دیویسنا

دیویَسنا به معنی پرستنده دیو اصطلاحی است که در مزدیسنا (آیین زرتشتی) به پرستندگان دیو یا همان خدایان باستانی آریایی (هندوایرانی) که به آیین زرتشت نگرویده بودند گفته می‌شود.[۱] در اوستا غالباً صفت تورانیان است.[۲]

فردوسی در شاهنامه از بخش یک ( پادشاهی کیومرث) شروع به بیان داستان دیو می کند.

... جهان شد بر آن دیو بچّه سیاه

ز بخت سیامک و زان پایگاه ...

در کتاب های بهمن‌نامه و بانوگشسب‌نامه اشاره شده که تورانیان کتابی دینی به نام دیوَستا داشته اند و دین انان دیویَسنا بوده است [۳]

به گفته طبری در تاریخ طبری :

شنیده ام که دیو ها کتابی بر ایین خویش داشته اند و ان کتاب دیبُستا بوده.[۴]

احتمالا دیوَستا دگرگونه یا منفی شده نام اوستا است

جستارهای وابسته

پانویس

  1. ↑ http://www.loghatnaameh.com/dehkhodaworddetail-dd64546a34d344daa37d8e3a21084162-fa.html
  2. ↑ شریفی، فرهنگ ادبیات فارسی، ۶۶۵.
  3. ↑ بهمن نامه.
  4. ↑ تاریخ طبری نوشته محمد بن جریر طبری.

منابع

  • شریفی، محمد (۱۳۸۷). محمدرضا جعفری، ویراستار. فرهنگ ادبیات فارسی. تهران: فرهنگ نشر نو و انتشارات معین. شابک ۹۷۸-۹۶۴-۷۴۴۳-۴۱-۸.

جستارهای وابسته

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ دیویسنا موجود است.
مجموعه‌ای از گفتاوردهای مربوط به دیویسنا در ویکی‌گفتاورد موجود است.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.