تام هیوارد
 هیوارد در حدود سال ۱۸۹۹ | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| اطلاعات شخصی | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| نام کامل | توماس والتر هیوارد | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| زادهٔ | ۲۹ مارس ۱۸۷۱ کمبریج، انگلستان | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| درگذشتهٔ | ۱۹ ژوئیهٔ ۱۹۳۹ (۶۸ سال) کمبریج، انگلستان | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| توپ‌زنی | راست‌دست | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| توپ‌اندازی | راست‌دست، متوسط | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| اطلاعات بین‌المللی | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| تیم ملی |
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| اولین بازی | ۱۳ فوریه ۱۸۹۶ در برابر آفریقای جنوبی | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| آخرین بازی | ۱۶ ژوئن ۱۹۰۹ در برابر استرالیا | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| آمارها و اطلاعات | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
توماس والتر هیوارد (۲۹ مارس ۱۸۷۱ – ۱۹ ژوئیه ۱۹۳۹) بازیکن انگلیسی فرست‌کلاس بود که در فاصلهٔ دههٔ ۱۸۹۰ تا آغاز جنگ جهانی اول برای ساری و انگلستان بازی کرد. او عمدتاً یک خفاش‌باز آغازگر بود و به‌ویژه به‌خاطر کیفیت ضربهٔ «آف‌درایو» خود شهرت داشت. نویل کاردوس دربارهٔ او نوشت که «از نظر دقت فنی و پرباری، در میان بزرگ‌ترین خفاش‌بازان تمام ادوار تاریخ کریکت بود.»[۱] او پس از دابلیو. جی. گریس تنها دومین خفاش‌بازی بود که به رکورد ۱۰۰ سنچری فرست‌کلاس رسید.[۱] در فصل ۱۹۰۶ انگلستان، او ۳٬۵۱۸ ران به دست آورد؛ رکوردی که پس از آن تنها توسط دنیس کامپتون و بیل ادریش در سال ۱۹۴۷ پشت سر گذاشته شد.[۲]
دوران حرفه‌ای
هیوارد در ۲۹ مارس ۱۸۷۱ در کمبریج به دنیا آمد. او از یک خانوادهٔ کریکت‌باز می‌آمد: پدربزرگ، پدر و عمویش همگی در سطح فرست‌کلاس بازی کرده بودند.[۳]
خود هیوارد در سال ۱۸۹۳ نخستین بازی خود را برای ساری انجام داد و به‌سرعت به یکی از بازیکنان مهم تیم تبدیل شد. او در سال ۱۸۹۴ نشان افتخار بازی ملی دریافت کرد و سال بعد نیز عنوان بازیکن سال ویزدن را به دست آورد. اگرچه هیوارد عمدتاً خفاش‌باز بود، در کریکت فرست‌کلاس ۴۸۱ ویکت گرفت و در فصل ۱۸۹۷، ۱۱۴ ویکت به دست آورد. جی.ال. جسوپ او را توپ‌اندازی دشوار توصیف کرده است که از بیرون کریز توپ می‌انداخت و با ایجاد چرخش غیرمنتظره پس از برخورد توپ با زمین، خفاش‌باز ناآگاه را به انجام ضربه‌ای نسنجیده ترغیب می‌کرد.[۴]
از سال ۱۸۹۵ تا آخرین فصل حضورش در ۱۹۱۴، هیوارد حتی یک بار هم موفق نشد به حداقل ۱٬۰۰۰ ران فرست‌کلاس برسد؛ بلکه در ۱۰ فصل از ۲٬۰۰۰ ران عبور کرد و دو بار، در سال‌های ۱۹۰۴ و ۱۹۰۶، بیش از ۳٬۰۰۰ ران به دست آورد. مجموع ۳٬۵۱۸ ران او در سال ۱۹۰۶، با میانگین ۶۶٫۳۷ و ۱۳ سنچری، رکوردی را ثبت کرد که تا سال ۱۹۴۷، زمانی که دنیس کامپتون و بیل ادریش از آن عبور کردند، پابرجا ماند. در سال ۱۸۹۸، او بالاترین امتیاز فرست‌کلاس دوران حرفه‌ای خود، یعنی ۳۱۵ ران را برابر لانکاشر به دست آورد. در سال ۱۸۹۹، او و بابی ایبل در برابر یورک‌شر برای ویکت چهارم ساری ۴۴۸ ران با یکدیگر مشارکت کردند. این رکورد همچنان بالاترین مشارکت برای هر ویکت در تاریخ ساری است. در سال ۱۹۰۰، او به دستاورد بسیار نادری دست یافت و پیش از پایان ماه مه، ۱٬۰۰۰ ران به دست آورد.
نخستین مسابقه تست هیوارد برای انگلستان در جریان تور تیم لرد هاوک برابر آفریقای جنوبی در پورت الیزابت در فصل ۱۸۹۵–۹۶ بود. او در دومین تست خود در ژوهانسبورگ، ۱۲۲ ران به دست آورد و انگلستان با یک اینینگ پیروز شد. او در مجموع ۳۵ بار برای انگلستان بازی کرد و سه سنچری به ثبت رساند. در آخرین اینینگ خود، برابر استرالیا در سال ۱۹۰۹، با امتیاز ۶ ران ران‌اوت شد و تنها یک ران تا رسیدن به ۲٬۰۰۰ ران در دوران حرفه‌ای تست خود فاصله داشت.
او در چهارمین تست سری اشز ۱۸۹۹ در اولد ترافورد، ۱۳۰ ران به دست آورد و در جایگاه ششم ضربه زد. او زمانی وارد زمین شد که انگلستان با نتیجهٔ ۴۷ ران در برابر ۴ ویکت قرار داشت و کمک کرد مجموع امتیاز تیم به ۳۷۲ برسد. رالف بارکر این اینینگ را «یکی از بزرگ‌ترین اینینگ‌های تست» توصیف کرده است.[۵] او در پنجمین تست، در اووال، این عملکرد را با ۱۳۷ ران ادامه داد و همراه با اف.اس. جکسون برای ویکت اول ۱۸۵ ران مشارکت کرد. او در این سری، با کسب ۴۱۳ ران در هفت اینینگ و میانگین ۶۸٫۸۳، در صدر میانگین ضربه‌زنی بازیکنان هر دو تیم قرار گرفت.
پس از آنکه جک هابز در سال ۱۹۰۵ نخستین بازی خود را برای ساری انجام داد، او و هیوارد یک مشارکت آغازگر مؤثر برای این شهرستان تشکیل دادند. این دو در ۴۰ نوبت، برای ویکت اول، حداقل ۱۰۰ ران به دست آوردند.[۶] آنها تنها یک بار برای انگلستان در کنار یکدیگر بازی کردند؛ زمانی که هیوارد برای آخرین تست دوران حرفه‌ای خود در لردز، در سال ۱۹۰۹، دوباره به تیم دعوت شد و این دو اینینگ انگلستان را آغاز کردند.
با وجود کاهش تدریجی توانایی‌های ورزشی هیوارد در سال‌های پایانی دوران حرفه‌ای، او تا دههٔ پنجم زندگی خود همچنان خفاش‌بازی مؤثر بود. در ژوئن ۱۹۱۳، او صدمین سنچری فرست‌کلاس خود را به ثمر رساند و پس از دابلیو. جی. گریس تنها دومین خفاش‌بازی شد که به این دستاورد می‌رسید.[۷] او در اوت ۱۹۱۴، در برابر یورک‌شر در لردز، صد و چهارمین و آخرین سنچری خود را ثبت کرد؛ جایی که پس از آغاز جنگ جهانی اول، ساری چندین مسابقهٔ «خانگی» خود را در آن برگزار می‌کرد. بااین‌حال، او در آخرین اینینگ دوران حرفه‌ای خود، برابر گلاسترشر در اووال، تنها یک ران به دست آورد و به دلیل سن خود پس از پایان جنگ به دوران حرفه‌ای خود بازنگشت. ساری در آخرین فصل حضور او قهرمان قهرمانی شهرستان شد.
هیوارد برای یک بازیکن حرفه‌ای در آن دوران افتخار نادری داشت[۸] و در اوت همان سال، زمانی که کاپیتان اصلی تیم، سیرل ویلکینسون، در دسترس نبود، در شش مسابقه کاپیتان ساری شد؛ این مسئولیت به‌جای بازیکنان آماتور جوان، دونالد نایت و پرسی فندر، به او سپرده شد.[۹]
اگرچه هیوارد عمدتاً به‌عنوان خفاش‌باز شناخته می‌شد، در میانهٔ دوران حرفه‌ای خود توپ‌انداز مؤثری نیز برای شهرستانش بود. در سال ۱۸۹۷ او به «دابل» دست یافت؛ یعنی ۱٬۳۶۸ ران و ۱۱۴ ویکت. در سال ۱۸۹۹ نیز دو هت‌تریک انجام داد. بهترین عملکرد توپ‌اندازی او، ۸ ویکت در برابر ۸۹ ران، در سال ۱۹۰۱ برابر واریک‌شر در اجباستون به دست آمد.
هیوارد به‌عنوان یک بازیکن حرفه‌ای نمونه مورد احترام بود. دیوید لمون دربارهٔ سال‌های پایانی حضور او در ساری نوشت: «او از هر نظر بازیکن حرفه‌ای ارشد بود و معیارهایی از رفتار تعیین می‌کرد که دیگران با نادیده گرفتن آنها خود را به دردسر می‌انداختند. او با رفتار و نمونهٔ عملی خود رهبری می‌کرد.»[۱۰]
او در یک مسابقهٔ فرست‌کلاس به‌عنوان داور فعالیت کرد؛ این مسابقه در سال ۱۹۲۰ میان دانشگاه آکسفورد و اسکس برگزار شد. هیوارد در ۱۹ ژوئیهٔ ۱۹۳۹ در کمبریج، در سن ۶۸ سالگی درگذشت.
منابع
- 1 2 Barclays World of Cricket – 2nd Edition, 1980, Collins Publishers, شابک ۰−۰۰−۲۱۶۳۴۹−۷, p172.
- ↑ Wisden Cricketers' Almanack، ویرایش ۲۰۰۸، ص. ۲۸۱.
- ↑ پدربزرگش دانیل (۱۸۳۲–۱۸۵۱) برای باشگاه کمبریج تاون، ساری و باشگاه کریکت مریلبون (MCC) بازی کرد؛ پدرش، که او نیز دانیل نام داشت، در فاصلهٔ ۱۸۵۲ تا ۱۸۶۹ برای باشگاه کمبریج تاون، ساری و کمبریج‌شایر بازی کرد. عموی مشهور هیوارد، توماس هیوارد، خفاش‌بازی برجسته بود که از ۱۸۵۴ تا ۱۸۷۲ برای باشگاه کمبریج تاون، کمبریج‌شایر و چندین تیم منتخب نماینده بازی کرد و در نخستین تور برون‌مرزی انگلستان به آمریکای شمالی در سال ۱۸۵۹ نیز حضور داشت.
- ↑ Jessop, Gilbert (1921). "Reminiscences". Cricketer. 1, 9: 3.
- ↑ Barker, Ralph & Rosenwater, Irving, England v Australia: A compendium of Test cricket between the countries 1877–1968, B.T. Batsford, 1969, شابک ۰−۷۱۳۴−۰۳۱۷−۹, p80.
- ↑ Surrey County Cricket Club First-Class Records 1846–2000, Limited Overs Records 1963–2000، گردآوری‌شده توسط The Surrey Statistics Group، منتشرشده توسط Surrey County Cricket Club، ص. ۶۱.
- ↑ "Obituaries in 1939". Wisden. 2 December 2005. Retrieved 24 April 2019.
- ↑ نادر بودن این اتفاق از آنجا مشخص می‌شود که وقتی لسترشر ایوارت استیل را برای فصل ۱۹۳۵ به‌عنوان کاپیتان منصوب کرد، او نخستین بازیکن حرفه‌ای بود که در قرن بیستم به‌طور منظم کاپیتانی یک شهرستان را بر عهده گرفت. Barclay's World of Cricket – ویرایش دوم، ۱۹۸۰، Collins Publishers، شابک ۰−۰۰−۲۱۶۳۴۹−۷، ص. ۳۹۷.
- ↑ کارت امتیازی نخستین مسابقه از مسابقات اوت ۱۹۱۴ که هیوارد در آن کاپیتان ساری بود
- ↑ David Lemmon, The History of Surrey County Cricket Club, Christopher Helm, 1989, شابک ۰−۷۴۷۰−۲۰۱۰−۸, p136.
- زادگان ۱۸۷۱ (میلادی)
- درگذشتگان ۱۹۳۹ (میلادی)
- بازیکنان کریکت اهل انگلستان