آلبرشت دوم (لندگراف تورینگن)
| آلبرشت دوم | |||||
|---|---|---|---|---|---|
 آلبرشت دوم. نقاشی دیواری اثر آنتون دیتریش در قلعه آلبرشتسبورگ، مایسن. | |||||
| مارگراف مایسن | |||||
| سلطنت | ۱۲۸۸–۱۲۹۲ | ||||
| پیشین | هاینریش سوم | ||||
| جانشین | فریدریش توتا | ||||
| لندگراف تورینگن | |||||
| سلطنت | ۱۲۶۵–۱۲۹۴ | ||||
| پیشین | هاینریش سوم | ||||
| جانشین | آدولف | ||||
| کنت پالاتین زاکسن | |||||
| سلطنت | ۱۲۶۵–۱۲۹۲ | ||||
| پیشین | هاینریش سوم | ||||
| جانشین | فریدریش یکم، مارگراف مایسن | ||||
| زاده | ۱۲۴۰ مایسن، زاکسن | ||||
| درگذشته | ۲۰ نوامبر ۱۳۱۴ ارفورت، دوک‌نشین زاکسن-ویتنبرگ | ||||
| همسر(ان) | مارگارت سیسیل
الیزابت اورلامونده | ||||
| فرزند(ان) | هاینریش، ارباب پلایسنرلاند فریدریش یکم دلیر دیتریش چهارم مارگارت آگنس، دوشس برونشویک-گروبن‌هاگن الیزابت آپیتس | ||||
| |||||
| خاندان | خاندان وتین | ||||
| پدر | هاینریش سوم | ||||
| مادر | کنستانس اتریش | ||||
آلبرشت دوم (به آلمانی: Albrecht II) معروف به آلبرشت منحط، مارگراف مایسن و لندگراف تورینگن از خاندان وتین بود. او فرزند ارشد هاینریش والای مایسن بود و دوران طولانی حکومت او با درگیری‌های شدید خانوادگی، جنگ‌های داخلی و بحران‌های جانشینی شناخته می‌شود. آلبرشت به دلیل روابط جنجالی و تلاش برای ترجیح دادن فرزندان نامشروع خود بر وارثان قانونی، باعث ایجاد شکاف عمیق در خاندان وتین و تضعیف قدرت مرکزی در تورینگن گشت. او در نهایت مجبور شد بخش‌های بزرگی از قلمرو خود را به پادشاهان آلمان واگذار کند که منجر به دهه‌ها بی‌ثباتی در مناطق مرکزی امپراتوری مقدس روم شد.
اختلافات خانوادگی و بحران جانشینی
دوران حکومت آلبرشت دوم بیش از هر چیز تحت تأثیر درگیری با همسر نخستش، مارگارت سیسیل، و پسران قانونی‌اش بود. آلبرشت پس از برقراری رابطه با کونیگونده آیزنبرگ و تلاش برای قانونی کردن فرزندش، آپیتس، خشم پسرانش فریدریش و دیتریش را برانگیخت. این اختلافات به یک جنگ تمام‌عیار خانوادگی تبدیل شد که در جریان آن، پسران آلبرشت علیه پدر خود دست به شورش زدند. آلبرشت که در تنگنا قرار گرفته بود، در اقدامی بی‌سابقه لندگراف‌نشین تورینگن را به پادشاه آلمان، آدولف ناساو، فروخت تا مانع از به ارث رسیدن آن به پسران قانونی‌اش شود. این تصمیم تورینگن را به میدان نبرد میان خاندان وتین و نیروهای امپراتوری تبدیل کرد و ضربه جبران‌ناپذیری به یکپارچگی قلمرو وتین وارد ساخت[۱].
زوال قدرت و سال‌های پایانی در ارفورت
پس از سال‌ها جنگ داخلی و شکست در حفظ اقتدار مرکزی، آلبرشت دوم به تدریج نفوذ سیاسی خود را از دست داد و به مناطق حاشیه‌ای قلمرو سابقش رانده شد. پسران او، به‌ویژه فریدریش گزیده، موفق شدند در نبردهای متعددی علیه نیروهای امپراتوری پیروز شوند و حق حاکمیت خود را بر میراث پدری تثبیت کنند. آلبرشت که عملاً از قدرت خلع شده بود، سال‌های پایانی عمر خود را در شهر ارفورت سپری کرد. او در سال ۱۳۱۴ میلادی در حالی درگذشت که قلمرو خاندان وتین به شدت پاره‌پاره شده بود و تنها با تلاش‌های نسل‌های بعدی، این خاندان توانست بار دیگر به عنوان یک قدرت واحد در آلمان ظهور کند[۲].
جستارهای وابسته
یادداشت‌ها
منابع
- زادگان ۱۲۴۰ (میلادی)
- درگذشتگان ۱۳۱۴ (میلادی)
- مسیحیان جنگ صلیبی پروسی
- خاندان ویتین
- مارگرافهای مایسن
- اهالی مایسن