برای این محصولات در داخل کشور باشد، نه پاسخی به کاهش تولید.[۱۱] کاهش تأکید بر صادرات کالاهای کشاورزی می‌تواند منعکس کننده پاسخی به نوسان ارزش کیات برمه در مقایسه با ارزهای سایر کشورها باشد. در عوض، توجه به سمت ایجاد «خدمات غیرتجاری» مانند ساخت و ساز یا تولید کالاهایی با «نسبت قیمت به هزینه» بالا مانند جواهرات، یشم و گاز طبیعی معطوف شد.[۱۲]
تأثیر محیطی
در حال حاضر، بحث‌هایی در مورد تأثیر زیست‌محیطی روش‌های مختلف کشاورزی مورد استفاده در برمه وجود دارد. برخی روش‌های کشاورزی «قطع درختان و سوزاندن» را با «نابودی جنگل‌های کشور، فرسایش خاک و کاهش حاصلخیزی» مرتبط می‌دانند، و آن را جنگل‌زدایی بی‌ملاحظه می‌دانند. اخیراً، دولت برمه تلاش‌های خود را برای تنظیم شیوه‌های کشاورزی افزایش داده است و این شامل ممنوعیت تاکتیک‌های قطع درختان و سوزاندن در برخی روستاها می‌شود.[۱۳]
با این حال، برخی تغییر اجباری از روش‌های قطع درختان و سوزاندن آنها به روش‌های تجاری‌تر کشاورزی «دائمی» را برای محیط زیست حتی بدتر می‌دانند. آنها ادعا می‌کنند که روش قطع درختان و سوزاندن بخشی از چرخه جنگل‌کاری را تکمیل می‌کند که در آن پس از کشت زمین، به یک جنگل ثانویه جدید اجازه رشد داده می‌شود؛ بنابراین، اختصاص کامل یک منطقه به یک محصول خاص، این الگو را مختل می‌کند و زمین را پس از مدتی کاملاً غیرقابل استفاده می‌کند.
از آنجا که کشاورزان در برمه به فصل باران‌های موسمی به عنوان منبع اصلی آب خود متکی هستند، در معرض نوسانات اخیر الگوهای آب و هوایی قرار دارند. به عنوان مثال، محصول برنج برمه تحت تأثیر منفی بارندگی‌های بی‌سابقه در طول فصل طولانی باران‌های موسمی سال ۲۰۱۱ قرار گرفت که منجر به کاهش پیش‌بینی‌شده ۱۰ درصدی تولید شد.[۱۴]
منابع
- 1 2 "Burma (Myanmar) - Agriculture". Encyclopedia of the Nations. Retrieved 1 March 2012.
- 1 2 3 4 5 6 "Myanmar Agriculture Rice Beans Kenaf Bamboo Products". AllMyanmar.com. Retrieved 1 March 2012.
- 1 2 3 4 5 6 "Burma (Myanmar) - Location and size, Population, Livestock, Forestry, Fishing, Mining". Encyclopedia of the Nation. Retrieved 15 March 2012.
- ↑ Fox, Jefferson M. (2000). "How Blaming 'Slash & Burn' Farmers is Deforesting Mainland Southeast Asia" (PDF). East-West Center. 47: 1–8. Retrieved 1 March 2012.
- ↑ "Burma Restocks Poultry Farms Again". Bio-Medicine.org. Archived from the original on 29 March 2017. Retrieved 1 March 2012.
- ↑ Han, Enze (2024). The Ripple Effect: China's Complex Presence in Southeast Asia. New York, NY: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-769659-0.
- ↑ "FAO Fishery Country Profile – The Union of Myanmar". Fao.org. Archived from the original on 24 October 2020. Retrieved 1 March 2012.
- ↑ "Exotic Burmese Wood Species: Freed with Myanmar?". Woodworking Network. 10 December 2011. Retrieved 19 March 2012.
- ↑ "Burma (Myanmar)". Global Education. Archived from the original on 30 April 2012. Retrieved 1 March 2012.
- ↑ Wunn, Tim (2011). "Burma – Union of Grain and Feed Annual" (PDF). USDA Foreign Agricultural Service: Gain Report. Retrieved 15 March 2012.
- ↑ Ash Center for Democratic Government & Innovation (2011). "Myanmar Agriculture in 2011: Old Problems and New Challenges" (PDF). Harvard Kennedy School: 1–23. Archived from the original (PDF) on 14 September 2012. Retrieved 1 March 2012.
{{cite journal}}: یادکرد journal نیازمند|journal=است (کمک) - ↑ Dapice, David O. (2012). "Appraising the Post-Sanctions for Myanmar's Economy: Choosing the Right Path" (PDF). Ash Center for Democratic Governance and Innovation. Harvard Kennedy School. Archived from the original (PDF) on 13 May 2012. Retrieved 15 March 2012.
- ↑ "Junta Bans Slash & Burn Farming Near Naypyidaw". Democratic Voice of Burma. Archived from the original on 2 March 2011. Retrieved 15 March 2012.
- ↑ Kha, Kyaw. "Burmese Rice Production to Fall Due to Untimely Rain". Mizzima.com. Archived from the original on 1 March 2012. Retrieved 1 March 2012.
- اقتصاد میانمار
- کشاورزی در برمه