بوریس کوراکین
بوریس کوراکین | |
|---|---|
 یک پرتره از بوریس کوراکین اثر پیتر گانست بین سال‌های ۱۷۱۸ تا ۱۷۲۷ میلادی | |
| سفیر روسیه در بریتانیا، هلند و فرانسه | |
| دوره مسئولیت ۱ ژانویه ۱۷۲۴ – ۱۷ اکتبر ۱۷۲۷ (در فرانسه) ۱۷ اکتبر ۱۷۱۱ – ۳۱ اوت ۱۷۲۵ (در هلند) ۱۹ اکتبر ۱۷۱۰ – ۲۵ مه ۱۷۱۱ (در بریتانیا) | |
| اطلاعات شخصی | |
| زاده | ۳۰ ژوئیهٔ [سبک قدیمی: ۲۰ ژوئیهٔ] ۱۶۷۶ مسکو، روسیه تزاری |
| درگذشته | ۲۸ اکتبر [سبک قدیمی: ۱۸ اکتبر] ۱۷۲۷ (۵۱ سال) پاریس، پادشاهی فرانسه |
| ملیت | روسی |
| همسر(ان) | کسینیا فئودورونا لوپوخینا ماریا فئودورونا اوروسوا |
| فرزندان | تاتیانا بوریسونا کوراکینا الکساندر بوریسوویچ کوراکین اکاترینا بوریسوا کوراکینا |
| والدین | ایوان گریگوریویچ کوراکین (پدر) فئودوسیا آلکسیونا اودویفسکایا (مادر) |
| پیشه | دیپلمات، فرمانده نظامی و نویسنده |
| خدمات نظامی | |
| جنگ‌ها/عملیات |
|
بوریس ایوانوویچ کوراکین (به روسی: Борис Иванович Куракин) (۳۰ ژوئیهٔ [سبک قدیمی: ۲۰ ژوئیهٔ] ۱۶۷۶ – ۲۸ اکتبر [سبک قدیمی: ۱۸ اکتبر] ۱۷۲۷) یک دیپلمات اهل روسیه بود که از سال ۱۷۲۴ تا ۱۷۲۷ میلادی، به عنوان سومین سفیر خارجی دائمی روسیه، در فرانسه خدمت کرد. او از نزدیکان پتر کبیر و باجناق او بود و سنت چند صد ساله خدمات دیپلماتیک خاندان کوراکین را در دولت روسیه بنیان گذاشت.[۱][۲][۳]
زندگی‌نامه
بوریس در ۳۰ ژوئیهٔ [سبک قدیمی: ۲۰ ژوئیهٔ] ۱۶۷۶ در مسکو به دنیا آمد. او از اعضای خاندان کوراکین بود؛ خاندان اشرافی که اعضای آن به درجه اوکولنیچی ارتقا یافته بودند. در سال ۱۶۸۲، پدرش ایوان به شهر اسمولنسک فرستاده شد و در آنجا بر اثر بیماری کلیه درگذشت. بعد از آن، بوریس و برادرش میخائیل توسط نامادری خود ماریا (همسر دوم پدرشان که او نیز دو سال بعد درگذشت)، بزرگ شدند. به دلیل آشفتگی‌های دوران حکومت تزار فیودور سوم، او به عنوان یکی از ملازمان پتر، برادر فئودور منصوب شد. از سال ۱۶۸۳، بوریس بخشی از حلقه نزدیکان پتر بود و در تفریحات نظامی وی در نزدیکی روستای سمیونوفسکایا و در سپاه بازی او شرکت داشت. هنگی که بعدها «سمیونوفسکی» نام گرفت که از آن در هر دو لشکرکشی‌های آزوف (۱۶۹۵–۱۶۹۶) استفاده شد. بوریس در لشکرکشی‌های آزوف حضور داشت که نخست ستوان و از سال ۱۶۹۶، کاپیتان بود. ارتباطاتی که او در طول زندگی درباری برقرار کرد، او را به ازدواج با کسینیا لوپوخینا، خواهر اودوکیا لوپوخینا که همسر پتر بود، سوق داد.[۴][۵][۶][۷]
بوریس در همان سال، برای تحصیل در امور دریایی، استحکامات و ریاضیات به ایتالیا فرستاده شد. پس از بازگشت از دومین لشکرکشی آزوف در راه ورونژ، تزار پتر یکم به بوریس ملکی را در سمت رودخانه بلایا اعطا کرد. در سال ۱۷۰۰، بوریس زمینی را آن سوی رودخانه سورویو، روی رودخانه یولوفکا و حومه خریداری کرد؛ جایی که در آن روستای پاولو-کوراکینو (بخش گورودیشچنسکی، استان پنزا کنونی) را تأسیس کرد. با شروع جنگ بزرگ شمالی، او در نبرد ناروا (۱۷۰۰)، محاصره نوتبورگ (۱۷۰۲) و محاصره نینسکانس (۱۷۰۳) شرکت جست و در این سال، رتبه سرگرد هنگ گارد سمنووسکی را دریافت کرد. او در محاصره ناروا نیز حضور داشت. در بین سال‌های ۱۷۰۵ تا ۱۷۰۶، بوریس برای معالجه بیماری خود در خارج از روسیه بود و از آلمان، هلند و انگلیس دیدن کرد.[۷][۷]
پس از بازگشت در ۱۹ ژانویه ۱۷۰۷ در ژولکوا، او به درجه سرهنگ دوم هنگ گارد سمنوفسکی ارتقا یافت و در همان سال دوران طولانی و افتخارآمیز دیپلماتیک بوریس آغاز شد؛ زمانی که او به رم فرستاده شد تا پاپ را وادار کند که استانیسلاو لیزینسکی، شخص منتخب کارل دوازدهم را به عنوان پادشاه لهستان به رسمیت نشناسد. با ازسرگیری مبارزات کارل دوازدهم در سال ۱۷۰۸، بوریس به ارتش بازگشت و فرماندهی هنگ‌های «سمنوفسکی و «آستاراخان» را در سپاه تحت امر الکساندر دانیلوویچ منشیکوف بر عهده گرفت. در نبرد پولتاوا او فرماندهی هنگ سمنوفسکی را بر عهده داشت؛ اما پس پیروزی پاداش خاصی به او داده نشد. از سال ۱۷۰۹ تا ۱۷۱۲، او به‌طور متوالی در لندن، هانوفر و لاهه، نماینده دولت روسیه بود و در سال ۱۷۱۳ با دریافت رتبه «مشاور خصوصی» به عنوان نماینده تام‌الاختیار روسیه در کنگره صلح اوترخت شرکت کرد. در سال ۱۷۱۵ او معاهده گرایفسوالد را با دودمان هانوفر امضا کرد. از سال ۱۷۱۶ تا ۱۷۲۲، او منصب سفارت روسیه را در پاریس داشت و هنگامی که در سال ۱۷۲۲، پتر لشکرکشی به ایران صفوی را آغاز کرد، کوراکین به سرپرستی تمام سفرای روسیه که در دربارهای مختلف اروپایی اشتغال داشتند، منصوب شد. در سال ۱۷۲۳، او تلاش کرد تا ازدواج الیزابت دختر پتر با لویی پانزدهم پادشاه فرانسه را ترتیب دهد. پس از بازگشت تزار از جنگ با ایران در سال ۱۷۲۴، کوراکین دوباره به عنوان سفیر به فرانسه بازگشت و سرانجام در ۲۸ اکتبر [سبک قدیمی: ۱۸ اکتبر] ۱۷۲۷ در آنجا درگذشت.[۵][۴][۷]
بوریس کوراکین در طول دوران خدمت پرثمر خود پاداش‌ها و نشان‌های بسیاری دریافت کرد. او در ۱۴ سپتامبر ۱۷۱۴، از درجه سرهنگی گارد به درجه سرلشکری که بالاترین درجه بود ارتقا یافت. در سال ۱۷۱۷ به او نشان «سنت اندرو یکم» و در ۳۰ اوت ۱۷۲۵ نیز نشان «سنت الکساندر نوسکی» اهدا شد. او همچنین در ۱۴ نوامبر ۱۷۲۵ به عضویت «شورای عالی خصوصی» در آمد.[۷] بوریس وصیت کرد تا یک بیمارستان در مسکو برای نگهداری از افسران کم‌بضاعت نجیب‌زاده ایجاد و مقرری آن را تنظیم کنند. الکساندر کوراکین پسر او در تحقق وصیت پدرش، در سال ۱۳۴۲ «بیمارستان کوراکینو» را راه‌اندازی کرد. تا سال ۱۹۱۷، عمدتاً با بودجه اعضای خانواده کوراکین برای چندین نسل، فعالیت می‌کرد. در سال ۱۸۲۰، به آسایشگاه (Странноприимный дом) تغییر نام داد. در سال ۱۹۰۲، این ساختمان که در ابتدا به سبک باروک روسی ساخته شده بود، به سبک نئوکلاسیک تزئین شد.[۸]
ارزیابی
بوریس کوراکین به حق «پدر دیپلماسی روسیه» نامیده می‌شود. او در طول زندگی حرفه‌ای خود به دلیل درایت و بینشی بی‌نهایت و به طرزی شگفت‌انگیز درست از افراد و رویدادها، قابل توجه بود. شاید زمانی که جنگ بزرگ شمالی رو به پایان بود، او بیشترین فایده را برای روسیه داشت؛ چرا که در بحران مبارزه از اعلان جنگ امپراتوری بریتانیا علیه دانمارک، متحد نزدیک پتر، جلوگیری کرد.[۵] کوراکین یکی از تحصیل‌کرده‌ترین روس‌های زمان خود بود و خودزندگی‌نامه او که تا سال ۱۷۰۹ را در خود ثبت دارد، یک منبع دست اول تاریخی محسوب می‌شود. آثار او شامل یک دفتر خاطرات، یادداشت‌های سفر، یک زندگی‌نامه تا سال ۱۷۰۹، تاریخ جنگ‌های روسیه و سوئد و سایر یادداشت‌های سیاسی، مکاتبات تجاری و خانوادگی گسترده می‌شود. منبع اصلی بیوگرافی بوریس کوراکین کتاب زندگی کنیاز بوریس کوراکین از زبان خودش (به روسی: Жизнь князя Бориса Куракина им самим описанная) است که او نوشتن آن را در زمان معالجه در کارلووی واری با ثبت تاریخ ۲۵ سپتامبر ۱۷۰۵ آغاز کرد. او از سال ۱۷۲۳ قصد داشت یک تاریخ کامل از روسیه با عنوان «تاریخ امپراتوری اسلاو-روس» بنویسد که در آن می‌خواست عمدتاً بر دوره سلطنت پتر کبیر تمرکز کند؛ اما اثر وی از جمع‌آوری فهرست مفصلی از مطالب تاریخی با نام تاریخ تزار پیتر آلکسیوویچ و نزدیکان او (۱۶۸۲–۱۶۹۴) فراتر نرفت. با این حال، همین اثر او منبع بسیار ارزشمندی در رابطه با رخداد‌های اوایل سلطنت پتر در روسیه مانند شورش استرلتسی‌ها است.[۵][۹] آرشیو نوشتار‌های وسیع او در قرن نوزدهم منتشر شد و کوراکین را در حد یک استاد سبک ادبی معرفی کرد. او مسئول معرفی بسیاری از کلمات جدید در زبان روسی بوده است. بسیاری از نوادگان او نیز به مشاغل برجسته در حوزه دیپلماسی روسیه ادامه دادند.
پانویس
- ↑ Bushkovitch 2008, p. 502.
- ↑ Aldridge 2009, p. 292.
- ↑ Куракин 1969, Большая советская энциклопедия.
- 1 2 Norris & Sunderland 2012, pp. 59 & 60.
- 1 2 3 4 Bain 1911, p. 949.
- ↑ Dickinson 2006, p. 30.
- 1 2 3 4 5 Половцова 1903, pp. 572–579.
- ↑ "Куракинский дом: переплетение судеб и страстей" (به روسی). Archived from the original on 2016-03-04. Retrieved 2013-08-14.
- ↑ Плюханова 1999, "КУРАКИН Борис Иванович", Словарь русских писателей XVIII века.
منابع
- Bushkovitch, Paul (2008). "Peter the Great and the Northern War". In Lieven, Dominic (ed.). Imperial Russia, 1689–1917. The Cambridge History of Russia (به انگلیسی). Vol. 2. Cambridge University Press. doi:10.1017/CHOL9780521815291. ISBN 9780521815291.
- Aldridge, David Denis (2009). Admiral Sir John Norris and the British Naval Expeditions to the Baltic Sea 1715-1727 (به انگلیسی). Nordic Academic Press. ISBN 978-91-85509-31-7.
- Norris, Stephen M.; Sunderland, Willard (2012). Russia's People of Empire: Life Stories from Eurasia, 1500 to the Present (به انگلیسی). Indiana University Press. ISBN 978-0-253-00184-9.
- Dickinson, Sara (2006). Breaking Ground: Travel and National Culture in Russia from Peter I to the Era of Pushkin (به انگلیسی). BRILL. ISBN 978-94-012-0271-8.
- This article incorporates text from a publication now in the public domain: Bain, Robert Nisbet (1911). "Kurakin, Boris Ivanovich, Prince". In Chisholm, Hugh (ed.). Encyclopædia Britannica (به انگلیسی). Vol. 15 (11th ed.). Cambridge University Press.
- Плюханова, М. Б. (1999). "КУРАКИН Борис Иванович". Словарь русских писателей XVIII века (به روسی). Институт русской литературы (Пушкинский Дом) РАН. Archived from the original on 2012-08-19. Retrieved 2022-05-07.
- Куракин (1969). А. М. Прохорова (ed.). Большая советская энциклопедия: Куракин Борис Иванович [в 30 т.] (به روسی) (3 ed.). Советская энциклопедия.
Половцова, A. A. (1903). "Куракин, Борис Иванович". Русский биографический словарь (به روسی). Vol. 9. СПб: Санкт-Петербургским Императорским Русским историческим обществом.