بالبینو جولیانو

بالبینو جولیانو | Balbino Giuliano
وزیر آموزش ملی از پادشاهی ایتالیا
دوره مسئولیت ۱۲ سپتامبر ۱۹۲۹ – ۲۰ ژوئیه ۱۹۳۲
پس از	جوزپه بلوزو
پیش از	فرانچسکو ارکوله
معاون وزیر آموزش عمومی پادشاهی ایتالیا
دوره مسئولیت ۳ ژوئیه ۱۹۲۴ – ۶ ژانویه ۱۹۲۵
پس از	داریو لوپی
پیش از	میکله رومانو
عضو مجلس نمایندگان پادشاهی ایتالیا
دوره مسئولیت ۲۴ مه ۱۹۲۴ – ۱۰ ژانویه ۱۹۳۴
عضو سنا پادشاهی ایتالیا
دوره مسئولیت ۱ مارس ۱۹۳۴ – ۵ اوت ۱۹۴۳
اطلاعات شخصی
زاده	۴ ژانویهٔ ۱۸۷۹ فوسانو, پادشاهی ایتالیا
درگذشته	۱۳ ژوئن ۱۹۵۸ (۷۹ سال) رم، پادشاهی ایتالیا
حزب سیاسی	حزب ملی فاشیست
جایزه‌ها	نشان تاج ایتالیا نشان قدیسان موریس و لازاروس نشان پاپ پیوس نهم نشان امپراتوری بریتانیا

بالبینو جولیانو (Balbino Giuliano) (فوسانو؛ ۴ ژانویه ۱۸۷۹ - رم، ۱۳ ژوئن ۱۹۵۸) تاریخدان و سیاستمدار فاشیست ایتالیایی بود که از سال ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۲ به عنوان وزیر آموزش ملی پادشاهی ایتالیا خدمت کرد.

پس از فارغ‌التحصیلی در رشته ادبیات و فلسفه از دانشگاه تورین، سال‌ها به عنوان معلم دبیرستان در تورین کار کرد (از جمله شاگردان او در این دوره، پیرو گوبتی بود که در سال‌های اولیه زندگی‌اش به شدت تحت تأثیر او قرار گرفت). جولیانو که در جوانی سوسیالیست بود، بعدها به یک لیبرال نزدیک به مواضع گائتانو سالومینی و در طول جنگ جهانی اول به یک طرفدار مداخله‌ در جنگ تبدیل شد و به عنوان ستوان دوم توپخانه خدمت کرد. پس از جنگ، او در اشغال فیومه توسط گابریل دانونزیو شرکت کرد..^[۱][۲][۳]

در سال ۱۹۲۵ او فعالیت دانشگاهی خود را آغاز کرد و از سال ۱۹۲۵ تا ۱۹۳۰ در دانشگاه فلورانس فلسفه و تاریخ فلسفه، از سال ۱۹۳۱ تا ۱۹۳۲ در دانشگاه بولونیا اخلاق، از سال ۱۹۳۲ در دانشگاه رم اخلاق و از سال ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۵ فلسفه اخلاق در دانشگاه رم تدریس کرد. از سال ۱۹۳۵ تا ۱۹۴۰ رئیس دانشکده ادبیات و فلسفه دانشگاه رم بود.^{[۴][۵][۶][۷]} او به عنوان یک فیلسوف، منتقد هگل بود.^[۸]

او که به طور فزاینده‌ای به ناسیونالیسم و ​​فاشیسم نزدیک شده بود، به عضویت انجمن ملی ایتالیا درآمد و سپس در سال ۱۹۲۳ به حزب ملی فاشیست (PNF) پیوست و در سال ۱۹۲۴ و بار دیگر در سال ۱۹۲۹ به عنوان معاون این حزب انتخاب شد. از سال ۱۹۲۴ تا ۱۹۲۵ به عنوان معاون وزیر امور خارجه در وزارت آموزش عمومی خدمت کرد و در سال ۱۹۲۹ به عنوان وزیر آموزش ملی کابینه موسولینی منصوب شد، پستی که به مدت سه سال در اختیار داشت. در دوران تصدی خود به عنوان وزیر، سوگند وفاداری به رژیم را بر اساتید دانشگاه تحمیل کرد که به جز دوازده استاد، همه آنها آن را امضا کردند. در سال ۱۹۳۴ به عنوان سناتور پادشاهی ایتالیا منصوب شد. پس از سقوط فاشیسم، او به زندگی خصوصی روی آورد. پس از جنگ جهانی دوم، برای تحریم فاشیست‌ها به دیوان عالی دادگستری ارجاع داده شد، اما به دلیل عفو عمومی تولیاتی محکوم نشد.^{[۹][۱۰][۱۱][۱۲]}

وی در ۱۳ ژوئن ۱۹۵۸ در رم درگذشت.

الگو:کابینه موسولینی