تابآوری آبوهوا(به انگلیسی:Climate resilience) به عنوان «ظرفیت اجتماعی، اقتصادی و بومشناختی برای مقابله با یک رویداد یا روند یا اختلال خطرناک» تعریف میشود. این کار با "پاسخ دادن یا سازماندهی دوباره به روشهایی انجام میشود که عملکرد، هویت و ساختار اساسی آنها (و همچنین تنوع زیستی در مورد اکوسیستمها) حفظ شود و در عین حال ظرفیت سازگاری، یادگیری و دگرگونی نیز حفظ شود. :SPM-5تمرکز اصلی افزایش انعطافپذیری آب و هوا، کاهش آسیبپذیری آبوهوایی است که جوامع و کشورها در حال حاضر با توجه به اثرات متعدد تغییرات آبوهوایی دارند.[۱] در حال حاضر، تلاشهای تابآوری آبوهوا شامل استراتژیهای اجتماعی، اقتصادی، فناوری و سیاسی است که در تمام مقیاسهای جامعه اجرا میشوند. تاب آوری کشاورزی مفهومی است که اخیراً در مدیریت منابع آب به آن پرداخته شده است و از بین راهکارهای موجود، مدیریت عرضه و تقاضا به عنوان موثرترین راهکار جهت افزایش تاب آوری کشاورزی شناخته شده است.[۲]
تابآوری اقلیمی راهبردهایی را شامل میشود که ظرفیت انطباقی را افزایش میدهد، مانند توسعه زیرساختهای قوی، تقویت نگرش و دانش و شیوههای توسعه پایدار، و تقویت انسجام اجتماعی. از آنجایی که تغییرهای آب و هوایی منجر به رویدادهای شدید آب و هوایی مکرر میشود، تابآوری اجتماعی هم بهخودی خود برای محافظت از جمعیتهای آسیبپذیر و تضمین توسعه پایدار بسیار مهم میشود.
اقدامات موثردر تابآوری آب و هوا و اقلیم نه تنها خطرها را کاهش میدهد، بلکه فرصتهای اقتصادی خاصی را ایجاد میکند. از اقدام جامعه محلی گرفته تا معاهدههای جهانی، پرداختن به تابآوری آب و هوا در اولویت قرار گرفته است، اگرچه میتوان ادعا کرد که میزان چشمگیری از این نظریه هنوز به عمل تبدیل نشده است.[۳] با وجود این، یک جنبش قوی و همیشه در حال رشد وجود دارد که توسط نهادهای محلی و ملی بهطور یکسان در جهت ایجاد و بهبود تابآوری آب و هوا ایجاد میشود.
↑Venema, Hank, and Jennifer Temmer. “Building a Climate-Resilient City: The Built Environment. ” International Institute for Sustainable Development, 2017.
