ادوارد، کنت ساووی

ادوارد، کنت ساووی
کنت‌ها و دوک‌های ساوی
سلطنت	۱۳۲۳–۱۳۲۹
پیشین	آمادئوس پنجم
جانشین	آیمون، کنت ساووی
زاده	۱۲۸۴
درگذشته	۱۳۲۹ ژانتیئی، وال-دو-مارن
همسر(ان)	بلانش بورگاندی، کنتس ساووی
فرزند(ان)	جان ساوی
خاندان	دودمان ساووی
پدر	آمادئوس پنجم
مادر	سیبیل باگه

ادوارد، کنت ساووی (انگلیسی: Edward, Count of Savoy؛ ۱۲۸۴ – ۱۳۲۹) از سال ۱۳۲۳ تا ۱۳۲۹ کنت ساووی بود. او پسر آمادئوس پنجم و همسر اولش سیبیل باژه بود.

ادوارد در باژه متولد شد. او با بلانش، دختر دوک رابرت دوم از بورگوندی و اگنس از فرانسه ازدواج کرد. آنها دختری به نام جوآن داشتند که با دوک جان سوم از بریتانی ازدواج کرد.

در سال ۱۳۲۵، ادوارد در وارِی توسط گویگس هشتم از وینوا و آمادئوس سوم از ژنو مورد حمله قرار گرفت، زیرا او قلعه وارِی را محاصره کرده بود. گویگس در نبرد پیروز شد و ادوارد به سختی فرار کرد.

در سال ۱۳۲۷، ساکنان مورین علیه اسقف-شاهزاده خود شورش کردند. اسقف از ادوارد درخواست کمک کرد و ادوارد موافقت کرد، به شرطی که کنترل اداری اسقف‌نشین را به دست بگیرد. اسقف موافقت کرد و دوباره به مقام خود بازگشت. در همان سال، اسقف سیون از ادای احترام به او خودداری کرد، که از زمان پتر دوم، کنت ساووی، رسم شده بود. از آن به بعد، اسقف و کنت بر روی پل مورگ به یکدیگر ادای احترام می‌کردند.

در سال ۱۳۲۸، او دستور ساخت کانال‌های چوبی را داد تا آب شیرین را مستقیماً به حیاط قلعه در شامبری بیاورد. مرگ او در سال ۱۳۲۹ غیرمنتظره بود و شهرستان را به برادرش، آیمون، واگذار کرد.

ادوارد، به گفته مورخ فرانسوی ساموئل گیشنون در کتاب «تاریخچه خانوادگی خانه سلطنتی ساووا»، پسر دوم آمادئوس پنجم، کنت ساووی، آئوستا و مورین، و همسر اولش، سیبیلا یا سیمون باوژ بود که باز هم به گفته ساموئل گیشنون تنها دختر ارباب باوژ و برس، گی دوم باوژ بود، در حالی که در مورد مادرش هیچ توافقی بین مورخان وجود ندارد، اما دوفین از سن بونه بود و نه بئاتریس از مونتفرات، دختر ویلیام ششم از مونتفرات. تأیید این که مادر سیبیلا دوفین بوده است.

آمادئوس پنجم ساووا، طبق گفته ساموئل گیشنون، پسر دوم توماس دوم، ارباب پیمونت، کنت ساووا، آئوستا و مورین، کنت فلاندر و انو، و همسر دومش، بئاتریس فیشی که دختر سوم تئودورو فیشی، کنت لاوانیا، و همسرش سیمونا د ولتا از کاپ کورس بود.

ادوارد در ۸ فوریه ۱۲۸۴ در شهر کوچک باوژ در برس متولد شد و به گفته مورخ فرانسوی، ژان فرزه، نام او از پسر عمویش، ادوارد اول انگلستان، پسر پسر عموی اول پدرش، النور پرووانس، گرفته شد.

در همان سال تولدش، برادر بزرگترش، جان، درگذشت و در اوتکومب به خاک سپرده شد.

عموی بزرگش، فیلیپ اول، کنت ساووی، چهره‌ای شایسته در کلیسای کاتولیک، در ۱۵ یا ۱۶ اوت ۱۲۸۵ در قلعه روسیلون در بوژی، بین لیون و ژنو، درگذشت. آگهی ترحیم، مرگ فیلیپ را در ۱۶ آگوست گزارش می‌دهد. پدرش، آمادئوس، جانشین او به عنوان آمادئوس پنجم شد.

در بیست سالگی، پدرش او را با نیرویی مسلح به فرانسه فرستاد تا به پادشاه فیلیپ زیبا در برابر فلاندرز کمک کند، جایی که علاوه بر شجاعتش، افتخار نجات پادشاه از دست دشمنانش را نیز داشت.

در سال ۱۳۰۷، پدرش آمادئوس وصیت‌نامه‌ای تنظیم کرد که در آن ادوارد، پسر ارشدش (اودورادو، فرزند اولش)، را به عنوان وارث جهانی خود در شهرستان ساووی اعلام کرد. او همچنین میراث‌های مختلفی را که باید به فرزندان اولش، از جمله النور (النور، مارگاریتا و اگنس، دخترانش) و هر فرزندی از ازدواج دومش (فرزندانی که از ماری برابانت، همسر دومش متولد شده بودند) واگذار می‌شد، تعیین کرد.

در سال‌های بعد، به گفته مورخ فرانسوی ویکتور فلور دو سنت ژنیس، ادوارد در طول غیبت پدرش، زمانی که به انگلستان می‌رفت، چندین بار به فرانسه، در سفرهایش به ایتالیا و در طول دفاع از جزیره رودز، ساووی را اداره می‌کرد.

پدرش، آمادئوس پنجم، در سال ۱۳۲۳ در حالی که برای ملاقات با پاپ ژان بیست و دوم در آوینیون بود، درگذشت. پاپ ژان بیست و دوم او را به انجام یک جنگ صلیبی به نفع امپراتوری بیزانس که در حال تسلیم شدن در برابر حملات امپراتوری عثمانی بود، ترغیب می‌کرد. با این حال، به دلیل خستگی سفر، او بیمار شد و ظرف چند روز درگذشت. ویکتور فلور دو سنت ژنیس نیز تأیید می‌کند که آمادئوس، پس از رسیدن به پادشاه فرانسه، چارلز چهارم در آوینیون، اندکی پس از آن، در ۱۶ اکتبر، درگذشت. خاطرات و اسناد منتشر شده توسط انجمن تاریخ و باستان‌شناسی ژنو - جلد ۹، مرگ آمادئوس را در ۱۶ اکتبر نزدیک آوینیون، تأیید می‌کند. آمادئوس در آلتاکومبا به خاک سپرده شد (امروزه فقط سنگ قبرهای کنت باقی مانده است زیرا وقتی صومعه توسط ژاکوبن‌ها اشغال شد، آنها مقبره او را غارت کردند و بقایای آن را به همراه سایر نمایندگان ساووی نابود کردند) و پسرش ادوارد جانشین او شد.

دوران سلطنت ادوارد کوتاه بود و تقریباً همیشه در جنگ با دشمنانش بود. او که مورد حمله دوفین وینوا، ارباب فوسینی و دیگر شاهزادگان قرار گرفته بود، آنها را شکست داد، اما سال بعد توسط دوفین گیگو هشتم و برادرش، هامبرت، بارون فوسینی، در دشت سن-ژان-لو-ویو، در نبرد قلعه واری در بوژی (نبرد واری) شکست خورد، جایی که توسط دشمن اسیر شد، اما بلافاصله توسط فرماندهان نگهبانانش آزاد شد. ادوارد مجبور شد برای سایر اشراف اسیر شده، باج بپردازد، که به گفته فرزه، برای پرداخت باج، مجبور به چشم‌پوشی از برخی امتیازات و فروش قلعه‌ها و املاک شد.

سال بعد (۱۳۲۷)، ادوارد مجبور شد در مورین مداخله کند تا شورشی را که در نطفه بود سرکوب کند.

در سال ۱۳۲۸، ادوارد، پادشاه جدید فرانسه، فیلیپ ششم والوا، را در لشکرکشی به فلاندر همراهی کرد و در نبرد مونت-کاسل شرکت نمود، جایی که شورشیان فلاندری به‌طور رسمی شکست خوردند.

در پاریس، با میانجیگری بیوه لویی دهم، ملکه فرانسه، کلمانس، با دوفن وین، گیگو هشتم دو لا تور-دو-پن، توافق صلح جدیدی منعقد کرد. این امر در مجمع آمیان در سال ۱۳۲۹ تأیید شد، جایی که او پیشنهاد جنگ صلیبی به نفع امپراتوری بیزانس را داد، جایی که خواهر ناتنی‌اش، ژان، باسیلیسا بود.

در حالی که آماده می‌شد تا پادشاه فرانسه را به آوینیون برای ملاقات با پاپ ژان بیست و دوم همراهی کند، در جنتیلی بیمار شد و در ۴ نوامبر ۱۳۲۹، در سن ۴۵ سالگی، ناگهان درگذشت.

ادوارد در صومعه هاوتکومب به خاک سپرده شد. از آنجایی که ادوارد تنها یک دختر داشت، برادرش، آیمونه، جانشین او در عناوینش شد.

• Balzaretti, Ross (2005). "Masculine Authority and State Identity in Liutprandic Italy". In Pohl, Walter; Erhart, Peter (eds.). Die Langobarden: Herrschaft und Identität. Austrian Academy of the Sciences. pp. 361–382. ISBN 978-3-7001-3400-8.
• Bauer, Susan Wise (2010). The History of the Medieval World: From the Conversion of Constantine to the First Crusade. New York: W. W. Norton & Company. ISBN 978-0-393-05975-5.
• Christie, Neil (1998). The Lombards: The Ancient Longobards. Malden, MA: Blackwell. ISBN 0-631-18238-1.
• Collins, Roger (1999). Early Medieval Europe, 300–1000. New York: St. Martin’s Press. ISBN 978-0-312-21885-0.
• Delogu, Paolo (2006). "Lombard and Carolingian Italy". In Rosamond MicKitterick (ed.). The New Cambridge Medieval History. Vol. II [c.700–c.900]. Cambridge; New York: Cambridge University Press. pp. 290–319. ISBN 978-0-521-36292-4.
• Everett, Nicholas (2000). "Literacy and the Law in Lombard Government". Early Medieval Europe. 9 (1): 93–127. doi:10.1111/1468-0254.00061.
• Frassetto, Michael (2003). Encyclopedia of Barbarian Europe: Society in Transformation. Santa Barbara, CA: ABC-CLIO. ISBN 978-1-57607-263-9.
• Gaetal, Raffaele; Minozzil, Simona; Fornaciaril, Antonio; Giuffral, Valentina; Riccomil, Giulia; Lubritto, Carmine; Fornaciari, Gino (2020). "Exhumation and Anthropological Study of the Skeletal Remains Attributed to Liutprand, King of the Lombards (c. 690-744 AD)". Medicina Historica. 4 (2): 1–7.
• Ghosh, Shami (2015). Writing the Barbarian Past: Studies in Early Medieval Historical Narrative. Brill. ISBN 978-9-00430-522-9.
• Hallenbeck, Jan T. (1982). "Pavia and Rome: The Lombard Monarchy and the Papacy in the Eighth Century". Transactions of the American Philosophical Society. 72 (4): 1–186. doi:10.2307/1006429.
• Heath, Christopher (2021). "Morbidity and Murder. Lombard Kingship's Violent Uncertainties 568–774". In Christopher Heath; Robert Houghton (eds.). Conflict and Violence in Medieval Italy, 568–1154. Amsterdam: Amsterdam University Press. pp. 63–86. ISBN 978-9-04853-620-7.
• Herrin, Judith (1989). The Formation of Christendom. Princeton, NJ: Princeton University Press. ISBN 0-691-00831-0.
• Herrin, Judith (2020). Ravenna: Capital of Empire, Crucible of Europe. Princeton and Oxford: Princeton University Press. ISBN 978-0-691-15343-8.
• Kaldellis, Anthony (2024). The New Roman Empire: A History of Byzantium. Oxford and New York: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-754932-2.
• McKitterick, Rosamond (2004). History and Memory in the Carolingian World. Cambridge and New York: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-82717-1.
• Nelson, Janet (2019). King and Emperor: A New Life of Charlemagne. Oakland: University of California Press. ISBN 978-0-520-31420-7.
• Palmer, James (2015). The Apocalypse in the Early Middle Ages. Cambridge and New York: Cambridge University Press. ISBN 1-107-08544-6.
• Paul the Deacon (2003). History of the Lombards. Translated by William Dudley Foulke. Philadelphia: University of Pennsylvania Press. ISBN 0-8122-1079-4.
• Riché, Pierre (1993). The Carolingians: A Family Who Forged Europe. Translated by Michael Idomir Allen. Philadelphia: University of Pennsylvania Press. ISBN 978-0-8122-1342-3.
• Sommar, Mary E. (2020). The Slaves of the Churches: A History. Oxford; New York: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-007328-2.
• Wickham, Chris (2009). The Inheritance of Rome: Illuminating the Dark Ages, 400–1000. Viking. ISBN 978-0-670-02098-0.
• Wickham, Chris (2016). Medieval Europe. New Haven and London: Yale University Press. ISBN 978-0-300-20834-4.
• Wolfram, Herwig (1997). The Roman Empire and its Germanic Peoples. Berkeley and Los Angeles: University of California Press. ISBN 0-520-08511-6.
• مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Edward, Count of Savoy». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۵ سپتامبر ۲۰۲۵.