دیسکوردیانیسم

دیسکوردیانیسم
اریس (الهه)، الهه یونانی اختلاف
نوعجنبش‌های نوپدید دینی
طبقه‌بندیدین مجازی
کتاب مقدسپرینسیپیا دیسکوردیا
زبانانگلیسی
بنیان‌گذارمالاکلیپس جوان‌تر و عمر خیام ریون‌هرست
خاستگاهدهه ۱۹۶۰
ایالات متحده آمریکا

دیسکوردیانیسم یک باور است که حول محور اریس (الهه)،[۱] الهه یونانی ستیز و اختلاف شکل گرفته است و به اشکال مختلفی به عنوان یک دین،[۲] جنبش‌های نوپدید دینی،[۳] دین مجازی،[۴] یا چیزی میان نقیضه[۵] و نقد اجتماعی تعریف می‌شود.[۶] این آیین پس از انتشار کتاب مقدس آن در سال ۱۹۶۳، یعنی پرینسیپیا دیسکوردیا،[۷] بنیان نهاده شد که توسط گرگ هیل با نام مستعار «مالاکلیپس جوان‌تر» و با همکاری کری وندل تورنلی با نام مستعار «عمر خیام ریون‌هرست» نوشته‌شده بود.[۸]

دیوید چای‌دستر دیسکوردیانیسم را نخستین دین مجازی[۴] و اولین آیینی می‌داند که چالش تثبیت اصالت دینی خود را پذیرفت.[۹] هنگامی که موتور جستجوی یاهو در مه ۲۰۰۱ دیسکوردیانیسم را به عنوان یک دین نقیضه طبقه‌بندی کرد، دیسکوردیان‌ها یک کمپین ایمیلی برای تغییر طبقه‌بندی این دین به راه انداختند.[۹] برآورد تعداد دیسکوردیان‌ها دشوار است، زیرا آن‌ها ملزم نیستند که دیسکوردیانیسم را تنها نظام باوری خود بدانند.[۵]

به گفته آرتور ورسلوئیس، دیسکوردیانیسم «هم شکل‌دهنده و هم بازتاب‌دهنده پادفرهنگ دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ است».[۱۰]

بنیان‌گذاری و ساختار

سند بنیادین دیسکوردیانیسم، «Principia Discordia» (ویرایش چهارم، ۱۹۷۰) است که توسط مالاکلیپس جوان، نام مستعار گرگوری هیل، نوشته‌شده است.[۸] Principia Discordia اغلب اشاره می‌کند که دیسکوردیانیسم به عنوان یک دیالکتیک برابر نهاد در برابر ادیان محبوب‌تری که بر پایه نظم هستند، بنیان‌گذاری‌شده است،[۱۱] اگرچه بلاغت در سراسر کتاب، آشوب را به عنوان تکانه‌ای بسیار زیربنایی‌تر در جهان توصیف می‌کند.[۱۲] این کار ممکن است صرفاً با هدف «متعادل‌سازی» نیروهای خلاق نظم و بی‌نظمی انجام‌شده باشد،[۱۳] اما تمرکز بر جنبه‌های بی‌نظم‌تر جهان است — گاهی اوقات نیروهای نظم حتی بدنام می‌شوند.[۱۴] ناهماهنگی، همراه با ارتباط آن با هماهنگی، به‌ویژه مورد تأکید قرار گرفته است.[۱۵]

سازمان‌ها

جامعه دیسکوردیان

عمومی‌ترین گروه، که احتمالاً شامل همه دیسکوردیان‌ها (و احتمالاً دیگران) می‌شود، جامعه دیسکوردیان است،[۱۶] که تعریفی برای آن وجود ندارد.[۱۷] اعضای آن شامل بسیاری از پیروان نئوپاگانیسم و تلما هستند.[۱۸]

POEE

فرقه دیسکوردیانیسم که توسط مالاکلیپس جوان و عمر خیام ریون‌هرست بنیان‌گذاری شد، با نام Paratheo-Anametamystikhood of Eris Esoteric (POEE) شناخته می‌شود که یک سازمان غیرانتفاعی و غیردینی است.[۱۹] Principia Discordia حاوی جزئیاتی درباره ساختار POEE است.[۲۰] به‌ویژه:

POEE دارای ۵ درجه است:

نوفیت یا شاگرد لژیونر. دیکن لژیونر، که در حال یادگیری است. کشیش/راهبه رسمی POEE یا یک روحانی. کشیش اعظم، پلی‌فادر (Polyfather). و پاپ POEE.

شاگردان لژیونر POEE مجاز هستند دیگران را به عنوان لژیونرهای جامعه دیسکوردیان تشرف دهند. کشیش‌ها دیکن‌های خود را منصوب می‌کنند. پلی‌فادر کشیش‌ها را منصوب می‌کند. من درباره پاپ‌ها چیزی نمی‌دانم.[۲۱]

اپیسکوپوس

اپیسکوپوس‌ها ناظران فرقه‌های دیسکوردیانیسم هستند که خودشان ایجاد کرده‌اند، مانند رابرت آنتون ویلسون. آن‌ها از طریق استفاده از غده اپی‌فیز خود با اریس صحبت می‌کنند. در Principia Discordia گفته‌شده است که اریس به هر شنونده چیزهای متفاوتی می‌گوید. او ممکن است حتی چیزهای کاملاً متفاوتی به هر اپیسکوپوس بگوید، اما تمام آنچه او می‌گوید به همان اندازه کلام اوست (حتی اگر با تکرار دیگری از کلام او در تضاد باشد).[۲۲][۲۳]

پاپ‌ها

طبق Principia Discordia، «هر مرد، زن و کودکی بر روی این زمین» یک پاپ است.[۲۴] در Principia Discordia یک کارت رسمی پاپ گنجانده‌شده است که می‌تواند بازتولید‌شده و آزادانه بین هر کسی و همه توزیع شود.[۲۴][۲۳]

قدیسان

پنج طبقه از قدیسان در دیسکوردیانیسم وجود دارد که کسانی هستند که به بهترین شکل به عنوان الگو عمل می‌کنند و به کمال نزدیک‌ترند.[۲۵] تنها اولین طبقه از این‌ها، یعنی «قدیس درجه دو»، شامل انسان‌های واقعی (درگذشته و زنده) است، در حالی که طبقات بالاتر برای موجودات خیالی رزرو شده‌اند که به دلیل خیالی بودن، بهتر می‌توانند به دیدگاه دیسکوردیان از کمال دست یابند.[۲۶][۲۳]

نمونه‌ای از یک قدیس درجه دو، جاشوا آبراهام نورتون است، شهروندی در سان‌فرانسیسکوی قرن نوزدهم که با وجود رنج بردن از توهمات، مورد علاقه بسیاری از مردم شهر بود. او به عنوان قدیسی در دیسکوردیانیسم گرامی‌داشته می‌شود، زیرا زندگی خود را بر اساس حقیقتی که می‌دید و بی‌توجهی به واقعیتی که دیگران درک می‌کردند، سپری کرد.[۲۷]

سایر

از زمان اولین ویرایش، رویکردهای مختلف به یک چارت سازمانی دیسکوردیان — که در این اثر «بی‌سازمانی» و بعداً «ماتریس بی‌سازمانی» نامیده می‌شود — از جلدی به جلد دیگر متفاوت‌بوده است، اما به‌ویژه شامل خانه رسولان اریس‌بوده است که شامل بنیان‌گذاران به عنوان رسولان، سپاه سیب طلایی و دارندگان چائوی مقدس، کشیشان و قدیسان، اپیسکوپوس‌ها و حتی مخالفان داخلی «بدعت‌گذار» یا «پروتستان» برخی از این‌ها می‌شود، اما شامل پاپ‌ها، لژیونرها، شاگردان و سایر احزاب نمی‌شود.[۲۸] مجموعه‌ای از سازمان‌های فرضی دیگر تغییر نام داده و جابه‌جا شدند و اغلب جایگزین شدند، به عنوان بخشی از POEE (که در ویرایش اول ظاهر نشد).[۲۸] اما خانه رسولان اریس همچنان به عنوان نهاد تأییدکننده ویرایش‌های بعدی شناخته می‌شد و بالاترین بخش «اریستوکراسی» POEE باقی ماند.

نام سازمانی تکرارشونده دیگر، لژیون آشوب پویا (LODD) است که شامل لژیونرها، شاگردان و مبلغان می‌شود. LODD نیز در ویرایش اول معرفی شد[۲۸] و در نسخه‌های بعدی (به عنوان عنصری از خانه پاجِ در حال ظهور POEE برای شاگردان) و همچنین در آثاری که کمتر با دیسکوردیانیسم مرتبط هستند، مانند کتاب آشپزی زنارشیست که برخی از عناصر مطالب زنارشی تورنلی را ادغام می‌کند و (در مقدمه‌ای مبهم) به LODD تقدیم‌شده است، باقی ماند.[۲۹]

اسطوره‌شناسی

اریس و آنریس و برادرشان معنویت

در اسطوره‌شناسی دیسکوردیان، آنریس به عنوان خواهر اریس (معروف به دیسکوردیا) توصیف می‌شود. در حالی که اریس/دیسکوردیا الهه بی‌نظمی و هستی است، آنریس/هارمونیا الهه نظم و نیستی است.[۲۳]

«جزم سوم – تاریخ ۳۲، کیهان‌شناسی» در Principia Discordia بیان می‌کند:[۳۰]

در آغاز خلأ بود، که دو دختر داشت؛ یکی (کوچک‌تر) از آنِ هستی، به نام اریس، و یکی (بزرگ‌تر) از آنِ نیستی، به نام آنریس.

آنریسِ عقیم به اریس (که باردار متولد‌شده بود) حسادت می‌کند و شروع به تبدیل چیزهای موجود به غیرموجود می‌کند. این توضیح می‌دهد که چرا زندگی آغاز می‌شود و بعداً در مرگ پایان می‌یابد:[۳۰]

و تا به امروز، چیزها به همین شکل ظاهر و ناپدید می‌شوند.

با این حال، خلأ حکم می‌کند که آنریس نمی‌تواند برادرشان معنویت را جذب کند، که او فقط می‌تواند دوباره به خودِ خلأ جذب شود. کوساک اشاره می‌کند که این «به آموزه‌ای درباره سرنوشت نهایی انسان‌ها تقطیر‌شده است: 'پس چنین خواهد بود که نیستی ما را از هستی بازپس خواهد گرفت و آن معنویت بی‌نام به خلأ بازخواهد گشت، مانند کودکی خسته که از یک سیرک بسیار وحشی به خانه بازمی‌گردد. '»[۳۱][۳۲]

دست اریس

نماد دست پنج‌انگشتی دیسکوردیان[۳۳]
نماد چرخانده‌شده استفاده‌شده برای سیاره کوتوله اریس.

«دست پنج‌انگشتی اریس» (که در سمت راست نشان داده شده) یکی از چندین نمادی است که در دیسکوردیانیسم استفاده می‌شود. این نماد به عنوان یک نماد نجومی/طالع‌بینی برای سیاره کوتوله اریس اقتباس شد. در ابتدا، نماد سیاره‌ای که توسط دنیس مسکوویتزِ دیسکوردیان طراحی‌شده بود، ۹۰ درجه چرخانده شد و یک خط عرضی به آن اضافه شد تا شبیه دو اپسیلون هلالی (Є) پشت‌به‌پشت () به نظر برسد، که اپسیلون حرف یونانی ابتدای نام اریس است. خط عرضی بعداً حذف شد، اما جهت‌گیری عمودی حفظ گردید.[۳۴] دست اریس در یک نشریه اطلاع‌رسانی عمومی توسط ناسا ظاهر‌شده است،[۳۵] اگرچه نمادهای سیاره‌ای نقش کمی در نجوم مدرن دارند.[۳۴]

این نماد در سال ۲۰۱۶ توسط یونیکد به عنوان U+2BF0 ⯰ eris form one (⯰) پذیرفته شد.[۳۶]

داوری پاریس

سیب نفاق

«داوری پاریس» نام دیسکوردیان برای وقایع منتهی به داوری پاریس است، اگرچه تمرکز بیشتری بر اقدامات اریس می‌شود. زئوس معتقد است که اریس دردسرساز است، بنابراین او را به عروسی پلئوس و ثتیس دعوت نمی‌کند. اریس که نادیده گرفته‌شده است، یک سیب طلایی با کلمه kallisti (یونانی باستان: καλλίστῃ، 'برای زیباترین') که روی آن حک‌شده، می‌سازد. این، یعنی سیب نفاق، نمادی برجسته در دیسکوردیانیسم است و در چائوی مقدس گنجانده‌شده است.[۳۷] این سیب به‌طور سنتی به عنوان ساخته‌شده از طلا توصیف می‌شود.

[۳۹]

نفرین گری‌فیس

یکی از مهم‌ترین بخش‌های دیسکوردیانیسم، «نفرین گری‌فیس» است که در چندین صفحه از کتاب پرینسیپیا دیسکوردیا به طور برجسته به آن پرداخته‌شده است. طبق پرینسیپیا دیسکوردیا، گری‌فیس مردی بود که در سال ۱۱۶۶ پیش از میلاد می‌زیست و آموزش می‌داد که زندگی جدی است و بازی کردن گناه است.[۴۰] این نفرین، عدم تعادل روانی و معنوی است که از این باورها ناشی می‌شود؛ چه در سطح فردی و چه در درون گروه‌ها، ملت‌ها و تمدن‌ها.

علاوه بر توصیه کلی برای پرورش عشق طبیعی به آشوب و بازی کردن با او، پرینسیپیا دیسکوردیا برای مقابله با نفرین گری‌فیس، «نفرین بوقلمون که توسط رسول دکتر ون ون موجو آشکار شد» را ارائه می‌دهد.[۴۱] نفرین بوقلمون برای مقابله با نظم مخرب طراحی‌شده است. نام آن از این واقعیت گرفته‌شده که ورد آن شبیه صدای بوقلمون است.[۲۰]

الهیات

سه اصل بنیادین

پرینسیپیا دیسکوردیا سه اصل بنیادین دارد: اصول آنریستیک و اریستیک که نشان‌دهنده نظم و بی‌نظمی هستند، و این تصور که هر دو صرفاً توهم‌اند.[۴۲][۴۳]

پنتابارف

پنتابارف پنج قانون دیسکوردیانیسم است که دیوید جی. رابرتسون آن‌ها را «برداشت دیسکوردیان از ده فرمان» توصیف می‌کند.[۴۴] به عنوان پرستندگان اریس، دیدگاه‌های دیسکوردیان از فردی به فرد دیگر متفاوت است، زیرا نه نظم، نه بی‌نظمی و نه آشوب، هیچ‌کدام برای قرار گرفتن در دسته دیسکوردیان الزامی نیستند.[۲۰] قانون پنجم نماینده همین موضوع است.

۱- ایزدی جز ایزد نیست و او ایزدِ توست. جنبشی جز جنبش اریسی وجود ندارد و آن جنبش اریسی است. و هر سپاه سیب طلایی، خانه محبوب یک کرم طلایی است. ۲- یک دیسکوردیان باید همیشه از سیستم شماره‌گذاری رسمی اسناد دیسکوردیان استفاده کند. ۳- یک دیسکوردیان در دوران روشنگری اولیه خود ملزم است که تنها برود و در روز جمعه با شادی یک هات‌داگ بخورد؛ این آیین عبادی برای اعتراض علیه پاگانیسم‌های رایج روز است: مسیحیت کاتولیک (بدون گوشت در جمعه)، یهودیت (بدون گوشت خوک)، مردمان هندی (بدون گوشت گاو)، بودایی‌ها (بدون گوشت حیوان) و دیسکوردیان‌ها (بدون نان هات‌داگ). ۴- یک دیسکوردیان نباید از نان هات‌داگ استفاده کند، زیرا این مایه تسلای ایزد ما بود هنگامی که با «توهین اصلی» مواجه شد. ۵- یک دیسکوردیان از باور کردن آنچه می‌خواند منع شده است.

— پرینسیپیا دیسکوردیا[۴۵][۴۴]

سری سیاداستی

نام سومین «رسول اریس و اینکه آن‌ها چه کسانی هستند»، سری سیاداستی سیاداوکتاویا سیاداستی سیانناستی سیاداستی کاواکتاویاسکا سیاداستی سیانناستی سیاداوتاویاسکا سیاداستی سیانناستی سیاداوکتاویاسکا (که معمولاً فقط سری سیاداستی نامیده می‌شود)، سانسکریت است و به این معناست: همه تأییدها به نوعی درست، به نوعی نادرست، به نوعی بی‌معنی، به نوعی درست و نادرست، به نوعی درست و بی‌معنی، به نوعی نادرست و بی‌معنی، و به نوعی درست و نادرست و بی‌معنی هستند.[۴۶]

چائو مقدس

چائو مقدس

«چائو مقدس»، نماد منحصربه‌فردی که در دیسکوردیانیسم خلق‌شده، گفته می‌شود که توسط رسول هونگ مونگ در چین باستان ابداع‌شده است. این نماد، نسخه اصلاح‌شده‌ای از یین و یانگ است که نمادی رایج در تائوئیسم محسوب می‌شود. چائو مقدس، یین و یانگ تائوییست‌ها نیست. در یک سوی چائو مقدس یک پنج‌ضلعی و در سوی دیگر سیب طلایی نفاق به تصویر کشیده‌شده است. چائو مقدس مطلقاً نماد هر چیزی است که هر کسی نیاز دارد درباره هر چیزی بداند، و حتی بیشتر. این نماد حتی نشان‌دهنده هر چیزی است که ارزش دانستن ندارد، که با فضای خالی درونی اطراف آن به تصویر کشیده‌شده است.[۳۹]

دیسکوردیان‌ها «چائو» را «کاو» تلفظ می‌کنند،[۳۹] که بدین ترتیب اصطلاحات «چائو مقدس»،[۴۷] «چائو مقدس»، و «چائوی کامل»،[۴۸] را به جناس و شوخی‌های درون‌گروهی تبدیل می‌کند.[۴۹]

عملیات مایندفاک

عملیات مایندفاک یک تمرین مهم در دین دیسکوردیان است که در آن «تمام فجایع ملی، ترورها یا توطئه‌ها» به طور عمومی به ایلومیناتی، یک انجمن مخفی قرن هجدهمی، نسبت داده می‌شود تا «فرهنگ را با پارانویا بذرپاشی کنند».[۵۰] این مفهوم توسط کری تورنلی و رابرت آنتون ویلسون در سال ۱۹۶۸ توسعه یافت و نام آن توسط ویلسون و رابرت شیا[۱۱][۵۱] در سه‌گانه ایلومیناتوس! گذاشته شد.[۵۲]

عملیات مایندفاک از بسیاری از مضامین تکرارشونده دیسکوردیانیسم استفاده می‌کند، از جمله «دانش پنهان، انجمن مخفی، جادوی آشوب، فرقه‌های باستانی، آیین‌های مرموز و تئوری توطئه».[۵۳] استوارت رتبون آن را «یک کمپین عمدی از اطلاعات نادرست انقلابی» توصیف کرد و خاطرنشان کرد که «بسیاری از این موضوعات تأثیر پایداری بر آنارشیسم، شبه‌علم‌ها و حتی فرهنگ جریان اصلی داشته‌اند. »[۵۳]

آثار

آثار دیسکوردیان شامل تعدادی کتاب است، از جمله پرینسیپیا دیسکوردیا که در سال ۱۹۶۳ پیش‌نویس و برای اولین بار در سال ۱۹۶۵ منتشر شد (که شامل بخش‌هایی از کتاب صادقانه حقیقت است)؛ و سه‌گانه ایلومیناتوس! که اولین جلد آن در سال ۱۹۷۵ منتشر شد.[۵۴]

ویرایش‌های پرینسیپیا دیسکوردیا

اولین ویرایش در سال ۱۹۶۳ با استفاده از چاپگر زیراکس جیم گریسون چاپ شد.[۷] دومین ویرایش با عنوان پرینسیپیا دیسکوردیا یا چگونه غرب گم شد در یک نسخه محدود پنج‌تایی (و منتشر‌شده در مالکیت عمومی) در سال ۱۹۶۵ منتشر شد.[۵۵]

در سال ۱۹۷۸، نسخه‌ای از این اثر از کری تورنلی، با عنوان پرینسیپیا دیسکوردیا یا چگونه غرب گم شد، در مجموعه‌های HSCA JFK به عنوان سند ۰۱۰۸۵۷ قرار گرفت.[۵۶] آدام گورایتلی گفت که نسخه گریگ هیل از ویرایش اول به او داده‌شده است. این نسخه به طور کامل در هیستوریا دیسکوردیا، کتابی درباره تاریخ دیسکوردیان که در بهار ۲۰۱۴ منتشر شد، ظاهر شد.[۵۷]

آثار مرتبط

جنبش دیسکوردیان طیف متنوعی از آثار، چه واقعی و چه خیالی، را در بر می‌گیرد که مضامین آشوب، هجو و معنویت جایگزین را بررسی می‌کنند. این آثار شامل ذن بدون استادان ذن اثر کمدن بنارس است که کوآن‌ها و داستان‌هایی با ماهیت دیسکوردیان ارائه می‌دهد، و ذنارشی اثر کری تورنلی که رویکردی غیرستیزه‌جویانه به آنارشی آمیخته با فلسفه ذن را پیشنهاد می‌کند.[۵۱] قانون طبیعی، یا کاندوم روی آلت خود نکش اثر رابرت آنتون ویلسون به مضامین آزادی فردی و خودآگاهی می‌پردازد و مقاله‌ای از ویلسون را که در اصل در سال ۱۹۸۵ منتشر‌شده بود، بسط می‌دهد.[۵۸] علاوه بر این، مجموعه‌هایی مانند آپوکریفا دیسکوردیا و هیستوریا دیسکوردیا وجود دارند،[۵۷] که مطالب متنوعی از سنت دیسکوردیان، از جمله نوشته‌های دیسکوردیان‌های اصلی و معاصر را گردآوری می‌کنند.[۵۹]

چندین اثر نیز به بررسی زندگی چهره‌های کلیدی دیسکوردیانیسم می‌پردازند، مانند شیطانک و توطئه اثر آدام گورایتلی، که بر تعاملات کری تورنلی با چهره‌های پادفرهنگی مانند لی هاروی اسوالد تمرکز دارد. تعقیب اریس اثر برنتون کلاترباک، بررسی عمیقی از تأثیر دیسکوردیانیسم بر جنبه‌های مختلف فرهنگ و جامعه ارائه می‌دهد و مصاحبه‌ها و بینش‌هایی درباره دسترسی و نفوذ جهانی این جنبش فراهم می‌کند.[۶۰]

دین‌شناسی

علاقه دانشگاهی به دیسکوردیانیسم در طول سال‌ها رشد کرده است، به طوری که محققان نقش آن را در بستر وسیع‌تر جنبش‌های نوپدید دینی (NRMs) و بازتاب آن از تحولات اجتماعی و فرهنگی قرن بیستم بررسی می‌کنند. توانایی این دین در محو کردن مرزهای بین نقیضه و باور جدی، آن را به موضوعی منحصربه‌فرد برای مطالعه در حوزه دین‌شناسی تبدیل کرده و به بحث‌های جاری درباره ماهیت دین در دنیای مدرن کمک کرده است.[۶۱]

نخستین مطالعه دانشگاهی درباره دیسکوردیانیسم، کتاب «جعل‌های اصیل» (Authentic Fakes) نوشته دیوید چیدستر در سال ۲۰۰۵ بود،[۳] که در آن نوشت: «اگر امکان ردیابی تبارشناسی ادیان مجازی در اینترنت وجود داشت، احتمالاً با دیسکوردیانیسم آغاز می‌شد. »[۴] به گفته جی. کریستین گریر، این مطالعه درست در زمانی منتشر شد که دیسکوردیانیسم خود را از یک دین نقیضه به یک جنبش نوپدید دینی تبدیل کرده بود.[۳]

مدخل دیسکوردیانیسم در «دانشنامه جادوگری مدرن و نئوپاگانیسم» (۲۰۰۲) نوشته رابینوویچ و لوئیس، دیسکوردیانیسم را «چیزی میان نقیضه، نقد اجتماعی و دین» تعریف می‌کند.[۵] با این حال، دیوید جی. رابرتسون می‌نویسد: «اگرچه هیل و تورنلی دیسکوردیانیسم را به عنوان یک شوخی آغاز کردند، اما با گذشت زمان به اریس باور پیدا کردند، اگر نگوییم کاملاً به او اعتماد کردند. »[۶۲] رابرتسون در کتاب «راهنمای ادیان جدید و تولید فرهنگی» (۲۰۱۲) به الهیات دیسکوردیان می‌پردازد و می‌نویسد که علی‌رغم ادعای دیسکوردیان مبنی بر اینکه «گربه‌موزه‌ها» (catmas) باورهایی نرم و اختیاری هستند:[۳۹]

با این وجود، «پرینسیپیا دیسکوردیا» حاوی یک نظام دینی پیچیده و ظریف است، اگرچه این موضوع اغلب تحت‌الشعاع ساختار آشوبناک آن قرار می‌گیرد. الهیات «پرینسیپیا» شاید به بهترین شکل در نماد ... «چائوی مقدس» ... خلاصه شده باشد. با این حال، چائوی مقدس در مجموع نماد این ایده دیسکوردیانی است که نظم و آشوب هر دو مفاهیمی ساخته دست بشر هستند و باور به اینکه یکی از دیگری «حقیقی‌تر» است، توهمی بیش نیست. چائوی مقدس نشان‌دهنده «آشوب محض»، «بنیان متافیزیکی» همه آنچه هست، و سطحی فراتر از هرگونه تمایزگذاری است.

رابرتسون در کتاب «داستان، اختراع و فراواقعیت» (۲۰۱۶) می‌نویسد:[۶۳]

... دیسکوردیان‌ها همچنین یک کیهان‌شناسی و الهیات پیچیده و منحصربه‌فرد ساخته‌اند و دیسکوردیانیسم با گذشت زمان برای بسیاری از پیروانش دارای اهمیت دینی اصیل تلقی شده است. بنابراین، دیسکوردیانیسم دیگر نمی‌تواند صرفاً یک دین نقیضه در نظر گرفته شود.

تأثیر

دیسکوردیانیسم تأثیر قابل‌توجهی بر چندین جنبه از پادفرهنگ، به‌ویژه در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ میلادی‌داشته است. یکی از مشارکت‌های کلیدی این دین، به چالش کشیدن هنجارهای مستقر از طریق استفاده از طنز، هجو و پارادوکس است. این رویکرد بازتابی از جنبش‌های پادفرهنگی گسترده‌تری بود که به دنبال واژگونی تفکر مرسوم و پذیرش اشکال جدیدی از بیان بودند.[۲۰]

متن بنیادین دیسکوردیانیسم، «پرینسیپیا دیسکوردیا»، به سنگ‌بنای آثار دیگری تبدیل شد که هجو را با پرسشگری فلسفی جدی ترکیب می‌کنند. یک نمونه بارز، «سه‌گانه ایلومیناتوس! » (۱۹۷۵) اثر رابرت آنتون ویلسون و رابرت شیا است که نقش مهمی در گسترش ایده‌های دیسکوردیانی ایفا کرد. ترکیب تئوری توطئه، هجو و علوم غریبه در این سه‌گانه، طنین عمیقی در ذهنیت پادفرهنگی داشت و به تأثیرگذاری بر آثار بعدی در ادبیات و فرهنگ عامه نسبت داده‌شده است.[۶۴]

علاوه بر این، دیسکوردیانیسم با ترویج الگویی از عمل دینی که غیرمتمرکز، بازیگوش و اغلب کنایه‌آمیز است، بر توسعه جنبش‌های نوپدید دینی تأثیر گذاشته است. این الگو بر دیگر جنبش‌های نوپدید دینی که تجربیات معنوی شخصی را بر دگم‌های سخت‌گیرانه اولویت می‌دهند، تأثیر گذاشته است. به‌ویژه، پذیرش پارادوکس و آشوب توسط دیسکوردیانیسم، الهام‌بخش جنبش‌هایی‌بوده است که سلسله‌مراتب دینی سنتی را به نفع ساختارهای سیال‌تر و سازگارتر رد می‌کنند.[۶۵]

در فرهنگ عامه

عبارت دیسکوردیانی «درود بر اریس! درود بر دیسکوردیا! » را می‌توان در پس‌زمینه بسیاری از آلبوم‌های راک شنید.[۱۸]

جستارهای وابسته

پانویس

منابع

  1. ↑ Cusack (2010), p. 27.
  2. ↑ Rabinovitch و Lewis (2002)، صص. 75–76; Robertson (2016)، ص. 201.
  3. 1 2 3 Greer (2016), p. 195.
  4. 1 2 3 Chidester (2005), p. 198.
  5. 1 2 3 Rabinovitch & Lewis (2002), pp. 75–76.
  6. ↑ Rabinovitch و Lewis (2002)، صص. 75–76; Greer (2016)، ص. 195; Robertson (2016)، ص. 201.
  7. 1 2 Wilson (1992), p. 65.
  8. 1 2 Mäkelä & Petsche (2017).
  9. 1 2 Chidester (2005), p. 199.
  10. ↑ Versluis (2014), p. 129.
  11. 1 2 Siepmann (2023).
  12. ↑ Wilgus (1996), p. 33.
  13. ↑ Dennis (2017), "Chaos and the Cosmos".
  14. ↑ McCoy (2004).
  15. ↑ "Design Arguments for the Existence of God". Internet Encyclopedia of Philosophy. University of Tennessee at Martin. April 12, 2009. Retrieved August 31, 2009.
  16. ↑ McLeod (2014), pp. 154–63.
  17. ↑ Principia Discordia (1980), p. 32.
  18. 1 2 Kelly (2001), p. 281.
  19. ↑ McLeod (2014), pp. 153–4.
  20. 1 2 3 4 Cusack (2016).
  21. ↑ Principia Discordia (1980), p. 22.
  22. ↑ Principia Discordia (1980), p. 24.
  23. 1 2 3 4 Cusack (2010).
  24. 1 2 Principia Discordia (1980), p. 36.
  25. ↑ Principia Discordia (1980), pp. 9–30.
  26. ↑ Principia Discordia (1980), p. 39.
  27. ↑ Cusack (2010), p. 41.
  28. 1 2 3 Principia Discordia (1963), p. 17.
  29. ↑ Zenarchist's Cookbook (2003), p. 4.
  30. 1 2 Principia Discordia (1980), p. 56.
  31. ↑ Principia Discordia (1980), p. 58.
  32. ↑ Cusack (2016), p. 32.
  33. ↑ Principia Discordia (1980), p. 21.
  34. 1 2 Le Grice (2012).
  35. ↑ Jet Propulsion Laboratory (2015).
  36. ↑ "Proposed new characters: Pipeline table". unicode.org. January 27, 2017. Archived from the original on March 31, 2017. Retrieved May 20, 2020.
  37. ↑ Principia Discordia (1980), p. 3.
  38. Principia Discordia (1980), p. 18.
  39. 1 2 3 4 Robertson (2012), p. 424.
  40. ↑ Robertson (2012), p. 425.
  41. ↑ Principia Discordia (1980), p. 64.
  42. ↑ Principia Discordia (1980), pp. 49–50.
  43. ↑ Robertson (2012), pp. 425–6.
  44. 1 2 Robertson (2012), p. 426.
  45. ↑ Principia Discordia (1980), p. 4.
  46. ↑ Benares (1985)، ص. 11; Cusack (2016).
  47. ↑ Cusack (2013).
  48. ↑ Sacred Earth Journal Anthology: Being a Collection of Wiccan Church of Vermont and Church of the Sacred Earth Publications (1981-1998). Church of the Sacred Earth. 1998. pp. 6, 57.
  49. ↑ Penczak (2006).
  50. ↑ Walker (2013).
  51. 1 2 Greer (2016).
  52. ↑ Shea & Wilson (1976).
  53. 1 2 Rathbone (2017).
  54. ↑ Wilson (1992), p. 167.
  55. ↑ Frauenfelder (2006).
  56. ↑ The record identifier can be found by searching for Thornley and Discordian on nara.gov بایگانی‌شده در سپتامبر ۱۷, ۲۰۰۸ توسط Wayback Machine. "Kennedy Assassination Collection: Discordian Socity [sic]". National Archives and Records Administration. Archived from the original on November 5, 2012. Retrieved February 17, 2012.
  57. 1 2 Gorightly (2014).
  58. ↑ Wilson (1986).
  59. ↑ Greer (2016), p. 192.
  60. ↑ Greer (2016), pp. 181–97.
  61. ↑ Robertson (2012); Cusack (2016).
  62. ↑ Robertson (2012), p. 427.
  63. ↑ Robertson (2016), p. 201.
  64. ↑ Barkun (2003).
  65. ↑ Robertson (2012).

مطالعه بیشتر

  • Barkun, Michael (2003). A Culture of Conspiracy: Apocalyptic Visions in Contemporary America. University of California Press. ISBN 978-0-520-24812-0.
  • Benares, C. (1985). Zen Without Zen Masters. Falcon Press. ISBN 978-0-941404-34-1.
  • Chidester, David (2005). Authentic Fakes: Religion and American Popular Culture. University of California Press. pp. 190–212. ISBN 978-0-520-93824-3.
  • Cusack, Carole M. (2010). Invented Religions: Imagination, Fiction and Faith. Ashgate. ISBN 978-0-7546-6780-3.
  • Cusack, Carole (January 2013). "Discordianism". ResearchGate. Retrieved 2023-12-22.
  • Cusack, Carole M. (2016). Invented Religions: Imagination, Fiction and Faith. Taylor & Francis. ISBN 978-1-317-11325-6.
  • Dennis, K. L. (2017). The Sacred Revival: Magic, Mind & Meaning in a Technological Age. SelectBooks. ISBN 978-1-59079-461-6.
  • Frauenfelder, Mark (2006-11-01). "Publisher alters, then copyrights Principia Discordia". Boing Boing.
  • Gorightly, Adam, ed. (2014). Historia Discordia: The Origins of the Discordian Society. RVP Press. ISBN 978-1618613219.
  • Greer, J. C. (2016). "'Discordians stick apart': The institutional turn within contemporary Discordianism". In Cusack, Carole M.; Kosnáč, Pavol (eds.). Invented Religions: Imagination, Fiction and Faith. Routledge. ISBN 978-1-317-11325-6.
  • Jet Propulsion Laboratory (2015-04-22). "What is a Dwarf Planet?". NASA.gov. ناسا. Retrieved 2021-09-24.
  • Kelly, Aidan A. (2001). "Discordian Society". In Lewis, James R. (ed.). The Encyclopedia of Cults, Sects, and New Religions. Prometheus. ISBN 978-1-61592-738-8.
  • Le Grice, Keiron (2012). Discovering Eris: The Symbolism and Significance of a New Planetary Archetype. Edinburgh: Floris Books. ISBN 978-0863158674.
  • Mäkelä, Essi; Petsche, Johanna J. M. (2017). "Serious Parody: Discordianism as liquid religion". In Cusack, Carole M.; Sutcliffe, Steven J. (eds.). The Problem of Invented Religions. Taylor & Francis. ISBN 978-1-317-37335-3.
  • Malaclypse the Younger (1963). Principia Discordia, Or How the West Was Lost: Discordianism According to Malaclypse (the Younger), H.C.: Ande beeing the Officiale Handebooke of the Diſcordian Societye ande a Beginning Introdyctun to the Eriſian Miſtereeſ – Which is Most Interesting (PDF) (1st [digitized] ed.). Self-published – via Great Library of Eris.
  • Malaclypse the Younger; Ravenhurst, Omar Khayyam (1980) [1970]. Principia Discordia, Or, How I Found Goddess and What I Did to Her when I Found Her: The Magnum Opiate of Malaclypse, the Younger, Wherein is Explained Absolutely Everything Worth Knowing about Absolutely Anything (4th [reprint] ed.). Loompanics Unlimited. ISBN 1-55950-040-9.
  • McCoy, E. (2004). Advanced Witchcraft: Go Deeper, Reach Further, Fly Higher. Llewellyn. ISBN 978-0-7387-0513-2.
  • McLeod, K. (2014). Pranksters: Making Mischief in the Modern World. New York University Press. ISBN 978-0-8147-6436-7.
  • Penczak, C. (2006). The Mystic Foundation: Understanding and Exploring the Magical Universe. Llewellyn Publications. ISBN 978-0-7387-0979-6.
  • Rabinovitch, Shelly; Lewis, James (2002). The Encyclopedia of Modern Witchcraft and Neo-Paganism. Citadel Press. ISBN 0-8065-2406-5.
  • Rathbone, S. (2017). "Anarchist literature and the development of anarchist counter-archaeologies". World Archaeology. 49 (3): 291–305. doi:10.1080/00438243.2017.1333921.
  • Robertson, David G. (2012). "Making the Donkey Visible: Discordianism in the Works of Robert Anton Wilson". In Cusack, Carole M.; Norman, Alex (eds.). Handbook of New Religions and Cultural Production. Brill. pp. 421–444. ISBN 978-90-04-22187-1.
  • Robertson, David G. (2016). "SubGenius vs The Conspiracy: Playfulness and sincerity in invented religions". In Cusack, Carole M.; Kosnáč, Pavol (eds.). Fiction, Invention and Hyper-reality: From Popular Culture to Religion. Taylor & Francis. ISBN 978-1-317-13549-4.
  • Shea, Robert; Wilson, Robert Anton (1976). سه‌گانه ایلومیناتوس!. Sphere Books. ISBN 978-0-7221-9208-5.
  • Siepmann, Daniel (2023). "Psychedelia, occulture and the dark rock-n-rave crossover". In Farrell, Gemma L. (ed.). Musical Psychedelia: Research at the Intersection of Music and Psychedelic Experience. Taylor & Francis. ISBN 978-1-000-89633-6.
  • Versluis, A. (2014). American Gurus: From American Transcendentalism to New Age Religion. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-936813-6.
  • Walker, Jesse (2013-11-15). "Conspiracy Theory Is a Hoax Gone Right?". نیویورک (in American English). Retrieved 2021-02-14.
  • Wilgus, N. (1996). Seven by Seven: Interviews with American Science Fiction Writers of the West and Southwest. Borgo Press. ISBN 978-0-89370-173-4.
  • Wilson, Robert Anton (1986). Natural Law, Or, Don't Put a Rubber on Your Willy. Loompanics Unlimited. ISBN 978-0915179619.
  • Wilson, Robert Anton (1992). Cosmic Trigger I: Final Secret of the Illuminati. Scottsdale, Arizona: New Falcon Publications. ISBN 978-1-56184-003-8.
  • The Zenarchist's Cookbook (PDF). Self-published. c. 2003 – via Great Library of Eris.

مطالعه بیشتر

  • Cusack, Carole M.; Sutcliffe, Steven J., eds. (2017). The Problem of Invented Religions. Taylor & Francis. p. 93. ISBN 978-1-317-37335-3.
  • Davis, Erik (2019). High Weirdness: Drugs, Esoterica, and Visionary Experience in the Seventies. Strange Attractor Press / MIT Press. ISBN 978-1-907222-87-0.
  • Doherty, B. (2009). Radicals for Capitalism: A Freewheeling History of the Modern American Libertarian Movement. PublicAffairs. ISBN 978-0-7867-3188-6.
  • Higgs, John (2013). The KLF: Chaos, Magic and the Band who Burned a Million Pounds. Weidenfeld & Nicolson. ISBN 978-1780226552.
  • Gorightly, A. (2003). The Prankster and the Conspiracy: The Story of Kerry Thornley and How He Met Oswald and Inspired the Counterculture. Cosimo. ISBN 978-1-61640-622-6.
  • Jakubowicz, Karina; Dickins, Robert, eds. (2021). Heresy and Borders in the Twentieth Century. Taylor & Francis. ISBN 978-1-000-35916-9.
  • Mäkelä, E. E. (2012-02-03). "Finding religiosity within a parody". The Religious Studies Project.
  • Mäkelä, E. E. (2018). "'Impartial Sources' and the Registration of Religious Communities in Finland". Journal for the Academic Study of Religion. 31 (1): 3–26. doi:10.1558/jasr.35224.
  • Possamai, Adam, ed. (2012). Handbook of Hyper-real Religions. Brill. ISBN 978-90-04-22694-4.
  • Wagner, E. (2019). An Insider's Guide to Robert Anton Wilson. New Falcon Publications. ISBN 978-1-56184-566-8.

پیوند به بیرون

مقالهٔ اصلی این رده، دیسکوردیانیسم است.

الگو:رابرت آنتون ویلسون

This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.