کلان‌شهر باری

کلان‌شهر باری
Città metropolitana di Bari  (ایتالیایی)
کلان‌شهر
ساختمان استانی باری که اکنون مقر مرکزی کلان‌شهر باری است.
ساختمان استانی باری که اکنون مقر مرکزی کلان‌شهر باری است.
پرچم کلان‌شهر باری
پرچم
نشان کلان‌شهر باری
نشان
موقعیت کلان‌شهر باری در ایتالیا
موقعیت کلان‌شهر باری در ایتالیا
کشور ایتالیا
منطقهپولیا
مرکزباری
کومونه۴۱
حکومت
 • شهردار کلان‌شهرویتو لچزه
مساحت
 • کل۳۸۲۵ کیلومتر مربع (۱۴۷۷ مایل مربع)
جمعیت
 (۲۰۲۵)[۱]
 • کل۱۲۱۸۱۹۱
 • تراکم۳۲۰/کیلومتر مربع (۸۲۰/مایل مربع)
تولید ناخالص داخلی
[۲]
 • کلان‌شهری۲۸٫۲۲۰ میلیارد یورو (۲۰۱۵)
 • سرانه۲۲٬۹۴۵ یورو (۲۰۱۵)
منطقهٔ زمانییوتی‌سی +۱ (CET)
 • تابستانی (DST)یوتی‌سی +۲ (CEST)
کد پستی
۷۰۰۰۱–۷۰۱۰۰
پیش‌شمارهٔ تلفن۰۸۰, ۰۸۸۳
پلاک خودروBA
وبگاهwww.cittametropolitana.ba.it

کلان‌شهر باری (ایتالیایی: città metropolitana di Bari) کلان‌شهری در منطقهٔ پولیا در ایتالیا است. مرکز آن شهر باری است. این شهر جایگزین استان باری شد و شامل شهر باری و چهل شهرستان (کومونه) دیگر می‌شود. این بخش ابتدا با اصلاح ساختار ادارات محلی (قانون ۱۴۲/۱۹۹۰) ایجاد، طبق قانون ۵۶/۲۰۱۴ تأسیس و سپس از ۱ ژانویه ۲۰۱۵ عملیاتی شده است.

مساحت آن ۳٬۸۲۵ کیلومتر مربع (۱٬۴۷۷ مایل مربع) است و جمعیتی بالغ بر ۱٬۲۱۸٬۱۹۱ نفر تا سال ۲۰۲۵ را دارد. کلان‌شهر باری توسط شهردار کلان‌شهری[الف] و شورای کلان‌شهر[ب] اداره می‌شود. از ۱ ژانویه ۲۰۱۵، آنتونیو دکارو، به عنوان شهردار مرکز، اولین شهردار کلان‌شهر بوده است. ویتو لچزه از ۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، شهردار کنونی است.

جغرافیا

کلان‌شهر باری، مشرف به دریای آدریاتیک در جنوب شرقی ایتالیا، در بخش مرکزی پولیا واقع شده و از غرب با استان‌های ماترا و پوتنزا، از شمال با استان بارلتا-آندریا-ترانی و از جنوب با استان‌های تارانتو و استان بریندیزی هم‌مرز است. استان قدیمی باری قبلاً بخشی از منطقه ترا دی باری بود که زمانی شامل شهرهای فاسانو و چیسترنینو می‌شد که اکنون در استان بریندیزی قرار دارد.[۳]

اغلب این منطقه تپه‌های مورجه در بخش داخلی است، یک فلات کارستی که محل پارک ملی آلتا مورجا، یکی از جدیدترین پارک‌های ملی ایتالیا است که در سال ۲۰۰۴ تأسیس شد.[۴] فقط مناطق داخلی باری و نوار ساحلی مسطح هستند و شمال کلان‌شهر، با باری، آلتامورا، بیتونتو، کوراتو، گراوینا این پولیا و مولفتا، پرجمعیت بخش است. برعکس، جنوب آن مراکز جمعیتی زیادی ندارد؛ تنها شهر جنوبی آن با نزدیک به ۵۰٬۰۰۰ نفر جمعیت، مونوپولی است. در بخش جنوبی، در مرز با تارانتو، دره ایتریا، بین شهرهای آلبروبلو، لوکوروتوندو، چیسترنینو و مارتینا فرانکا قرار دارد. باری تا حد زیادی عاری از رودخانه و دریاچه است، اگرچه رودخانه‌های زیرزمینی در چشم‌انداز کارست، غارهای متعددی از جمله غارهای کاستلانا و پوتینیانو را تشکیل داده‌اند.[۵]

شهرها

با تأسیس استان بارلتا-آندریا-ترانی در سال ۲۰۰۴، علاوه بر مراکز استان‌ها، استان باری چهار شهرستان دیگر را نیز از دست داد: بیشلیه، کانوزا دی پولیا، مینروینو مورجه و اسپیناتزولا. این امر باعث شد استان باری با ۴۱ کومومنه و جمعیت تعدیل‌شده ۱٬۲۴۸٬۰۸۴ نفر طبق سرشماری سال ۲۰۰۵ باقی بماند.[۶]

اداره

فهرست شهرداران کلان‌شهر باری

نام شروع دوره پایان دوره حزب
‎۱ آنتونیو دکارو ۱ ژانویه ۲۰۱۵ ۹ ژوئیه ۲۰۲۴ حزب دموکرات
‎۲ ویتو لچزه ۹ ژوئیه ۲۰۲۴ متصدی فعلی حزب دموکرات

اقتصاد

زمین‌های زراعی کلان‌شهر باری با کشت زیتون و انگور و همچنین گیلاس، هلو و بادام مورد بهره‌برداری قرار می‌گیرند. از این فعالیت کشاورزی روغن زیتون، شراب و انگور خوراکی به دست می‌آید.[۷] بیتونتو به ویژه به خاطر روغن زیتون فوق بکر خود مورد توجه است و کوراتو (با گونهٔ زیتون کوراتینا) و جوویناتزو تولید قابل توجهی دارند. مراکز تولید شراب عمدتاً در گراوینا و روو دی پولیا در شمال باری و آدلفیا، نویکاتارو، روتیلیانو و لوکوروتوندو در جنوب باری متمرکز شده‌اند. تولید گیلاس نیز مهم است؛ گیلاس قرمز پولیایی به ویژه در حومه توری و پوتینیانو رایج است.[۸]

جمعیت‌شناسی

جمعیت تاریخی
سالجمعیت±%
۱۹۵۱۹۲۸٬۳۶۶—    
۱۹۶۱۹۸۱٬۵۰۷۵٫۷٪+
۱۹۷۱۱٬۰۶۰٬۰۳۷۸٪+
۱۹۸۱۱٬۱۵۴٬۵۳۵۸٫۹٪+
۱۹۹۱۱٬۲۰۲٬۷۰۴۴٫۲٪+
۲۰۰۱۱٬۲۱۸٬۰۳۸۱٫۳٪+
۲۰۱۱۱٬۲۴۷٬۳۰۳۲٫۴٪+
۲۰۲۱۱٬۲۲۶٬۷۸۴۱٫۶٪−

جستارهای وابسته

یادداشت‌ها

  1. ↑ sindaco metropolitano
  2. ↑ consiglio metropolitano

منابع

  1. ↑ "Monthly Demographic Balance". ISTAT.
  2. ↑ Regions and Cities > Regional Statistics > Regional Economy > Regional Gross Domestic Product (Small regions TL3) بایگانی‌شده در ۲۰۱۹-۰۸-۱۱ توسط Wayback Machine, OECD.Stats. Accessed on 16 November 2018.
  3. ↑ Iaccarino, Luca (2011). Puglia e Basilicata (به ایتالیایی). EDT srl. p. 27. ISBN 978-88-6040-798-6.
  4. ↑ Hardy, Paula; Hole, Abigail; Pozzan, Olivia (2008). Basilicata. Lonely Planet. p. 54. ISBN 978-1-74179-089-4.
  5. ↑ Christoph, Jacqueline (2 May 2014). DuMont Reise-Handbuch Reiseführer Süditalien. DuMont Reiseverlag. p. 333. ISBN 978-3-7701-7750-9.
  6. ↑ "Statistiche". Upinet.it. Archived from the original on 7 August 2007. Retrieved 28 September 2014.
  7. ↑ Lago, Enrico Dal (2005). Agrarian Elites: American Slaveholders and Southern Italian Landowners, 1815-1861. LSU Press. p. 202. ISBN 978-0-8071-3087-2.
  8. ↑ Rivista di frutticoltura e di ortofloricoltura (به ایتالیایی). Grupo Giornalistico Edagricole. 1997. p. 20.

پیوند به بیرون

This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.