ایمی واینهاوس

ایمی واینهاوس
Winehouse singing in front of a microphone, looking to the side.
واینهاوس هنگام اجرا در ۲۰۰۷
نام هنگام تولداِیمی جید واینهاوس
زادهٔ۱۴ سپتامبر ۱۹۸۳
ساوت‌گیت، لندن، انگلستان
درگذشت۲۳ ژوئیهٔ ۲۰۱۱ (۲۷ سال)
کمدن تاون، لندن، انگلستان
علت مرگمسمومیت الکلی
آرامگاهگورستان اِجوِربری، اجور، لندن
تحصیلاتمدرسه تئاتر سیلویا یانگ
پیشه‌ها
  • خواننده
  • ترانه‌نویس
سال‌های فعالیت۲۰۰۲–۲۰۱۱
همسربلَک فیلدر-سیویل (ا. ۲۰۰۷–۲۰۰۹)
شریک‌های زندگی
  • آلِکس کلر (۲۰۰۶–۲۰۰۷)
  • رگ تریویس (۲۰۱۰–۲۰۱۱)
جوایزفهرست کامل
پیشه موسیقی
ژانر(ها)
ناشر(ان)
وبگاه

اِیمی جید واینهاوس (انگلیسی: Amy Jade Winehouse؛ ۱۴ سپتامبر ۱۹۸۳ – ۲۳ ژوئیهٔ ۲۰۱۱) خواننده و ترانه‌سرای انگلیسی بود. او برای آوازِ کنترآلتوی گرفته و رسا و ترکیب گوناگون ژانرهای موسیقی سول، ریتم اند بلوز، رگی و جاز شناخته می‌شد.[۱][۲][۳]

واینهاوس در جوانی عضو ارکستر جاز جوانان ملی بود و در سال ۲۰۰۲ با شرکت مدیریت متعلق به سایمون فولر قرارداد بست. او در همان زمان شماری ترانه ضبط کرد و با ئی‌ام‌آی قرارداد نشر امضا کرد. نخستین آلبوم واینهاوس فرانک (۲۰۰۳) بود که از موسیقی جاز تأثیر می‌گرفت و نامزد جایزه مرکوری شد. واینهاوس سپس آلبوم بازگشت به سیاهی (۲۰۰۶) را منتشر کرد که به موفقیت جهانی رسید و یکی از پرفروش‌ترین آلبوم‌های بریتانیا شد.[۴] در پنجاهمین مراسم جایزه گرمی، او در یک شب پنج جایزه برنده شد. از این جوایز می‌توان به ضبط سال برای تک‌آهنگ «بازپروری» و بهترین هنرمند جدید برای خود واینهاوس اشاره کرد.

واینهاوس درگیرِ سوءمصرف مواد، اختلال روانی و اعتیاد بود. او در ۲۷ سالگی بر اثر مسمومیت الکلی درگذشت. برادرش معتقد بود که پرخوری عصبی نیز در مرگ او نقش داشت.[۵] پس از مرگش، بازگشت به سیاهی بلافاصله پرفروش‌ترین آلبوم در سدهٔ بیست و یکم بریتانیا شد.[۶] در سال ۲۰۱۲، نام او در رتبه‌بندی وی‌اچ‌وان از ۱۰۰ زن بزرگ در موسیقی قرار گرفت.[۷] در سال ۲۰۲۳، رولینگ استون نام واینهاوس را در رتبه ۸۳ فهرست ۲۰۰ خوانندهٔ بزرگ تاریخ قرار داد.[۸]

اوایل زندگی

ایمی جید واینهاوس در ۱۴ سپتامبر ۱۹۸۳ در بیمارستان چیس فارم در گوردون هیل در انفیلد، لندن،[۹] از والدینی یهودی به دنیا آمد.[۱۰] پدرش، میچل «میچ» واینهاوس، خوانندهٔ آماتور و رانندهٔ تاکسی بود،[۱۱] و مادرش، جانیس واینهاوس (با نام خانوادگی پیش از ازدواج سیتون)، داروساز بود.[۱۲] او یک برادر بزرگ‌تر به نام الکس داشت.[۱۳] واینهاوس در ساوت‌گیت، لندن بزرگ شد.[۱۳] وقتی پنج ساله بود، شروع به رفتن به مدرسهٔ ابتدایی اوسیدج کرد.[۱۴] سپس تحصیلات متوسطه‌اش را در مدرسهٔ اشمول آغاز کرد، جایی که به گفتهٔ مادرش نمره‌هایش «به‌طرز شگفت‌آوری خوب» بود.[۱۵] او در کودکی هر هفته در یک خدر، مدرسهٔ ابتدایی یهودی، شرکت می‌کرد. او در مصاحبه‌ای بعدی گفت که از آن مدرسه خوشش نمی‌آمد و یادآور شد که اغلب از پدرش التماس می‌کرد بگذارد در خانه بماند و احساس می‌کرد که از رفتن به آنجا «چیزی دربارهٔ یهودی بودن» یادنگرفته است.[۱۱]

تصویری سیاه‌وسفید که میچ در پیش‌زمینه لبخند می‌زند و به دوربین نگاه می‌کند؛ پشت سر او واینهاوس است که به شانه‌اش تکیه داده
واینهاوس و پدرش، میچ، در ۲۰۰۸

بسیاری از دایی‌های واینهاوس نوازندگان حرفه‌ای جاز بودند.[۱۶] مادربزرگ پدری‌اش، سینتیا، خواننده بود و با ساکسوفون‌نواز جاز رانی اسکات رابطه داشت.[۱۷] سینتیا، همراه با والدین واینهاوس، علاقهٔ اولیهٔ او به جاز را پرورش دادند.[۱۸] میچ اغلب در خانه ترانه‌هایی از موسیقی‌دانانی مانند فرانک سیناترا و تونی بنت را می‌خواند و می‌نواخت. واینهاوس وقتی در مدرسه توبیخ می‌شد، پیش از دیدن مدیر مدرسه، «مرا به ماه پرواز ده» را می‌خواند.[۱۱][۱۹] والدینش وقتی او نه ساله بود از هم جدا شدند. او سپس با مادرش و دوست‌پسر مادرش در وتستون، لندن زندگی کرد و آخر هفته‌ها را با پدرش و دوست‌دخترش در هتفیلد هیث می‌گذراند.[۲۰]

در ۱۹۹۲، سینتیا واینهاوس را تشویق کرد که به مدرسهٔ تئاتر سوزی ارنشاو برود، جایی که او شنبه‌ها را صرف پرورش آواز، بازیگری و رقص تپ خود می‌کرد.[۲۱] او با دوست کودکی‌اش ژولیت اشبی، یک دوئت رپ موقتی به نام Sweet 'n' Sour تشکیل داد.[۲۲] واینهاوس بعدها در مدرسهٔ تئاتر سیلویا یانگ ثبت‌نام کرد. او در آزمون ورودی‌اش «در سمت آفتابی خیابان» را خواند.[۲۳] گزارش‌هایی که گفته بودند او در ۱۴ سالگی به دلیل «تلاش نکردن» و سوراخ کردن بینی‌اش اخراج شده است، از سوی هم سیلویا یانگ و هم پدرش تکذیب شد؛ پدرش گفت او صرفاً در ۱۵ سالگی مدرسه را عوض کرد.[۲۴] یکی از معلمانش او را نویسنده‌ای ماهر به یاد می‌آورد و می‌گفت او می‌توانست رمان‌نویس یا روزنامه‌نگار شود.[۲۵] او بعدها به مدرسهٔ ماونت در میل هیل رفت و مدت کوتاهی در مدرسهٔ بریت در سلهرست تحصیل کرد.[۲۶] پس از تجربهٔ گیتار برادرش، گیتار خودش را خرید و خیلی زود شروع به نوشتن ترانه کرد.[۲۷] حدود همان زمان، او به‌عنوان روزنامه‌نگار سرگرمی برای شبکهٔ خبری سرگرمی جهانی کار می‌کرد و خوانندهٔ ارکستر جاز جوانان ملی بود.[۲۸] بهترین دوستش، خوانندهٔ سول تایلر جیمز، بعدها نوار دمو از او را برای استعدادیاب ای‌اندآر فرستاد تا به شروع کار حرفه‌ای‌اش کمک کند.[۱۸]

فعالیت هنری

آغاز کار او در سال ۲۰۰۳ با آلبوم فرانک بسیار عالی بود. نامگذاری این آلبوم به دلیل تأثیر خواننده معروف فرانک سیناترا بر ایمی بوده است. پدر ایمی از کودکی ترانه‌های فرانک سیناترا را برای او می‌خوانده. در سال ۲۰۰۶ با آلبوم بازگشت به سیاهی نامزد ۶ جایزه گرمی و موفق به دریافت ۵ جایزه گرمی شد.[۲۹][۳۰][۳۱]

زندگی شخصی

واینهاوس با مدال ستارهٔ داوود خود در ۲۰۰۸

واینهاوس یهودی بزرگ شد و به میراث خود افتخار می‌کرد، هرچند مذهبی نبود.[۳۲] او در مصاحبه‌ای گفت: «به‌نظرم یهودی بودن یعنی با هم بودن به‌عنوان یک خانوادهٔ واقعی. ربطی به روشن کردن شمع و براخا گفتن ندارد.»[۳۳] او همچنین اغلب در حالی که مدال ستارهٔ داوود به گردن داشت اجرا می‌کرد.[۳۳]

در ۲۰۱۳، موزهٔ یهودی لندن نمایشگاهی به نام «امی واینهاوس: یک پرترهٔ خانوادگی» به یاد او برگزار کرد.[۳۳] موزه دربارهٔ ورود پدربزرگِ پدربزرگِ پدری‌اش از مینسک در ۱۸۹۰ و چگونگی اسکان خانواده در لندن پژوهش کرد؛ اینکه با کارهای طبقهٔ کارگر شروع کردند و سپس به کارهای طبقهٔ متوسط رسیدند.[۳۳] واینهاوس ۱۴ خالکوبی شناخته‌شده داشت، از جمله «دختر بابا» روی بازوی چپش برای پدرش و یک دختر پین‌آپ با نام «سینتیا» روی بازوی راستش به یاد مادربزرگش.[۳۴]

در ۲۰۱۱، گزارش‌هایی منتشر شد که واینهاوس در حال فرزندخواندگی دختری ۱۰ ساله از سنت لوسیا به نام دانیکا آگوستین بود. به گفتهٔ دانیکا و خانواده‌اش، واینهاوس در طول اقامت‌های طولانی‌اش در این جزیره پیوندی قوی با این دختر فقیر برقرار کرده بود. دانیکا واینهاوس را مادرش می‌خواند و می‌گفت رابطه‌ای نزدیک و پر از محبت داشتند.[۳۵] مادربزرگش، مارجوری لمبرت، گفت واینهاوس تمایل شدیدی به فرزندخواندگی دانیکا ابراز کرده بود و حاضر بود به سنت لوسیا نقل مکان کند تا مادر تمام‌وقت او باشد.[۳۵] نمایندهٔ واینهاوس این ادعاها را رد کرد و گفت داستان فرزندخواندگی درست نیست.[۳۶]

روابط

واینهاوس در ۲۰۰۶، در دوره‌ای که از دوست‌پسر چندباره و بی‌ثباتش و شوهر آینده‌اش، بلیک فیلدر-سیویل، فاصله گرفته بود، با سرآشپز-موسیقی‌دان الکس کلر قرار می‌گذاشت. او و کلر مدت کوتاهی با هم زندگی کردند،[۳۷] و کلر بعدها داستانش را به نیوز آو د ورلد فروخت که آن را با تیتر «امیِ دیوانهٔ بانداج نمی‌تواند در تخت درست رفتار کند» منتشر کرد.[۳۸][۳۹][۴۰]

فیلدر-سیویل، دستیار سابق تولید ویدیو،[۴۱] مدرسهٔ گرامر بورن را رها کرده بود و در ۱۶ سالگی از زادگاهش لینکلن‌شر به لندن نقل مکان کرده بود.[۴۲] او در ۱۸ مه ۲۰۰۷ در میامی بیچ، فلوریدا با واینهاوس ازدواج کرد.[۴۱] واینهاوس در مصاحبه‌ای در ژوئن ۲۰۰۷ اعتراف کرد که گاهی پس از نوشیدن ممکن است به او خشونت وارد کند و گفت: «اگر یک چیز بگوید که خوشم نیاید، با مشت می‌زنم توی صورتش.»[۴۳] در اوت ۲۰۰۷، عکس‌هایی خونین و کبود از آن‌ها پس از یک درگیری ادعایی در لندن منتشر شد، هرچند او گفت جراحاتش خودآسیبی بوده است.[۴۴] والدین واینهاوس و خانوادهٔ همسرش علناً نگرانی خود را ابراز کردند و خانوادهٔ همسرش بیم آن داشتند که این دو ممکن است خودکشی کنند. پدر فیلدر-سیویل از طرفداران خواست موسیقی واینهاوس را تحریم کنند، و پدر واینهاوس گفت این کار کمکی نمی‌کند.[۴۵] در یک رسانهٔ زرد به نقل از فیلدر-سیویل گفته شد که او واینهاوس را با کراک کوکائین و هروئین آشنا کرده است.[۴۶]

از ۲۱ ژوئیهٔ ۲۰۰۸ تا ۲۵ فوریهٔ ۲۰۰۹، فیلدر-سیویل پس از اعتراف به اتهامات ممانعت از اجرای عدالت و ضرب‌وجرح شدید عمدی زندانی بود.[۴۷][۴۸] این حادثه در ژوئیهٔ ۲۰۰۷ شامل حملهٔ او به صاحب یک میخانه بود که استخوان گونهٔ قربانی را شکست، و واینهاوس نیز به‌طور کوتاه در ارتباط با آن بازداشت شد.[۴۹] دادستانی می‌گوید صاحب میخانه ۲۰۰ هزار پوند گرفت تا در دادگاه حاضر نشود و پرونده را بخواباند، و خودش شهادت داد که این پول از واینهاوس بوده است. واینهاوس هم از جلسه‌ای که با مردان درگیر در این نقشه داشت، کنار کشید تا به‌جایش در مراسم اهدای جوایز شرکت کند.[۵۰][۵۱] پدرش که امور مالی او را مدیریت می‌کرد، انکار کرد که این پرداخت از سوی او بوده است.[۵۲] وقتی پدر واینهاوس به زندان رفت، فیلدر-سیویل به او گفت که خودش و واینهاوس برای مقابله با درد و رنج ترک مواد، بدن خودشان را می‌بریدند.[۴۲] واینهاوس همچنین ظاهراً اعتراف کرد که در ۲۰۰۸ رابطهٔ نامشروع داشته است.[۵۳]

وقتی واینهاوس در اوایل ژانویهٔ ۲۰۰۹ در تعطیلات در سنت لوسیا با بازیگر تازه‌کار جاش بومن دیده شد، گفت که «دوباره عاشق شده‌ام و به مواد نیازی ندارم.»[۵۴] او گفت که «تمام ازدواجش بر پایهٔ مصرف مواد بوده» و «فعلاً فراموش کرده‌ام که حتی ازدواج کرده‌ام.»[۵۴] در ۱۲ ژانویه، سخنگوی ایمی واینهاوس گفت مدارک طلاق به دستشان رسیده است. این مدارک به گفتهٔ وکیل بلیک فیلدر-سیویل، درخواست طلاقی بود که دلیلش ادعای زنای واینهاوس بود.[۵۵][۵۶] در مارس، از واینهاوس نقل شد که گفت: «هنوز بلیک را دوست دارم و می‌خواهم با من به خانهٔ جدیدم نقل مکان کند — برنامه‌ام از اول همین بود… نمی‌گذارم مرا طلاق بدهد. او نسخهٔ مرد من است و ما برای هم عالی هستیم.»[۵۷] طلاقی بدون اعتراض در ۱۶ ژوئیهٔ ۲۰۰۹ صادر شد و در ۲۸ اوت ۲۰۰۹ نهایی شد.[۵۸] فیلدر-سیویل در این توافق هیچ پولی دریافت نکرد.[۵۹][۶۰]

واینهاوس از اوایل ۲۰۱۰ تا زمان مرگش با نویسنده و کارگردان فیلم بریتانیایی رگ تراویس در رابطه بود.[۶۱] به گفتهٔ گزارش‌های رسانه‌ای و زندگی‌نامه‌ای که پدرش نوشت، تراویس و واینهاوس قصد ازدواج داشتند و می‌خواستند بچه‌دار شوند.[۶۲] گزارش‌های متناقضی می‌گویند که واینهاوس و فیلدر-سیویل همان سال رابطه‌ای را آغاز کرده و دربارهٔ ازدواج دوباره صحبت کرده بودند.[۵۳] در ژوئیهٔ ۲۰۰۸، وقتی خبرنگار رولینگ استون، کلر هافمن، از واینهاوس پرسید آیا با پیت دوهرتی در رابطه است، او پاسخ داد: «ما فقط دوستان خوبی هستیم» و افزود: «از پیت خواستم یک ئی‌پی مفهومی بسازد، و او این‌طور نگاه کرد، طوری که انگار روی زمین خرابکاری کرده‌ام. قبول نکرد. ما فقط واقعاً نزدیک هستیم.»[۶۳] پس از مرگ واینهاوس، دوهرتی گفت که او و واینهاوس زمانی عاشق هم بوده‌اند.[۶۳]

مصرف مواد و سلامت روان

اختلال سوءمصرف مواد واینهاوس در طول سال‌ها موضوع توجه گستردهٔ رسانه‌ها بود.[۶۴] در ۲۰۰۵، او دوره‌ای از نوشیدن، مصرف سنگین مواد و کاهش وزن را گذراند.[۵۹][۴۲] کسانی که او را در پایان آن سال و اوایل ۲۰۰۶ دیدند، بهبودی‌ای گزارش کردند که همزمان با نوشتن بازگشت به سیاهی بود.[۴۲] خانواده‌اش معتقدند که مرگ مادربزرگش در میانهٔ ۲۰۰۶، که تأثیری تثبیت‌کننده داشت، او را به سوی اعتیاد سوق داد.[۴۲] در اوت ۲۰۰۷، واینهاوس چندین اجرا در بریتانیا و اروپا را با استناد به خستگی و بیماری لغو کرد. او در این دوره به دلیل آنچه مصرف بیش‌ازحد هروئین، اکستازی، کوکائین، کتامین و الکل گزارش شد، در بیمارستان بستری شد.[۶۵] او در مصاحبه‌ها به مشکلاتش با خودزنی، افسردگی و اختلالات خوردن اعتراف کرد.[۶۶][۶۷] به دلیل مسائل شخصی‌اش، واشینگتن پست از پیش برایش آگهی ترحیم نوشته بود.[۶۸]

واینهاوس به لس آنجلس تایمز گفت که مواد دلیل بستری شدنش بود و گفت: «واقعاً فکر کردم که آن وقت کارم تمام است.»[۶۹] کمی بعد، پدرش گفت که وقتی دربارهٔ مشکلات دخترش علناً حرف می‌زد، در واقع از رسانه‌ها استفاده می‌کرد، چون به‌نظرش تنها راهی بود که می‌توانست به او برسد.[۷۰] واینهاوس در مصاحبه‌ای با د آلبوم چارت شو در تلویزیون بریتانیا گفت که افسردگی دوقطبی دارد و الکلی نیست، و افزود که این حرف مثل «یک الکلی در انکار» به نظر می‌رسد.[۷۱]

در دسامبر ۲۰۰۷، سخنگوی واینهاوس گزارش داد که او در برنامه‌ای تحت نظارت پزشک است و دشواری‌هایش را با نوشتن موسیقی زیاد هدایت می‌کند.[۷۲] در ژانویهٔ ۲۰۰۸، تبلوید بریتانیایی د سان ویدیویی منتشر کرد که در آن واینهاوس ظاهراً در حال کشیدن کِراک کوکائین بود و از مصرف اکستازی و والیوم صحبت می‌کرد. این رویداد در جمعه ۱۸ ژانویه در ساعات اولیهٔ صبح رخ داد.[۷۳] کمی پس از این حادثهٔ ادعایی کِراک کوکائین، پدرش به خانهٔ او نقل مکان کرد تا او را «۲۴ ساعته» زیر نظر داشته باشد.[۷۴] در اواخر ژانویه، واینهاوس ظاهراً برای یک برنامهٔ درمانی دو هفته‌ای وارد مرکز توان‌بخشی شد.[۷۵] در ۲۶ مارس، سخنگویش گفت او «خوب است».[۷۶] تا اواخر آوریل ۲۰۰۸، رفتار بی‌ثباتش، از جمله اتهام حمله، این بیم را ایجاد کرد که تلاش‌هایش برای ترک مواد ناموفق بوده است.[۷۷] پدر و مدیر برنامه‌اش سپس در پی آن بودند که او را بر اساس قانون سلامت روان ۱۹۸۳ بازداشت کنند.[۷۸] ظاهر ژولیدهٔ او در طول و پس از یک شب کلوپ برنامه‌ریزی‌شده در سپتامبر ۲۰۰۸ شایعات تازه‌ای از عود را برانگیخت. عکاسان گفتند که به‌نظر می‌رسید روی بازوها و پاهایش بریدگی دارد.[۷۹]

به گفتهٔ پزشکش، واینهاوس در ۲۰۰۸ مصرف مواد غیرقانونی را ترک کرد.[۸۰] او در مصاحبه‌ای در اکتبر ۲۰۱۰، دربارهٔ تصمیمش برای ترک مواد گفت: «واقعاً یک روز بیدار شدم و گفتم 'دیگر نمی‌خواهم این کار را بکنم.'»[۸۱] الکل سپس به مشکلی تبدیل شد؛ واینهاوس چند هفته پرهیز کرد و بعد به مصرف الکل بازگشت.[۸۰] پزشکش گفت او برای ترک الکل و اضطراب با لیبریوم درمان شد و در ۲۰۱۰ ارزیابی‌های روان‌شناختی و روان‌پزشکی انجام داد، اما از درمان روان‌شناختی امتناع کرد.[۸۰] پیش از مرگش، واینهاوس توسط یک روان‌پزشک و روان‌شناس معاینه شد و پزشکان رفتاردرمانی دیالکتیک را توصیه کردند.[۸۲] رفتاردرمانی دیالکتیک بر پایهٔ نظریهٔ زیست‌اجتماعی بیماری روانی است و نخستین درمانی است که به‌طور آزمایشی نشان داده شده در درمان اختلال شخصیت مرزی به‌طور کلی مؤثر است.[۸۳][۸۴]

خشونت و مشکلات قانونی

در ۲۰۰۶، واینهاوس اعتراف کرد که پس از آنکه یک طرفدار زن رابطه‌اش با فیلدر-سیویل را نقد کرد، با مشت به صورتش زد. او سپس وقتی فیلدر-سیویل تلاش کرد آرامش کند، به او حمله کرد و با زانو به کشالهٔ رانش زد.[۴۳][۸۵] در اکتبر ۲۰۰۷، واینهاوس و فیلدر-سیویل در برگن، نروژ، به دلیل داشتن هفت گرم ماری‌جوآنا بازداشت شدند. آن‌ها آزاد شدند و ۳۸۵۰ کرون نروژ (حدود ۳۵۰ پوند) جریمه شدند.[۸۶] واینهاوس نخست به جریمه‌ها اعتراض کرد،[۸۶][۸۷] اما بعدها اعتراض را پس گرفت.[۸۸] در ۲۶ آوریل ۲۰۰۸، پس از آنکه به پلیس اعتراف کرد به صورت مردی ۳۸ ساله سیلی زده است، تذکر گرفت؛ جرمی که «حملهٔ ساده» محسوب می‌شود. او خودش را داوطلبانه تسلیم کرد و یک شب بازداشت بود. پلیس گفت هنگام رسیدنش، «در وضعیتی نبود» که بازجویی شود.[۸۹]

ده روز بعد، واینهاوس به ظن داشتن مواد مخدر بازداشت شد، پس از آنکه ویدیویی از او که ظاهراً کِراک کوکائین می‌کشید در ژانویه به پلیس داده شد، اما چند ساعت بعد با قید وثیقه آزاد شد، چون پلیس نمی‌توانست از ویدیو تأیید کند که او چه چیزی می‌کشیده است.[۶۵][۹۰] سازمان دادستانی سلطنتی به اتهام‌زنی به او فکر کرد اما او را تبرئه کرد، چون نتوانست ثابت کند مادهٔ موجود در ویدیو داروی تحت کنترل بوده است.[۹۱] برخی اعضای پارلمان بریتانیا تصمیم به اتهام‌زنی نکردن را نقد کردند.[۹۲] دو ساکن لندن بعدها به توطئه برای تأمین کوکائین و اکستازی برای واینهاوس محکوم شدند،[۹۳] که به دو سال زندان برای یکی و دو سال دستور اجتماعی برای دیگری انجامید.[۹۴]

در ۵ مارس ۲۰۰۹، واینهاوس بازداشت و به حملهٔ ساده متهم شد، پس از آنکه رقصنده شرین فلش ادعا کرد واینهاوس در مراسم خیریهٔ پرینس تراست در سپتامبر ۲۰۰۸ به چشمش زده است.[۹۵] سخنگوی واینهاوس در پرتو این مسئلهٔ حقوقی جدید، لغو حضور او در جشنوارهٔ کوچلا در آمریکا را اعلام کرد،[۹۶] و واینهاوس در ۱۷ مارس در دادگاه اعلام بی‌گناهی کرد.[۹۷] در محاکمه‌اش در ۲۳ تا ۲۴ ژوئیه، او به «خشونت عمدی و غیرقابل توجیه» متهم شد، در حالی که ظاهراً تحت تأثیر الکل یا مادهٔ دیگری بود. او شهادت داد که به فلش مشت نزده، بلکه تلاش کرده او را هل بدهد چون از او می‌ترسیده. او نگرانی‌اش از اینکه فلش داستانش را به یک تبلوید بفروشد، برتری قد فلش و رفتار «بی‌ادبانه» فلش را ذکر کرد.[۹۸][۹۹] در ۲۴ ژوئیه، واینهاوس بی‌گناه شناخته شد و دادگاه اشاره کرد که همهٔ شاهدان جز دو نفر در آن زمان مست بودند و شواهد پزشکی «نوع جراحتی که معمولاً با مشت محکم به چشم ایجاد می‌شود» را نشان نمی‌داد.[۱۰۰]

در ۱۹ دسامبر ۲۰۰۹، واینهاوس برای بار سوم به اتهام حملهٔ ساده و نقض نظم عمومی بازداشت شد، پس از آنکه به مدیر جلوی سالن تئاتر میلتون کینز حمله کرد، وقتی او از واینهاوس خواست به صندلی دیگری برود چون در پانتومیم با سروصدا شرکت کرده بود و به او توصیه کرد بیشتر ننوشد. او به گناه اعتراف کرد و ترخیص مشروط گرفت.[۱۰۱]

مشکلات تنفسی و سایر مشکلات سلامتی

در ۲۳ ژوئن ۲۰۰۸، سخنگوی واینهاوس اظهارات نادرست پیشین میچ را تصحیح کرد که گفته بود دخترش در مرحلهٔ اولیهٔ آمفیزم است، و گفت او به‌جای آن نشانه‌هایی دارد که می‌تواند به آمفیزم مرحلهٔ اولیه منجر شود.[۱۰۲] او همچنین گفت ریه‌هایش با ۷۰ درصد ظرفیت کار می‌کند و ضربان قلب نامنظم دارد که ناشی از زنجیره‌ای کشیدن کراک کوکائین است. میچ گفت پزشکان هشدار داده بودند که اگر به کشیدن کِراک کوکائین ادامه دهد، باید ماسک اکسیژن بزند و در نهایت خواهد مرد.[۱۰۳] او در مصاحبه‌ای رادیویی گفت که به درمان «فوق‌العاده» که شامل چسب نیکوتین نیز بود پاسخ می‌دهد.[۱۰۴] کیت پروز، سخنگوی بنیاد ریهٔ بریتانیا، اشاره کرد که این وضعیت با درمان قابل مدیریت است و گفت برای فردی در سن او طبیعی نیست، اما «سیگار کشیدن سنگین و استنشاق مواد دیگر مانند مواد مخدر می‌تواند ریه‌ها را پیش از موعد پیر کند.»[۱۰۵] نورمن اچ. ادلمن از انجمن ریهٔ آمریکا توضیح داد که عملکرد ریه در هر حال با گذر زمان کم می‌شود؛ اگر او سیگار را ترک می‌کرد، این افت با همان سرعت طبیعی ادامه می‌یافت؛ ولی اگر به کشیدن سیگار (و مواد) ادامه می‌داد، ریه‌هایش خیلی سریع‌تر تحلیل می‌رفت.[۱۰۶]

واینهاوس ۲۴ ساعت پس از بازگشت از مرخصی موقت برای اجرا در جشن تولد ۹۰ سالگی نلسون ماندلا و در کنسرتی در گلاستونبری، از کلینیک لندن مرخص شد و به‌عنوان بیمار سرپایی به درمان ادامه داد.[۱۰۷] در ژوئیهٔ ۲۰۰۸، او گفت که «برخی نواحی آمفیزم» تشخیص داده شده است و گفت با «خوردن مقدار زیادی غذای سالم، خوابیدن زیاد، نواختن گیتارم، ساختن موسیقی و نوشتن نامه به شوهرم هر روز» خودش را جمع‌وجور می‌کند.[۱۰۸] او همچنین یک تخت برنزه‌کننده عمودی در آپارتمانش داشت.[۶۳] واینهاوس در ۲۵ اکتبر ۲۰۰۸ برای برای آزمایش‌های احتیاطی ریه و قفسهٔ سینه — که دلیل آن عفونت قفسه سینه گزارش شده بود — به کلینیک لندن رفت[۱۰۹] و مثل بیمار سرپایی می‌رفت و می‌آمد.[۱۱۰] او در ۲۳ نوامبر ۲۰۰۸ به دلیل واکنش دارویی به بیمارستان بازگشت.[۱۱۱]

جوایز و نامزدها

واینهاوس در ویرجین فستیوال، بالتیمور سال ۲۰۰۷

در میان جوایز و به رسمیت شناختن اولین آلبوم وی (فرانک)، واینهاوس موفق به کسب یک جایزه آیور نوولو از طرف ترانه‌سرایان آکادمی بریتانیا برای «بهترین ترانهٔ معاصر» (قوی‌تر از من)[۱۱۲] نامزد دریافت جایزه بریت برای «بهترین خوانندهٔ زن بریتانیایی»،[۱۱۳] و شامل شدن در کتاب ۱۰۰۱ آلبومی که شما باید قبل از مرگ بشنوید توسط رابرت دیمری در سال ۲۰۰۶ شد.[۱۱۴]

«بازگشت به سیاهی» دومین آلبوم استودیویی وی، شامل نامزدهای متعددی شد، از جمله دو جایزه بریت («بهترین آلبوم بریتانیایی»، و جایزه «بهترین خوانندهٔ زن بریتانیایی» را برنده شد)، شش جایزه گرمی (از جمله پنج برد)،[۳۱][۱۱۵] چهار جایزه آیور نوولو، چهار جایزه موسیقی ام‌تی‌وی اروپا، سه جایزه موزیک ویدئوی ام‌تی‌وی، سه جایزه موسیقی ملل و برای جایزه مرکوری (آلبوم سال) و یک جایزه ام‌اٌبی‌اُ (بهترین زن بریتانیا) نامزد شد. در طول زندگی حرفه‌ای‌اش، واینهاوس ۲۳ جایزه دریافت کرد و ۶۰ بار نامزد جایزه شد.

مرگ

ایمی سوءمصرف الکل را در سال ۲۰۰۸ آغاز کرد و تا هنگام مرگ نیز سوءمصرف الکل داشت. در تابستان ۲۰۱۱ او یک دوره پرهیز از الکل به مدت چند هفته را گذراند اما بعد دوباره سوءمصرفش به الکل عود کرد و همین مسئله باعث مرگ او شد.[۱۱۶]

وسایلی که مردم برای احترام به ایمی در عصر روز مرگ او مقابل خانه وی آورده بودند

محافظ او گفته بود که من سه روز قبل از مرگ او به محل اقامت او رفتم و دیدم که ایمی مسموم شده بود. او همچنین بیان کرد که در روزهای بعد هم نوشیدنی‌های دیگری را در خانه او یافتم و همچنین افزود که ساعت ۲ بامداد صبحگاه روز مرگ او صدای موسیقی و خنده و صدای تلویزیون را از خانه او می‌شنیدم. طبق صحبت‌های محافظ او ساعت ۱۰ صبح ایمی را دیده که در تخت خواب دراز کشیده و هرچه تلاش کرده نتوانسته او را بیدار کند. طبق این گفته‌ها کسی مظنون شناخته نشد چرا که ایمی معمولاً شب‌ها دیر می‌خوابید. محافظ ادامه داد: «ساعت ۳ بامداد دوباره برخاستم که وضعیت ایمی را چک کنم دیدم که به همان صورت خوابیده و در بررسی بعدی متوجه شدم که ایمی نفس نمی‌کشد و هیچ واکنشی نشان نمی‌دهد و سریعاً با اورژانس تماس گرفتم.»[۱۱۶]

در ساعت ۳:۵۴ دقیقه به وقت محلی دو آمبولانس به محل حادثه فرستاده شد و در آنجا مرگ او مشخص شد و پلیس متروپلیتن نیز مرگ او را تأیید کرد. بعد از تأیید این خبر، مردم و خبرنگاران به محل اقامت او آمدند تا ادای احترام کنند. تیم پزشکی قانونی هم در محل وقوع حادثه حاضر شد و از اتاق او یک بطری کوچک و دو بطری بزرگ ودکا پیدا کرد.[۱۱۶] تیم پزشکی قانونی پس از کالبد شکافی مشخص کرد که میزان الکل خون او ۴۱۶ میلیگرم در ۱۰۰ میلی لیتر است که این مقدار ۵ برابر حد مجاز میزان الکل موجود در خون است و همین مقدار زیاد الکل باعث مرگ ناگهانی او شده‌است.[۱۱۷] بسیاری از هنرمندان عرصه موسیقی به مناسبت درگذشت ایمی ادای احترام کردند هنرمندانی چون: یوتو، ام.آی.ای.، لیدی گاگا، مرین فیث‌فول، برونو مارس، ریانا، ادل، نیکی میناژ، جرج مایکل، کیشا بوچنان، کلی کلارکسون، کورتنی لاو[۱۱۸] همچنین گروه موسیقی گرین دی به همین مناسبت ترانه‌ای سرود و نامش را ایمی گذاشت.[۱۱۹] چرا که مرگ او ۱۷ سال بعد از مرگ کرت کوبین اتفاق افتاد و این اتفاق باعث شد تا دوباره توجه جهانیان به کلوب ۲۷ متمرکز شود. سه سال قبل از این ایمی ترس مرگ در ۲۷ سالگی را تجربه کرده بود.[۱۲۰]

خوانندگان رومانیایی رونا هارتنر پائولا سلینگ نیکو و ماریا رادو در اجرای کنسرت برای یادبود ایمی (۲۳ اکتبر ۲۰۱۱ بخارست رومانی)

اثرشناسی

آلبوم‌های استودیویی

اجراهای زنده

  • گفتم به تو که آشفته‌ام (لندن ۲۰۰۷)
  • اجرای زنده در بی‌بی‌سی (۲۰۱۱)

فیلم‌شناسی

منابع

  1. ↑ Caulfield, Keith (23 July 2012). "Amy Winehouse's Death Led to Surge in Sales, Chart Moves". بیلبورد (مجله). Archived from the original on 27 January 2013.
  2. ↑ Vozick-Levinson, Simon (9 September 2010). "Amy Winehouse to sing 'It's My Party' for Quincy Jones". انترتینمنت ویکلی. Archived from the original on 6 October 2014.
  3. ↑ "Amy Winehouse's comeback tour going about as well as you'd expect". ای.وی. کلاب. 20 June 2011. Archived from the original on 6 October 2014.
  4. ↑ Copsey, Rob (13 October 2018). "The UK's biggest studio albums of all time". شرکت جدول‌های رسمی. Retrieved 11 April 2019.
  5. ↑ Day, Elizabeth (23 June 2013). "Growing up with my sister Amy Winehouse". The Guardian. Retrieved 25 June 2013.
  6. ↑ "Amy Winehouse's Back to Black sets chart record". بی‌بی‌سی نیوز. 25 August 2011. Archived from the original on 26 August 2011.
  7. ↑ "VH1's 100 Greatest Women in Music". VH1's The Greatest. 13 February 2012. Archived from the original on 29 October 2013.
  8. ↑ "The 200 Greatest Singers of All Time". Rolling Stone (in American English). 1 January 2023. Retrieved 26 June 2023.
  9. ↑ Newkey-Burden 2008، p. ۱; Winehouse 2012، p. ۳۳.
  10. ↑ Weidhase 2024, p. 39.
  11. 1 2 3 Newkey-Burden 2008, p. 3.
  12. ↑ Winehouse 2016، pp. ۱۱, ۳۶, ۵۶; Newkey-Burden 2008، p. ۳.
  13. 1 2 Winehouse 2012, p. 1.
  14. ↑ Newkey-Burden 2008, p. 8.
  15. ↑ Winehouse 2016, p. 62.
  16. ↑ Tzvetkova 2017, p. 53.
  17. ↑ Winehouse 2016, p. 26.
  18. 1 2 Mulholland, Garry (1 February 2004). "Charmed and dangerous". The Guardian. Retrieved 9 November 2025.
  19. ↑ Sengwe, Stephanie (20 August 2023). "Amy Winehouse's Family Shares Rare Photos and Handwritten Notes in New Book (Exclusive)". People. Retrieved 9 November 2025.
  20. ↑
  21. ↑ Winehouse 2016، pp. ۴۶–۴۷; Winehouse 2012، p. ۲۰.
  22. ↑ Winehouse 2016, p. 61.
  23. ↑ Winehouse 2016, pp. 71–72.
  24. ↑
  25. ↑ "Fame Academy". The Guardian. 12 September 2008. Archived from the original on 14 April 2019. Retrieved 23 April 2023.
  26. ↑
  27. ↑ Winehouse 2012, pp. 23, 68.
  28. ↑ Winehouse 2016، p. ۹۰; Winehouse 2012، p. ۲۹.
  29. ↑ «ایمی واینهاوس، خواننده بریتانیایی در سن ۲۷ سالگی درگذشت». رادیو فردا. ۲۳ ژوئیه ۲۰۱۱. بایگانی‌شده از اصلی در ۲۷ ژانویه ۲۰۱۸. دریافت‌شده در ۲۷ ژانویه ۲۰۱۸.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  30. ↑ «نگاهی به زندگی کوتاه و پرتلاطم «ایمی واینهاوس»». صدای آمریکا. ۲۴ ژوئیه ۲۰۱۱. بایگانی‌شده از اصلی در ۲۷ ژانویه ۲۰۱۸. دریافت‌شده در ۲۷ ژانویه ۲۰۱۸.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  31. 1 2 «جوایز «گرمی» و موفقیت امی واینهاوس، خواننده پاپ». رادیو فردا. ۲۲ بهمن ۱۳۸۶. بایگانی‌شده از اصلی در ۱ فوریه ۲۰۱۸.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  32. ↑ "Amy Winehouse: in her own words". The Guardian. 22 July 2012. Archived from the original on 27 September 2019. Retrieved 5 July 2017.
  33. 1 2 3 4 Pfeffer, Anshel (9 July 2013). "Remembering Amy Winehouse as the Jew She Was Not". Haaretz. Archived from the original on 28 September 2017. Retrieved 5 July 2017.
  34. ↑ "Amy Winehouse Tattoos". Amy Winehouse Forever. Archived from the original on 21 September 2017. Retrieved 5 July 2017.
  35. 1 2 "Amy Winehouse planned to adopt a 10-year-old girl when she died". The Independent. 30 July 2011. Archived from the original on 27 July 2024. Retrieved 31 May 2024.
  36. ↑ Kiri Blakeley (1 August 2011). "Was Amy Winehouse Really Adopting A Little Girl?". Forbes. Archived from the original on 6 December 2025. Retrieved 6 December 2025.
  37. ↑ Winehouse 2012, p. 62.
  38. ↑ "Amy Winehouse: 1983–2011". The Daily Telegraph. 23 July 2011. Archived from the original on 29 July 2011.
  39. ↑ "Amy Winehouse cut out my heart and stomped on it says ex". NOW Daily. 29 April 2007. Archived from the original on 29 September 2016.
  40. ↑ Hoffman, Claire (10 July 2008). "Up All Night With Amy Winehouse: Rolling Stone's 2008 Story". Rolling Stone. p. 2 of 3. Archived from the original on 1 January 2014.
  41. 1 2 "Singer Amy Winehouse weds in Miami Beach". Yahoo! News. Associated Press. 18 May 2007. Archived from the original on 21 May 2007.
  42. 1 2 3 4 5 Sandall, Robert (27 July 2008). "Can Amy Winehouse be saved?". The Sunday Times Magazine. Archived from the original on 7 October 2008.
  43. 1 2 Ogunnaike, Lola (1 July 2008). "Commentary: Whither Winehouse?" (Press release). CNN. Archived from the original on 27 January 2012.
  44. ↑ "Amy Winehouse bloody, bruised after alleged fight with husband". International Herald Tribune. Associated Press. 24 August 2007. Archived from the original on 7 December 2008.
  45. ↑ "Fans Urged to boycott Winehouse". BBC News. 28 August 2007. Archived from the original on 15 July 2014.
  46. ↑ Perry, Simon (1 December 2008). "Divorce Drama for Amy Winehouse?". People. Archived from the original on 3 November 2013. Retrieved 31 May 2014.
  47. ↑ Addley, Esther (10 June 2008). "Crime: Amy Winehouse's husband pleads guilty to GBH and cover-up". The Guardian. Archived from the original on 6 November 2011. Retrieved 4 August 2024.
  48. ↑ "Winehouse husband must stay in jail, judge rules". The Times. 21 July 2008. Retrieved 5 August 2024.
  49. ↑ "Winehouse is arrested by police". BBC News. 18 December 2007. Archived from the original on 6 October 2014.
  50. ↑ "Amy Winehouse husband Blake Fielder-Civil 'used her money to pay off victim'". The Times. 11 June 2008. Archived from the original on 10 April 2024. Retrieved 10 April 2024.
  51. ↑ "Singer absent from 'plot' meeting". BBC News. 11 June 2008. Archived from the original on 6 October 2014.
  52. ↑ Winehouse 2012.
  53. 1 2 "Drugs and Infidelity Doomed Amy Winehouse's Marriage to Blake Fielder-Civil". Biography (in American English). 17 May 2024. Retrieved 1 January 2025.
  54. 1 2 "Amy Winehouse's husband seeks divorce" (Press release). CNN. 12 January 2009. Archived from the original on 21 January 2009.
  55. ↑ "Amy Winehouse's husband to file for divorce". MSNBC. Associated Press. 12 January 2009. Archived from the original on 2009-04-18. Retrieved 10 June 2016.
  56. ↑ Collett-White, Mike (12 January 2009). "Amy Winehouse's husband seeks divorce" (Press release). Reuters. Archived from the original on 13 February 2009.
  57. ↑ Laurie I (24 March 2009). "Winehouse 'Won't Let' Husband Divorce Her". San Francisco Chronicle. Archived from the original on 6 October 2014. Retrieved 31 May 2014.
  58. ↑ "Winehouse divorces Fielder-Civil". BBC News. 16 July 2009. Archived from the original on 21 October 2022.
  59. 1 2 خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام Mitch وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  60. ↑ Isola, Laurie (7 July 2010). "Blake Fielder-Civil received nothing in Amy Winehouse split". SFGate. Archived from the original on 26 January 2011.
  61. ↑ "Amy Winehouse's boyfriend Reg Traviss: 'Drugs were not part of her world when she died'". NME. 25 October 2011. Archived from the original on 16 May 2020. Retrieved 11 February 2020.
  62. ↑ Love, Ryan (12 September 2011). "Amy Winehouse, Reg Traviss would have married and had children, says dad Mitch". Digital Spy. Archived from the original on 27 May 2013. Retrieved 11 February 2020.
  63. 1 2 3 Hoffman, Claire (10 July 2008). "Up All Night with Amy Winehouse: Rolling Stone's 2008 Story". Rolling Stone. Archived from the original on 27 July 2013.
  64. ↑ "Amy Winehouse found dead aged 27 in London home". The Guardian. 23 July 2011. Retrieved 29 July 2024.
  65. 1 2 Singh, Anita (8 May 2008). "Amy Winehouse bailed over drugs video". The Daily Telegraph. Archived from the original on 10 January 2022. Retrieved 2 June 2014.
  66. ↑ Eliscu, Jenny (23 July 2011). "The Diva and Her Demons: Rolling Stone's 2007 Amy Winehouse Cover Story". Rolling Stone. Archived from the original on 25 July 2011.
  67. ↑ "Profile: Amy Winehouse". BBC News. 29 July 2008. Archived from the original on 7 January 2009.
  68. ↑ Farhi, Paul (16 November 2021). "How obituaries got a jolt of new life in the Internet era". The Washington Post. Retrieved 17 August 2022.
  69. ↑ "Amy Winehouse was not hospitalised for 'exhaustion'". Los Angeles Times. Archived from the original on 15 July 2014. Retrieved 28 May 2015.
  70. ↑ "Who'd be a pop star's parent?". BBC News. 17 March 2008. Archived from the original on 22 December 2013.
  71. ↑ Salahi, Lara (25 July 2011). "Amy Winehouse: Career Shadowed by Manic Depression". ABC News. Archived from the original on 24 July 2011.
  72. ↑ Rubin, Courtney (10 December 2007). "Amy Winehouse 'Determined' to Attend Grammys". People magazine. Archived from the original on 20 September 2013. Retrieved 8 August 2024.
  73. ↑ "Was Amy Winehouse filmed smoking crack cocaine?". The Guardian. 22 January 2008. Retrieved 8 August 2024.
  74. ↑ "Amy Winehouse living with her father, under 24-hour watch". The Daily Telegraph. 24 January 2008. Archived from the original on 27 January 2008.
  75. ↑ "Amy takes the rehab route". The Times of India. 12 January 2009. Archived from the original on 12 January 2009.
  76. ↑ "Rep: Amy Winehouse Not Returning to Rehab". Us Magazine. 26 March 2008. Archived from the original on 30 March 2008. Retrieved 13 August 2024.
  77. ↑ Miller, Vikki (26 April 2008). "Rep: Amy Winehouse Not Returning to Rehab". The Daily Telegraph. Archived from the original on 7 December 2008.
  78. ↑ "Papa Winehouse 'committed' to Amy's care". Boston Herald. 28 April 2008. Archived from the original on 31 December 2019. Retrieved 31 December 2019.
  79. ↑ Gregory, Jason (12 September 2008). "Amy Winehouse Sparks New Health Fears After Wild Night Out". Gigwise. Archived from the original on 10 July 2012. Retrieved 9 August 2024.
  80. 1 2 3 Davies, Caroline (26 October 2011). "Amy Winehouse inquest records verdict of misadventure". The Guardian. Archived from the original on 27 October 2011.
  81. ↑ Perry, Simon (5 October 2010). "Amy Winehouse Unveils Her Fred Perry Designs". StyleWatch. Archived from the original on 21 July 2011.
  82. ↑ Rayment, Tim (4 December 2011). "Mental illness crippled Amy". The Sunday Times. Archived from the original on 27 July 2024. Retrieved 23 May 2023.
  83. ↑ Linehan, M. M.; Armstrong, H. E.; Suarez, A.; Allmon, D.; Heard, H. L. (1991). "Cognitive-behavioral treatment of chronically parasuicidal borderline patients". Archives of General Psychiatry. 48 (12): 1060–64. doi:10.1001/archpsyc.1991.01810360024003. PMID 1845222.
  84. ↑ Linehan, M. M.; Heard, H. L.; Armstrong, H. E. (1993). "Naturalistic follow-up of a behavioural treatment of chronically parasuicidal borderline patients". Archives of General Psychiatry. 50 (12): 971–974. doi:10.1001/archpsyc.1993.01820240055007. PMID 8250683.
  85. ↑ "Amy Winehouse punches fan then boyfriend in drunken rage". The London Standard. 11 April 2012. Retrieved 16 January 2024.
  86. 1 2 "Amy Winehouse is summoned to court over drugs appeal". The Times. 1 January 2009. Archived from the original on 15 June 2011.
  87. ↑ White, Nicholas (27 December 2007). "Amy Winehouse summoned to appear in court in Norway for drug conviction". People. Archived from the original on 20 February 2008.
  88. ↑ "Amy Winehouse drops drug case appeal in Norway". USA Today. Associated Press. 6 January 2009. Archived from the original on 27 July 2024. Retrieved 28 May 2015.
  89. ↑ "Winehouse cautioned over assault". BBC News. 26 April 2008. Archived from the original on 30 April 2008.
  90. ↑ "Amy Winehouse released after arrest over 'drugs video'". The Times. 8 May 2008. Archived from the original on 16 May 2008.
  91. ↑ "CPS statement: Amy Winehouse suspected drug abuse". Crown Prosecution Service. 30 May 2008. Archived from the original on 30 May 2008.
  92. ↑ Sahu, Nina (15 May 2008). "Amy Winehouse escapes charges over drug video". TopNews.in. Archived from the original on 20 January 2012. Retrieved 2 June 2014.
  93. ↑ "Winehouse drug accused in court". BBC News. 1 July 2008. Archived from the original on 1 July 2008.
  94. ↑ "Jail for Winehouse drug plot man". BBC News. 12 December 2008. Archived from the original on 12 December 2008.
  95. ↑ Itzkoff, Dave (6 March 2009). "Winehouse Charged with Assaulting Fan". The New York Times. Archived from the original on 17 April 2009.
  96. ↑ "Winehouse pulls out of Coachella". BBC News. 9 March 2009. Archived from the original on 12 March 2009.
  97. ↑ "Winehouse denies assault charge". ITV. 17 March 2009. Archived from the original on 20 March 2009.
  98. ↑ "Amy Winehouse 'punched dancer after photo request'". The Guardian. Archived from the original on 26 July 2009.
  99. ↑ Bird, Steve (23 July 2009). "Amy Winehouse: I'm too short to have punched anyone". The Times. Archived from the original on 10 April 2024. Retrieved 10 April 2024.
  100. ↑ "Winehouse not guilty of assault". BBC News. 24 July 2009. Archived from the original on 24 July 2009.
  101. ↑ "Amy Winehouse admits pantomime assault". BBC News. 20 January 2010. Retrieved 2 October 2016.
  102. ↑ "Spokeswoman: Amy Winehouse doesn't have emphysema". USA Today. 23 June 2008. Archived from the original on 28 October 2008. Retrieved 24 August 2017.
  103. ↑ "Singer Amy Winehouse has lung damage and irregular heart beat, says her father". International Herald Tribune. Associated Press. 22 June 2008. Archived from the original on 29 June 2008.
  104. ↑ "Dad says Winehouse flourishing". BBC News. 23 June 2008. Archived from the original on 30 October 2013.
  105. ↑ Schmidt, Veronica (23 June 2008). "Amy Winehouse diagnosed with emphysema". Times Online. Archived from the original on 15 June 2011.
  106. ↑ Kaufman, Gil (23 June 2008). "Amy Winehouse's Father Clarifies Diagnosis, Sort Of: 'She Has a Small Amount of Emphysema'". MTV. Archived from the original on 28 September 2008.
  107. ↑ "Winehouse leaves London clinic". United Press International. 1 July 2008. Archived from the original on 5 June 2011. Retrieved 23 July 2011.
  108. ↑ Singh, Anita (22 July 2008). "Amy Winehouse: I want five kids and to appear on Countdown". The Daily Telegraph. Archived from the original on 9 December 2013.
  109. ↑ "Winehouse back in the hospital for more tests". Today. 27 October 2008. Archived from the original on 2 November 2013.
  110. ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام Nov وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  111. ↑ "Amy Winehouse hospitalized for drug reaction". CNN. 25 November 2008. Archived from the original on 17 December 2008.
  112. ↑ «Profile: Amy Winehouse». BBC. ۲۹ ژوئیه ۲۰۰۸. بایگانی‌شده از اصلی در ۷ ژانویه ۲۰۰۹.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  113. ↑ «Brits 2004: The winners». BBC. ۱۷ فوریه ۲۰۰۴. بایگانی‌شده از اصلی در ۲۶ سپتامبر ۲۰۱۳. دریافت‌شده در ۱ فوریه ۲۰۱۸.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  114. ↑ دیمری، رابرت (۲۰۰۶). ۱۰۰۱ Albums You Must Hear Before You Die. Universe Publishing. شابک ۱۸۴۴۰۳۳۹۲۹.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  115. ↑ «Winehouse dominates Grammys with 5 wins». امروز. آسوشیتد پرس. بایگانی‌شده از اصلی در ۱۸ مه ۲۰۱۳. دریافت‌شده در ۱ فوریه ۲۰۱۸.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  116. 1 2 3 «Amy Winehouse inquest records verdict of misadventure». گاردین. ۲۶ اکتبر ۲۰۱۱. بایگانی‌شده از اصلی در ۱ فوریه ۲۰۱۸. دریافت‌شده در ۱ فوریه ۲۰۱۸.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  117. ↑ «Amy Winehouse death: Coroner records misadventure verdict». BBC. ۲۶ اکتبر ۲۰۱۱. بایگانی‌شده از اصلی در ۱ فوریه ۲۰۱۸. دریافت‌شده در ۱ فوریه ۲۰۱۸.{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  118. ↑ STEVE BALTIN (۲۳ ژوئیه ۲۰۱۱). «Courtney Love on Amy Winehouse: 'I'm Gutted'». Rolling Stone. بایگانی‌شده از اصلی در ۲۵ ژوئیه ۲۰۱۱. دریافت‌شده در ۱ فوریه ۲۰۱۸.{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  119. ↑ GIL KAUFMAN (۲۶ ژوئیه ۲۰۱۱). «AMY WINEHOUSE FUNERAL HELD IN LONDON». MTV News. بایگانی‌شده از اصلی در ۱ فوریه ۲۰۱۸. دریافت‌شده در ۱ فوریه ۲۰۱۸. {{cite news}}: بیش از یک پارامتر |تاریخ بایگانی= و |archive-date= داده‌شده است (کمک); بیش از یک پارامتر |نشانی بایگانی= و |archive-url= داده‌شده است (کمک)نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  120. ↑ «Stating the Obvious, Amy Winehouse Fears Early Death». Inquisitr. ۲۹ دسامبر ۲۰۰۸. بایگانی‌شده از اصلی در ۱۳ ژوئن ۲۰۱۹. دریافت‌شده در ۲۷ ژانویه ۲۰۱۸. {{cite news}}: بیش از یک پارامتر |تاریخ بایگانی= و |archive-date= داده‌شده است (کمک); بیش از یک پارامتر |نشانی بایگانی= و |archive-url= داده‌شده است (کمک)نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)

پیوند به بیرون

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ ایمی واینهاوس موجود است.
اخبار مرتبط در ویکی‌خبر:
مرگ امی واینهاوس، خواننده انگلیسی
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.