شاهتره (گونه)
| شاهتره یا شاطره | |
|---|---|
![]() | |
| ردهبندی علمی | |
| فرمانرو: | |
| (طبقهبندینشده): | |
| (طبقهبندینشده): | |
| راسته: | |
| تیره: | |
| سرده: | |
| گونه: | F. officinalis |
| نام دوبخشی | |
| Fumaria officinalis | |
شاهتره (نام علمی: Fumaria officinalis) نام یک گونه از سرده شاهتره و از تیره شقایقیان، علفی یکساله با ساقهای شکننده کوتاه و شاخهدار است.[۱]
دارای گلهای نامنظم و برگهای بریدهاست که چون با دست نرم کنند بوی دود میدهد. در طعم او تلخی است.[۲] در ایران این گیاه اغلب در دامنههای زاگرس بخصوص در دشت های (بیجار کردستان)، (فریدونشهر) ، (اقلید فارس) و (کوهسرخ خراسان رضوی) (علاقه خراسان رضوی )(جلگه رخ تربت حیدریه)یافت میشود. در گویش عام به شاطره نیز شناخته میشود.
خواص دارویی
اشتهاآور، تصفیه خون، تببر، برطرفکننده بیماریهای پوستی، ضد جوش و حساسیت. شاه تره طبع سردی دارد و در طب سنتی برای درمان بیماریهای پوستی از آن بسیار استفاده میشود.
عرق شاه تره
ترکیب مقداری عرق شاه تره و عرق کاسنی برای شفافیت پوست و زیبایی استفاده میشود؛ و همچنین تأثیر فوقالعادهای در از بین رفتن جوشهای دوره بلوغ دارد.
طبع و مصلح
در طب سنتی ایرانی، طبع شاهتره سرد و خشک است. به دلیل درجه خنکی این گیاه، در منابع سنتی توصیه میشود افرادی با مزاج سرد از مصرف طولانیمدت و خالص آن خودداری کنند. از شیرینکنندههای طبیعی مانند عسل یا گیاهانی با طبع گرم نظیر نعناع بهعنوان مصلح (تعدیلکننده طبع) برای متعادل ساختن اثر سردی آن نام برده میشود.
جستارهای وابسته
منابع
- ↑ نوشتاری از بهمن فصیحی، برگرفته از وبگاه مغان ارس بایگانیشده در ۸ ژانویه ۲۰۰۶ توسط Wayback Machine (برداشت آزاد با ذکر منبع)
- ↑ گیاهشناسی گل گلاب ص ۲۱۲.
- آرایه (زیستشناسی) نامگذاریشده توسط کارل لینه
- شاه تره (سرده)
- شاهترهایان
- گلستارهایان
- گونههای گیاهی نامگذاریشده توسط کارل لینه
- گیاگان استونی
- گیاگان بریتانیا
- گیاگان شمال آفریقا
- گیاهان توصیفشده در ۱۷۵۳ (میلادی)
- گیاهان دارویی اروپا
- گیاهان دارویی
- گیاهان در اروپا
- گیاهان سمی
- گیاهان علفی
_Fumaria_officinalis_-_Habit.jpg)

