دوک‌نشین براونشوایگ-لونبورگ
دوک‌نشین براونشوایگ-لونبورگ | |||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| ۱۲۳۵–۱۸۰۶ | |||||||||||
 نشان ملی
| |||||||||||
 براونشوایگ-لونبورگ در ۱۶۴۸ | |||||||||||
| وضعیت | دوک‌نشین | ||||||||||
| پایتخت | براونشوایگ | ||||||||||
| زبان(های) رایج | آلمانی سفلی | ||||||||||
| حکومت | مونارشی | ||||||||||
| دوره تاریخی | قرون وسطی | ||||||||||
| ۱۱۸۰/۱۱۸۱ | |||||||||||
• ارتقای اراضی موروثی به دوک‌نشین براونشوایگ و لونبورگ | ۱۲۳۵ ۱۲۳۵ | ||||||||||
| ۱۲۶۹ | |||||||||||
• تشکیل شاهزاده‌نشین گروبن‌هاگن | ۱۲۹۱ | ||||||||||
• تشکیل شاهزاده‌نشین گوتینگن | ۱۳۴۵ | ||||||||||
• تقسیم براونشوایگ به ولفنبوتل و کالنبرگ | ۱۴۳۲ | ||||||||||
• پایان امپراتوری مقدس روم | ۱۸۰۶ ۱۸۰۶ | ||||||||||
| مساحت | |||||||||||
| ۱۶۳۵[۱] | ۲۱٬۱۷۰ کیلومتر مربع (۸٬۱۷۰ مایل مربع) | ||||||||||
| جمعیت | |||||||||||
• ۱۶۳۵[۲] | ۵۲۵۰۰۰ | ||||||||||
| واحد پول | گولدن، تالر، پفنیگ | ||||||||||
| |||||||||||
| امروز بخشی از | آلمان | ||||||||||
.svg.png){kind=small}
.svg.png){kind=small}
دوک‌نشین براونشوایگ-لونبورگ (به آلمانی: Herzogtum Braunschweig und Lüneburg) یکی از ایالت‌های بنیادین و پهناور در قلمرو امپراتوری مقدس روم بود که از سده سیزدهم میلادی به عنوان پایگاه اصلی قدرت خاندان ولف شکل گرفت. این قلمرو که در پی فروپاشی دوک‌نشین قدیمی ساکسونی و مصالحه میان خاندان‌های هوهن‌اشتوفن و ولف پدید آمد، به دلیل وسعت جغرافیایی و ثروت ناشی از استخراج معادن در کوه‌های هارتس، نقشی تعیین‌کننده در جغرافیای سیاسی شمال آلمان ایفا می‌کرد. براونشوایگ-لونبورگ در طول تاریخ خود شاهد تقسیمات مکرر به شاهزاده‌نشین‌های کوچک‌تر بود، اما همواره پیوستگی قانونی خود را به عنوان یک واحد سیاسی در چارچوب امپراتوری حفظ کرد و در نهایت زمینه‌ساز ظهور قدرت‌های بزرگی چون انتخابگرنشین هانوفر و پادشاهی بریتانیا گردید.
تأسیس دوک‌نشین و بازسازی قدرت خاندان ولف
تأسیس رسمی دوک‌نشین براونشوایگ-لونبورگ در سال ۱۲۳۵ میلادی، نتیجه مستقیم دیپلماسی صلح‌جویانه در رایشتاگ ماینتس بود. پس از دهه‌ها درگیری میان خاندان ولف و امپراتوران مقدس روم، اتو یکم (ملقب به اتوی کودک) موفق شد با واگذاری اراضی موروثی خود به امپراتور فریدریش دوم و دریافت مجدد آن‌ها به عنوان یک فیف امپراتوری، مقام دوک را به دست آورد[۳]. این واقعه نه تنها مشروعیت خاندان ولف را پس از سقوط هاینریش شیر بازگرداند، بلکه براونشوایگ و لونبورگ را به عنوان یک واحد سیاسی بلافصل امپراتوری تثبیت کرد. این دوک‌نشین جدید با تکیه بر تجارت پشم و نمک در لونبورگ و تمرکز نظامی در براونشوایگ، به سرعت به یکی از قطب‌های مقتدر در شمال آلمان تبدیل شد.
تقسیمات دودمانی و ظهور شاهزاده‌نشین‌های چندگانه
یکی از ویژگی‌های بارز تاریخ براونشوایگ-لونبورگ، تقسیمات مکرر قلمرو میان نوادگان خاندان ولف بر اساس قوانین ارثی بود. نخستین و مهم‌ترین تقسیم در سال ۱۲۶۹ میلادی رخ داد که طی آن قلمرو دوک‌نشین به دو بخش «شاهزاده‌نشین لونبورگ» و «شاهزاده‌نشین براونشوایگ» (بعدها ولفنبوتل) تجزیه شد[۴]. در سده‌های بعدی، این روند ادامه یافت و واحدهای جدیدی چون گروبن‌هاگن، گوتینگن و کالنبرگ پدید آمدند. علی‌رغم این تجزیه فیزیکی، حاکمان تمامی این شاخه‌ها همواره عنوان مشترک «دوک براونشوایگ و لونبورگ» را حفظ می‌کردند تا همبستگی حقوقی خود را نشان دهند؛ امری که بعدها امکان اتحاد مجدد این اراضی را تحت حاکمیت شاخه هانوفر فراهم ساخت.
عصر اصلاحات و جنگ‌های مذهبی سده هفدهم
در جریان اصلاحات پروتستانی، دوک‌نشین براونشوایگ-لونبورگ به یکی از سنگرهای اصلی مذهب لوتری در شمال آلمان تبدیل شد. شاهزادگان این خاندان از پیشگامان امضای اعتراف‌نامه آگسبورگ بودند و با تبدیل صومعه‌های قدیمی به نهادهای آموزشی، ساختار اجتماعی منطقه را دگرگون کردند[۵]. در طول جنگ سی‌ساله، این اراضی به دلیل موقعیت استراتژیکشان بارها مورد تاخت و تاز ارتش‌های امپراتوری و سوئدی قرار گرفتند. پایداری دوک‌های لونبورگ و ولفنبوتل در این دوران بحرانی، نه تنها از انحلال مذهب لوتری جلوگیری کرد، بلکه در پیمان وستفالیا منجر به تثبیت جایگاه سیاسی آن‌ها و کسب امتیازات ارضی جدید در مناطق مجاور شد.
صعود به مقام انتخابگری و میراث هانوفر
در اواخر سده هفدهم، شاخه کالنبرگ-هانوفر با تمرکز قدرت اداری و نظامی، موفق شد توازن قوا را به نفع خود تغییر دهد. ارنست آگوست در سال ۱۶۹۲ میلادی توانست مقام نهمین انتخابگر (Elector) امپراتوری را برای خاندان خود به دست آورد که تحولی بنیادین در رتبه سیاسی براونشوایگ-لونبورگ محسوب می‌شد[۶]. با الحاق رسمی لونبورگ به هانوفر در سال ۱۷۰۵ و صعود جورج یکم به تخت سلطنت بریتانیا در سال ۱۷۱۴، این دوک‌نشین عملاً در یک اتحاد شخصی با بریتانیا قرار گرفت. این دوران تا انحلال امپراتوری مقدس روم در سال ۱۸۰۶ ادامه یافت و در نهایت به تشکیل «پادشاهی هانوفر» و «دوک‌نشین نوین براونشوایگ» در کنگره وین منتهی شد.
جستارهای وابسته
منابع
- ↑ Wilson, Peter (1998). German Armies: War and German Society, 1648–1806. London: UCL Press. Page 21.
- ↑ Wilson, Peter (1998). German Armies: War and German Society, 1648–1806. London: UCL Press. Page 21.
- ↑ Whaley, Joachim, Germany and the Holy Roman Empire, 978-0198731306, p. 112
- ↑ Wilson, Peter H., Heart of Europe: A History of the Holy Roman Empire, 978-0674051058, p. 301
- ↑ Darby, Graham, The Thirty Years' War, 978-0415226080, p. 158
- ↑ Clark, Christopher, Iron Kingdom: The Rise and Downfall of Prussia, 978-0674023857, p. 142
سرزمینهای امپراتوری مقدس روم (۱۸۰۶–۹۳۶) | |||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| پادشاهیها |
| .svg.png) | |||||||||||||||
| دوکنشینها (Herzogtümer) |
| ||||||||||||||||
| مارکها (تخومها) |
| ||||||||||||||||
| بیشاپریکها (اسقفنشینها) |
| ||||||||||||||||
| کنتنشینها و پالاتینات | |||||||||||||||||
| لندگرافنشینها |
| ||||||||||||||||
| شهرهای آزاد امپراتوری | |||||||||||||||||
| شاهزادهنشینها |
| ||||||||||||||||
- بنیانگذاریهای دهه ۱۲۳۰ (میلادی) در امپراتوری مقدس روم
- بنیانگذاریهای ۱۲۳۵ (میلادی) در اروپا
- انحلالهای ۱۸۰۶ (میلادی) در امپراتوری مقدس روم
- دوکنشینهای امپراتوری مقدس روم
- دوکنشینهای پیشین
- پادشاهیهای گذشته در اروپا
- ایالتها و قلمروهای منحلشده در ۱۸۰۶ (میلادی)