اوستیناتو

اُستیناتو (Ostinato؛ واژهٔ ایتالیایی به‌معنی «لجباز») به موتیف یا عبارتی در موسیقی کلاسیک گفته می‌شود که مدام در یک خط صوتی مشخص و اغلب در همان ارتفاع صوتی تکرار می‌شود.

از قطعات شناخته‌شده مبتنی بر اوستیناتو می‌توان به آثار کلاسیک مانند بولرو اثر راول، سرود زنگ‌ها، و نیز ترانه‌های محبوبی همچون «بازی‌های ذهنی» (۱۹۷۳) اثر جان لنون، «عشق را حس می‌کنم» (۱۹۷۷) اثر دانا سامر و جورجو مورودر، تمِ موسیقی پیتر گان (۱۹۵۹) اثر هنری مانچینی، «بابا ارایلی» (۱۹۷۱) اثر گروه هو، «سمفونی تلخ‌وشیرین» (۱۹۹۷) اثر گروه وِرو، و «کم» (۲۰۰۷) اثر فلو رایدا اشاره کرد.

ایدهٔ تکرارشونده می‌تواند یک الگوی ریتمیک، بخشی از ملودی، یا خود یک ملودی کامل باشد. اوستیناتوها از دید فنی و دقیق باید دارای تکرار کاملاً یکسان باشند اما در کاربرد رایج، این اصطلاح تکرار همراه با واریاسیون و گسترش مانند تغییر دادن خط اوستیناتو برای هماهنگی با هارمونی‌ها یا کلیدهای در حال تغییر را نیز دربرمی‌گیرد.

اگر بتوان کادانس را گهوارهٔ تونالیته دانست، الگوهای اوستیناتو را می‌توان زمین بازی‌ای در نظر گرفت که تونالیته در آن نیرومند و خودباور رشد کرده است.

— ادوارد لووینسکی

کلودیا گوربمن اوستیناتو را در چارچوب موسیقی کلاسیک اروپایی و موسیقی فیلم چنین تعریف می‌کند: یک الگوی ملودیک یا ریتمیک تکرارشونده که صحنه‌هایی را که فاقد کنش بصری پویا هستند، پیش می‌راند.

اوستیناتو در موسیقی بداهه (راک و جاز) نقش مهمی دارد و در این زمینه‌ها اغلب با نام «ریف» یا «وَمپ» شناخته می‌شود. اوستیناتو که «تکنیکی محبوب نزد آهنگسازان جاز معاصر» به‌شمار می‌رود، اغلب در جاز مُدال و جاز لاتین و نیز در موسیقی سنتی آفریقایی از جمله موسیقی گناوه به کار می‌روند.

جستارهای وابسته

منابع

پیوند به بیرون

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ اوستیناتو موجود است.
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.