جان هاوارد، دوک اول نورفک

جناب

دوک نورفک

نشان بند جوراب
ارل مارشال انگلستان
دوره مسئولیت
۲۸ ژوئن ۱۴۸۳ – ۱۴۸۵
پس ازریچارد شروزبری (دوک یورک) و
بارون دوم برکلی
پیش ازمارکیز نخست برکلی
عضو مجلس انگلستان
لردهای دنیوی
دوره مسئولیت
۲۸ ژوئن ۱۴۸۳ – ۱۴۸۵
اشرافیت موروثی
پس ازدر تعلیق
پیش ازتوماس هوارد (دومین دوک نورفک) (۱۵۱۴)
کلانتر برکشر و آکسفوردشر
دوره مسئولیت
۵ نوامبر ۱۴۶۷ – ۱۴۶۸
پس ازسر ریچارد هارکورت
پیش ازسر ویلیام نوریس
مجلس عوام انگلستان
برای سافک
دوره مسئولیت
۱۴۴۹ – ۱۴۴۹
اطلاعات شخصی
زادهحدود ۱۴۲۵
درگذشته۲۲ اوت ۱۴۸۵
همسر(ان)کاترین مولینز
مارگارت چدورث
فرزندانتوماس هوارد (دومین دوک نورفک)
نیکولاس هاوارد
ایزابل هاوارد
آن هاوارد
مارگارت هاوارد
جین هاوارد
کاترین هاوارد
مادرمارگارت موبری
پدرسر رابرت هاوارد از تندرینگ
نشان جان هاوارد، دوک نخست نورفک

جان هاوارد، دوک نخست نورفک (حدود ۱۴۲۵ – ۲۲ اوت ۱۴۸۵)، که با نام جک نورفک نیز شناخته می‌شد،[۱] نجیب‌زاده، سرباز و سیاستمدار انگلیسی و نخستین دوک نورفک از خاندان هاوارد بود. او دوست نزدیک و پشتیبان وفادار ریچارد سوم بود و در ۱۴۸۵ همراه او در نبرد بازورث فیلد کشته شد.

خانواده

جان هاوارد، زادهٔ حدود ۱۴۲۵، پسر سر رابرت هاوارد (۱۳۸۵–۱۴۳۶) از تندرینگ هال، استوک-بای-نی‌لند، سافک، از همسرش مارگارت دو موبری (۱۳۹۱–۱۴۵۹)، دختر ارشد توماس موبری، دوک نخست نورفک (از ایجاد نخست) (۱۳۶۶–۱۳۹۹) و همسرش الیزابت فیتزآلن، دوشس نورفک (۱۳۶۶–۱۴۲۵)، بود. پدربزرگ و مادربزرگ پدری او سر جان هاوارد از ویگنهال، نورفک، و همسرش آلیس تندرینگ، دختر سر ویلیام تندرینگ، بودند.[۲][۳]

هاوارد از هر دو سوی خانواده‌اش از تبار سلطنتی انگلستان بود. از سوی پدر، هاوارد از نوادگان ریچارد، نخستین ارل کورنوال، پسر دوم جان (پادشاه انگلستان)، بود که پسری نامشروع به نام ریچارد (درگذشتهٔ ۱۲۹۶) داشت و دختر او، جوآن کورنوال، با سر جان هاوارد (درگذشتهٔ اندکی پیش از ۲۳ ژوئیهٔ ۱۳۳۱) ازدواج کرد.[۴] از سوی مادر، هاوارد از نوادگان توماس بروترتون، ارل نخست نورفک، پسر بزرگ‌تر ادوارد یکم انگلستان از همسر دومش، مارگارت فرانسه، و از برادر کوچک‌تر ادوارد یکم، ادموند کروچ‌بک، بود.

کارنامه

هاوارد در ۱۴۳۶ جانشین پدرش و سپس در ۱۴۳۷ جانشین پدربزرگش شد. در جوانی در خانوادهٔ خویشاوندش جان دی موبری (سومین دوک نورفک) (درگذشتهٔ ۱۴۶۱) بود و در کشمکش‌های نورفک با ویلیام دو لا پول، دوک سافک درگیر شد. در ۱۴۵۳ در دعوایی حقوقی با همسر دوک سافک، آلیس چاسر، درگیر بود. او در ۱۴۴۹ به‌عنوان شوالیه‌ی شایر برای سافک به پارلمان انتخاب شده بود[۳] و در دههٔ ۱۴۵۰ چند مقام محلی داشت. به گفتهٔ کرافورد، او در مقطعی از این دوره «دیوانه‌ای چون گاو نر وحشی» توصیف شده بود. گفته می‌شود او در ۱۴۵۲ همراه لرد لایل در لشکرکشی‌اش به گوین (فرانسه) بود که در ۱۷ ژوئیهٔ ۱۴۵۳ با شکست در کاستیون پایان یافت.[۵][۳] او در ۱۰ دسامبر ۱۴۵۵ مأموریتی رسمی از شاه دریافت کرد و هنری نیز از او برای ایجاد دوستی میان لرد مولینز (پدرزنش) و شخصی به نام جان کلاپتون بهره برده بود.[۶]

او در جنگ رزها از هواداران سرسخت دودمان یورک بود و در ۲۹ مارس ۱۴۶۱ در نبرد تاوتون به دست ادوارد چهارم به مقام شوالیگری رسید.[الف] در همان سال به فرماندهی قلعه‌های نورویچ و قلعه کولچستر منصوب شد و به‌عنوان یکی از گوشت‌بُران شاه به خانوادهٔ سلطنتی پیوست، «آغاز خدمتی به خاندان یورک که تا پایان عمر او ادامه یافت.»[۵][۳]

در ۱۴۶۱ هاوارد کلانتر ارشد نورفک و سافک بود و در سال‌های ۱۴۶۲–۱۴۶۴ در لشکرکشی‌های نظامی علیه دودمان لنکستر شرکت کرد. در ۱۴۶۷ به‌عنوان نایب ارل مارشال انگلستان برای نورفک در «باشکوه‌ترین نیزه‌بازی سواره آن عصر» خدمت کرد، هنگامی که آنتوان، کنت لاروش، حرامزادهٔ بورگونی، با برادر الیزابت وودویل، لرد اسکیلز، نیزه‌بازی کرد.

در همان سال او یکی از سه سفیری بود که به بورگونی فرستاده شدند تا ازدواج خواهر شاه، مارگارت یورک، با شارل یکم (دوک بورگونی) را ترتیب دهند. در همین هنگام به عضویت شورای شاه درآمد و در ۱۴۶۸ در میان کسانی بود که مارگارت را برای عروسی‌اش به بورگونی همراهی کردند.[۵][۳]

در دههٔ ۱۴۶۰ هاوارد در سیاست داخلی دیر سنت جان در کولچستر، که حامی آن بود، درگیر شد.[۷] او پس از مرگ ابوت آردلی در ۱۴۶۴ در انتخابات ابوت دیر دخالت کرد و به جان کانن، هوادار دودمان پلانتاژنه، کمک کرد برنده شود.[۷] سپس به نظر می‌رسد هاوارد بار دیگر در حمایت از انتخاب ابوت استنستد پس از مرگ کانن در ۱۴۶۴ مداخله کرد.[۷]

پیشرفت هاوارد در خانوادهٔ شاه ادامه یافت. تا ۱۴۶۷ شوالیهٔ تن بود و در سپتامبر ۱۴۶۸ به خزانه‌دار خانوادهٔ سلطنتی منصوب شد، مقامی که تنها دو سال، تا زمانی که ادوارد چهارم در ۱۴۷۰ تاج‌وتخت را از دست داد، در دست داشت.[۵]

به گفتهٔ کرافورد، هاوارد تا ۱۴۷۰ مردی ثروتمند بود و چون نخستین دورهٔ سلطنت ادوارد چهارم پایان یافت، به قاره تبعید رفت. در پیرامون استوک-بای-نی‌لند هاوارد حدود شانزده عمارت داشت که هفت‌تای آن را شاه در ۱۴۶۲ به او بخشیده بود. پس از ۱۴۶۳ چند عمارت دیگر خرید، از جمله شش عمارتی که از جان دو ور، ارل دوازدهم آکسفورد، پسر خویشاوندش الیزابت هاوارد، مصادره شده بود.[۳]

هاوارد از ۱۵ اکتبر ۱۴۷۰ با احضاریه‌هایی خطاب به Iohanni Howard de Howard Militi و Iohanni Howard Chivaler به مجلس انگلستان فراخوانده شد و بر این پایه گفته می‌شود لرد هاوارد شد. در ۲۴ آوریل ۱۴۷۲ به نشان بند جوراب پذیرفته شد.[۵][۳][۲] در ۱۴۷۵ ادوارد را در تلاش برای حمله به فرانسه همراهی کرد.[۸] در ۱۴۸۲ مدتی را در هارویچ به تقویت نیروی دریایی گذراند و به زیارتگاه دوورکورت کمک مالی کرد.

در آوریل ۱۴۸۳ در مراسم خاکسپاری شاه ادوارد چهارم پرچم سلطنتی را حمل کرد.[۵] او از بر تخت نشستن ریچارد سوم حمایت کرد و به خواست او ریچارد شروزبری (دوک یورک)، پسر کوچک‌تر نه‌ساله‌ٔ ادوارد چهارم، را از کلیسای وست‌مینستر، که همراه مادرش الیزابت وودویل در آن پناه گرفته بود، به برج لندن برد[۹] تا به برادرش ادوارد پنجم بپیوندد؛ هر دو متعاقباً به شاهزادگان برج بدل شدند. او به لرد ناظر اعظم منصوب شد و در مراسم تاج‌گذاری ریچارد تاج را پیش روی او حمل کرد، در حالی که پسر ارشدش، توماس هوارد (دومین دوک نورفک)، جواهرات سلطنتی پادشاهی بریتانیا را حمل می‌کرد.

در ۲۸ ژوئن ۱۴۸۳ او به دوک نورفک (ایجاد سوم) برگزیده شد. ایجاد نخست با مرگ آن دو موبری، کنتس هشتم نورفک منقرض شده بود. او در ۱۴۷۶ در کودکی درگذشت و تنها وارث جان دو موبری، دوک چهارم نورفک بود. ایجاد دوم در ۲۵ ژوئن ۱۴۸۳ به‌طور غیرقانونی از بیوه‌مردِ او، ریچارد شروزبری (دوک یورک)، گرفته شده بود.[۱۰] این امر جان هاوارد را وارث دوک‌نشین باقی گذاشت و اتحادش با ریچارد کسب این عنوان را برایش تضمین کرد. او همچنین به ارل مارشال انگلستان و لرد دریاسالار عالی سراسر انگلستان، ایرلند و ناحیه آکیتن منصوب شد.

اقامتگاه اصلی دوک در استوک-بای-نی‌لند (و بعدها قلعه فرامینگهام) در سافک بود.[۱۱] با این حال، پس از ازدواج دومش، غالباً در اکولز مانر در کاکس گرین در بری (برکشر) می‌زیست، زیرا به اقامتگاه سلطنتی در قلعه وینزر نزدیک بود.[۱۱]

ازدواج‌ها و فرزندان

طرحی از شیشه‌های رنگی که جان هاوارد، دوک نخست نورفک، و کاترین مولینز، همسر نخستش، را نشان می‌دهد.
پیکرهٔ بانو آن گورگز بر آرامگاه خانوادهٔ گورگز در کلیسای رکسال

پیش از ۲۹ سپتامبر ۱۴۴۲ او با کاترین (درگذشتهٔ ۳ نوامبر ۱۴۶۵)، دختر سر ویلیام مولینز (۷ ژانویهٔ ۱۳۷۸ – ۸ ژوئن ۱۴۲۵) از استوک پوگس در باکینگهام‌شر و همسرش مارجری (درگذشتهٔ ۲۶ مارس ۱۴۳۹)، ازدواج کرد.

از کاترین مولینز دو پسر و چهار دختر داشت:[۱۲][۳]

نشان ویندهام: Azure, a chevron between three lion's heads erased or

هاوارد دوم، پیش از ۲۲ ژانویهٔ ۱۴۶۷، با مارگارت (۱۴۳۶–۱۴۹۴)، دختر سر جان چدورث و همسرش مارگارت بوت،[ب] ازدواج کرد؛ او بیوهٔ نخست نیکولاس وایفولد (۱۴۲۰–۱۴۵۶)، لرد شهردار لندن، و دوم سر جان نوریس (۱۴۰۰ – ۱ سپتامبر ۱۴۶۶)، استاد رخت‌داری سلطنتی، بود.[۱۶]

از همسر دومش، مارگارت چدورث، یک دختر داشت:[۱۶][۳]

  • کاترین هاوارد (درگذشتهٔ ۱۷ مارس ۱۵۳۶)، که با جان بورشیر، بارون دوم برنرز ازدواج کرد و فرزندانی داشت.

مرگ

به‌عنوان بخشی از وظایفش در مقام ارل مارشال، جان هاوارد فرمان داد لردها، شوالیه‌ها و سربازان عادی در دیر بری سنت ادموندز گرد آیند تا برای لشکرکشی به دشت ردمور، که بهتر با نام بازورث فیلد شناخته می‌شود، به ریچارد سوم بپیوندند. او در ۲۲ اوت ۱۴۸۵ در نبرد بازورث فیلد به دست شوالیه سر جان ساویج در مبارزهٔ تن‌به‌تن، بنا بر «تصنیف بانو بسی»، کشته شد.[۱۷] هاوارد فرماندهٔ پیشقراولان بود و پسرش توماس هوارد (دومین دوک نورفک) ستوان او. مرگ هاوارد بر دوست و حامی‌اش شاه ریچارد سوم، که بعدتر در همان نبرد کشته شد، اثری تضعیف‌کنندهٔ روحیه داشت.[۱۸] روایت دیگری نیز هست که می‌گوید هاوارد هنگامی کشته شد که تیری از دودمان لنکستر به صورتش خورد، پس از آنکه در درگیری پیشین با ارل آکسفورد محافظ صورت از کلاهخودش کنده شده بود.[۱۹] ویلیام شکسپیر نقل می‌کند که شب پیش از نبرد، کسی یادداشتی به چادر جان هاوارد چسبانده بود که به او هشدار می‌داد ریچارد سوم، «ارباب» او، فریب خواهد خورد (که خورد):

«جک نورفک، زیاده جسور مباش، که دیکون، ارباب تو، خریده و فروخته شده است.»[۲۰]

با این حال، این داستان پیش از ادوارد هال در ۱۵۴۸ دیده نمی‌شود و بنابراین شاید آرایه‌ای ساختگی از دوره‌ای بعدتر باشد.[۲۱]

او را در دیر تتفورد به خاک سپردند، اما به نظر می‌رسد پیکرش در اصلاحات انگلستان، احتمالاً به آرامگاه توماس هاوارد (سومین دوک نورفک) در کلیسای فرامینگهام، منتقل شده باشد. با این حال، لوحهٔ برنجی یادبود همسر نخستش کاترین مولینز هنوز در سافک دیده می‌شود.

هاوارد نیای سوم آن بولین و کاترین هاوارد، به ترتیب دومین و پنجمین ملکه همسر شاه هنری هشتم، بود. بدین‌سان، از راه آن بولین، نیای چهارم الیزابت یکم بود. پس از مرگ او، عنوان‌هایش به دست هنری هفتم مصادره اعلام شد، اما پسرش توماس هوارد (دومین دوک نورفک) بعدها به‌عنوان دوک دوم بازگردانده شد (با این حال بارونی هاوارد همچنان مصادره‌شده است). نوادگان ارشد او، دوکان نورفک، از سدهٔ ۱۷ ارل مارشال انگلستان و نخست‌همتای انگلستان بوده‌اند و نوادگان مذکر او عنوان‌های ارل کارلایل، سافک، برکشر و افینگهم را در اختیار دارند.

یادداشت‌ها

  1. ↑ Crawford (2004) می‌گوید او در مراسم تاج‌گذاری ادوارد چهارم به شوالیگری رسید.
  2. ↑ در برخی منابع نام خانوادگی پیش از ازدواج مارگارت بوت «وایفولد» گفته شده، اما این اشتباه است؛ این دخترش، مارگارت چدورث، بود که در ۱۴۵۵ با نیکولاس وایفولد ازدواج کرد. پدر و مادر مارگارت بوت نیکولاس بوت از ریپینگیل، لینکلن‌شر، و الیزابت لا زوش از هرینگورث، نورث‌همپتون‌شر بودند.

پانویس

  1. ↑ Grant, Neil (1972). The Howards of Norfolk. Worthing, England: Littlehampton Book Services. p. 15
  2. 1 2 Richardson II 2011, pp. 409–413.
  3. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Crawford 2004.
  4. ↑ Richardson 2011, pp. 566–76.
  5. 1 2 3 4 5 6 Cokayne 1936, pp. 610–12.
  6. ↑ Richard III's 'Beloved Cousyn', John Ashdown-Hill, Stroud 2009, p.13
  7. 1 2 3 Ashdown-Hill, John (2009) Mediaeval Colchester's Lost Landmarks. Published by The Breedon Books Publishing Company Limited. (شابک ‎۹۷۸−۱−۸۵۹۸۳−۶۸۶−۶)
  8. ↑ Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Norfolk, Earls and Dukes of s.v. John Howard" . Encyclopædia Britannica (in English). Vol. 19 (11th ed.). Cambridge University Press. p. 743.
  9. ↑ Hicks, Michael (2013). Richard III (in English). UK: The History Press. p. 192. ISBN 9780752425894.
  10. ↑ Crawford 2007, p. 132.
  11. 1 2 Ford, David Nash (2011). "John Howard, Duke of Norfolk (c. 1425–1485)". Royal Berkshire History. Nash Ford Publishing. Retrieved 11 June 2011.
  12. ↑ Richardson II 2011, pp. 412–414.
  13. ↑ به گفتهٔ کرافورد، او سر رابرت مورتیمر بود.
  14. ↑ Richardson II 2011, p. 313.
  15. ↑ Watson 1877, pp. 11–14, 163–4.
  16. 1 2 Richardson II 2011, p. 412.
  17. ↑ Brereton, H. The most pleasant song of Lady Bessy: the eldest daughter of King Edward the Fourth, and how she married King Henry the Seventh of the House of Lancaster p.46 (Text taken from the Ballad of Lady Bessy a contemporary primary source)
  18. ↑ Kendall 1955, pp. 193–6, 365.
  19. ↑ Grant 1972, p. 16.
  20. ↑ Grant 1972, p. 15.
  21. ↑ Ashdown-Hill, J., Richard III's 'Beloved Cousyn': John Howard and the House of York, Stroud 2009, pp. 114, 170 n.5

منابع

  • Cokayne, George Edward (1936). The Complete Peerage, edited by H.A. Doubleday and Lord Howard de Walden. Vol. IX. London: St. Catherine Press. pp. 42, 610–12.
  • Crawford, Anne (2004). "Howard, John, first duke of Norfolk (d. 1485)". Oxford Dictionary of National Biography (online ed.). Oxford University Press. doi:10.1093/ref:odnb/13921. (Subscription or UK public library membership required.)
  • Crawford, Anne (2007). The Yorkists: The History of a Dynasty. Hambledon Continuum. ISBN 978 1 85285 351 8.
  • Richardson, Douglas (2011). Everingham, Kimball G. (ed.). Magna Carta Ancestry: A Study in Colonial and Medieval Families. Vol. I (2nd ed.). Salt Lake City. ISBN 978-1-4499-6637-9.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:مکان بدون ناشر (رده)
  • Richardson, Douglas (2011). Everingham, Kimball G. (ed.). Magna Carta Ancestry: A Study in Colonial and Medieval Families. Vol. II (2nd ed.). Salt Lake City. pp. 313, 409–413. ISBN 978-1-4499-6638-6. Retrieved 10 September 2013.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:مکان بدون ناشر (رده)
  • Richardson, Douglas (2011). Everingham, Kimball G. (ed.). Magna Carta Ancestry: A Study in Colonial and Medieval Families. Vol. III (2nd ed.). Salt Lake City. ISBN 978-1-4499-6639-3.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:مکان بدون ناشر (رده)
  • Richardson, Douglas (2011). Everingham, Kimball G. (ed.). Plantagenet Ancestry: A Study in Colonial and Medieval Families. Vol. I (2nd ed.). Salt Lake City. ISBN 978-1-4499-6631-7.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:مکان بدون ناشر (رده)
  • Watson, J. Yelloly (1877). The Tendring Hundred in the Olden Time. Colchester: Benham & Harrison. pp. 11–14, 163–4. Retrieved 10 September 2013.
  • D. N. J. MacCulloch (ed.). The Chorography of Suffolk.
  • Kendall, Paul Murray (1955). Richard The Third. George Allen & Unwin Ltd. OCLC 3007470.
  • Grant, Neil (1972). The Howards of Norfolk. Franklin Watts Ltd.
  • Sidney Lee, ed. (1891). "Howard, John (1430?-1485)" . فرهنگ زندگی‌نامه ملی. Vol. 28. لندن: اسمیت، الدر اند کو.

برای مطالعهٔ بیشتر

  • John Ashdown-Hill: Richard III's "Beloved Cousyn": John Howard and the House of York The History Press 2009 شابک ‎۹۷۸−۰−۷۵۲۴−۵۱۳۱−۲
  • Anne Crawford: Yorkst Lord: John Howard, Duke of Norfolk c.1425–1485, London 2010, شابک ‎۹۷۸−۱−۴۴۱۱−۵۲۰۱−۵
مناصب سیاسی
پیشین:
سر ریچارد هارکورت		 کلانتر ارشد برکشر و آکسفوردشر
۱۴۶۷–۱۴۶۸		 پسین:
سر ویلیام نوریس
پیشین:
ریچارد سوم		 لرد دریاسالار عالی
۱۴۸۳–۱۴۸۵		 پسین:
ارل آکسفورد
پیشین:
ریچارد شروزبری (دوک یورک)		 ارل مارشال انگلستان
۱۴۸۳–۱۴۸۵		 پسین:
ارل ناتینگهام
اشراف انگلستان
عنوان جدید دوک نورفک
۱۴۸۳–۱۴۸۵		 بدون متصدی
مصادره و محرومیت از حقوق
تصدی بعدی توسط:
توماس هوارد (دومین دوک نورفک)
In abeyance
آخرین تصدی توسط:
آن دو موبری		 بارون موبری
بارون سیگریو
حدود ۱۴۸۴–۱۴۸۵

الگو:Dukes of Norfolk

This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.