سس تیان‌میان
 ظرفی از سس تیان‌میان | |
| نام‌های جایگزین | سس آرد شیرین |
|---|---|
| گونه | سس |
| خاستگاه | چین |
| منطقه | شمال چین، شمال شرقی چین، کره جنوبی |
| خوراک ملی وابسته | آشپزی چینی آشپزی کره‌ای-چینی |
| مواد اصلی | آرد، نمک |
| مواد معمول | سویا |
| نام‌های منطقه‌ای | |||||||||||||||
| نام چینی | |||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| نویسه‌های چینی ساده‌شده | 甜面酱 / 甜酱 | ||||||||||||||
| نویسه‌های چینی سنتی | 甜麵醬 / 甜醬 | ||||||||||||||
| معنای تحت‌اللفظی | «سس آرد شیرین» / «سس شیرین» | ||||||||||||||
| |||||||||||||||
| نام کره‌ای | |||||||||||||||
| هانگول | 춘장 | ||||||||||||||
| |||||||||||||||
سس تیان‌میان (زبان‌های چینی: 甜麵醬/甜醬; پین‌یین: tiánmiànjiàng; tiánjiàng)، که با نام‌های سس لوبیای شیرین، سس آرد شیرین و خمیر گندم شیرین نیز شناخته می‌شود، خمیری غلیظ، یکدست و به رنگ قهوه‌ای تیره یا سیاه است که طعمی ملایم، خوش‌مزه یا شیرین دارد. این سس در آشپزی شمال و شمال شرقی چین و همچنین در آشپزی کره‌ای-چینی کاربرد گسترده دارد.
مرغابی پکن و جاجانگ‌میون از جمله غذاهای پرطرفداری هستند که در تهیه آن‌ها از این سس استفاده می‌شود.
تهیه
با اینکه این سس را «سس لوبیای شیرین» یا «خمیر لوبیای شیرین» می‌نامند، ماده اصلی آن آرد گندم تخمیرشده است. در تهیه آن از مخلوطی با نسبت تقریبی ۱۹ بخش آرد گندم به یک بخش سویا استفاده می‌شود.[۱] مایه تخمیر از مانتو (نان بخارپز) خشک یا بیات تهیه می‌شود که در نوعی خربزه پیچیده و در جای خنک و تاریک آویزان می‌شود تا کاملاً خشک شود.[۱][۲] در فرایند تخمیر، گلوکز و مالتوز طعم شیرین مشخصه این خمیر را پدیدمی‌آورند.[۳]
کاربردها
انواع چینی
مانند سس هویسین، سس لوبیای شیرین در غذاهای گوناگونی به‌کار می‌رود. برای نمونه، مرغابی پکن اغلب با این سس و سایر چاشنی‌ها سرو می‌شود. همچنین به‌عنوان جایگزین شیرین‌تر برای خمیر سویای زرد شورتر مورد استفاده قرار می‌گیرد. در شمال چین، این سس همراه با تره‌پیاز خام خورده می‌شود.[۱]
چونجانگ کره‌ای
.jpg)
در کره، chunjang (به کره‌ای: 춘장) بیشتر برای تهیه jajang (به کره‌ای: 자장)، یک سس سیاه‌رنگ استفاده می‌شود که با غذای محبوب نودلی به نام جاجانگ‌میون سرو می‌گردد. چونجانگ کره‌ای شباهت زیادی به tiánmiànjiàng سبک شاندونگ دارد، چرا که نخستین بار در چایناتاون اینچئون به‌کار رفت، جایی که اکثر رستوران‌ها را مهاجران چینی از شاندونگ اداره می‌کردند.[۴] اما اکنون بیشتر رستوران‌های کره‌ای-چینی توسط کره‌ای‌ها اداره می‌شوند و چونجانگ با ذائقه کره‌ای‌ها تطبیق یافته‌است.[۵]
جستارهای وابسته
- دوبان‌جیانگ
- سس هویسین
- جاجانگ‌میون
- مرغابی پکن
- فهرست چاشنی‌ها
- فهرست فرآورده‌های تخمیری سویا
منابع
- 1 2 3 Shiu-ying، Hu (۲۰۰۵). Food Plants of China. Hong Kong: The Chinese University Press. ص. ۳۹. شابک ۹۶۲۹۹۶۲۲۹۲.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Phillips، Carolyn (۲۰۱۶). All Under Heaven: Recipes from the ۳۵ Cuisines of China (ویراست Unabridged). New York: Ten Speed Press. ص. ۴۹۰. شابک ۹۷۸-۱-۶۰۷۷۴-۹۸۲-۰.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Zhu، Maggie (۴ دسامبر ۲۰۱۴). «Sweet Bean Sauce (甜麵醬)». Omnivore's Cookbook. دریافت‌شده در ۷ مارس ۲۰۱۷.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Ember, Melvin; Ember, Carol R.; Skoggard, Ian, eds. (2005). Encyclopedia of Diasporas: Immigrant and Refugee Cultures Around the World (in English). New York: انتشارات اسپرینگر. p. 691. ISBN 0-306-48321-1.
- ↑ Sifton، Sam (۳۱ مارس ۲۰۱۶). «A Korean Noodle Dish for Lonely Hearts». نیویورک تایمز. دریافت‌شده در ۱۰ مارس ۲۰۱۷.
{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Tianmian sauce». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۱۹ مه ۲۰۲۶.
- چاشنیهای چینی
- آشپزی چینی
- سسهای چینی
- آشپزی کره‌ای