کلیسای صومعه شایرن

کلیسای صومعه شایرن
کلیسای عروج مریم مقدس و سنت کاستولوس
آلمانی: Klosterkirche Mariä Himmelfahrt und St. Kastulus
نمای کلیسای صومعه شایرن
کلیسای صومعه شایرن در بایرن واقع شده
کلیسای صومعه شایرن
موقعیت در ایالت بایرن، آلمان
کلیسای صومعه شایرن در آلمان واقع شده
کلیسای صومعه شایرن
کلیسای صومعه شایرن (آلمان)
۴۸°۳۰′۱۰″ شمالی ۱۱°۲۷′۲۵″ شرقی / ۴۸٫۵۰۲۷۸°شمالی ۱۱٫۴۵۶۹۴°شرقی / 48.50278; 11.45694
موقعیتشایرن، بایرن
کشورآلمان
مذهبکاتولیک رومی
وبگاهوبگاه رسمی
تاریخچه
تأسیس۱۰۷۷ میلادی (تأسیس اولیه)، ۱۱۱۹ میلادی (انتقال به شایرن)
موسسگرافین هاتسیگا فون شایرن (خاندان ویتلسباخ)
اهدامریم مقدس و سنت کاستولوس
معماری
وضعیتفعال
وضعیت کاربردیکلیسای صومعه و محله
ثبت تاریخیبنای میراث فرهنگی ملی آلمان (Baudenkmal)
معمارنامشخص (تکامل تدریجی در قرون مختلف)
نوع معماریبازیلیکا سه‌شبستانه
معماری مذهبیرمانسک با عناصر گوتیک، رنوکوکو و نئورمانسک
سال ساختقرن ۱۲ تا ۱۵ (بازسازی‌های بعدی: ۱۷۶۸–۱۷۷۰، ۱۸۷۶–۱۸۷۸)
مشخصات
طولحدود ۶۵ متر
عرضحدود ۲۵ متر
ارتفاعحدود ۶۰ متر (برج‌ها)
مصالح ساختمانیسنگ آهک و آجر
زنگ‌ها۱۴ ناقوس برنزی (بزرگ‌ترین ناقوس بایرن)
موقعیت جغرافیایی
اسقف‌نشیناسقف‌نشین مونیخ و فرایزینگ
روحانی
اسقفراینهارد مارکس
غیر روحانی
ارگانیستدارد

کلیسای صومعه شایرن (به آلمانی: Klosterkirche Scheyern) با نام رسمی کلیسای عروج مریم مقدس و سنت کاستولوس (به آلمانی: Mariä Himmelfahrt und St. Kastulus) یک بازیلیکا و کلیسای صومعه بندیکتین‌ها در شایرن، ایالت بایرن، جنوب آلمان است. این کلیسا که بخشی از صومعه شایرن (Kloster Scheyern) محسوب می‌شود، یکی از قدیمی‌ترین و مهم‌ترین کلیساهای خاندان ویتلسباخ است و تا سال ۱۲۵۳ به عنوان آرامگاه این خاندان خدمت می‌کرد.[۱] این کلیسا در سال ۱۹۸۰ توسط پاپ ژان پل دوم به مقام بازیلیکای کوچک (Basilica minor) ارتقا یافت.[۲]

تاریخچه

خاستگاه صومعه شایرن به سال ۱۰۷۷ میلادی بازمی‌گردد، زمانی که گرافین هاتسیگا فون شایرن (همسر اتو دوم، کنت شایرن) یک منطقه جنگلی در نزدیکی بایریش‌تسل را برای تأسیس یک خلوتگاه مذهبی اهدا کرد.[۳] این خلوتگاه که توسط راهبان صومعه هیرساو در جنگل سیاه اداره می‌شد، ابتدا به فیش‌باخ‌آئو و سپس در حدود سال ۱۱۰۵ به پترسبرگ در نزدیکی داخاو منتقل شد.[۴] در سال ۱۱۱۹، اتو پنجم فون شایرن (که از آن پس خود را کنت فون ویتلسباخ می‌نامید) تصمیم گرفت قلعه خانوادگی خود در شایرن را که آن را ترک کرده بود، به یک صومعه بندیکتین تبدیل کند.[۵] راهبان از پترسبرگ به شایرن نقل مکان کردند و این مکان به عنوان صومعه خانگی و آرامگاه خاندان ویتلسباخ تا سال ۱۲۵۳ مورد استفاده قرار گرفت.[۶]

کلیسای صومعه در سال ۱۱۲۷ یا ۱۱۲۸ تقدیس شد، اما در آتش‌سوزی‌های سال‌های ۱۱۷۱ و ۱۱۸۳ به طور کامل ویران گردید.[۵] بلافاصله پس از آن، ساخت کلیسای جدیدی آغاز شد که در سال ۱۲۱۵ تقدیس شد و هسته اصلی کلیسای امروزی را تشکیل می‌دهد.[۷] این کلیسای رمانسک سه‌شبستانه، فاقد تالار عرضی و سرداب بود و در انتهای شرقی خود سه محراب‌گاه داشت. در سده‌های بعد، کلیسا دستخوش تغییرات متعددی شد: در سده پانزدهم برج رمانسک بلندتر شد و یک اتاق قبّه دوطبقه به آن افزوده گردید.[۷] بین سال‌های ۱۷۶۸ تا ۱۷۷۰، کلیسا به سبک اواخر روکوکو بازسازی شد: تالار میانی ۷ متر به سمت غرب یافت، پنجره‌ها به شکل گلابی‌مانند بزرگ‌تر شدند، و نمازخانه‌های شمالی به یک تالار جانبی واحد تبدیل شدند.[۵] با این حال، بین سال‌های ۱۸۷۶ تا ۱۸۷۸، تحت تأثیر جنبش «معماری نئورمانسک»، بیشتر عناصر باروک و روکوکو حذف شدند و کلیسا ظاهری نئورمانسک به خود گرفت. گچ‌بری‌ها تراشیده شدند و نقاشی‌های دیواری روکوکو با نقاشی‌هایی به سبک ناصری‌ها (Nazarener) جایگزین شدند.[۵]

معماری و هنر

کلیسای صومعه شایرن یک بازیلیکا سه‌شبستانه بدون تالار عرضی است. سقف تالار میانی با طاق بشکه‌ای (Tonnengewölbe) پوشیده شده است.[۵] گروه سرایندگان سه‌ضلعی در شرق قرار دارد و تمام عرض آن توسط محراب اصلی اشغال شده است.

نقاشی‌های دیواری

نقاشی‌های دیواری تالار میانی در سال‌های ۱۹۲۳-۱۹۲۴ توسط اتو همرله (Otto Hämmerle) اجرا شده است. این نقاشی‌ها صحنه‌هایی از عروج و تاج‌گذاری مریم مقدس، تمجید از سنت بندیکت، و یافتن و تعالی صلیب مقدس را به تصویر می‌کشند.[۵] در زیر ایوان ارگ، قطعاتی از نقاشی‌های دیواری اصلی از سال ۱۷۷۰ اثر یوهان گئورگ دیفن‌برونر حفظ شده است[۷].

گچ‌بری‌ها

تزئینات گچ‌بری (Stuck) کلیسا در سال ۱۷۶۸ توسط ایگناتس فینشت‌روالدر از وس‌وبرون خلق شده است. این گچ‌بری‌ها به سبک روکوکو و با نقوش گیاهی و فرشته‌ها تزئین شده‌اند.[۷]

کلیسای کوچک صلیب مقدس

در بخش جنوب شرقی صومعه، کلیسای کوچک صلیب مقدس قرار دارد که در آن یادگار معروف «صلیب شایرن» نگهداری می‌شود. این یادگار که شامل تکّه‌ای از صلیب مسیح است، در قرن دوازدهم توسط کنراد سوم فون داخاو به صومعه اهدا شد.[۸] نقاشی‌های دیواری این کلیسای کوچک در سال ۱۷۳۸ توسط مِلشیور بوخنر (Melchior Buchner) خلق شده و برکت ناشی از صلیب مسیح را به تصویر می‌کشد.[۷]

کلیسای کوچک شاهان

این کلیسای کوچک در شرق راهروی سرپوشیده قرار دارد و به عنوان قدیمی‌ترین بخش صومعه، یادآور قلعه اصلی خاندان ویتلسباخ است. در این مکان، مجسمه‌های نیم‌تنه بنیانگذاران صومعه، گرافین هاتسیگا و همسرش اتو دوم، از حدود سال ۱۶۲۵ نصب شده است[۹].

ارگ

ارگ اصلی کلیسا در سال ۱۹۰۷ توسط هاینریش کولن ساخته شد. ارگ فعلی در سال ۱۹۷۹ توسط گئورگ یان از رگنسبورگ (Thomas Jann Orgelbau) ساخته شده است. این ارگ دارای ۲۵۲۶ لوله، ۳۹ ثبت، یک میز نواختن مستقل و سیستم‌های تراکتر مکانیکی و الکتروپنوماتیک است.[۱۰] در فوریه ۲۰۲۰، این ارگ توسط شرکت ماتیس ارگ‌باو تمیز، بازآواسازی و بازبینی فنی شد.

ناقوس‌ها

برج کلیسا تا سال ۲۰۰۹ دارای پنج ناقوس فولادی از سال ۱۹۴۷ بود که به دلیل کیفیت نامناسب صدا و مشکلات فنی، تصمیم به تعویض کامل آن‌ها گرفته شد.[۱۱] در سال ۲۰۰۹، یک مجموعه ۱۴ ناقوس برنزی توسط رودولف پرنر از پاساو ساخته شد. ناقوس بزرگ «مسیح نجات‌دهنده» با وزن ۱۰٬۱۰۰ کیلوگرم و صدای e°، بزرگ‌ترین ناقوس بایرن و یکی از بزرگ‌ترین و عمیق‌ترین ناقوس‌های آلمان است[۱۱].

نگارخانه

جستارهای وابسته

یادداشت‌ها

منابع

  1. ↑ Dehio, Georg (2002). Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler. Bayern IV: München und Oberbayern. München: Deutscher Kunstverlag. p. 1073. ISBN 3-422-03010-7.
  2. ↑ "Basilica minor". Kloster Scheyern. Retrieved 2026-04-12.
  3. ↑ "Kloster & Geschichte". Kloster Scheyern. Retrieved 2026-04-12.
  4. ↑ Drexler-Herold, Jolanda (1992). Denkmäler in Bayern. Landkreis Pfaffenhofen a. d. Ilm. München: Karl M. Lipp Verlag. p. 258. ISBN 3-87490-570-5.
  5. 1 2 3 4 5 6 Dehio, Georg (2002). Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler. Bayern IV: München und Oberbayern. München: Deutscher Kunstverlag. p. 1074. ISBN 3-422-03010-7.
  6. ↑ Drexler-Herold, Jolanda (1992). Denkmäler in Bayern. Landkreis Pfaffenhofen a. d. Ilm. München: Karl M. Lipp Verlag. p. 259. ISBN 3-87490-570-5.
  7. 1 2 3 4 5 Drexler-Herold, Jolanda (1992). Denkmäler in Bayern. Landkreis Pfaffenhofen a. d. Ilm. München: Karl M. Lipp Verlag. p. 260. ISBN 3-87490-570-5.
  8. ↑ "Hl. Kreuzkapelle". Kloster Scheyern. Retrieved 2026-04-12.
  9. ↑ Dehio, Georg (2002). Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler. Bayern IV: München und Oberbayern. München: Deutscher Kunstverlag. p. 1075. ISBN 3-422-03010-7.
  10. ↑ "Orgel". Kloster Scheyern. Retrieved 2026-04-12.
  11. 1 2 "Glocken". Kloster Scheyern. Retrieved 2026-04-12.
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.