راینهولد ابرتین

راینهولد ابرتین (آلمانی: Reinhold Ebertin؛ ۱۶ فوریهٔ ۱۹۰۱ – ۱۴ مارس ۱۹۸۸) اختربین، ناشر و از چهره‌های اصلی کیهان‌زیست‌شناسی در آلمان بود. او در آغاز آموزگار بود، اما بعد به نشر آثار اختربینی پرداخت و با توسعهٔ روش‌های مبتنی بر نقاط میانی و دایرهٔ ۹۰ درجه‌ای، دستگاهی را پدید آورد که به «کیهان‌زیست‌شناسی» شهرت یافت.[۱]

زندگی

ابرتین در ۱۶ فوریهٔ ۱۹۰۱ در گورلیتس آلمان زاده شد. مادرش، الزبت ابرتین، از اختربینان و گرافولوژیست‌های شناخته‌شدهٔ آلمان بود و راینهولد از دوران نوجوانی با اختربینی آشنا شد.[۲]

او پس از تحصیل در مراکز تربیت معلم مدتی به آموزگاری پرداخت، اما این حرفه را کنار گذاشت. در ۱۹۲۸ در ارفورت انتشارات ابرتین را بنیان گذاشت و مجلهٔ تخصصی Neue Sternblätter را منتشر کرد.[۲] این نشریه در دورهٔ آلمان نازی با نام خنثی‌تر Mensch im All («انسان در کیهان») منتشر شد و پس از جنگ جهانی دوم با عنوان Kosmobiologie ادامه یافت.[۲]

ابرتین در ۱۴ مارس ۱۹۸۸ درگذشت.

رابطه با مکتب هامبورگ

ابرتین از کارهای آلفرد ویته، بنیان‌گذار مکتب هامبورگ، تأثیر پذیرفت. ویته در کتاب Regelwerk für Planetenbilder («قاعده‌نامهٔ تصاویر اختری») روش‌هایی مبتنی بر نقاط میانی و ساختارهای متقارن زایچه را گسترش داده بود.

ابرتین بخش مهمی از این روش‌ها، به‌ویژه نیم‌جمع‌ها یا نقاط میانی و دایرهٔ ۹۰ درجه‌ای را پذیرفت، اما از برخی آموزه‌های مکتب هامبورگ، از جمله استفاده از مجموعه‌ای از «اختران فرا‌نپتونی» فرضی، فاصله گرفت.[۱]

این تفاوت یکی از عوامل شکل‌گیری دستگاه مستقلی شد که ابرتین آن را به‌عنوان کیهان‌زیست‌شناسی گسترش داد.

کیهان‌زیست‌شناسی

ابرتین در دههٔ ۱۹۳۰ روش خود را بر پایهٔ ترکیب نقاط میانی، روابط زاویه‌ای و دایرهٔ ۹۰ درجه‌ای سامان داد. اگرچه اصطلاح آلمانی Kosmobiologie پیش از او نیز به‌وسیلهٔ نویسندگانی چون فریدریش فیرهُو و کارل ارنست کرافت به کار رفته بود، کاربرد امروزی این اصطلاح در سنت اختربینی بیش از همه با دستگاه ابرتین پیوند یافته است.[۳]

در روش ابرتین جایگاه اختران و نقاط زایچه روی یک دایرهٔ ۹۰ درجه‌ای فشرده می‌شود. این روش سبب می‌شود نقاطی که با فاصله‌های ۰، ۹۰، ۱۸۰ و ۲۷۰ درجه از یکدیگر قرار دارند روی یک موضع واحد یا نزدیک به هم ظاهر شوند و ساختارهای مبتنی بر نقاط میانی آسان‌تر شناسایی شوند.

ابرتین این روش را در زمینه‌های گوناگون اختربینی زادروزی، گذر اختران، پیش‌بینی و اختربینی پزشکی به کار برد.

«ترکیب تأثیرات اختری»

مهم‌ترین اثر ابرتین کتاب ترکیب تأثیرات اختری (آلمانی: Kombination der Gestirneinflüsse؛ انگلیسی: The Combination of Stellar Influences) است که نخستین بار در ۱۹۴۰ منتشر شد.[۳]

این کتاب از قاعده‌نامهٔ تصاویر اختری آلفرد ویته تأثیر پذیرفته بود. ابرتین خود در چاپ انگلیسی کتاب تصریح کرده است که از اثر ویته به‌طور گسترده در پژوهش‌هایش استفاده کرده، هرچند همهٔ نظریات مکتب هامبورگ را نپذیرفته است.[۴]

ساختار اصلی کتاب بر تفسیر ترکیب‌های سه‌عاملی استوار است. برای نمونه، رابطه‌ای مانند

نشان می‌دهد که C روی محور نقطهٔ میانی A و B قرار گرفته است. ابرتین برای چنین ترکیب‌هایی دلالت‌های روان‌شناختی، رویدادی و جسمانی پیشنهاد می‌کرد.

اختربینی پزشکی

ابرتین بخش مهمی از آثار خود را به اختربینی پزشکی اختصاص داد. او کوشید میان درجات منطقةالبروج، اندام‌های بدن و وضعیت‌های جسمانی ارتباط برقرار کند. در این زمینه از کار فریتس برانداو و جدولی با عنوان Organuhr der anatomischen Entsprechungen («ساعت اندامیِ تناظرهای کالبدشناختی») استفاده کرد.[۵]

این دیدگاه‌ها بخشی از دستگاه اختربینی ابرتین‌اند و در پزشکی علمی پذیرفته نشده‌اند.

خانواده

مادر او، الزبت ابرتین (۱۸۸۰–۱۹۴۴)، اختربین و گرافولوژیست آلمانی بود و در آشنایی اولیهٔ او با اختربینی نقش داشت.[۲]

پسرش بالدور ابرتین نیز در زمینه‌های روان‌شناسی، اختربینی و موضوعات باطنی فعالیت کرد و بعدها بخشی از فعالیت‌های انتشاراتی و کیهان‌زیست‌شناختی خانوادهٔ ابرتین را ادامه داد.

آثار

از آثار ابرتین می‌توان به این کتاب‌ها اشاره کرد:

  • Kombination der Gestirneinflüsse — ترکیب تأثیرات اختری؛ ترجمهٔ انگلیسی: The Combination of Stellar Influences
  • Angewandte Kosmobiologie — کیهان‌زیست‌شناسی کاربردی (Applied Cosmobiology)
  • Direktionen: Mitgestalter des Schicksals — دربارهٔ تسییرها
  • Transite — دربارهٔ گذر اختران
  • Fixsterne und ihre Deutung — ستارگان ثابت و تفسیر آنها
  • Astrological Healing — اثری دربارهٔ اختربینی پزشکی که ترجمهٔ انگلیسی آن در ۱۹۸۹ منتشر شد
  • Cosmic Marriage
  • Rapid and Reliable Analysis

جایگاه در تاریخ اختربینی

ابرتین یکی از مهم‌ترین واسطه‌های انتقال روش نقاط میانیِ مکتب هامبورگ به شاخه‌های دیگر اختربینی سدهٔ بیستم بود. دستگاه او در عین استفاده از نقاط میانی و دایرهٔ ۹۰ درجه‌ایِ ویته، عناصر فرضی فرا‌نپتونی مکتب هامبورگ را کنار گذاشت و توجه بیشتری به تفسیرهای روان‌شناختی و پزشکی نشان داد.[۱]

ازاین‌رو در ادبیات اختربینی، ابرتین غالباً از بنیان‌گذاران یا شکل‌دهندگان اصلی کیهان‌زیست‌شناسی جدید شناخته می‌شود، هرچند خود اصطلاح «کیهان‌زیست‌شناسی» پیش از او نیز به کار رفته بود.[۳]

جستارهای وابسته

پانویس

  1. 1 2 3 "Ebertine, Reinhold (1901–1988)". Encyclopedia.com (in English).
  2. 1 2 3 4 "Reinhold Ebertin und die Kosmobiologie". Astrodienst (in German).
  3. 1 2 3 Ebertin, Reinhold (1972). The Combination of Stellar Influences (in English). Aalen: Ebertin-Verlag. p. 11. ISBN 0-86690-087-X.
  4. ↑ Ebertin, Reinhold (1972). The Combination of Stellar Influences (in English). Aalen: Ebertin-Verlag. pp. 27–28. ISBN 0-86690-087-X.
  5. ↑ Ebertin, Reinhold (1989). Astrological Healing (in English). York Beach, Maine: Samuel Weiser. pp. 159–160. ISBN 0-87728-711-2.

منابع

  • Ebertin, Reinhold (1972). The Combination of Stellar Influences (in English). Aalen: Ebertin-Verlag. ISBN 0-86690-087-X.
  • Ebertin, Reinhold (1989). Astrological Healing (in English). York Beach, Maine: Samuel Weiser. ISBN 0-87728-711-2.
  • Ebertin, Reinhold (1976). Directions: Co-Determinants of Fate (in English). Translated by Linda Kratzsch. Tempe, Arizona: American Federation of Astrologers. ISBN 0-86690-090-X.
  • Ebertin, Reinhold (1972). Applied Cosmobiology (in English). Translated by Heidi Langram; Jim ten Hove. American Federation of Astrologers. ISBN 0-86690-086-1.
  • Witte, Alfred (1928). Regelwerk für Planetenbilder (in German). Hamburg: Ludwig Rudolph Verlag.

پیوند به بیرون


This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.