سرویس تأیید هویت

تأیید هویت، به معنای اطمینان از واقعی بودن هویت فرد است. گاهی این از طریق سرویسی انجام می‌شود که به آن، سرویس تأیید هویت، نوعی خدمات میگویند که توسط کسب‌وکارها مورد استفاده قرار میگیرد تا از واقعی بودن هویت فردی که اطلاعاتش را که کاربران یا مشتریان آن شرکت ارائه می‌دهند، اطمینان حاصل شود. این سرویس، سه سویه دارد: می‌تواند توسط دولت‌ها و نهادها ارائه شود، تا کسب‌وکار مربوطه اطمینان حاصل کند که با هویت یک شخص واقعی (مشتری یا کاربر آن کسب و کار) مرتبط است. گاهی استفاده از این سرویس، توسط کسب‌وکار ها، توسط دولت ها و نهاد ها اجباری میشود. این سرویس ممکن است اصالت اسناد هویت فیزیکی مانند گواهینامه رانندگی ، گذرنامه یا یک سند هویت ملی صادر شده را از طریق تأیید اسناد تأیید کند. علاوه بر این، شامل تأیید اطلاعات هویتی (فیلدها) با تطبیق با منابع مستقل و معتبر دیگر، مانند یک دفتر اعتباری یا داده‌های اختصاصی دولتی نیز می‌شود. تأیید هویت (identity verification) با احراز هویت، با authentication متفاوت است.

پیشینه

با گسترش خدمات دیجیتال، خدمات تأیید هویت، برای کمک به شرکت‌ها در رعایت قوانین مبارزه با پولشویی (AML) و شناخت مشتری (KYC) توسعه داده شدند. تأیید هویت اکنون یک جزء حیاتی برای اکوسیستم‌های تراکنش شرکت‌های تجارت الکترونیک، مؤسسات مالی، بازی‌های آنلاین و حتی رسانه‌های اجتماعی است. از طریق اتخاذ روش‌های پیشگیری از کلاهبرداری دیجیتال، کسب‌وکارها می‌توانند ضمن مقابله با خطرات مرتبط با کلاهبرداری، به انطباق با AML و KYC دست یابند. [۱]

در صنایع مالی، معمولاً استفاده از سرویس تأیید هویت توسط کسب ‌وکارها، توسط نهادهای بالاتر نظارت می‌شود، اجباری می‌شود. مقررات نظارتی از قبیل «مشتری خود را بشناسید» یا «برنامه شناسایی مشتری». در ایالات متحده، یکی از نهادهای متعددی که این رویه‌ها را نظارت می‌کند، شبکه اجرای جرایم مالی (FinCEN) است. گروه ویژه اقدامات مالی (FATF) یک سازمان جهانی ناظر بر مبارزه با پولشویی و تأمین مالی تروریسم است.

در تأیید هویت «بدون مدرک» (غیرمستند): تأیید هویت مستلزم آن است که کاربر یا مشتری هویت شخصی خود را به صورت اطلاعات و داده هایی (مثلا دیجیتال، کد، شماره) ارائه دهد که به سرویس تأیید هویت مورد نظر ارسال می‌شود. این سرویس، پایگاه‌های داده عمومی و خصوصی دیگری را برای منطبق بودن اطلاعات ارائه شده بررسی می‌کند. در احراز هویت مبتنی بر دانش ، گاهی سوالاتی از اطلاعات خصوصی (private information)‌ مورد استفاده قرار میگیرد. این سوالات در مورد اطلاعات خصوصی‌ای که به صورت عمومی قابل کسب نیست، از فرد پرسیده می‌شود تا اطمینان حاصل شود که او مالک هویت است. در این سیستم‌ها، معمولا بر اساس جواب‌های داده شده، یک «امتیاز» هویت محاسبه می‌شود و بر اساس آن، احراز هویت کاربر یا مشتری «تأیید» یا رد می‌شود.

مشتریان مشاغل مختلف، مانند خرده‌فروشان، نهادهای دولتی یا مؤسسات مالی، اغلب برای تکمیل تراکنش ملزم به ارائه مدرک شناسایی هستند. به عنوان مثال، یک فروشنده، ممکن است برای انواع مختلف خرید (مثلاً خرید الکل، بخت‌آزمایی یا دخانیات) یا زمانی که انواع خاصی از پرداخت‌ها (مثلاً چک، کارت اعتباری) ارائه می‌شود، نیاز به ارائه مدرک شناسایی مشتری داشته باشد. مؤسسات مالی (مثلا بانکها) معمولاً برای تکمیل تراکنش برداشت یا واریز، نقد کردن چک یا افتتاح حساب جدید، از مشتریان خود مدرک شناسایی می‌خواهند. نهادهای دولتی ممکن است برای دسترسی به مناطق حفاظت شده، نیاز به ارائه مدرک شناسایی داشته باشند. سایر مشاغل نیز ممکن است از مشتریان خود مدرک شناسایی بخواهند.

یک روش دیگر برای ارائه خدمات تأیید هویت که در حال کسب اهمیت در صنعت است، هوش مصنوعی است که بیشتر به عنوان تأیید هویت مبتنی بر هوش مصنوعی شناخته می‌شود. تأیید هویت از طریق وب‌کم انجام می‌شود و نتایج به صورت بلادرنگ در دسترس هستند و دقیق‌تر از چشم غیرمتخصص هستند. [۲] با این حال، نگرانی‌هایی در مورد سوگیری اروپامحور در هوش مصنوعی [۳] و چگونگی تأثیر آن بر دقت نتایج وجود داشته است.

کاربرد

صنایعی که از خدمات تأیید هویت استفاده می‌کنند شامل خدمات مالی، کسب‌وکارهای دیجیتال، سفر و اوقات فراغت، کسب‌وکارهای اقتصاد اشتراکی، مخابرات، فین‌تک، بازی و سرگرمی هستند. [۴]

سرویس‌های تأیید هویت هم به صورت آنلاین و هم حضوری برای تأیید هویت وجود دارند. این سرویس‌ها در صنعت خدمات مالی، پلتفرم‌های تجارت الکترونیک، سایت‌های شبکه‌های اجتماعی ، انجمن‌های اینترنتی ، سایت‌های دوست‌یابی و ویکی‌ها برای جلوگیری از کلاهبرداری اینترنتی ، ثبت‌نام افراد زیر سن قانونی، ارسال هرزنامه و فعالیت‌های غیرقانونی مانند آزار و اذیت، کلاهبرداری هویتی و پولشویی استفاده می‌شوند. به عنوان مثال، در بانکداری، ممکن است برای افتتاح حساب بانکی، تأیید هویت لازم باشد.

با افزایش محبوبیت صرافی‌های ارز دیجیتال، درخواست‌ها برای تنظیم مقررات افزایش یافته است. در دسامبر 2020، شبکه اجرای جرایم مالی دولت ایالات متحده (FinCEN) قوانینی را پیشنهاد کرده است که بانک‌ها و مشاغل خدمات مالی ("MSB") مانند کیف پول‌های ارز دیجیتال را ملزم به ارائه گزارش، نگهداری سوابق و تأیید هویت کاربرانی می‌کند که با ارز مجازی قابل تبدیل تراکنش انجام می‌دهند. [۵] [۶]

همچنین ببینید

منابع

  1. ↑ "Risk Management – Fighting Fraud with Digital Verification Tools". www.rmmagazine.com (به انگلیسی). Archived from the original on 2018-09-11. Retrieved 2018-09-10.
  2. ↑ "Risk Management – Fighting Fraud with Digital Verification Tools". www.rmmagazine.com (به انگلیسی). Archived from the original on 2018-09-11. Retrieved 2018-09-10.
  3. ↑ "Risk Management – Fighting Fraud with Digital Verification Tools". www.rmmagazine.com (به انگلیسی). Archived from the original on 2018-09-11. Retrieved 2018-09-10.
  4. ↑ "Risk Management – Fighting Fraud with Digital Verification Tools". www.rmmagazine.com (به انگلیسی). Archived from the original on 2018-09-11. Retrieved 2018-09-10.
  5. ↑ "Risk Management – Fighting Fraud with Digital Verification Tools". www.rmmagazine.com (به انگلیسی). Archived from the original on 2018-09-11. Retrieved 2018-09-10.
  6. ↑ "Risk Management – Fighting Fraud with Digital Verification Tools". www.rmmagazine.com (به انگلیسی). Archived from the original on 2018-09-11. Retrieved 2018-09-10.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.