زبان در میمون‌های بزرگ

از حالت چهره می‌توان برای انتقال پیام استفاده کرد.

پژوهش‌ها دربارهٔ زبان میمون‌های انسان‌نمای بزرگ شامل آموزش شامپانزه‌ها، بونوبوها، گوریل‌ها و اورانگوتان‌ها برای ارتباط با انسان از طریق زبان اشاره، نمادها یا تقلید گفتار بوده است. برخی از این تحقیقات، مانند پروژه‌های آموزش زبان اشاره به «واشو» و استفاده «کنزی» از نمادهای گرافیکی، نشان داده‌اند که این جانداران قادر به فهم و استفاده از صدها علامت هستند، اما هنوز معماست که آیا این توانایی‌ها واقعا زبان به‌معنای کامل هستند یا خیر . در نتیجه، دیدگاه غالب این است که زبان در معنا و ساختار پیچیده‌اش همچنان منحصر به انسان است.

استفاده از زبان اشاره

زبان اشاره و صفحه کلید کامپیوتر در پژوهش‌های زبان نخستی‌ها استفاده می‌شود، زیرا تارهای صوتی پستانداران غیرانسانی نمی‌توانند به‌طور کامل بسته شوند،[۱][۲] و کنترل کمتری بر زبان و فک پایین دارند.[۳] با این حال، پستانداران دارای مهارت دستی مورد نیاز برای کارکرد صفحه کلید هستند.

بسیاری از پژوهشگران زبان جانوران نتایج مطالعاتی را که در زیر توضیح داده شده است به عنوان شواهدی از توانایی‌های زبانی در جانوران ارائه کرده‌اند. بسیاری از نتایج آنها مورد مناقشه قرار گرفته است.[۴]

اکنون به‌طور کلی پذیرفته شده است که میمون‌ها می‌توانند امضا کردن را یاد بگیرند و می‌توانند با انسان‌ها ارتباط برقرار کنند. با این حال، دربارهٔ اینکه آیا آنها می‌توانند نحوی را برای دستکاری چنین علائمی تشکیل دهند اختلاف نظر وجود دارد.

منابع

  1. Beard, Robert. "Can Chimpanzees Talk?". Dr. Goodword's Office. AlphaDictionary.com.
  2. Falk, Dean (July 1975). "Comparative Anatomy of the Larynx in Man and the Chimpanzee: Implications for Language in Neanderthal" (PDF). American Journal of Physical Anthropology. 43 (1): 123–132. doi:10.1002/ajpa.1330430116. PMID 1098478. {{cite journal}}: |hdl-access= requires |hdl= (help)
  3. Bolles, Edmund Blair (1 October 2006). "The Human FOXP2 Gene". Babel's Dawn.
  4. "Animal Communication". Department of Linguistics, The Ohio State University. 1994. Archived from the original on 7 February 2008. Retrieved 2008-02-21.