ادوارد پوینینگ

Sir Edward Poynings Act 1513
Sir Edward Poynings Act 1513
مصوبه پارلمان
	Parliament of England
عنوان بلند	An Acte concernyng Sir Edwarde Poynynges.
یادکرد	5 Hen. 8. c. 18; 5 Hen. 8. c. 10 Pr.;
وسعت سرزمینی	England and Wales
تاریخ‌ها
توشیح ملوکانه	۴ مارس ۱۵۱۴
لازم‌الاجرا از	23 January 1514
نسخ	۳۱ ژوئیه ۱۹۷۸
سایر قوانین
نسخ‌شده توسط	Statute Law (Repeals) Act 1978
وضعیت: نسخ‌شده
متن اساسنامه به‌شکل مصوب

سر ادوارد پونینگز
سر ادوارد پونینگز
	نشان سر ادوارد پونینگز، شوالیه نشان بند جوراب
زاده	۱۴۵۹
درگذشت	۲۲ اکتبر ۱۵۲۱
همسر(ها)	الیزابت اسکات
فرزندان	جان پونینگز; توماس پونینگز، نخستین بارون پونینگز (نامشروع); ادوارد پونینگز (نامشروع); سر آدریان پونینگز (نامشروع); جین پونینگز (نامشروع); مارگارت پونینگز (نامشروع); مری پونینگز (نامشروع); رز پونینگز (نامشروع)
پدر	سر رابرت پونینگز
مادر	الیزابت پاستون

سر ادوارد پونینگز (به انگلیسی: Edward Poynings)، شوالیه نشان بند جوراب (۱۴۵۹ – ۲۲ اکتبر ۱۵۲۱)، سرباز، مدیر و دیپلمات انگلیسی و لرد معاون ایرلند در دوران پادشاهی هنری هفتم بود.^[۱]

زندگی نخستین

ادوارد پونینگز تنها پسر سر رابرت پونینگز (حدود ۱۴۱۹–۱۴۶۱) و الیزابت پاستون (۱۴۲۹؟ –۱۴۸۷/۸)،^[۱] تنها دختر ویلیام پاستون (۱۳۷۸–۱۴۴۴)، بود. او احتمالاً در خانهٔ پدرش در سات‌ارک به دنیا آمد که بعدها میخانهٔ کراس‌کیز و سپس کوئینز هد شد. پدرش برش‌دهنده و شمشیردار جک کید بود و در ۱۷ فوریهٔ ۱۴۶۱ در دومین نبرد سنت آلبنز کشته شد. مادرش که در دسامبر ۱۴۵۹ با رابرت پونینگز ازدواج کرده بود، با وجود مخالفت برادر شوهرش، ادوارد پونینگز، رئیس کالج آروندل، دارایی‌های شوهرش را در کنت (انگلستان) به ارث برد. پیش از ۱۴۷۲ او برای بار دوم با سر جورج براون از دژ بچورث در ساری (انگلستان) ازدواج کرد و از او پسری به نام متیو و یک دختر داشت. او در ۱۴۸۷ درگذشت و ادوارد را وصی خود کرد. بخشی از نامه‌های او در نامه‌های پاستون آمده است.

پونینگز را مادرش پرورش داد. در اکتبر ۱۴۸۳ او از رهبران شورش کنت بود که برای پشتیبانی از شورش باکینگهام علیه ریچارد سوم برنامه‌ریزی شده بود. نام او در فرمان پادشاه آمد، اما به خارج گریخت تا به هنری هفتم بپیوندد. او در اکتبر ۱۴۸۴ در برتانی بود و در اوت ۱۴۸۵ همراه ریچموند در میلفود هیون پیاده شد. بی‌درنگ به مقام شوالیه بنرت رسید و در همان سال به عضویت شورای خصوصی انگلستان درآمد.

در دوران هنری هفتم

در ۱۴۸۸ پونینگز عضو کمیسیونی برای بازرسی توپخانه در کاله (فرانسه) بود و در ۱۴۹۱ به نشان بند جوراب درآمد. سال بعد فرماندهی پانزده‌صد سرباز را برعهده گرفت که برای یاری ماکسیمیلیان یکم، امپراتور مقدس روم علیه شورشیان فلاندری او فرستاده شده بودند. شورشیان به رهبری فیلیپ کلوز، سرور راونستاین بروخه، دم (بلژیک) و اسلایس را در دست داشتند و در آنجا کشتی‌هایی برای تاراج بازرگانی انگلیس آماده کرده بودند. پونینگز نخست دریا را از دزدان دریایی پاک کرد و سپس در اوت اسلایس را محاصره کرد، در حالی که دوک ساکسونی آن را از خشکی در محاصره داشت. پس از نبردی سخت، دو دژ مدافع شهر گرفته شد و شورشیان با پونینگز برای بازگشت به فرمانبرداری وارد مذاکره شدند. سپس پونینگز پیش از بولون-سور-مر به هنری هفتم پیوست، اما جنگ فرانسه تقریباً بی‌خونریزی با پیمان اتاپل در ۳ نوامبر پایان یافت.

در ۱۴۹۳ پونینگز نایب یا فرماندار کاله بود. در ژوئیه همراه وارهام برای مأموریتی نزد فیلیپ زیبا فرستاده شد تا اخراج پرکین وربک از دوک‌نشین بورگونی، که دوشس بیوه مارگارت از او استقبال کرده بود، را بخواهد. فرستادگان از فیلیپ قول گرفتند که از یاری به وربک خودداری کند، اما دوک اظهار داشت که نمی‌تواند کارهای دوشس را که فرمانروای واقعی آن سرزمین بود مهار کند.

در ایرلند

در این میان در ایرلند، که پایگاه دودمان یورک بود، کشمکش‌های باتلرها و جرالدینی‌ها اقتدار سلطنتی را حتی در درون پیل (ایرلند) به سایه‌ای بدل کرده بود و ارل هشتم کیلدر، رهبر جرالدینی‌ها و لرد نایب، با وربک روابط خائنانه داشت. هنری هنری هشتم را نایب‌السلطنه گماشت و پونینگز را معاون شاهزاده کرد.

پونینگز در ۱۳ اکتبر ۱۴۹۴ در ایرلند با هزار مرد در هوث (ایرلند) پیاده شد؛ همراه او هنری دین، اسقف بانگور، به‌عنوان صدراعظم، هیو کانوی به‌عنوان خزانه‌دار و دیگرانی برای نظارت بر دادگاه‌های کینگز بنچ، کامن پلیز و خزانه آمدند. نخستین اقدام پونینگز لشکرکشی به اولستر به همراه کیلدر بود تا اودانل، اوهانلون، مگنیس و دیگر سران قبایل را که به نخستین تهاجم وربک به ایرلند یاری رسانده بودند کیفر دهد. پیشروی او با خبر توطئهٔ کیلدر با اوهانلون علیه جانش متوقف شد؛ شورش برادر کیلدر، جیمز، که دژ کارلو را گرفت، درفش جرالدینی را برافراشت و در برابر فرمان پادشاه تسلیم نشد، به این اتهام رنگی از حقیقت داد. پونینگز لشکرکشی به اولستر را رها کرد، به جنوب بازگشت و با دشواری کارلو را فرونشاند؛ سپس به دراهیدا رفت و پارلمانی فراخواند.

پارلمان پونینگز

پارلمان در ۱ دسامبر ۱۴۹۴ گشایش یافت و پس از محکوم‌کردن کیلدر، قوانین متعددی برای پونینگز تصویب کرد که اداره ایرلند را مستقیماً وابسته به تاج و شورای خصوصی می‌کرد. قضات و دیگران باید تا زمانی که پادشاه بخواهد در مقام بمانند و نه با حکم دائمی چنان‌که تا آن زمان رواج داشت؛ دژهای اصلی باید به دست انگلیسی‌ها سپرده می‌شد؛ حمل سلاح یا جنگ خصوصی بدون مجوز غیرقانونی شد و برانگیختن ایرلندی‌ها به برداشتن سلاح خیانت اعلام شد. افزون بر این، قوانین کیلکنی مصوب ۱۳۶۶ که ازدواج یا معاشرت میان مهاجران انگلیسی و ایرلندی‌ها و پذیرش قوانین، آداب یا رفتار ایرلندی از سوی انگلیسی‌ها را ممنوع می‌کرد، دوباره تصویب شد.^[۲]

در طول سده‌ها، سیاستمداران، تاریخ‌نگاران و حقوق‌دانان عبارت‌های «قوانین دراهیدا»، «قانون پونینگز» یا «مصوبه پونینگز» را به شیوه‌های گوناگون یا برای کل مجموعه قوانین (یا «قانون»، ۱۰ هنری ۷) مصوب این پارلمان یا برای یکی از دو قانون (یا «فصل») مشخص به کار برده‌اند:^[۳]

«قانونی که بر پایه آن تا زمان ارسال مصوبات به انگلستان هیچ پارلمانی در این سرزمین برگزار نشود» (۱۰ هنری ۷، فصل ۴ (ایرلند)):^[الف] از نظر قانون اساسی، هیچ پارلمانی در ایرلند نباید جز با مهر بزرگ انگلستان یا بدون اطلاع شورای خصوصی انگلستان فراخوانده شود و هیچ مصوبه پارلمان ایرلند معتبر نیست مگر پیش‌تر ارائه شده باشد. این امر پارلمان ایرلند را کاملاً تابع پارلمان انگلستان کرد. با وجود برخی اصلاحات و وعده‌های لغو، تا قانون اساسی ۱۷۸۲ پارلمان ایرلند دوباره مستقل نشد.
«قانونی که همه مصوبات انگلستان را تأیید می‌کند» (۱۰ هنری ۷، فصل ۲۲ (ایرلند)):^[الف] هرچند این قانون به مصوبات «اخیراً» وضع‌شده اشاره داشت، بعدها به‌گونه‌ای تفسیر شد که همه مصوبات مجلس انگلستان پیش از ۱۴۹۴ را دربر می‌گرفت.

اقدامات بعدی

در حالی که این پارلمان برپا بود، پونینگز لشکرکشی دیگری به اولستر کرد و به صدراعظمش اختیار داد که پارلمان را به صلاحدید خود ادامه دهد، به تعویق اندازد یا منحل کند. ایرلندی‌ها عقب نشستند و لشکرکشی دوم حتی کم‌توفیق‌تر بود. پونینگز اکنون با قبایل گوناگون، بیشتر با پرداخت پول، پیمان بست و ساکنان پیل را به حفاظت از مرزهایشان در برابر یورش‌های ایرلندی‌ها موظف کرد. او با کمک زیرخزانه‌دارش، ویلیام هاتکلیف، که از راه ازدواج با او پیوند داشت، کوشید امور مالی را اصلاح کند؛ اما مخالفت مقام‌های پایین‌تر بر موفقیتش به‌شدت اثر گذاشت و حمله وربک به واترفورد در ژوئیه ۱۴۹۵ کار را قطع کرد. لرد نایب شخصاً علیه پرکین لشکر کشید که با یازده کشتی واترفورد را محاصره کرده بود و دزموند با ۲۴۰۰ مرد از خشکی به آن حمله می‌کرد. شهر یازده روز پایداری کرد و سپس با نزدیک شدن پونینگز، وربک به اسکاتلند گریخت.

پونینگز در ژانویه ۱۴۹۶ فراخوانده شد. یورکی‌ها در ایرلند سرکوب شده بودند، اما هنری ناخشنود بود که پونینگز، به‌سبب شیوه یارانه‌دادن به سران ایرلندی و شکست نسبی اصلاحات مالی‌اش، نتوانسته بود ایرلند را خودکفا کند؛ از این رو به روش ارزان‌تر حکومت با یاری خاندان‌های بزرگ انگلیسی-ایرلندی بازگشت. کیلدر که لطف پادشاه را بازیافته بود دوباره نایب شد و برتری جرالدینی‌ها تا ۱۵۳۴ ادامه یافت.

زندگی پسین

پس از بازگشت به انگلستان، پونینگز به اداره بنادر پنج‌گانه مشغول شد که به‌جای برادر زنش، سر ویلیام اسکات، و شاهزاده هنری سرپرست آن شد. در ۱۵۰۰ در دیدار هنری هفتم با آرشیدوک فیلیپ در کاله (فرانسه) حضور داشت و در اکتبر ۱۵۰۱ از کسانی بود که برای استقبال و همراهی کاترین آراگون تا لندن برگزیده شدند. او در ۱۵۰۸ نیز برای فرستادگان فلاندری که برای بستن پیمان ازدواج پیشنهادی مری، دختر هنری، با کارل پنجم به انگلستان آمدند همین نقش را ایفا کرد و مدتی پیش از مرگ پادشاه سرپرست خاندان سلطنتی شد. او از مشاوران مورد اعتمادی بود که هنری هفتم در وصیت‌نامه‌اش به پسر توصیه کرد.

مقام‌های سرپرست و سرپرست بنادر پنج‌گانه در آغاز پادشاهی جدید دوباره به پونینگز واگذار شد. در ۱۵۱۱ دوباره در خدمت نظامی بود. در ژوئن فرماندهی چند کشتی و نیرویی پانزده‌صد نفره به او داده شد و برای یاری مارگارت (دوشس ساووی)، نایب‌السلطنه هلند، در سرکوب شورش در خلدرلاند فرستاده شد. او در ۱۸ ژوئیه از ساندویچ حرکت کرد، چند شهر و دژ را گرفت و سپس به محاصره فنلو پرداخت. پس از سه حمله ناموفق محاصره برداشته شد و پونینگز، غرق در الطاف مارگارت و چارلز، در پاییز به انگلستان بازگشت.

پونینگز در پارلمانی که در ۴ فوریه ۱۵۱۲ فراخوانده شد نشست، احتمالاً برای یکی از حوزه‌های انتخابیه کنت، اما اسناد نتیجه از میان رفته است. از مه تا نوامبر او در هلند از جایی به جای دیگر می‌رفت و برای ایجاد اتحادی علیه فرانسه مذاکره می‌کرد. در اوایل ۱۵۱۳ نیز با شکل‌گیری «اتحاد مقدس» در ۵ آوریل میان امپراتور، پاپ و پادشاهان انگلستان و اسپانیا همین کار را کرد. او با همراهی پانصد مرد در تصرف تیروآن در ۲۲ اوت و تورنه در ۲۴ سپتامبر حضور داشت. حالش خوب نبود و هرچند فرماندار تورنه شد، در ۲۰ ژانویه ۱۵۱۴ ویلیام بلانت، چهارمین بارون مانتجوی جانشین او شد. اما پونینگز در بیشتر ۱۵۱۴ در هلند به کار دیپلماتیک مشغول بود.

در اکتبر با فرانسه صلح شد و در فوریه ۱۵۱۵ پونینگز با مستمری هزار مارک از چارلز به انگلستان بازگشت و برای زیارت رم اجازه خواست. در مارس به سفارت نزد پاپ منصوب شد، اما این سفارت هرگز آغاز نشد؛ و در ۷ مه همراه ویلیام نایت (اسقف) (۱۴۷۶–۱۵۴۷) برای تجدید اتحاد ۱۵۰۵ با شاهزاده چارلز به‌عنوان فرستاده معرفی شد. در ۱۴ سپتامبر پونینگز پس از چهار ماه مذاکره ناموفق به انگلستان بازگشت. اما در همان ماه پیروزی فرانسه در نبرد مارینیانو دوباره اتحاد دشمنانش را استوار کرد و پونینگز که در ۲۱ فوریه ۱۵۱۶ دوباره سفیر نزد چارلز (که اکنون پادشاه اسپانیا بود) شده بود، توانست در ۱۹ آوریل با او پیمانی ببندد.

این آخرین مذاکره مهم پونینگز بود و او اکنون بیشتر وقتش را در عمارتش در استنفورد (کنت) در کنت گذراند، جایی که دژ وستنهنگر یا بنادر پنج‌گانه را بازسازی کرد. در ژوئن ۱۵۱۷ در کاله به حل‌وفصل اختلاف‌های بازرگانان انگلیسی و فرانسوی می‌پرداخت و در همان سال صدراعظم نشان بند جوراب شد. گاه از او با عنوان لرد پونینگز یاد می‌شود، اما هرگز به مقام پیری نرسید. در ۱۵۱۸ برای واگذاری تورنه مذاکره می‌کرد و در ۱۵۲۰ در رویدادهای میدان پارچه زرین شرکت کرد. او همچنین در دیدار هنری با کارل پنجم در گراولین در ۱۰ ژوئیه حضور داشت. او در اکتبر ۱۵۲۱ در وستنهنگر درگذشت.

وصیت‌نامه پونینگز در وصیت‌های کهن اثر نیکلاس هریس نیکلاس چاپ شده است.^[۴] املاک او به هنری پرسی، پنجمین ارل نورث‌آمبرلند، نوه الئونور، دخترعموی نخست پونینگز، که با هنری پرسی، سومین ارل نورث‌آمبرلند ازدواج کرده بود، رسید.

ازدواج و فرزندان

پونینگز پیش از ۱۴۸۵ با ایزابل یا الیزابت اسکات (درگذشته ۱۵ اوت ۱۵۲۸)، دختر سر جان اسکات (درگذشته ۱۴۸۵)، مارشال کاله و خواهر سر ویلیام اسکات، سرپرست بنادر پنج‌گانه و شریف کنت، ازدواج کرد و از او پسری به نام جان پونینگز داشت که بی‌فرزند پیش از او درگذشت. الیزابت اسکات در کلیسای برابورن به خاک سپرده شد و در آنجا لوحی برنجی یادبود اوست.^[۱]^[۵]

پونینگز هفت فرزند نامشروع نیز داشت:^[۶]^[۷]^[۸]^[۹]^[۱۰]

توماس پونینگز، نخستین بارون پونینگز.
ادوارد پونینگز، فرمانده گارد در بولون-سور-مر که در ۱۵۴۶ در همان‌جا در جنگ کشته شد.
سر آدریان پونینگز، که در فوریه ۱۵۴۶ ستوان توماس وایات جوان در بولون-سور-مر و در ژوئن همان سال فرمانده بولون شد و سال‌ها زیر نظر لرد دریاسالار خدمت کرد. او هنگام به تخت‌نشستن الیزابت به شوالیگی رسید و در ۱۵۶۱ فرماندار پورتسموث شد و در ۱۵ فوریه ۱۵۷۱ در همان‌جا درگذشت. دخترش آن با سر جورج مور از لوزلی در ساری (انگلستان) ازدواج کرد.
جین پونینگز که نخست با توماس کلینتون، هشتمین بارون کلینتون (درگذشته ۱۵۱۷)، ازدواج کرد و از او مادر ادوارد کلینتون، نخستین ارل لینکلن (درگذشته ۱۵۸۵)، دریاسالار انگلستان، شد و سپس به‌عنوان همسر دوم با سر رابرت وینگفیلد (درگذشته ۱۵۳۹) ازدواج کرد که از او فرزندی نداشت.
مارگارت پونینگز که با ادوارد بری از سوینگتون ازدواج کرد.
مری پونینگز که با توماس ویلزفورد ازدواج کرد.
رز پونینگز (زاده ۱۵۰۵) که با مردی به نام لوکنر ازدواج کرد.

یادداشت‌ها

1 2 شماره فصل‌های ۴ و ۲۲ برای این قوانین از The Irish Statutes است؛ شماره‌ها در Analecta Hibernica فصل ۷ و ۳۹ است.^[۲]
↑ This is the citation in The Statutes of the Realm.
↑ This is the citation in The Statutes at Large.
↑ Start of session.

ارجاعات

1 2 3 Ellis 2004.
1 2 Quinn, David B. (1941). "The Bills and Statutes of the Irish Parliaments of Henry VII and Henry VIII". Analecta Hibernica (10): 91–96. ISSN 0791-6167. JSTOR 25510968.; "The tenth year of Henry the seventh". The Statutes at Large, passed in the Parliaments held in Ireland. Vol. 1: 1310–1612. Boulter Grierson. 1765. pp. 41–57.
↑ Haughey, Charles (15 February 1962). "Short Titles Bill, 1961—Second Stage". Dáil Éireann debates. Oireachtas. pp. Vol.193 c.266. Archived from the original on 5 November 2012. Retrieved 6 November 2013. Poynings' Act is one of a series of Acts passed by the Parliament convened by Sir Edward Poynings, Lord Deputy, at Drogheda in 1494-5. This Parliament was called to assist the Lord Deputy in his task of reducing Ireland to "whole and perfect obedience". The terms "Poynings' Law" and "Poynings' Act" have been employed ambiguously both by historians and lawyers. Sometimes they are applied to the whole series of statutes passed at that Parliament, sometimes to one of those statutes—Chapter 4 of 10 Henry 7 (Ireland)—which provided that no Irish Parliament was to be held until the proposed legislation had been sent by the Lieutenant and the Irish Council to the شورای خصوصی انگلستان and returned under the English great seal; at other times, they are used to indicate the statute Chapter 22 of 10 Henry 7 (Ireland). The latter is the statute to which the present Bill refers and to which the short title "Poynings' Act, 1495", is assigned, putting an end to the ambiguity so far as legal usage [in the Republic of Ireland] is concerned.
↑ pp. 578–9.
↑ Isabel Scott (1459-15 August 1528) A Who’s Who of Tudor Women: Sa-Sn, compiled by Kathy Lynn Emerson to update and correct Wives and Daughters: The Women of Sixteenth-Century England (1984) بایگانی‌شده در ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۳ توسط Wayback Machine Retrieved 19 September 2013.
↑ Stevens 2004.
↑ Cokayne 1945, p. 669.
↑ Robertson 2004.
↑ Scott 1876, p. 149.
↑ Rose Whetehill (1472-1521+), A Who’s Who of Tudor Women: W-Wh, compiled by Kathy Lynn Emerson to update and correct Wives and Daughters: The Women of Sixteenth-Century England (1984) بایگانی‌شده در ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۳ توسط Wayback Machine.

منابع

Cokayne, George Edward (1945). The Complete Peerage, edited by H.A. Doubleday, Geoffrey H. White and Lord Howard de Walden. Vol. X. London: St Catherine Press. pp. 668–9.
Ellis, Steven G. (2004). "Poynings, Sir Edward". Oxford Dictionary of National Biography (online ed.). Oxford University Press. doi:10.1093/ref:odnb/22683. (Subscription or UK public library membership required.)
Robertson, Mary L. (2004). "Wingfield, Sir Robert (b. in or before 1464, d. 1539)". Oxford Dictionary of National Biography (online ed.). Oxford University Press. doi:10.1093/ref:odnb/29741. (Subscription or UK public library membership required.)
Scott, James Renat (1876). Memorials of the Family of Scott, of Scot's-Hall, in the County of Kent. London: Simmonds & Botten. Retrieved 18 September 2013.
Stevens, M.A. (2004). "Poynings, Sir Adrian (1512?–1571)". Oxford Dictionary of National Biography (online ed.). Oxford University Press. doi:10.1093/ref:odnb/65669. (Subscription or UK public library membership required.)
Pollard, Albert Frederick (1896). "Poynings, Edward" . In Sidney Lee (ed.). فرهنگ زندگی‌نامه ملی. Vol. 46. لندن: اسمیت، الدر اند کو. pp. 271–274.
Hutchinson, John (1892). "Sir Edward Poynings" . Men of Kent and Kentishmen (Subscription ed.). Canterbury: Cross & Jackman. p. 112.

مناصب سیاسی
پیشین: هنری هشتم	لردهای سرپرست بنادر پنجگانه ۱۵۰۹–۱۵۳۴	پسین: The Lord Bergavenny
پیشین: Sir Thomas Lovell	Treasurer of the Household ۱۵۱۹–۱۵۲۱	پسین: توماس بولین، اولین ارل ویلتشر

[chapternumbers-4] 1 2 شماره فصل‌های ۴ و ۲۲ برای این قوانین از The Irish Statutes است؛ شماره‌ها در Analecta Hibernica فصل ۷ و ۳۹ است.^[۲]

[StatutesOfTheRealm-5] This is the citation in The Statutes of the Realm.

[StatutesAtLarge-6] This is the citation in The Statutes at Large.

[7] Start of session.

[FOOTNOTEEllis2004-1] 1 2 3 Ellis 2004.

[allacts-2] 1 2 Quinn, David B. (1941). "The Bills and Statutes of the Irish Parliaments of Henry VII and Henry VIII". Analecta Hibernica (10): 91–96. ISSN 0791-6167. JSTOR 25510968.; "The tenth year of Henry the seventh". The Statutes at Large, passed in the Parliaments held in Ireland. Vol. 1: 1310–1612. Boulter Grierson. 1765. pp. 41–57.

[haughey1962-3] Haughey, Charles (15 February 1962). "Short Titles Bill, 1961—Second Stage". Dáil Éireann debates. Oireachtas. pp. Vol.193 c.266. Archived from the original on 5 November 2012. Retrieved 6 November 2013. Poynings' Act is one of a series of Acts passed by the Parliament convened by Sir Edward Poynings, Lord Deputy, at Drogheda in 1494-5. This Parliament was called to assist the Lord Deputy in his task of reducing Ireland to "whole and perfect obedience". The terms "Poynings' Law" and "Poynings' Act" have been employed ambiguously both by historians and lawyers. Sometimes they are applied to the whole series of statutes passed at that Parliament, sometimes to one of those statutes—Chapter 4 of 10 Henry 7 (Ireland)—which provided that no Irish Parliament was to be held until the proposed legislation had been sent by the Lieutenant and the Irish Council to the شورای خصوصی انگلستان and returned under the English great seal; at other times, they are used to indicate the statute Chapter 22 of 10 Henry 7 (Ireland). The latter is the statute to which the present Bill refers and to which the short title "Poynings' Act, 1495", is assigned, putting an end to the ambiguity so far as legal usage [in the Republic of Ireland] is concerned.

[8] . 578–9.

[9] Isabel Scott (1459-15 August 1528) A Who’s Who of Tudor Women: Sa-Sn, compiled by Kathy Lynn Emerson to update and correct Wives and Daughters: The Women of Sixteenth-Century England (1984) بایگانی‌شده در ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۳ توسط Wayback Machine Retrieved 19 September 2013.

[FOOTNOTEStevens2004-10] Stevens 2004.

[FOOTNOTECokayne1945669-11] Cokayne 1945, p. 669.

[FOOTNOTERobertson2004-12] Robertson 2004.

[FOOTNOTEScott1876149-13] Scott 1876, p. 149.

[14] Rose Whetehill (1472-1521+), A Who’s Who of Tudor Women: W-Wh, compiled by Kathy Lynn Emerson to update and correct Wives and Daughters: The Women of Sixteenth-Century England (1984) بایگانی‌شده در ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۳ توسط Wayback Machine.

[۱]

[۲]

[۳]

[الف]

[ب]

[پ]

[ت]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]

[۸]

[۹]

[۱۰]

داده‌های کتابخانه‌ای
عمومی	ISNI 1 ویاف 1 ورلدکت (از طریق ویاف)
کتابخانه‌های ملی	ایالات متحده آمریکا هلند
واژه‌نامه‌های زندگی‌نامه‌ای	ایرلند
سایر	کاربرد چندوجهی اصطلاحات موضوعی