شهرستان آب‌شوران

شهرستان آب‌شوران
شهرستان
جایگاه در نقشه
جایگاه در نقشه
کشور جمهوری آذربایجان
ناحیه اقتصادیاستان آبشرون
تأسیس۴ ژانویه ۱۹۶۳
مرکزخردلان
شمار روستاها[۱]۱۷
مساحت
 • کل۱۹۷۰ کیلومتر مربع (۷۶۰ مایل مربع)
جمعیت
 (سرشماری ۲۰۲۰)[۲]
 • کل۲۱۴۱۰۰
 • تراکم۱۱۰/کیلومتر مربع (۲۸۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانییوتی‌سی +۴ (AZT)
کد پستی
۰۱۰۰
وبگاهwww.absheron.gov.az

شهرستان آب‌شوران (در آذری: آبشِرون)[۳] (به ترکی آذری Abşeron)[۴] نام شبه جزیره و بخشی در جمهوری آذربایجان است که در شبه‌جزیره آب‌شوران جا گرفته‌است. آب‌شوران دارای تأسیسات نفتی است و ساخت فرآورده‌های نفتی باعث رشد اقتصادی منطقه گردیده‌است.

این شبه جزیره ۶۰ کیلومتر به سمت شرق در دریای مازندران پیشروی دارد و عرض شبه جزیره به ۳۰ کیلومتر می‌رسد. نام آبشوران پارسی است و به معنای آب‌های شور است. بسیاری از نام‌های مناطق مختلف آذربایجان دارای ریشه فارسی هستند و این امر به علت پیشینه فرمانروایی ایران بر منطقه قفقاز می‌باشد که در دوران قاجار رو به افول نهاد.

آب‌شوران به سبب وجود تاکستان‌ها و باغ‌های میوه و انجیر شهرت فراوانی دارد. آبشوران در راستای شرقی رشته کوه قفقاز قرار دارد به همین سبب دارای تپه ماهورهای فراوان و همچنین دریاچه‌های نمک است. آب‌شوران جمعیتی بالغ بر ۹۰۰۰۰ نفر دارد و گستره آن ۱۳۶۰ کیلومتر مربع است. مرکز بخش شهر خردلان است. مردم آبشوران از تبار پارسی (تات) هستند.[۵] و تا حدود سال ۱۹۲۰ (میلادی) بیشینهٔ آنها به زبان پارسی و گویش تاتی اران سخن می‌گفتند.[۶] تات‌های اران، که خود را پارس می‌نامند.[۷] از زمان ساسانیان در جزیره آبشوران و دیگر مناطق اران سکونت دارند.[۸][۹] زبان آن‌ها از شاخه پارسی‌تبار (زبان‌های جنوب خاوری ایرانی) است.[۱۰] این گروه را باید با تات‌های ایران که زبانی از شاخه ایرانی شمال غربی دارند یکی دانست . در سرشماری‌های جمهوری آذربایجان تات‌ها را جزو قومیت آریایی به‌شمار می‌آورند.[۱۱]

منابع

ویکی‌پدیای انگلیسی

  1. ↑ "İnzibati-ərazi vahidləri" (PDF). preslib.az. Retrieved 28 February 2021.
  2. ↑ "Population of Azerbaijan". stat.gov.az. State Statistics Committee. Retrieved 22 February 2021.
  3. ↑ بختیاری، سعید. اطلس جهان امروز. تهران: انتشارات گیتاشناسی نوین، شهریور ۱۳۹۸.
  4. ↑ «آبشرون تلفظ ترکی آذری از نام فارسی آب‌شوران است». بایگانی‌شده از اصلی در ۳ ژانویه ۲۰۱۰. دریافت‌شده در ۱۷ اکتبر ۲۰۰۸.
  5. ↑ Gernot Windfuhr, "Persian Grammer: history and state of its study", Walter de Gruyter, 1979. pg 4:""Tat- Persian spoken in the East Caucasus""
  6. ↑ و. ف میللر، «زیستگاه و گویش تات‌ها»، ۱۹۲۶.
  7. ↑ کتاب «دستور زبان لهجه‌های تاتی جنوبی»، احسان یارشاطر، لاهه - پاریس ١٩٦٩
  8. ↑ H. Pilkington,"Islam in Post-Soviet Russia", Psychology Press, Nov 27, 2002. p. 27: "Among other indigenous peoples of Iranian origin were the Tats, the Talishes and the Kurds"
  9. ↑ T. M. Masti︠u︡gina, Lev Perepelkin, Vitaliĭ Vi͡a︡cheslavovich Naumkin, "An Ethnic History of Russia: Pre-Revolutionary Times to the Present", Greenwood Publishing Group, 1996 . p. 80:""The Iranian Peoples (Ossetians, Tajiks, Tats, Mountain Judaists)"
  10. ↑ Bosworth, C.E. ; JeremiḴh̲s, Éva. "Tat (t.)." Encyclopaedia of Islam. Edited by: P. Bearman , Th. Bianquis , C.E. Bosworth , E. van Donzel and W.P. Heinrichs. Brill, 2008. Brill Online. 03 September 2008
  11. ↑ Aliaga MAMEDOV, ASPECTS OF THE CONTEMPORARY ETHNIC SITUATION IN AZERBAIJAN بایگانی‌شده در ۲۸ دسامبر ۲۰۰۸ توسط Wayback Machine، بازدید: سپتامبر ۲۰۰۸.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.