جنگ داخلی دوم انگلستان
جنگ داخلی دوم انگلستان (به انگلیسی: The Second English Civil War) بین فوریه تا اوت ۱۶۴۸ در انگلستان و ولز رخ داد. این جنگ بخشی از مجموعه درگیری‌هایی است که در مجموع به عنوان جنگ‌های سه پادشاهی (۱۶۳۹ تا ۱۶۵۳) شناخته می‌شوند؛ که شامل جنگ‌های کنفدراسیون ایرلند (۱۶۴۱ تا ۱۶۵۳)، جنگ اسقف‌ها (۱۶۳۹ تا ۱۶۴۰) و تسخیر ایرلند توسط کرامول (۱۶۴۹ تا ۱۶۵۳) می‌شود.
به دنبال شکست چارلز یکم در جنگ داخلی اول انگلستان، او در مه ۱۶۴۶ به جای تسلیم شدن به پارلمان، خود را تسلیم کووِنانترهای اسکاتلندی کرد. با این کار، او امیدوار بود از اختلافات میان پرسبیترین‌های انگلیسی و اسکاتلندی و پیوریتن‌های مستقل انگلیسی (Independents) سوء استفاده کند. در این مرحله، همه طرف‌ها انتظار داشتند که چارلز به عنوان پادشاه ادامه دهد، و این موضوع در کنار اختلافات داخلی آن‌ها، به چارلز اجازه داد تا از دادن امتیازات مهم خودداری کند. هنگامی که اکثریت پرسبیترین در پارلمان نتوانستند ارتش جدید ایجاد شده توسط پارلمان‌تاریست‌ها (New Model Army) را در اواخر سال ۱۶۴۷ منحل کنند، بسیاری از آن‌ها با اِنگیجِرهای اسکاتلندی متحد شدند و توافقی را برای بازگرداندن چارلز به تخت سلطنت انگلیس امضا کردند.
تهاجم متعاقب اسکاتلند توسط شورش‌های سلطنت‌طلبانه در جنوب ولز، کِنت، اسکس و لانکاشر، همراه با بخش‌هایی از نیروی دریایی سلطنتی، پشتیبانی شد. با این حال، این شورش‌ها هماهنگی ضعیفی داشتند و تا پایان اوت ۱۶۴۸، همگی توسط نیروهای تحت فرماندهی اُلیور کرامول و توماس فیرفَکس شکست خوردند. این شکست منجر به اعدام چارلز اول در ژانویه ۱۶۴۹ و تأسیس مشترک‌المنافع انگلستان شد؛ پس از آن، کوونانترها پسر او چارلز دوم را به عنوان پادشاه اسکاتلند تاج‌گذاری کردند، که این امر به جنگ انگلستان و اسکاتلند (۱۶۵۰ تا ۱۶۵۲) انجامید.[۱]
منبع
- ↑ "Second English Civil War". Wikipedia (به انگلیسی). 2025-09-25.