شجره‌نامه خانوادگی ابراهیم

شجره‌نامه خانوادگی ابراهیم (انگلیسی: Abraham's family tree)، ابراهیم به پدرسالاران (انجیل) مردم بنی‌اسرائیل از طریق اسحاق، پسری که از او و ساره در دوران پیری به دنیا آمد و همچنین پدرسالار مردم عرب از طریق پسرش اسماعیل که از ابراهیم و هاجر خادم مصری ساره به دنیا آمد، معروف است. او همچنین پس از مرگ سارا کتوره را به همسری گرفت و او زیمران، جوکشان، مدان، مدیان، ایشبک و شوح را برای او به دنیا آورد (پیدایش ۲۵).

اگرچه اجداد ابراهیم از اور کلدانیان در جنوب بین‌النهرین (در عراق کنونی) بودند^[۱] بر اساس روایت کتاب مقدس، الوهیت یهوه آنها ابراهیم را به سفری به سرزمین کنعان رساندند که سرزمین موعود برای فرزندانش بود.

شجره نامه ابراهیم در پیدایش ۵، پیدایش ۱۰:۱–۷، پیدایش ۲۰، پیدایش ۲۲–۲۳ آمده است. پیدایش ۳۱–۳۳، و پیدایش ۱۱. فرضیه مستند این شجره نامه‌ها را به منبع پی نسبت می‌دهد.^[۲]

ابرام و سارای از نظر مالی ثروتمند بودند اما فرزندی نداشتند. ابرام فکر می‌کرد که دارایی خود را به یک خدمتکار مورد اعتماد واگذار کند، اما خدا در یهودیت به او قول یک پسر و وارث را داد. وقتی ۸۶ ساله بود، سارای پیشنهاد داد و ابرام موافقت کرد که یک راه عملی برای بچه‌دار شدن از طریق خدمتکار سارای هاجر است. هاجر بلافاصله باردار شد و به مرور زمان اسماعیل به دنیا آمد. این وضعیت به جای شادی، بین هاجر و سارای نزاع ایجاد کرد. با این وجود، خدا رنج هاجر را دید و قول داد که اگرچه این فرزند وعده داده شده به ابرام نیست، اما با این وجود فرزندان اسماعیل را نیز به یک ملت بزرگ تبدیل خواهد کرد.^[۳]

در پیدایش ۱۷، «خدای متعال» نام ابرام را به ابراهیم تغییر داد، زیرا او پدر بسیاری از ملت‌ها خواهد بود. علاوه بر این، نام همسرش سارای به سارا تغییر یافت، زیرا او مادر ملت‌ها خواهد بود. سه مهمان نزد ابراهیم آمدند و گفتند که او پسری خواهد داشت. سارا معتقد بود که برای بچه‌دار شدن خیلی پیر است و خندید. با این حال، او باردار شد (پیدایش ۲۱: ۱–۷) و نوزادی به نام اسحاق به دنیا آورد. پس از مرگ مادرش، سارا، اسحاق با ربکا ازدواج کرد. سپس ابراهیم با قطوره ازدواج کرد که شش پسر دیگر برای او به دنیا آورد - زمران، یوقشان، مدان، مدین (پسر ابراهیم)، ایشباک و شوعا.

اعضای خانواده و نوادگان ابراهیم در اسلام «آل ابراهیم» نامیده می‌شوند، که به‌طور مجازی به معنای «(قوم) ابراهیم» است.

قرآن می‌گوید:

«... اما ما به «آل ابراهیم» - کتاب‌ها و حکمت - دادیم و به آنها پادشاهی باشکوه بخشیدیم.» ⁠—سوره نساء ۴، آیات ۵۴؛ القرآن.^[۱۰]