حزب اقدام (ایتالیا)

حزب اقدام

Partito d'Azione
رییسکارلو روسلی
(1929–1937)
امیلیو لوسو
(1937–1943)
Ferruccio Parri
(1943–1945)
اوگو لا مالفا
(1945–1946)
ارنستو روسی
(1946–1947)
Founder(s)کارلو روسلی
گائتانو سالوتینی
بنیان‌گذاری۱ ژوئیه ۱۹۲۹ (۱۹۲۹-01}}) (as Justice and Freedom)
۱۴ ژوئن ۱۹۴۲ (۱۹۴۲-14}}) (as the Action Party)
انحلال و برچینش۲۵ آوریل ۱۹۴۷ (۱۹۴۷-25}})
ادغام درحزب سوسیالیست ایتالیا (اکثریت)
حزب جمهوری‌خواه ایتالیا (اقلیت)
روزنامهL'Italia Libera
جناح مسلحعدالت و آزادی
مرام سیاسیسوسیالیسم لیبرال[۱][۲]
لیبرالیسم سوسیال[۳]
رادیکالیسم[۴]
ضد فاشیسم
[[[جمهوری خواهی]]
طیف سیاسیچپ مرکز[۳][۵]
وابستگی ملیNational Liberation Committee
رنگ رسمی  سبز

حزب اقدام (ایتالیایی: Partito d'Azione, PdA) یک حزب سیاسی لیبرال-سوسیالیست در ایتالیا بود..[۱][۶] این حزب ضد فاشیست[۷] و جمهوری‌خواه بود.[۸] رهبران برجسته آن کارلو روسلی، فروچو پاری، امیلیو لوسو و اوگو لا مالفا بودند. سایر اعضای برجسته شامل لئونه گینزبورگ،[۶] ارنستو د مارتینو، نوربرتو بوبیو، ریکاردو لومباردی، ویتوریو فوآ و شاعر برنده جایزه ادبی نوبل یوجنیو مونتاله بودند.[۹][۱۰]

تاریخچه

این حزب در ژوئیه ۱۹۴۲ توسط شبه‌نظامیان سابق «عدالت و آزادی» (Giustizia e Libertà )، لیبرال-سوسیالیست‌ها و دموکرات‌ها تأسیس شد. از نظر ایدئولوژیک، آنها وارث سوسیالیسم لیبرال کارلو روسلی[۱۱] و انقلاب لیبرال پیرو گوبتی بودند که نوشته‌هایش جبر اقتصادی مارکسیستی را رد می‌کرد و هدفش غلبه بر مبارزه طبقاتی و ایجاد شکل جدیدی از سوسیالیسم، احترام به آزادی مدنی و تغییر رادیکال در ساختار اجتماعی و اقتصادی ایتالیا بود. از ژانویه ۱۹۴۳، این حزب یک روزنامه مخفی به نام «ایتالیای آزاد» ( L'Italia Libera) به سردبیری لئون گینزبورگ منتشر کرد. در همان سال، اعضای حزب با سرویس‌های مخفی متفقین مستقر در سوئیس بی‌طرف تماس گرفتند. به طور خاص، این فعالیت به فیلیپو کاراچولو، که رابطه ویژه‌ای با مدیر اجرایی عملیات ویژه بریتانیا داشت، محول شد. کاراچولو سعی کرد از بمباران متفقین در ایتالیا جلوگیری کند، اما بیش از همه تلاش کرد تا حمایت بریتانیا را برای کمیته ضد فاشیستی که قرار بود پس از کودتای ضد موسولینی، دولت جدید را رهبری کند، جلب کند.[۱۲]

پس از آتش‌بس ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، حزب اقدام به عنوان عضو مرکزی کمیته آزادی ملی، به طور فعال در جنبش مقاومت ایتالیا با واحدهای عدالت و آزادیبه فرماندهی فروچو پاری شرکت کرد. این حزب موضع ضد سلطنتی آشکاری داشت و با پالمیرو تولیاتی و ابتکار سالرنو حزب کمونیست ایتالیا برای حکومت پس از جنگ مخالف بود.[۱۳] این حزب نماد «شمشیر شعله‌ور» را برگزید و بلافاصله پس از جنگ به دولت پیوست و پست نخست‌وزیری را برای فروچو پاری از ژوئن تا نوامبر ۱۹۴۵ تضمین کرد. در نتیجه درگیری داخلی بین خط دموکراتیک-اصلاح‌طلب اوگو لا مالفا و خط سوسیالیست امیلیو لوسو، همراه با شکست انتخاباتی ۱۹۴۶، حزب از هم پاشید. عدم تمایل اعضای حزب برای همکاری با احزاب سیاسی احیا شده‌ای که «به فاشیسم آلوده شده بودند» نیز منجر به افول حزب اقدام شد. گروه اصلی اعضای سابق به رهبری ریکاردو لومباردی به حزب سوسیالیست ایتالیا پیوستند در حالی که گروه لا مالفا (به عنوان جنبش دموکراسی جمهوری‌خواه) وارد حزب جمهوری‌خواه ایتالیا شد.[۱۴] آخرین دبیرکل حزب اقدام، آلبرتو چانکا بود.[۱۵]

اعضای برجسته

مجلس ایتالیا

مجلس نمایندگان
سال انتخابات آرا % صندلی‌ها +/– رهبر
۱۹۴۶ ۳۳۴۷۴۸ (هشتم) ۱.۴۵ ۷/۵۵۶ - ریکاردو لومباردی

مطالب مرتبط

پانویس

  1. 1 2 Steve Bastow; James Martin (2003). Third Way Discourse: European Ideologies in the Twentieth Century. Edinburgh, Scotland, UK: Edinburgh University Press, Ltd. p. 74.
  2. ↑ Bernard A. Cook, ed. (2001). "Italy". Europe Since 1945: An Encyclopedia. Routledge. p. 671. ISBN 978-1-135-17932-8.
  3. 1 2 Ercolessi, Giulio (2009), "Italy: The Contemporary Condition of Italian Laicità", Secularism, Women & the State: The Mediterranean World in the 21st Century, Institute for the Study of Secularism in Society and Culture, p. 13
  4. ↑ Lawson, Kay; Merkl, Peter H. (2014). "New Politics, Old Politics". When Parties Fail: Emerging Alternative Organizations. Princeton University Press. p. 112. ISBN 9781400859498.
  5. ↑ Glenda Sluga (2001). The Problem of Trieste and the Italo-Yugoslav Border: Difference, Identity, and Sovereignty in Twentieth-Century Europe. SUNY Press. p. 76. ISBN 978-0-7914-4824-3.
  6. 1 2 David Ward (2000). "Natalia Ginzberg's early writings in L'Italia Libera". In Angela M. Jeannet; Giuliana Sanguinetti Katz; Giuliana Katz (eds.). Natalia Ginzburg. University of Toronto Press. p. 46. ISBN 978-0-8020-4722-9.
  7. ↑ Carlo Testa (2002). Italian Cinema and Modern European Literatures, 1945-2000. Greenwood Publishing Group. p. 1. ISBN 978-0-275-97522-7.
  8. ↑ Susanna Mancini (2012). "From the struggle for suffrage to the construction of a fragile gender citizenship: Italy 1861–2009". In Blanca Rodríguez-Ruiz; Ruth Rubio-Marín (eds.). The Struggle for Female Suffrage in Europe: Voting to Become Citizens. BRILL. p. 373. ISBN 978-90-04-22991-4.
  9. ↑ Phil Edwards (2009). "More Work! Less Pay!": Rebellion and Repression in Italy, 1972-77. Oxford University Press. p. 35. ISBN 978-0-7190-7873-6.
  10. ↑ Cambon, Glauco (2014). Eugenio Montale's Poetry: A Dream in Reason's Presence. Princeton University Press. p. 189.
  11. ↑ Luca Barattoni (2012). Italian Post-Neorealist Cinema. Edinburgh University Press. p. 9. ISBN 978-0-7486-5093-4.
  12. ↑ Mireno Berrettini (2010). La Gran Bretagna e l'antifascismo italiano. Diplomazia clandestina, intelligence, Operazioni Speciali (1940-1943). Florence.
  13. ↑ Mireno Berrettini (29013). La Resistenza italiana e lo Special Operations Executive britannico (1943-1945). Florence.
  14. ↑ Mark Gilbert; Robert K. Nilsson, eds. (2010). The A to Z of Modern Italy. Scarecrow Press. p. 227. ISBN 978-1-4616-7202-9.
  15. ↑ "Alberto Cianca" (به ایتالیایی). ANPI. Retrieved 23 January 2022.

منابع

  • Website of the Italian Resistance Historical Society ("Il Partito d'Azione"), including in-depth bios, recent remembrances and selections from party documents.
  • Historical dictionary entry from Paravia Mondadori Editori, an Italian educational publishing house ("Storia del Partito d'Azione").
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.