گویش پکن
| گویش پکن | |
|---|---|
| پکنی | |
| 北京話 Běijīnghuà | |
| منطقه | مناطق شهری پکن[۱] |
| کدهای زبان | |
| ایزو ۳–۶۳۹ | – |
| ایزو ۶–۶۳۹ | bjjg |
فهرست لینگوییست | cmn-bej |
| گلاتولوگ | beij1234[۲] |
| زبانشناسی | 79-AAA-bb |
گویش پکن (چینی سادهشده: 北京话، چینی سنتی: 北京話، پینیین: Běijīnghuà) گونهای از چینی ماندارین است که در منطقه شهری پکن در چین رایج است. این گویش پایه واجی چینی معیار است که زبان رسمی چین و تایوان و یکی از چهار زبان رسمی در سنگاپور است. با وجود همانندی بسیار با چینی معیار، این گویش دارای برخی از تفاوتهای «مشخص» با آن است. منجملهٔ این تفاوتها، اضافه شدن «ـر/عِر» به پایانِ تعداد زیادی از واژگان و عبارات در این لهجه میباشد. بطور مثال، واژهٔ «هُوا» (花) در گویش پکن، به شکل «هُوار» (花儿) تلفظ میشود.
منابع
- ↑ Zhou, Yimin (2002). 现代北京话研究. Beijing Normal University Press. p. 202. ISBN 7-303-06225-4.
- ↑ Nordhoff, Sebastian; Hammarström, Harald; Forkel, Robert; Haspelmath, Martin, eds. (2013). "Beijing Mandarin". Glottolog 2.2. Leipzig: Max Planck Institute for Evolutionary Anthropology.
{{cite book}}: Invalid|display-editors=4(help)
- مشارکتکنندگان ویکیپدیا. «Beijing dialect». در دانشنامهٔ ویکیپدیای انگلیسی، بازبینیشده در ۷ اوت ۲۰۲۰.
| گروههای اصلی |
| ||||||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| گونههای معیار |
| ||||||||||||||||||||||||
| واجشناسی |
| ||||||||||||||||||||||||
| دستور |
| ||||||||||||||||||||||||
| عبارت تنظیم |
| ||||||||||||||||||||||||
| روش ورودی |
| ||||||||||||||||||||||||
| تاریخ |
| ||||||||||||||||||||||||
| گونههای ادبی |
| ||||||||||||||||||||||||
| خطها |
| ||||||||||||||||||||||||
 فهرست گونههای چینی | |||||||||||||||||||||||||