حزب سوسیالیست دموکراتیک ایتالیا

حزب سوسیالیست دموکراتیک ایتالیا
کوته‌نوشتPSDI
چهره‌های پیشرو
بنیان‌گذارجوزپه ساراگات
بنیان‌گذاری۱۱ ژانویه ۱۹۴۷ (۱۹۴۷-۱۱}})
انحلال و برچینش۱۰ مه ۱۹۹۸ (۱۹۹۸-۱۰}})
انشعاب ازحزب سوسیالیست ایتالیا
ادغام درسوسیالیست‌های دموکرات ایتالیا
ستادلارگو تونیولو ۱۶, رم
روزنامهاومانیتا
شاخه جوانانسوسیال دموکرات‌های جوان
مرام سیاسیسوسیال دموکراسی
طیف سیاسیسیاست‌های چپ میانه
وابستگی ملی
  • ائتلاف سانتریست (۱۹۴۷–۱۹۵۸)
  • چپ میانه ارگانیک (۱۹۶۲–۱۹۷۶)
  • حزب سوسیالیست متحد (۱۹۶۶–۱۹۷۱)
  • پنج حزبی (۱۹۸۰–۱۹۹۳)
  • چهار حزبی (۱۹۹۱–۱۹۹۴)
وابستگی اروپاییحزب سوسیالیست‌های اروپایی(۱۹۹۲–۱۹۹۴)
وابستگی بین‌المللیانترناسیونال سوسیالیست
گروه پارلمانی اروپایی
  • حزب سوسیالیست‌های اروپایی (۱۹۷۹–۱۹۹۴)
  • برای اروپا (۱۹۹۴–۱۹۹۵)
رنگ رسمی
  •   رنگ سیاسی (official)
  •   Pink (customary)

حزب سوسیالیست دموکراتیک ایتالیا (به ایتالیایی: Partito Socialista Democratico Italiano, PSDI)، همچنین با نام حزب سوسیال دموکرات ایتالیا شناخته می‌شود،[۱][۲][۳] یک حزب سیاسی سوسیال دموکرات در ایتالیا بود.[۴] این حزب که طولانی‌ترین شریک دولت برای دموکراسی مسیحی بود،[۵] نیروی مهمی در سیاست ایتالیا به حساب می‌آمد،[۶] قبل از کاهش آرا و اعضا در دهه ۱۹۹۰. بنیانگذار و رهبر دیرینه این حزب جوزپه ساراگات بود که از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۷۱ به عنوان رئیس‌جمهور جمهوری ایتالیا خدمت کرد. در مقایسه با حزب سوسیالیست ایتالیا که همفکر آنها بود، میانه‌روتر بود،[۷][۸][۹]حداقل تا زمان رهبری بتینو کراشی، در واقع با چپ میانه همسو بود.[۱۰][۱۱][۱۲]

پس از یک تغییر به راست در دهه ۱۹۹۰، که باعث شد برخی از ناظران PSDI را به عنوان یک حزب سوسیال دموکرات زیر سؤال ببرند، از حزب سوسیالیست اروپا اخراج شد.[۱۳] هنگامی که انریکو فری به همراه لوئیجی پرتی، سوسیال دموکراسی لیبرال اروپا (SOLE) فعلی را تأسیس کردند، که طرفدار اتحاد با ائتلاف راست میانه سیلویو برلوسکونی بود، این انتخاب توسط PES و سوسیالیست بین‌الملل مورد انتقاد قرار گرفت و بیانیه‌ای رسمی صادر شد. در ژانویه ۱۹۹۵، کنگره حزب، جریان فری و پرتی را در اقلیت قرار داد و جیان فرانکو شیتروما را به عنوان دبیر انتخاب کرد. پس از انحلال حزب در سال ۱۹۹۸، اکثریت به حزب سوسیالیست ائتلاف چپ میانه رسید، در حالی که جریان راست حزب به احزاب ائتلاف راست میانه پیوست. در سال ۲۰۰۴، این حزب با همان نام، حزب سوسیالیست دموکراتیک ایتالیا، تأسیس شد که همچنان یک حزب کوچک مرتبط با ائتلاف‌های چپ میانه و راست میانه است.

تاریخچه

سال‌های اولیه و ائتلاف‌های دولتی

این حزب در سال ۱۹۴۷ با نام حزب سوسیالیست کارگران ایتالیا توسط گروهی منشعب از حزب سوسیالیست ایتالیا تأسیس شد. دلیل این انشعاب، تصمیم حزب سوسیالیست برای پیوستن به حزب کمونیست ایتالیا در قالب فهرست انتخاباتی جبهه دموکراتیک مردمی برای انتخابات عمومی سال ۱۹۴۸ بود. رهبری این جدایی را جوزپه ساراگات و فرزندان جاکومو ماتئوتی بر عهده داشتند، و این واقعه به نام «انشعاب کاخ باربرینی» شناخته شد، برگرفته از نام کاخی در رم که محل وقوع آن بود.

در اول ماه مه ۱۹۵۱، این حزب با دو حزب کوچک‌تر یعنی حزب سوسیالیست واحد و حزب دموکرات کارگری متحد شد و نام جدیدی برگزید: حزب سوسیالیست – شاخه ایتالیایی انترناسیونال سوسیالیستی. سپس در تاریخ ۷ ژانویه ۱۹۵۲، این حزب به‌طور نهایی با نام حزب دموکرات سوسیالیست ایتالیا شناخته شد.[۱۴]

از سال ۱۹۴۹ تا ۱۹۶۵، اعضای این حزب ریاست مؤسسه ملی تأمین اجتماعی ایتالیا را در اختیار داشتند، نهادی کلیدی در مدیریت خدمات رفاهی و بیمه‌های اجتماعی کشور که نقش مهمی در سیاست‌گذاری اجتماعی پس از جنگ ایفا می‌کرد. این دوره، نشان‌دهنده نفوذ قابل‌توجه حزب در ساختار اجرایی دولت و تلاش آن برای پیوند دادن اصلاحات اجتماعی با سیاست‌های سوسیال‌دموکراتیک بود.

در سال ۱۹۶۶، این حزب به حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) پیوست تا حزب سوسیالیست متحد را تشکیل دهد. در سال ۱۹۶۹، پس از نتیجه ناامیدکننده در انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۹۶۸، این حزب از حزب متحد جدید جدا شد و نام حزب سوسیالیست متحد (PSU) را برگزید.[۱۵] در سال ۱۹۷۱ به نام PSDI بازگشت. در سال ۱۹۸۰، این حزب به حزب دموکراسی مسیحی (DC)، حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI)، حزب جمهوری‌خواه ایتالیا (PRI) و حزب لیبرال ایتالیا (PLI) در ائتلاف پنج حزبی پیوست که تا سال ۱۹۹۱ و تا سال ۱۹۹۴ بدون PRI بر کشور حکومت می‌کرد. نقش این حزب در ائتلاف حداقلی بود و تحت الشعاع حزب قدرتمندتر PSI قرار داشت. PSDI عضو سوسیالیست بین‌الملل و از اعضای بنیانگذار حزب سوسیالیست‌های اروپایی (PES) بود. اعضای آن در پارلمان اروپا از سال ۱۹۷۹ در گروه سوسیالیست‌ها عضویت داشتند.[۱۶][۱۷][۱۸] در سال ۱۹۹۴، با افزایش محافظه‌کاری در میان احزاب سوسیال دموکرات، حزب سوسیالیست سوسیالیست از پارلمان اروپا اخراج شد.

زوال و بازسازی

حزب سوسیالیست ایتالیا (PSDI) درگیر رسوایی‌های فساد مالی معروف به مانی‌پولیته شد و تقریباً از صحنه سیاسی ناپدید شد. انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۹۹۴ منجر به سقوط تقریباً یک شبه احزاب ائتلاف پنج حزبی و ظهور حزب فورزا ایتالیا به رهبری سیلویو برلوسکونی شد که بسیاری از رأی‌دهندگان PSDI را جذب کرد. در ژانویه ۱۹۹۵، جیان فرانکو شیتروما به عنوان دبیر ملی حزب انتخاب شد و جایگزین انریکو فری شد که می‌خواست به قطب آزادی‌های میانه‌رو بپیوندد. پیروان فری حزب را ترک کردند و سوسیال دموکراسی لیبرال اروپایی را تأسیس کردند و به مرکز دموکراتیک مسیحی (CCD) میانه‌رو پیوستند.[۱۹]

در سال ۱۹۹۸، این حزب، به رهبری شیتروما، سرانجام با سوسیالیست‌های ایتالیا، یکی از احزاب جانشین حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI)، ادغام شد تا سوسیالیست‌های دموکراتیک ایتالیا را تشکیل دهد. تا آن زمان، اکثر اعضا و رأی‌دهندگان این حزب به احزاب دیگر پیوسته بودند: فورزا ایتالیا (به نام کارلو ویزینی، رهبر حزب در سال‌های ۱۹۹۲–۱۹۹۳)، CDC (به نام فری، رهبر حزب در سال‌های ۱۹۹۳–۱۹۹۵) و دموکرات‌ها (به نام فرانکو برونو). این حزب در سال ۲۰۰۴ با همان نام، حزب سوسیالیست دموکراتیک ایتالیا، به عنوان ادامه حزب ساراگات، دوباره تأسیس شد، به طوری که PSDI جدید کنگره‌های خود را در تداوم کامل با PSDI فقید شماره‌گذاری می‌کند.[۲۰]

پشتیبانی مردمی

رهبر حزب جوزپه ساراگات در سال ۱۹۶۴

حزب سوسیالیست کارگران ایتالیا (PSDI) بهترین نتیجه خود را در اولین حضورش در انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۹۴۸ به دست آورد، زمانی که ۷٫۱٪ آرا را به دست آورد. در آن زمان، این حزب در ربودن بسیاری از آرا از حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) موفق بود، حزبی که به دلیل انشعاب و همچنین اتحاد با حزب کمونیست ایتالیا (PCI) در جبهه دموکراتیک مردمی آسیب دیده بود. PSDI کانون‌های اصلی خود را در شمال ایتالیا یافت: ۱۲٫۹٪ در استان تورین، ۱۱٫۹٪ در کونئو، ۱۰٫۶٪ در میلان، ۱۳٫۹٪ در سوندریو، ۱۲٫۶٪ در ترویزو، ۱۵٫۹٪ در بلونو و ۱۴٫۹٪ در اودینه.[۲۱]

از انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۹۵۳، حمایت از حزب حدود ۴ تا ۵ درصد بود، به استثنای انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۹۶۳ که ۶٫۱ درصد آرا را به دست آورد. در انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۹۹۲، آخرین انتخابات قبل از تانژانتوپولی، حزب سوسیالیست ایتالیا ۲٫۷ درصد آرا را به دست آورد. این حزب برای دهه‌ها پایگاه‌های خود را در شمال غربی و شمال شرقی حفظ کرد؛ از دهه ۱۹۶۰، شروع به کسب حمایت در جنوب ایتالیا کرد. تا انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۹۸۷، پایگاه‌های این حزب به سمت جنوب، به ویژه آپولیا، کامپانیا، باسیلیکاتا، کالابریا و سیسیل،[۲۲] منتقل شده بود، مشابه آنچه سایر احزاب پنج حزبی (DC, PSI, PRI و PLI) نیز تجربه می‌کردند. این امر تا حدودی به دلیل رشد احزاب منطقه‌ای در شمال بود که از سال ۱۹۹۱ در حزب لیگ شمالی متحد شدند. پس از تانژانتوپولی، مانی پولیت و بحران سیاسی پس از آن، حزب سوسیالیست سوسیالیست تقریباً از نظر انتخاباتی ناپدید شد.

نتایج انتخابات مجلس نمایندگان (PSDI) به‌طور کلی و انتخابات پارلمان اروپا از سال ۱۹۴۸ در نمودار بالا نشان داده شده است.

نتایج انتخابات

پارلمان ایتالیا

مجلس نمایندگان
سال انتخابات رای دادن % صندلی‌ها +/− رهبر
۱۹۴۸ ۱٬۸۵۸٬۱۱۶ (۳) ۷٫۷
۳۳ از ۵۷۴
–
Giuseppe Saragat
۱۹۵۳ ۱٬۲۲۲٬۹۵۷ (۶) ۴٫۵
۱۴ از ۵۹۰
کاهش 19
Giuseppe Saragat
۱۹۵۸ ۱٬۳۴۵٬۴۴۷ (۵) ۴٫۶
۲۲ از ۵۹۶
افزایش 8
Giuseppe Saragat
۱۹۶۳ ۱٬۸۷۶٬۲۷۱ (۵) ۶٫۱
۳۳ از ۶۳۰
افزایش 11
Giuseppe Saragat
۱۹۶۸ به PSU -بله.
۲۹ از ۶۳۰
کاهش 4
Giuseppe Saragat
۱۹۷۲ ۱٬۷۱۸٬۱۴۲ (۵) ۵٫۱
۲۹ از ۶۳۰
–
Mario Tanassi
۱۹۷۶ ۱٬۲۳۹٬۴۹۲ (۵) ۳٫۴
۱۵ از ۶۳۰
کاهش 14
Pier Luigi Romita
۱۹۷۹ ۱٬۴۰۷٬۵۳۵ (۵) ۳٫۸
۲۰ از ۶۳۰
افزایش 5
Pietro Longo
۱۹۸۳ ۱٬۵۰۸٬۲۳۴ (۶) ۴٫۹
۲۳ از ۶۳۰
افزایش 3
Pietro Longo
۱۹۸۷ ۱٬۱۴۰٬۲۰۹ (۶) ۳٫۰
۱۷ از ۶۳۰
کاهش 6
Franco Nicolazzi
۱۹۹۲ ۱٬۰۶۶٬۶۷۲ (۱۰) ۲٫۷
۱۶ از ۶۳۰
کاهش 1
Antonio Cariglia
۱۹۹۴ ۱۷۹٬۴۹۵ (۱۴) ۰٫۵
۰ از ۶۳۰
کاهش 16
Carlo Vizzini
مجلس سنا جمهوری
سال انتخابات رای دادن % صندلی‌ها +/− رهبر
۱۹۴۸ ۱٬۲۱۹٬۲۸۷ (۳) ۵٫۰
۱۰ از ۲۳۷
–
Giuseppe Saragat
۱۹۵۳ ۱٬۰۴۶٬۳۰۱ (۶) ۴٫۳
۴ از ۲۳۷
کاهش 6
Giuseppe Saragat
۱۹۵۸ ۱٬۱۳۶٬۸۰۳ (۵) ۴٫۴
۵ از ۲۴۶
افزایش 1
Giuseppe Saragat
۱۹۶۳ ۱٬۷۴۳٬۸۳۷ (۵) ۶٫۴
۱۴ از ۳۱۵
افزایش 9
Giuseppe Saragat
۱۹۶۸ به PSU -بله.
۱۰ از ۳۱۵
کاهش 4
Giuseppe Saragat
۱۹۷۲ ۱٬۶۱۴٬۲۷۳ (۵) ۵٫۴
۱۱ از ۳۱۵
افزایش 1
Mario Tanassi
۱۹۷۶ ۹۷۴٬۹۴۰ (۵) ۳٫۱
۶ از ۳۱۵
کاهش 5
Pier Luigi Romita
۱۹۷۹ ۱٬۳۲۰٬۷۲۹ (۵) ۴٫۲
۹ از ۳۱۵
افزایش 3
Pietro Longo
۱۹۸۳ ۱٬۱۸۴٬۹۳۶ (۶) ۳٫۸
۸ از ۳۱۵
کاهش 1
Pietro Longo
۱۹۸۷ ۸۲۲٬۵۹۳ (۶) ۲٫۵
۶ از ۳۱۵
کاهش 2
Franco Nicolazzi
۱۹۹۲ ۸۵۳٬۸۹۵ (۱۰) ۲٫۶
۳ از ۳۱۵
کاهش 3
Antonio Cariglia
۱۹۹۴ ۶۶۵۸۹ (۱۴) ۰٫۲
۰ از ۳۱۵
کاهش 3
Carlo Vizzini

نمادها

رهبری

  • منشی: جوزپه ساراگات (۱۹۴۷–۱۹۴۸)، آلبرتو سیمونینی (۱۹۴۸)، اوگو گیدو موندولفو (۱۹۴۹)، لودوویکو دآراگونا (۱۹۴۹)، جوزپه ساراگات (۱۹۴۹–۱۹۵۲)، اتزیو ویگورلی (۱۹۵۲)، جوزپه سارراگاتا (۱۹۵۲)، جوزپه ۱۹۵۲، جوزپه ساراگاتا (۱۹۴۹) (۱۹۵۲–۱۹۵۴)، جانماتئو ماتئوتی (۱۹۵۴–۱۹۵۷)، جوزپه ساراگات (۱۹۵۷–۱۹۶۴)، ماریو تاناسی (۱۹۶۴–۱۹۶۶)، اتحاد با PSI در PSU (1966-1969)، مائورو فری (۱۹۶۹–۱۹۲۷)، ماریو فری (۱۹۶۹–۱۹۲۷) (۱۹۷۲–۱۹۷۵)، ماریو تاناسی (۱۹۷۵–۱۹۷۶)، جوزپه ساراگات (۱۹۷۶)، پیر لوئیجی رومیتا (۱۹۷۶–۱۹۷۸)، پیترو لونگو (۱۹۷۸–۱۹۸۵)، فرانکو نیکولاتزی (۱۹۸۵–۱۹۸۸)، آنتونیو کاریگلیا (۱۹۸۸–۱۹۹۲)، کارلو ویزیری (۱۹۹۲–۱۹۹۲) (۱۹۹۳–۱۹۹۵)، جیان فرانکو شیتروما (۱۹۹۵–۱۹۹۸)
  • رئیس: جوزپه ساراگات (۱۹۷۵–۱۹۷۶)
  • رهبر حزب در مجلس نمایندگان: جوزپه مودیلیانی (۱۹۴۷)، روکو گولو (۱۹۴۷–۱۹۴۸)، ماریو لانگنا (۱۹۴۸–۱۹۵۰)، لوئیجی بنانی (۱۹۵۰–۱۹۵۱)، اتزیو ویگورلی (۱۹۵۱–۱۹۵۴)، آلبرسی (۱۹۵۴–۱۹۵۴)، آلبرسی (۵۱۹۵۴) (۱۹۵۶–۱۹۵۸)، جوزپه ساراگات (۱۹۵۸–۱۹۶۳)، ویرجینیو برتینلی (۱۹۶۳–۱۹۶۶)، ماریو تاناسی (۱۹۶۶)، اژیدیو آریوستو (۱۹۶۶–۱۹۶۹)، فلاویو اورلاندی (۱۹۶۹–۱۹۷۲)، آنتونیو کاریگلیا (۱۹۶۹–۱۹۶۹)، آنتونیو کاریگلیا (۱۹۶۹–۱۹۶۹) (۱۹۷۶–۱۹۷۸)، فرانکو نیکولاتزی (۱۹۷۸–۱۹۷۹)، الساندرو رگیانی (۱۹۷۹–۱۹۸۷)، فیلیپو کاریا (۱۹۸۷–۱۹۹۲)، دینو مادودو (۱۹۹۲)، انریکو فری (۱۹۹۲–۱۹۹۴)

منابع

  1. ↑ Political Systems Of The World. Allied Publishers. p. 193. ISBN 9788170233077.
  2. ↑ Social Democratic Parties in the European Union. Springer. 13 January 1999. p. 228. ISBN 978-0-230-37414-0.
  3. ↑ The Oxford Handbook of Italian Politics. Oxford University Press. 2015. p. 200. ISBN 978-0-19-966974-5.
  4. ↑ Lawrence Ezrow (2011). "Electoral Systems and Party Responsiveness". In Norman Schofield; Gonzalo Caballero (eds.). Political Economy of Institutions, Democracy and Voting. Springer Science & Business Media. p. 320. ISBN 978-3-642-19519-8.
  5. ↑ Marco Valbruzzi (2015). "Trasformismo". In Erik Jones; Gianfranco Pasquino (eds.). The Oxford Handbook of Italian Politics. OUP. p. 33. ISBN 978-0-19-966974-5.
  6. ↑ «la Repubblica: storia d'Italia dal '45 ad oggi, II Pentapartito (1979-1992)». www.storiaxxisecolo.it. دریافت‌شده در ۲۰۲۵-۰۹-۲۷.
  7. ↑ Michael Sommer (2002). "Im Süden nichts Neues: Zur aktuellen Entwicklung des italienischen Parteiensystems" (PDF). Politische Vierteljahresschrift. Westdeutscher Verlag. p. 115.
  8. ↑ "Il punto sull'attivita' e sulla collocazione politica del PSDI; la olidarieta' del PSDI al digiuno di Marco Pannella contro la disinformazione della RAI in particolar modo sui 13 referendum". RadioRadicale (به ایتالیایی). 21 January 1994. Retrieved 5 December 2013.
  9. ↑ Günter Trautmann (1984). "Entpolitisierung und demographischer Machtwechsel in den politischen Systemen Frankreichs und Italiens seit 1972/73". In Jürgen W. Falter; Christian Fenner; Michael Th. Greven (eds.). Politische Willensbildung und lnteressenvermittlung. p. 185. doi:10.1007/978-3-663-14338-3. ISBN 978-3-663-14338-3.
  10. ↑ Di Alberto Stabile (1 May 1984). "Nicolazzi, L' Anti-Longo Sogna Per Il Psdi Un Futuro A Sinistra". La Repubblica (به ایتالیایی). Retrieved 5 December 2013.
  11. ↑ "Il punto sull'attivita' e sulla collocazione politica del PSDI; la solidarieta' del PSDI al digiuno di Marco Pannella contro la disinformazione della RAI in particolar modo sui 13 referendum". RadioRadicale (به ایتالیایی). 21 January 1994. Retrieved 5 December 2013.
  12. ↑ "The Fate of the Party". Jacobin (به انگلیسی). 23 January 2018. Retrieved 13 April 2023.
  13. ↑ Marina Costa Loba; Pedro C. Magalhães (2004). "The Portuguese Socialists and the Third Way". In Giuliano Bonoli; Martin Powell (eds.). Social Democratic Party Policies in Contemporary Europe. Routledge. p. 84. ISBN 978-1-134-40891-7.
  14. ↑ A History of Contemporary Italy: Society and Politics, 1943–1988 by Paul Ginsborg
  15. ↑ Alessandro Orsini (2015). Anatomy of the Red Brigades: The Religious Mind-set of Modern Terrorists. Cornell University Press. p. 143. ISBN 978-0-8014-6139-2.
  16. ↑ "Parlement Européen 1979". Europe-politique. Retrieved 5 December 2013.
  17. ↑ "Parlement Européen 1984". Europe-politique. 17 February 2007. Retrieved 5 December 2013.
  18. ↑ "Parlement Européen 1989". Europe-politique. Retrieved 5 December 2013.
  19. ↑ "erri: per lui nessuna sfida era impossibile". La Nazione. 19 December 2020.
  20. ↑ "XXV Congresso Nazionale del Partito Socialista Democratico Italiano - (9-11 Gennaio presso Palazzo Barberini)". Radio Radicale. 11 January 2004.
  21. ↑ "::: Ministero dell'Interno ::: Archivio Storico delle Elezioni - Camera del 18 Aprile 1948". Archived from the original on 26 June 2008. Retrieved 16 October 2008.
  22. ↑ "Ministero dell'Interno. Archivio Storico delle Elezioni". Elezionistorico. Retrieved 5 December 2013.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.