گردوی گرمسیری (گونه)
| پیکان | |
|---|---|
 | |
| رده‌بندی علمی | |
| فرمانرو: | |
| شاخه: | |
| رده: | |
| راسته: | |
| تیره: | گردوسانان |
| سرده: | |
| مترادف | |
| |
گردوی آمریکایی ((نام علمی: Carya illinoinensis)) که گردوی گرمسیری و پکان (pecan) هم نامیده شده،[۱] گونه‌ای از درختان گردوی آمریکایی بومی جنوب ایالات متحده آمریکا و شمال مکزیک در حوزهٔ رود میسیسیپی است.[۲] گردوی آمریکایی گونه‌ای از خانواده گردوییان و سرده هیکوری است. این گونه گردو بومی آمریکای شمالی است و در ایالات متحده و مکزیک می‌روید. ارتفاع درخت آن به ۳۶ متر می‌رسد. پوست درخت آن تیره و شیاردار است. مغز آن بیضی شکل و دارای پوسته نازکی می‌باشد و دارای مقدار زیادی چربی است.
این درخت که در اصل بومی جنوب مرکزی ایالات متحده است،[۳] عمدتاً برای دانه‌اش در ایالت‌های جورجیا،[۴] نیومکزیکو،[۵] تگزاس،[۶] لوئیزیانا[۷] و در مکزیک کشت می‌شود. دانهٔ آن یک مغز خوراکی است که به‌صورت میان‌وعده و در دستورهای غذایی گوناگون مانند شیرینی پرالین و پای گردوی آمریکایی استفاده می‌شود. گردوی آمریکایی خشکبار نماد ایالت‌های آلاباما، آرکانزاس، کالیفرنیا، تگزاس و لوئیزیانا است و همچنین درخت نماد ایالت تگزاس به‌شمار می‌رود.
نام
واژهٔ «pecan» از زبان‌های آلگونکوی گرفته شده است که به انواع گردوهای آمریکایی و گردوها اشاره دارد.[۸] تلفظ‌های متعددی از آن وجود دارد که برخی منطقه‌ای و برخی دیگر غیرمنطقه‌ای هستند.[۹] در ایالات متحده دربارهٔ تلفظ «صحیح» آن، حتی در سطح منطقه‌ای توافق کمی وجود دارد.[۱۰]
در سال ۱۹۲۷، انجمن ملی پرورش‌دهندگان گردوی آمریکایی ضمن رسمی و صحیح اعلام کردن یکی از تلفظ‌ها، تلفظ‌های مختلف را به رسمیت شناخت.
توصیف
درخت گردوی آمریکایی، درختی بزرگ و برگ‌ریز است که ارتفاع آن به ۲۰ تا ۴۰ متر می‌رسد و به نادرست تا ۴۴ متر نیز رشد می‌کند.[۱۱] این درخت معمولاً گستردگی شاخ‌وبرگی بین ۱۲ تا ۲۳ متر دارد و قطر تنهٔ آن تا ۲ متر می‌رسد. یک نهال ۱۰ ساله که در شرایط بهینه رشد کرده باشد، حدود ۵ متر ارتفاع خواهد داشت. برگ‌ها متناوب، به طول ۳۰ تا ۴۵ سانتی‌متر و شانه‌ای با ۹ تا ۱۷ برگچه هستند که هر برگچه ۵ تا ۱۲ سانتی‌متر طول و ۲ تا ۶ سانتی‌متر عرض دارد.[۱۱]
میوهٔ گردوی آمریکایی مانند میوهٔ سایر اعضای سردهٔ گردوی آمریکایی، یک مغز واقعی نیست، بلکه از نظر فنی یک شفت است؛ میوه‌ای با یک هسته که توسط پوسته احاطه شده است. پوسته‌ها از بافت برون‌بر گل تولید می‌شوند، در حالی که بخش موسوم به مغز از درون‌بر توسعه یافته و حاوی دانه است. خود پوسته دارای رنگ سبز-طلایی مایل به برنجی، با شکل بیضی تا مستطیلی، به طول ۲٫۶ تا ۶ سانتی‌متر و عرض ۱٫۵ تا ۳ سانتی‌متر است. پوستهٔ خارجی ۳ تا ۴ میلی‌متر ضخامت دارد، ابتدا سبز است و در هنگام رسیدن قهوه‌ای می‌شود؛ در این زمان به چهار بخش تقسیم می‌شود تا دانهٔ دارای پوستهٔ نازک را آزاد کند.[۱۱][۱۲][۱۳][۱۴]
پراکندگی و زیستگاه
درختان گردوی آمریکایی بومی جنوب مرکزی ایالات متحده هستند، اما به دلیل کشت گسترده پراکنده شده‌اند.[۳]
این گونه در زمین‌های پست، جنگل‌های حومهٔ شهر، مناطق دست‌خورده و در امتداد حاشیهٔ جنگل‌ها یافت می‌شود؛ معمولاً در نزدیکی مناطقی که درختان کشت‌شده قرار دارند طبیعی‌سازی می‌شود.[۳] این درخت در خاک‌هایی رشد می‌کند که در معرض سیلاب‌های مکرر نیستند و خاک‌های مرطوب، با زهکشی مناسب و غنی را ترجیح می‌دهد.[۱۵]
آرایه‌شناسی
این گیاه عضوی از تیرهٔ گردوئیان است. گردوئیان در سراسر جهان با هفت تا ده سردهٔ زنده و بیش از ۶۰ گونه نمایندگی می‌شوند. بیشتر این گونه‌ها در نیمکرهٔ شمالی دنیای جدید متمرکز شده‌اند، اما برخی را می‌توان در هر قاره‌ای به جز جنوبگان یافت.
تبارزایی
نخستین نمونه‌های سنگواره‌ای گردوئیان در طول دورهٔ کرتاسه ظاهر شدند. تمایز بین زیرتیره‌های انگل‌هاردیا و گردوئیان در طول پالئوژن پسین، حدود ۶۴ میلیون سال پیش رخ داد. نمونه‌های زندهٔ انگل‌هاردیا عموماً استوایی و همیشه سبز هستند، در حالی که نمونه‌های گردوئیان برگ‌ریز بوده و در مناطق معتدل‌تر یافت می‌شوند.
دومین گام بزرگ در توسعهٔ گردوی آمریکایی، تغییر از میوه‌های پراکنده شونده توسط باد به پراکندگی توسط جانوران بود. این راهبرد پراکنش با ایجاد یک پوسته در اطراف میوه و تغییر شدید در غلظت نسبی اسیدهای چرب همزمان شد. نسبت اسید اولئیک به اسید لینولئیک بین دانه‌های پراکنده شده توسط باد و جانوران معکوس است.[۱۶][۱۷] تمایز بیشتر از سایر گونه‌های گردوئیان حدود ۴۴ میلیون سال پیش در طول دورهٔ ائوسن رخ داد. میوه‌های سردهٔ گردوی آمریکایی تنها در تشکیل پوستهٔ میوه با میوه‌های سردهٔ گردو متفاوت است. پوسته‌های گردو از برگه، برگچه‌ها و کاسبرگ‌ها یا تنها کاسبرگ‌ها توسعه می‌یابند. پوسته‌های گردوی آمریکایی تنها از برگه و برگچه‌ها توسعه می‌یابند.[۱۷]
اهلی‌سازی و کشت
گردوی آمریکایی یکی از اهلی‌شده‌ترین محصولات عمدهٔ کشاورزی در زمان‌های اخیر است. اگرچه گردوی آمریکایی وحشی در میان بومیان و استعمارگران آمریکایی به عنوان یک خوراکی لذیذ شناخته شده بود، اما رشد تجاری آن در ایالات متحده تا دههٔ ۱۸۸۰ آغاز نشد.[۱۸] تا سال ۲۰۱۴، ایالات متحده سالانه ۱۱۹٫۸ میلیون کیلوگرم محصول تولید می‌کرد که ۷۵٪ از کل محصول در ایالت‌های جورجیا، نیومکزیکو و تگزاس تولید می‌شد.[۵] آنها را می‌توان در مناطق سخت‌زیستی وزارت کشاورزی ایالات متحده از حدود ۵ تا ۹ کشت کرد و در مناطقی که تابستان‌های طولانی، گرم و مرطوب دارند بهترین رشد را دارند. برداشت مغز برای پرورش‌دهندگان معمولاً حدود اواسط اکتبر است.
این درخت نیاز به هرس کمی دارد زیرا به‌طور طبیعی تاج چترمانند ایجاد می‌کند؛ تنها هرس لازم، برداشتن شاخه‌های بیمار، شکسته یا مرده است.[۱۵]
در سال ۲۰۱۷، در خارج از ایالات متحده، مکزیک تقریباً نیمی از کل جهان را تولید کرد که حجم آن مشابه ایالات متحده بود و با هم ۹۳٪ از تولید جهانی را تشکیل می‌دادند.[۱۹] تا سال ۲۰۲۴، آفریقای جنوبی سومین تولیدکنندهٔ بزرگ است که بیشتر به چین صادر می‌کند.[۲۰][۲۱] درختان گردوی آمریکایی در طول فصل رشد به مقادیر زیادی آب نیاز دارند و بیشتر باغ‌ها در این منطقه از آبیاری غرقابی برای بهینه‌سازی مصرف آب و تولید محصول استفاده می‌کنند.[۲۲] به‌طور کلی، دو یا چند درخت از رقم‌های مختلف باید وجود داشته باشند تا یکدیگر را گرده‌افشانی کنند.[۲۳]
انتخاب رقم‌ها بر اساس شاخص باردهی متناوب و دورهٔ گرده‌افشانی آنها می‌تواند یک فرایند پیچیده باشد.[۲۳] پرورش‌دهندگان تجاری بیشتر نگران این شاخص هستند که احتمال باردهی یک رقم در سال‌های متناوب را توصیف می‌کند. دورهٔ گرده‌افشانی، تمام رقم‌ها را به دو خانواده تقسیم می‌کند: آن‌هایی که گرده را قبل از پذیرش گرده آزاد می‌کنند (نرپش) و آن‌هایی که گرده را پس از پذیرش گرده آزاد می‌کنند (ماده‌پش).[۲۴] منابع ایالتی ارقام پیشنهادی را برای مناطق خاص ارائه می‌دهند.[۲۵][۲۶]
گردوهای آمریکایی بومی مکزیک با مناطق ۹ تا ۱۱ سازگار هستند.[۲۷] کار اصلاح نژادی کمی روی این جمعیت‌ها انجام شده است. برخی از پایه‌های بومی انتخاب شده‌اند که برای کشت در مکزیک توصیه می‌شوند.[۲۸][۲۹] ارقام اصلاح‌شدهٔ پیشنهادی برای کشت در مکزیک، ارقام توسعه‌یافته توسط وزارت کشاورزی ایالات متحده هستند.
برنامه‌های اصلاح و انتخاب
اصلاح و انتخاب فعال توسط سازمان تحقیقات کشاورزی وزارت کشاورزی ایالات متحده با مراکزی در براون‌وود و کالج استیشن تگزاس انجام می‌شود.[۶] دانشگاه جورجیا دارای یک برنامهٔ اصلاحی در پردیس تیفتون است که روی انتخاب ارقام سازگار با شرایط رشد نیمه‌گرمسیری جنوب شرقی ایالات متحده کار می‌کند.[۴]
اگرچه کار انتخاب از اواخر سدهٔ نوزدهم انجام شده است، اما بیشتر سطح زیر کشت گردوی آمریکایی امروز از ارقام قدیمی‌تر است. ارقامی مانند استیوارت و الیوت به دلیل مقاومت در برابر لکه‌سیاهی گردوی آمریکایی محبوبیت پیدا کرده‌اند.[۳۰] چرخهٔ طولانی رشد این درختان و ملاحظات مالی باعث می‌شود که انواع جدید قبل از کشت گسترده تحت بررسی دقیق قرار گیرند. برنامه‌های انتخاب در سطح ایالتی ادامه دارد و ایالت‌های آلاباما، آرکانزاس، فلوریدا، جورجیا، کانزاس، میزوری و نیومکزیکو دارای کشت‌های آزمایشی هستند.
انواعی که از ایالت‌های جنوبی تا برخی مناطق آیووا و حتی جنوب کانادا سازگار شده‌اند در نهالستان‌ها موجود هستند. پتانسیل تولید در صورت کشت در شمال تنسی به میزان قابل توجهی کاهش می‌یابد. بیشتر تلاش‌های اصلاحی برای ارقام سازگار با شمال در مقیاس بزرگی نبوده است. انواعی که در منطقهٔ ۶ و شمال‌تر سازگار هستند، تقریباً همگی انتخاب‌هایی از پایه‌های وحشی هستند.
جدول تغذیه
 | |
| ارزش غذایی در هر ۱۰۰ گرم | |
|---|---|
| انرژی | ۲٬۸۸۹ کیلوژول (۶۹۰ کیلوکالری) |
۱۳٫۸۶ | |
| نشاسته | ۰٫۴۶ |
| قند | ۳٫۹۷ |
| فیبر خوراکی | ۹٫۶ |
۷۱٫۹۷ | |
| اشباع | ۶٫۱۸ |
| چربی تک‌سیرنشده | ۴۰٫۸۰۱ |
| چربی غیراشباع چندگانه | ۲۱٫۶۱۴ ۰٫۹۸۶ گرم ۲۰٫۶۳۰ گرم |
۹٫۱۷ | |
| ویتامین‌ها | درصد ارزش روزانه |
| برابر ویتامین آ | ۰٪ ۲۹ میکروگرم۱۷ میکروگرم |
| ویتامین آ | ۵۶ یکای بین‌المللی |
| ویتامین (B۱) | ۵۷٪ ۰٫۶۶ میلی‌گرم |
| (B۲) | ۱۱٪ ۰٫۱۳ میلی‌گرم |
| نیاسین (B۳) | ۸٪ ۱٫۱۶۷ میلی‌گرم |
| پانتوتنیک اسید (B۵) | ۱۷٪ ۰٫۸۶۳ میلی‌گرم |
| ویتامین ب۶ | ۱۶٪ ۰٫۲۱ میلی‌گرم |
| فولیک (B۹) | ۶٪ ۲۲ میکروگرم |
| ویتامین ث | ۱٪ ۱٫۱ میلی‌گرم |
| ویتامین دی | ۰٪ ۰ میکروگرم |
| ویتامین ئی | ۹٪ ۱٫۴ میلی‌گرم |
| ویتامین کا | ۳٪ ۳٫۵ میکروگرم |
| مواد معدنی | مقدار درصد ارزش روزانه |
| کلسیم | ۷٪ ۷۰ میلی‌گرم |
| آهن | ۱۹٪ ۲٫۵۳ میلی‌گرم |
| منیزیم | ۳۴٪ ۱۲۱ میلی‌گرم |
| منگنز | ۲۱۴٪ ۴٫۵ میلی‌گرم |
| فسفر | ۴۰٪ ۲۷۷ میلی‌گرم |
| پتاسیم | ۹٪ ۴۱۰ میلی‌گرم |
| سدیم | ۰٪ ۰ میلی‌گرم |
| روی | ۴۸٪ ۴٫۵۳ میلی‌گرم |
| دیگر اجزاء | اندازه |
| آب | ۳٫۵۲ |
| |
| †درصدهای تقریبیٔ پیش‌نهاده برای افراد بزرگسال، از روی مرجع مصرف رژیم غذایی هستند. منبع: کانون دادهٔ غذای وزارت کشاورزی آمریکا | |
بیماری‌ها، آفات و اختلالات
گردوی آمریکایی مستعد بیماری‌ها، آفات و اختلالات فیزیولوژیکی گوناگونی است که می‌توانند رشد درخت و تولید میوه را محدود کنند. این موارد از آفت آفت‌زدگی لکه‌سیاهی تا کرم پوسته گردو و زوال پوسته را شامل می‌شود.
گردوی آمریکایی، به‌ویژه در شرایط مرطوب، مستعد ابتلا به عفونت‌های باکتریایی و قارچی مانند لکه‌سیاهی گردوی آمریکایی است. لکه‌سیاهی مخرب‌ترین بیماری است که درختان گردوی آمریکاییِ سم‌پاشی‌نشده با قارچ‌کش‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد. توصیه‌ها برای مواد سم‌پاشی پیشگیرانه و برنامه‌های زمانی در منابع ایالتی در دسترس است.
حشرات مختلفی از برگ‌ها، ساقه‌ها و مغزهای در حال رشد تغذیه می‌کنند. این حشرات شامل سوسک‌های آمبروزیا، شاخه‌زن‌ها، میوه‌خوار گردوی آمریکایی، کرم پوسته گردو، شپشک‌نما، سرخرطومی و چند گونه شته هستند.
در جنوب شرقی ایالات متحده، کمبود نیکل در این درخت، در درختانی که با اوره کوددهی شده‌اند، اختلالی به نام «گوش‌موشی» ایجاد می‌کند.[۳۱] به همین ترتیب، کمبود روی باعث روزت شدن برگ‌ها می‌شود. این مشکل را می‌توان با سم‌پاشی شاخ‌وبرگ با سولفات روی هر ۲ تا ۴ هفته یک بار در بهار و اوایل تابستان جبران کرد.[۱۵] اختلالات مختلف دیگری نیز ثبت شده است، از جمله بیماری شانکر و مجموعهٔ زوال پوسته.
کاربردها
دانه‌های گردوی آمریکایی خوراکی هستند و طعمی غنی و کره‌ای دارند. آنها را می‌توان به صورت تازه یا برشته مصرف کرد، یا در آشپزی به کار برد،[۳۲] به‌ویژه در شیرینی‌ها و دسرها، مانند پای گردوی آمریکایی که یک غذای سنتی جنوب ایالات متحده است. کره گردوی آمریکایی نیز یک طعم رایج در بیسکویت‌ها، کیک‌ها و بستنی‌ها است. گردوی آمریکایی یکی از اجزای اصلی در شیرینی پرالین آمریکایی به‌شمار می‌رود.[۳۳] سایر کاربردهای آشپزی با گردوی آمریکایی شامل روغن گردوی آمریکایی و کره گردوی آمریکایی است.
چوب گردوی آمریکایی در ساخت مبلمان و کف‌پوش‌های چوبی،[۳۴] و همچنین طعم‌دهی به سوخت برای دودی کردن گوشت‌ها استفاده می‌شود و به غذاهای کباب‌شده طعمی شیرین و مغزدار می‌دهد که قوی‌تر از چوب بسیاری از درختان میوه است.[۳۵]
ارزش غذایی
| ارزش غذایی در هر ۱۰۰ گرم | |
|---|---|
| انرژی | ۲٬۸۸۹ کیلوژول (۶۹۰ کیلوکالری) |
۱۳٫۸۶ | |
| نشاسته | ۰٫۴۶ |
| قند | ۳٫۹۷ |
| فیبر خوراکی | ۹٫۶ |
۷۱٫۹۷ | |
| اشباع | ۶٫۱۸ |
| چربی تک‌سیرنشده | ۴۰٫۸۰۱ |
| چربی غیراشباع چندگانه | ۲۱٫۶۱۴ ۰٫۹۸۶ g ۲۰٫۶۳۰ g |
۹٫۱۷ | |
| ویتامین‌ها | درصد ارزش روزانه |
| برابر ویتامین آ | ۰٪ ۲۹ میکروگرم۱۷ میکروگرم |
| ویتامین آ | ۵۶ یکای بین‌المللی |
| ویتامین (B۱) | ۵۷٪ ۰٫۶۶ میلی‌گرم |
| (B۲) | ۱۱٪ ۰٫۱۳ میلی‌گرم |
| نیاسین (B۳) | ۸٪ ۱٫۱۶۷ میلی‌گرم |
| پانتوتنیک اسید (B۵) | ۱۷٪ ۰٫۸۶۳ میلی‌گرم |
| ویتامین ب۶ | ۱۶٪ ۰٫۲۱ میلی‌گرم |
| فولیک (B۹) | ۶٪ ۲۲ میکروگرم |
| ویتامین ث | ۱٪ ۱٫۱ میلی‌گرم |
| ویتامین دی | ۰٪ ۰ میکروگرم |
| ویتامین ئی | ۹٪ ۱٫۴ میلی‌گرم |
| ویتامین کا | ۳٪ ۳٫۵ میکروگرم |
| مواد معدنی | مقدار درصد ارزش روزانه |
| کلسیم | ۷٪ ۷۰ میلی‌گرم |
| آهن | ۱۹٪ ۲٫۵۳ میلی‌گرم |
| منیزیم | ۳۴٪ ۱۲۱ میلی‌گرم |
| منگنز | ۲۱۴٪ ۴٫۵ میلی‌گرم |
| فسفر | ۴۰٪ ۲۷۷ میلی‌گرم |
| پتاسیم | ۹٪ ۴۱۰ میلی‌گرم |
| سدیم | ۰٪ ۰ میلی‌گرم |
| روی | ۴۸٪ ۴٫۵۳ میلی‌گرم |
| دیگر اجزاء | اندازه |
| آب | ۳٫۵۲ |
| |
| †درصدهای تقریبیٔ پیش‌نهاده برای افراد بزرگسال، از روی مرجع مصرف رژیم غذایی هستند. منبع: کانون دادهٔ غذای وزارت کشاورزی آمریکا | |
مغز گردوی آمریکایی شامل ۴٪ آب، ۷۲٪ چربی، ۹٪ پروتئین و ۱۴٪ کربوهیدرات است. در یک مقدار مرجع ۱۰۰ گرمی، گردوی آمریکایی ۶۹۰ کالری، ۱۰ گرم فیبر غذایی تأمین می‌کند و منبعی غنی (۲۰٪ یا بیشتر از نیاز روزانه) از منگنز (۱۹۶٪ نیاز روزانه)، منیزیم (۲۹٪ نیاز روزانه)، فسفر (۲۲٪ نیاز روزانه)، روی (۴۱٪ نیاز روزانه) و تیامین (۵۵٪ نیاز روزانه) است. گردوی آمریکایی منبع متوسطی (۱۰ تا ۱۹٪ نیاز روزانه) از آهن، پتاسیم و چند ویتامین گروه ب است. محتوای چربی گردوی آمریکایی عمدتاً از اسید اولئیک (۵۷٪ از کل چربی) و اسید لینولئیک (۲۹٪ از کل چربی) تشکیل شده است.
تاریخچه
پیش از استقرار اروپایی‌ها، گردوی آمریکایی به‌طور گسترده توسط بومیان آمریکا مصرف و مبادله می‌شد. به عنوان یک علوفهٔ وحشی، میوهٔ فصل رشد قبلی معمولاً روی زمین همچنان خوراکی باقی می‌ماند. قبایل بومی آمریکا میوه را جمع‌آوری می‌کردند تا آردی تهیه کنند که به عنوان جایگزین گوشت استفاده می‌شد و نوشیدنی شیری‌رنگی موسوم به «پو-کوهیکورا» می‌ساختند؛ همچنین از پوست و برگ‌های آن چایی برای بهبود بیماری‌هایی مانند سل تهیه می‌کردند.
گردوی آمریکایی نخستین بار در سدهٔ شانزدهم برای اروپایی‌ها شناخته شد. نخستین اروپاییانی که با گردوی آمریکایی مواجه شدند، کاوشگران اسپانیایی در لوئیزیانا، تگزاس و مکزیک امروزی بودند.[۳۶] این کاوشگران اسپانیایی گردوی آمریکایی را «nuez de la arruga» نامیدند که تقریباً به معنای «گردوی چین‌خورده» ترجمه می‌شود. این کاوشگران اولیه به دلیل آشنایی با سردهٔ گردو، این مغزها را «nogales» و «nueces» نامیدند که واژه‌های اسپانیایی برای «درختان گردو» و «میوهٔ گردو» هستند. آنها به پوستهٔ بسیار نازک و شکل بلوط‌مانند میوه اشاره کردند که نشان می‌دهد منظور آنها گردوی آمریکایی بوده است. اسپانیایی‌ها در سدهٔ شانزدهم گردوی آمریکایی را به اروپا، آسیا و آفریقا بردند.
در سال ۱۷۹۲، ویلیام بارترام در کتاب گیاه‌شناسی خود با نام سفرنامه، از درختی به نام Juglans exalata یاد کرد که برخی از گیاه‌شناسان امروزی بر این باورند که همان درخت گردوی آمریکایی بوده است. با این حال، برخی دیگر آن را نوعی گردوی آمریکایی می‌دانند. درختان گردوی آمریکایی بومی ایالات متحده هستند و نوشته‌های مربوط به این درخت به بنیان‌گذاران این کشور بازمی‌گردد. توماس جفرسون درختان گردوی آمریکایی را در باغ میوهٔ خود در خانه‌اش، مونتیچلو، در ویرجینیا کاشت. جورج واشینگتن در دفترچهٔ یادداشت خود گزارش داد که توماس جفرسون به او گردوی آمریکایی داده است که واشینگتن سپس آنها را در مونت ورنون، خانهٔ خود در ویرجینیا، پرورش داد.
تولید تجاری گردوی آمریکایی کند بود زیرا درختان برای رسیدن و باردهی زمان زیادی نیاز داشتند. برای سرعت بخشیدن به تولید و حفظ بهترین ویژگی‌های درخت، پیوند زدن از درختان بالغ و بارور راهبرد مشخصی بود. با این حال، این کار از نظر فنی دشوار بود. رقم «سنتنیال» نخستین رقمی بود که با موفقیت پیوند زده شد. این کار توسط فردی برده به نام آنتوان در سال ۱۸۴۶ یا ۱۸۴۷ انجام شد که متعلق به ژاک تلفور رومن در کشتزار اوک الی در نزدیکی رود میسیسیپی بود. پیوندک‌ها توسط دکتر ای.ای. کلمب تأمین شده بود که پیش‌تر تلاش‌های ناموفقی برای پیوند آنها داشت.[۳۷]
ژنتیک
گردوی آمریکایی گونه‌ای با ۳۲ کروموزوم است که به راحتی با سایر اعضای ۳۲ کروموزومی سردهٔ کاریه دورگه می‌شود و گزارش شده است که با گونه‌های ۶۴ کروموزومی نیز دورگه‌سازی انجام می‌دهد. بیشتر این دورگه‌ها غیربارور هستند. دورگه‌ها را با نام «هیکان» می‌شناسند تا منشأ دورگه‌ای آنها مشخص شود.[۳۸] تلاش‌های اخیر برای تکمیل ژنوم گردوی آمریکایی نشان داد که دی‌ان‌ای واردشده از سایر گونه‌های این سرده در ارقام تجاری گردوی آمریکایی که امروزه کشت می‌شوند وجود دارد.[۳۹]
در فرهنگ
در سال ۱۹۱۹، سی‌وششمین دورهٔ قانون‌گذاری تگزاس درخت گردوی آمریکایی را به عنوان درخت ایالتی تگزاس انتخاب کرد؛ در سال ۲۰۰۱، گردوی آمریکایی به عنوان خشکبار رسمی سلامتی این ایالت اعلام شد و در سال ۲۰۱۳، پای گردوی آمریکایی به عنوان پای رسمی ایالت تعیین گردید.[۴۰] شهر سان سابا، تگزاس ادعا می‌کند که «پایتخت گردوی آمریکایی جهان» است و محل «درخت مادر» (حدود ۱۸۵۰) است که مبدأ تولید این ایالت از طریق نوادگانش محسوب می‌شود.[۴۱][۴۲]
ایالت آلاباما در سال ۱۹۸۲ گردوی آمریکایی را به عنوان خشکبار رسمی ایالت نام‌گذاری کرد.[۴۳] آرکانزاس در سال ۲۰۰۹ آن را به عنوان خشکبار رسمی پذیرفت.[۴۴] کالیفرنیا در سال ۲۰۱۷ آن را همراه با بادام، پسته و گردو به عنوان یکی از چهار خشکبار رسمی ایالت انتخاب کرد.[۴۵] لوئیزیانا که به شیرینی‌های پرالین خود معروف است، در سال ۲۰۲۳ گردوی آمریکایی را به عنوان خشکبار رسمی ایالت خود تصویب کرد.[۴۶] در سال ۱۹۸۸، اوکلاهاما یک وعدهٔ غذایی رسمی ایالتی را تصویب کرد که شامل پای گردوی آمریکایی بود.[۴۷]
نگارخانه
جوانه
میوه‌های نارس گردوی آمریکایی
باغ‌های گردوی آمریکایی
Carya illinoinensis
گردوی آمریکایی با پوست و پوست‌کنده
دسته‌بندی و جداسازی گردوی آمریکایی در تگزاس
ریشه واژه
واژه پیکان از زبان سرخپوستان «الگانکویان» گرفته شده است به معنی میوهٔ مغزداری که برای شکستنش نیاز به سنگ است!
منابع
- ↑ مظفریان، ولی‌الله (۱۳۷۵). فرهنگ نام‌های گیاهان ایران: لاتینی، انگلیسی، فارسی. تهران: فرهنگ معاصر. ص. =۱۰۳. شابک ۹۶۴-۵۵۴۵-۴۰-۴.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) نگهداری یادکرد:نقطه‌گذاری اضافی (رده) - ↑ "Carya illinoinensis". شبکه اطلاعاتی منابع ژرم‌پلاسم (GRIN). سرویس تحقیقات کشاورزی آمریکا (ARS), وزارت کشاورزی ایالات متحده آمریکا (USDA). Retrieved 2009-10-15.
- 1 2 3 Weakley, A. S. (2015). Flora of the Southern and Mid-Atlantic States. Chapel Hill, NC, University of North Carolina Herbarium.
- 1 2 Conner, Patrick J (2018). "Pecan breeding". College of Agricultural and Environmental Sciences, University of Georgia. Retrieved 5 December 2018.
- 1 2 "Pecans". Agricultural Marketing Resource Center. August 2015. Retrieved 22 September 2017.
- 1 2 "USDA Pecan Breeding Program, National Clonal Germplasm Repository for Pecans and Hickories". Horticulture Dept. Archived from the original on October 15, 2014. Retrieved 6 Dec 2017.
- ↑ "Louisiana Plant ID: Carya illinoinensis (sweet pecan)". دانشگاه ایالتی لوئیزیانا School of Renewable Natural Resources. Retrieved 2025-08-25.
- ↑ "Pecan, n." OED Online. Oxford University Press. March 2016. Archived from the original on December 6, 2018.
French (Mississippi Valley) pacane (1712; 1721 in the source translated in quot. 1761 at sense 1); Illinois pakani (/pakaːni/); cognates in other Algonquian languages are applied to hickory nuts and walnuts. Compare Spanish pacano (1772; 1779 in a Louisiana context).
- ↑ See "Pecan" at Wiktionary.
- ↑ Bert Vaux; Scott Golder (2003). "Dialect Survey Results". Harvard Dialect Survey. Retrieved 2023-01-16.
- 1 2 3 "Carya illinoinensis in Flora of North America @ efloras.org". www.efloras.org. Retrieved 2023-01-16.
- ↑ "Carya illinoinensis, pecan". Oklahoma Biological Survey. Retrieved 2023-01-16.
- ↑ "Carya fruits (hickory nuts)". Vanderbilt University. 2004-08-19. Archived from the original on 2004-08-19. Retrieved 2023-01-16.
- ↑ Collingwood, G. H. , Brush, W. D. , & Butches, D. , eds. (1964). Knowing your trees. 2nd ed. American Forestry Association, Washington, DC.
- 1 2 3 Moore, L. M. (2006). Plant Guide: Pecan Carya illinoinensis. N.R.C.S. United States Department of Agriculture. Baton Rouge, LA.
- ↑ Donald E. Stone; et al. (1969). "New World Juglandaceae. II. Hickory Nut Oils, Phenetic Similarities, and Evolutionary Implications in the Genus Carya". American Journal of Botany. 56 (8). Botanical Society of America: 928–935. doi:10.2307/2440634. JSTOR 2440634.
- 1 2 Manos, Paul; Stone, Donald E. (2001). "Evolution, Phylogeny, and Systematics of Juglandaceae" (PDF). Annals of the Missouri Botanical Garden. 88 (2). Missouri Botanical Garden Press: 231–269. Bibcode:2001AnMBG..88..231M. doi:10.2307/2666226. JSTOR 2666226.
- ↑ "Pecan kernel". Texas A&M University. 2006-08-18. Retrieved 22 September 2017.
- ↑ "2017 World Pecan Production". Pecan Report. 2017. Archived from the original on 22 September 2017. Retrieved 22 September 2017.
- ↑ Brederode, William. "SA emerges as pecan nut haven, now the 3rd largest producer in the world". Business (in American English). Retrieved 2024-12-25.
- ↑ "Industry statistics". SAPPA (in American English). Retrieved 2024-12-25.
- ↑ Deb, S. K. , Shukla, M. K. , Šimůnek, J. , & Mexal, J. G. (2013). Evaluation of Spatial and Temporal Root Water Uptake Patterns of a Flood-Irrigated Pecan Tree Using the HYDRUS (2D/3D) Model. Journal of Irrigation and Drainage Engineering, 139(8), 599–611. https://doi.org/10.1061/(ASCE)IR.1943-4774.0000611
- 1 2 "Pecan Breeding". University of Georgia College of Agricultural and Environmental Sciences. 2017. Retrieved 22 September 2017.
- ↑ Grauke, L. J. "Pecan flowering".
- ↑ Pecan Breeding. "Cultivars - Recommended Cultivar List". pecanbreeding.uga.edu (in English).
- ↑ Stein & Kamas. "Improved Pecans" (PDF). aggie-horticulture.tamu.edu. Archived from the original (PDF) on 24 سپتامبر 2021. Retrieved 11 اوت 2026.
- ↑ carya species. "gov/carya species/illinoinensis ilnatdis". cgru.usda.gov. Archived from the original on June 24, 2017.
- ↑ HORTSCIENCE. "'Norten˜a' Pecan" (PDF). hortsci.ashspublications.org.
- ↑ Infap. "Tecnología de Producción en Nogal Pecanero" (PDF). biblioteca.inifap.gob.mx (in Spanish).
- ↑ Conner, Patrick; Sparks, Darrell. "'Elliott' Pecan" (PDF). Department of Horticulture, University of Georgia. Archived from the original (PDF) on December 7, 2017. Retrieved Dec 6, 2017.
- ↑ Allen V. Barker; D. J. Pilbeam (2007). Handbook of plant nutrition. CRC Press. pp. 399–. ISBN 978-0-8247-5904-9. Retrieved 15 December 2017.
- ↑ Elias, Thomas S.; Dykeman, Peter A. (2009) [1982]. Edible Wild Plants: A North American Field Guide to Over 200 Natural Foods. New York: استرلینگ. p. 240. ISBN 978-1-4027-6715-9. OCLC 244766414.
- ↑ Greg Morago (18 December 2017). "Pecan pralines a sweet tradition (no matter how you say it)". Houston Chronicle. Retrieved 5 December 2018.
- ↑ "Pecan". The Wood Database. 2018. Retrieved 5 December 2018.
- ↑ Noma Nazish (17 April 2018). "Grill Gourmet: The Best Wood And Food Pairings To Try This Season". Forbes. Retrieved 5 December 2018.
- ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب
<ref> غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نامuwyoextension_pecans-historically-deliciousوارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.). - ↑ Grauke, L J. "Pecan cultivars: Centennial". Pecan cultivars. USDA-ARS Pecan Genetics. Archived from the original on 2 دسامبر 2020. Retrieved 6 July 2020.
- ↑ Grauke, L. J. "Pecan, C. illinoenensis". Archived from the original on January 18, 2017.
- ↑ Randall, Jennifer; et al. (5 July 2021). "Four Chromosome Scale Genomes, C. illinoenensis". Nature Communications. 12 (1): 4125. doi:10.1038/s41467-021-24328-w. PMC 8257795. PMID 34226565.
- ↑ Texas State Symbols, Texas State Library and Archives Commission, August 30, 2017, retrieved 2019-05-15
- ↑ "Town website for San Saba, Texas". Town of San Saba Texas.
- ↑ Glentzer, Molly (July 12, 2001), "Pecan territory", Saveur, retrieved 2019-05-15
- ↑ "Official Alabama Nut". Official Symbols and Emblems of Alabama. Alabama Department of Archives and History. February 6, 2014. Archived from the original on 2008-01-10. Retrieved 2019-05-07.
- ↑ Ware, David (March 8, 2018). "Official State Nut". The Encyclopedia of Arkansas History & Culture. The Central Arkansas Library System. Retrieved 2019-05-15.
- ↑ "State Symbols". State History. California Stale Library. Retrieved 2019-05-15.
- ↑ Ryan, Molly (31 July 2023). "The beloved pecan is officially the state nut of Louisiana. Why now?". WWNO (in English). NPR. Retrieved 3 August 2023.
- ↑ Everett, Dianna, State Meal, Oklahoma Historical Society, retrieved 2019-05-15
- آجیل و دانه‌های خوراکی
- آشپزی در جنوب آمریکا
- پیکن
- درختان آرکانزاس
- درختان آلاباما
- درختان آیووا
- درختان اکلاهما
- درختان اوآخاکا
- درختان ایالت میسیسیپی
- درختان ایلینوی
- درختان ایندیانا
- درختان تامائولیپاس
- درختان تگزاس
- درختان تنسی
- درختان جنوب شرق ایالات متحده آمریکا
- درختان جورجیا
- درختان خالیسکو
- درختان کانزاس
- درختان کنتاکی
- درختان کواویلا
- درختان گوآناخوآتو
- درختان لوئیزیانا
- درختان میوه
- درختان نوئوو لئون
- درختان وراکروس
- فرهنگ در جورجیا
- فهرست سرخ IUCN از گونه‌های کمترین نگرانی
- گیاهان توصیفشده در ۱۷۸۷ (میلادی)
- محصولات کشاورزی از خاستگاه ایالات متحده آمریکا
- محصولات کشاورزی از خاستگاه مکزیک
- میوهها
- نمادهای آلاباما
- نمادهای تگزاس
- نمادهای کالیفرنیا